De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

Vorige week had hij nog maat 134... of zo iets

En weer een mijlpaal. Voor de eerste keer heb ik een kledingstuk voor mijn zoon besteld in een herenmaat. Maatje XS bleek zelfs te klein, we gaan direct maar door naar de maat S.

Super fijn dat hij lekker aan het groeien is geslagen, dat het gewoon heel goed met hem gaat op alle gebieden. Maar toch moet ik er wel een beetje van zuchten.

Mijn kleine baby heeft een herenmaat...

Grieperig

Oudste zoon, zelden ziek, hing zondag als een vaatdoek op de bank. Keelpijn, hoofdpijn. Maandag bleef hij thuis, vandaag ook. Ik  begon vannacht. Ergens in mijn keel deed iets gruwelijk zeer, en paracetamol en keeltabletten verzachten een beetje maar niet alles.

We zaten dus vandaag samen maar "ziek" op de bank. Dekentje erbij, niet te veel bewegen, soms wat slapen. Op de tv - zoals dat hoort als je ziek thuis bent - een programma dat je eigenlijk alleen opzet als je ziek bent. Zo hadden we vandaag Cesar de Hondenfluisteraar (er ging een wereld voor zoon open!) en Ultimate Survival, ergens in een stukje natuur probeert een stoere vent te overleven met alleen een zakmes en wat kennis van die natuur. Oja, en een hele cameraploeg met mobiele telefoons mocht er iets mis gaan. Toch leuk om te zien.

En omdat ik nou eenmaal moeder ben moest ik er natuurlijk toch weer af. Kinderen halen, kinderen brengen, het oude papier moest weg, er moest nog verf voor een surprise worden gekocht. Dat lijkt allemaal wel te doen, maar als je een uur op je benen staat doen alle spieren pijn en bibber je zo hard dat je een gevaar voor jezelf bent.

Dus snel weer terug onder dat dekentje. Nu met een boekje. Hopelijk is het morgen allemaal beter.

Het herbarium

Zondagavond. Het huiswerk is zo goed als af. Alleen dat "herbarium" moet nog even. We hadden al wat gedroogde plantjes. en zus wilde helpen met het schrift in elkaar knutselen.

Een uurtje later, ze zitten samen aan de tafel. Hij determineert. Lang leve het internet, dat werkt toch een stuk fijner dan zo'n boek. Zij plakt de plantjes op een papier en schrijft met haar nette meisjeshandschrift op wat hij dicteert. Ze hebben er al bijna één klaar.

Hoeveel hij er eigenlijk moet, vroeg ik me af. Nou, hij dácht eerst 10. En hij had er al 7 verzameld. Maar nu blijkt opeens dat het er 20 moeten zijn. En de deadline is in zicht.

Zoon is niet zo'n held in vooruit denken en plannen. (En daar wordt hij voor behandeld, om in Koot&Bie jargon te blijven). Ik probeer niet wanhopig te zuchten en ongeduldig doen, want hij doet zijn best en het gaat al beter: het hoeft niet morgenochtend af, we hebben nog 4 dagen...   

Nog een dag of 4 om plantjes te zoeken en twee weken te laten drogen, te determineren en op te plakken?! Best krap als hij eerst de hele dag op school zit en dan ander huiswerk moet maken. Dus ik laat hem beloven bij een volgend project met lange loopduur ons wat eerder in te seinen, en ik beloof dat ik hem zal helpen met het meest tijdrovende werk. Zoeken en drogen. 

Wie goed heeft gekeken zag op een zonnige maandagmorgen dus Mammalien tussen het natte gras en de gevallen blaadjes schuifelen, op zoek naar bloemen en plantjes. Het is maar goed dat de herfst dit jaar weer wat later is, want oktober is nou niet de beste tijd om je herbarium met bloeiende planten te vullen. Toch vind ik hier en daar wel wat. In de berm, bij de sloot, langs de weg. Ik fiets als een slak, mijn ogen gericht op de berm, rem en pluk, stop weer een kamille of paardenbloem in mijn tas. 

Hoe vreselijk ik in vwo 2 mijn eigen herbarium opdracht heb gehaat. Ik weet het nog. Maar nu vind ik het eigenlijk best leuk. In al die jaren heb ik kennelijk toch wat kennis van en liefde voor het groen opgevat. Misschien moet je sommige schoolopdrachten gewoon wat later in je leven doen. Even wachten tot je er rijp voor bent. En misschien geldt dat ook voor zoon.

Plafond muren en vloer: kamperen in eigen huis.

"Papa, papa!!", zei onze toen nog zeer kleine oudste zoon, en rende in volle vaart tegen papa's benen aan die net een flesje zeer geconcentreerde en zeer rode vruchtensap aan het drinken was. De rode vlek op het plafond was tussen al die fijne putjes niet schoon te krijgen en de poging om daar met een heel verkeerd soort witte verf overheen te schilderen was ook al niet zo'n succes. We hebben nog jaren tegen deze vreemde witte wolk aan zitten kijken.

Tot, deze week, eindelijk de plannen om het huis beneden eens goed aan te pakken werkelijkheid werden.

We zijn eerst dágen bezig geweest om de boel te ontruimen. Alleen de inhoud van de grote kast met hobbyspullen van de man had al meer dozen nodig dan ik ooit voor een vorige verhuizing nodig heb gehad. Daarna kast uit elkaar gehaald en de losse stukken in de schuur geplaatst, samen met wat andere meubels. Bank naar buiten, tafel afgedekt. Hele boel afgeplakt. En toen konden we eindelijk beginnen met witten. Ik de randjes, hij de grote vegen.

De vlek is weg. En het plafond is witter dan ooit. Man zijn armen trouwens ook. (En al had de vakman het vast iets netter gedaan, voor twee informatici die niet zo gewend zijn aan dit soort werk ziet er prima uit).

Zo ver zo goed. Helaas moet man nu de rest van de week gewoon weer zijn eigen soort werk op kantoor gaan doen en heb ik nog drie vakantie vierende kinderen  rondlopen, dus we leven nog minimaal een week op campingniveau: plastic op de grond en zonder al te veel meubels. Ben allang blij dat ik de keuken weer enigszins gebruiken kan en dat onze stijve spieren weer wat bij kunnen trekken. Maar komend weekend zijn dan hopelijk de muren klaar en kan dat kolere plastic weg. En ik hoop dat we nog een vakman vinden die het parket kan schuren én lakken voordat de nieuwe bank komt.

En mijn kleine man? Die vindt het ergens een beetje jammer, dat die vlek weg is. "Weet je nog mama? Ik greep papa's benen en toen zei hij... <censuur>.. "

Friends

Vanmiddag kregen we bezoek. Een schoolvriendinnetje, nee -  een brutaal kind dat bedacht dat ze vanmiddag in het huis van mijn dochter wilde spelen. Tijdens de lunch had ze me al bijna zover dat ik haar oren met haar boterham met leverpastei wilde uitwassen. Ze begon eerst heftig te protesteren toen ze zag dat er (een beetje) boter op zat, zodat ik twee nieuwe heb moeten ontdooien en smeren. Kreeg ik hem daarna voor de tweede keer terug omdat er "zo weinig leverpastei op zat". Aarrrggh. Misschien dat haar moeder het assertief noemt, ik zou het niet in mijn hoofd hebben gehaald, vroegah... nog liever droog brood met spijkers gegeten dan... 

Even na het eten gingen ze spelen. Helaas bleek na een kwartier dat er "niets was om te spelen". In ieder geval niets wat ze allebei leuk vonden. En dan vooral stug volhouden natuurlijk, dat wat die ander voorstelt écht héél stom is. De één zat in de gang, de ander op de trap. Mijn tactiek - negeren en flink met mijn stofzuiger te keer gaan tussen de dames door zodat ze misschien zouden ophoepelen naar elders om daar iets te gaan zoeken om te spelen - werkte niet. Ik had ze bijna zover dat het speelafspraakje voortijdig afgebroken zou worden, maar niemand wist het telefoonnummer van haar moeder... Mijn blik beloofde al niet veel goeds en dochter was ook de wanhoop nabij, maar oudste wierp zich op als geduldig mediator / gezellig entertainer en nodigde de dames uit voor een partijtje bomenklimmen buiten. Mijn held! 

Ze kwam net nog even terug om te "plassen", en passant ook even vragend of ze nog wat lekkers mocht (een stukje boterkoek nota bene, dat bliefde ze wel) maar ik heb heel stoer NEE gezegd en haar weer naar buiten gestuurd. Waarom zijn de kinderen waar mijn dochter thuis altijd hooguit een (één) tumtum krijgt zelf altijd zo aan het zeuren om snoep bij ons thuis? 

Hier dan maar een foto van dochter met wat gezelliger vriendinnen, vorige week op de Lego World dag gemaakt. Na zoon is ook dochter een enthousiaste bouwer geworden. 

Liever cool dan droog

Het dreinerige regentje lijkt langzaam in een heuse regenbui over te gaan als de brugpieperpuber naar school moet. Hij had al niet zoveel zin in school, dit maakt het er niet beter op.

Ga met de bus, adviseer ik. Hij wil niet. Neem een regenjas mee, opper ik, tegen beter weten in. Even wachten tot het opklaart misschien? Hij trekt zijn korte dunne donsjackje dicht, capuchon op en fietst weg. Even later krijg ik een appje met foto. Hij staat als verzopen katje in de hal van de school, maar hij moet er ergens toch nog wel om lachen geloof ik.

Natuurlijk wil je geen regenpak als je een tiener bent. Zeiknat regenen en nog een hele tijd op school zitten soppen is niet fijn. Maar altijd nog beter dan zo'n stom pak aan. Tot ver in het najaar had ik blote voeten in mijn ballerina's omdat pantykousjes stóm waren. En je jas dícht doen? Alleen als het écht niet anders kon. Ook dat zag er niet stoer uit. Ook de pubers vader weet er alles van, die was zo mogelijk nog gevoeliger dan ik voor wat in zijn eigen ogen wel en vooral niet kon. 

Maar nu zijn we oud en wijs (haha, maar niet heus). En kiezen we (heel) soms toch voor comfort in plaats van voor cool. Man gaat met de auto naar zijn werk als het regent, en anders zit er een regencape in zijn tas. Ik loop al bijna vaker op platte verende zolen dan op pumps. En het interesseert ons allemaal niet zo veel meer wat de ander ervan denkt, als we het zelf maar lekker vinden.

Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat we gewoon wáttiger geworden zijn met de jaren. Ik moet nu eigenlijk boodschappen doen, maar zit gewoon binnen mijn tijd te verdoen omdat het buiten zo hard regent. Die twee meter naar de auto en die misschien wel honderd meter van parkeerterrein naar supermarkt, mét waterdichte jas en dichte laarsjes? Daar zie ik best tegenop...   

Echt nergens meer te vinden

Kwart voor acht, hoog tijd voor een nieuwe schooldag. Met een plof springt oudste van halverwege de trap naar beneden. Nét op tijd beneden om nog snel even een banaan te eten en op zijn fiets te springen.

Terwijl hij aan een rits van zijn rugzak trekt om zijn lunch erin te kunnen stoppen vliegt er opeens met een grote boog een rekenmachine uit.  

"He, mam! Kijk! De rekenmachine die gisteren toen ik hem nodig had echt zéker weten niet in mijn tas zat vliegt nu opeens zomaar voorbij!"

Knal. Hij is nog heel, geloof ik, er zit in ieder geval een hoesje om. De passer daarentegen was van het weekend al om de een of andere reden uit elkaar gevallen. "Maar dat was de passer die ik gratis heb gekregen, die was vast niet zo stevig", probeert hij nog. 

Waar die ándere passer is? vraagt zijn vader zich af. "Die zit ongetwijfeld in het etui dat hij laatst ergens kwijt is geraakt, waarschijnlijk samen met de geodriehoek waar geen hoekjes meer aan zitten", giechel ik.

Het levert me een stomp op, maar hij moet er toch om lachen. 

En dat is in ieder geval al iets. Liever een vrolijke chaoot dan de bijna depressieve brugpieper die we een paar maanden geleden in huis hadden. 

Gevalletje ziek

Oudste zou een paar uurtjes weg, iets leuks doen. Eerst nog even huiswerk doen, raadde ik aan, dan is dat maar vast klaar. Tussen som drie en vier rende hij opeens naar boven. Enorme hoofdpijn! Hij liep wat heen en weer, zich geen raad wetend. Wat voelde hij zich beroerd! Een paracetamol, een dekentje op de bank. Maar het hielp niet veel. Alle geluiden en het licht deden hem geen goed en hij droop af naar zijn eigen donkere stille kamer.

Wat zou het zijn, zou het besmettelijk zijn en moet ik hulptroepen inschakelen voor de rest van de week? Terwijl ik het me afvroeg zoefde hij langs, hier en daar wat klodders morsend. Eenmaal bij de wc pot aangeland braakte hij er zijn halve maaginhoud uit. Mhh. Dat scheelde, je zag hem opfleuren. Terwijl Pappalien en ik druk in de weeg waren met doekjes en probeerden zelf niet mee te gaan doen keek hij alweer een stuk vrolijker. Hij heeft voor de vorm nog een half uurtje in bed gelegen met een kopje thee maar toen was hij er weer.

Nu speelt hij lief met kleine broer, is zijn huiswerk helemaal af, en heeft verschrikkelijk veel trek in allerlei dingen waar een normaal mens met griep niet aan denken moet.

Dan ben je slim, maar...

Hij is boos, gefrustreerd, verdrietig. Zo ken ik hem niet. Of misschien toch, van die periode toen hij op school zo slecht in zijn vel zat, toen hij bij die juf zat die hem helemaal verkeerd begreep. Maar hij wil niets zeggen en ik mag niet helpen. Even later een berichtje van de juf, hij was vergeten zijn presentatie voor te bereiden vandaag. O. Ik snap het. Maar dat is kennelijk nog niet alles.

Later op de avond, ik kom beneden van het in bed werken van de brusjes en zie hem zitten. Een lege bladzijde voor zijn neus. Een tot twee kantjes moeten er vol geschreven worden, over hemzelf, over wat hij vorig jaar heeft meegemaakt. Een haast onmogelijke opdracht lijkt het. Ten eerste staat zijn leven van vorig jaar ongeveer net zo ver weg van hem weg als dat van de holbewoners in de prehistorie. Ten tweede krijgt hij het niet voor elkaar om gewoon maar ergens te beginnen, iets op te schrijven, wat dan ook. Hij wiebelt, zoekt uitvluchten, steunt en kreunt. En uiteindelijk vraagt hij, een half uur voor bedtijd en dus een half uur voor de deadline, of ik helpen wil. Godzijdank.

Ik hoef alleen maar naast hem te zitten en te luisteren, hem vriendelijk terugwijzen op zijn blad als hij op dreigt te springen om een niet bestaand pluisje te gaan vangen. Ik moedig wat aan, doe eigenlijk niets, hij kan het zelf. Zo komt hij langzaam op dreef, hij ziet weer licht aan de horizon. Ik doe hem nog een tip aan de hand: als je dit nu zo schrijft, kun je misschien ook nog wel iets zeggen over dat... Ja! Dat doet hij. En weer een alinea erbij.

Even later is het klaar. De opluchting is zeer groot, hij wordt weer zijn gewone blije zelf. Zo blij dat hij dan ook nog maar even vertelt wat hem verder zo dwars zat vandaag. De juf. De juf die boos was geworden omdat hij had gekletst in plaats van gewerkt ("ik snapte niet wat ik moest doen en dat wilde ik aan mijn groepje vragen...")

Waarom zijn niet alle juffen zoals die van vorig jaar? Ik denk dat ik maar weer eens met deze juf moet gaan praten. Dat ook niet alle kinderen hetzelfde zijn en hetzelfde benaderd moeten worden. En dat je wel heel slim kunt zijn maar dat het beginnen aan ogenschijnlijk eenvoudige taken soms heel moeilijk kan zijn.

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

De pl.usklas

En toen, na jaren maar wat aangerommeld te hebben, kende onze school opeens ook een zogenaamde "plusklas". Hoe en wat, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar vandaag start in ieder geval de pilot. Elke week mogen de kinderen anderhalf uur in een aparte plusklas dingen doen waar de normale groepen geen tijd aan besteden.

Onze twee oudsten zijn voor deze klas geselecteerd door de school. Ik als ouder heb zelf ook een vragenlijst over hun gedrag in moeten invullen, net als zij zelf hebben gedaan, begreep ik van dochter. De uitkomsten daarvan heb ik verder nog niet gekregen. Jongste ontbreekt het niet aan kwaliteiten (integendeel, maar daar heb ik vanmiddag met zijn juf een extra lange afspraak voor staan) maar aan schoolervaring: alleen groep 3 tot en met 8 mogen meedoen.

... ... delete ... ... ..... delete .... 

Hierboven stond een heel verhaal over mijn oudste twee. Waar ze goed in zijn, waar minder goed in. Een vergelijk tussen beiden. Zeer interessant voor de ouders om daar eens over te praten bij een goed glas wijn, of in korte versie voor op school, maar minder geschikt voor het grote internet waar ik geen idee heb wie er meeleest. Weg er mee dus.

Wat ik eigenlijk hier vertellen wil is dat ik blij ben met het initiatief om op deze school ook eens wat te doen voor kinderen die wat beter presteren dan het gemiddelde. Want dat schoot er wel eens bij in en is de reden dat mensen die minder trouw zijn dan wij allang zijn afgehaakt en een andere school hebben gezocht.. Bij oudste zoon is in ieder geval de leergierigheid en interesse in de wereld die hij als kleuter had vanaf groep 3 vooral vervangen door een hekel aan schoolwerk. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.

Ik hoop van harte dat de plusklas onze kinderen ook echt leert leren (dat beloofden ze), ze wat meer zelfvertrouwen geeft en vooral weer weet te motiveren.

(*) Niet bij elkaar: vandaag start dochter in een groepje met tien vierde en vijfde groepers, morgen oudste mag zoon samen met wat leeftijdsgenootjes

Lekker rustig beetje vechten enzo

Hoe leuk ze ook met elkaar zijn, het kan, zeker tegen het einde van de vakantie, ook wel zéér verfrissend werken als je een paar brusjes inruilt voor een vriendje. Eentje van dezelfde leeftijd, geslacht en met dezelfde interesses. Zelfs in de auto op weg naar de bestemming was onze oudste stuiterbal opeens heerlijk rustig op de achterbank. (Toen we een uur lang op een bankje in de volle zon bij de vogelshow moesten zitten had hij het wel even zwaar, maar verder ging het prima.) Zeer relaxed ook voor moeders, twee tienjarigen ipv het driekoppig eigen broedsel. Kon ik ook eens rustig om me heen kijken, zonder dat er een kind aan mijn arm liep te jengelen en zonder steeds achterom te hoeven kijken of nummer drie nog volgt...

Dagje Ar.cheon deden we. Ik, zoon en zoons beste vriendje. Waren de heren vooral geìnteresseerd in de doe-dingen (cursus zwaardvechten, boogschieten, middeleeuwse spelletjes), voor mama's was het ook leuk. Ik heb genoten van alles wat er te zien was. De prehistorische hutjes en Romeinse badhuizen en de blote mannenknieën onder die romeinse pakjes haha... Ik vond het leuk te horen hoe bijvoorbeeld ijzererts werd gemaakt en hoe het Romeinse leger handelde, minder leuk maar wel boeiend om te zien hoe ze (achgossie) een molletje vilden...

Ik was nog nooit in het park geweest, maar vond het echt top. Een fijne sfeer hing er, het was niet te druk, niet te commercieel. De medewerkers daar deden allemaal hun best om net te doen alsof ze echt in de vroegere tijd leefden, met een knipoog dan. Allemaal zeer vriendelijk en met verstand van zaken en met een fijn soort humor dat ik wel waarderen kan. Zelfs de shows waren top. Aanrader!

Alleen die helmen: ze staan me goed, maar ietwat benauwd krijg ik het er wel van. Ik weet nog niet of ik 'm houd. Wat denken jullie?  

Bangerik

"Leuk, dit wordt vet!", gilt zoon in mijn oor. Hij is helemaal in zijn element. Ik niet: we zitten in een klein karretje en worden langzaam omhoog getakeld op een grote groene rails. Eenmaal bovenaan vliegt het kreng met een rotvaart naar beneden, en ik trek me terug in mijn diepste zelf op zoek naar de schakelaar om al mijn zintuigen uit te zetten.

"Mama!", roept zoon blij, "je moet je armen omhoog doen, zo!" Ik piep van nee, en na de eerste keiharde bocht mindert het ding een beetje vaart en durf ik één oog een beetje open te doen. Ik zie dan ook nog net hoe zoon me een beetje meewarig aankijkt. Hij is tien, ik ben vierenveertig. Ik ben zijn moeder, zijn steun en toeverlaat, weet alles beter (sowieso) en ben er altijd om hem te beschermen. Dat de rollen een keer zouden worden omgekeerd dat wist ik wel, maar nu al? Hij kijkt nog eens een lacht me vrolijk toe: "Mama je bent een bangerik!" Hmh. Ja. Heel opmerkzaam hoor. Het tweede rondje ging trouwens al stukken beter.

Eenmaal veilig terug op aarde probeer ik mijn gezicht weer enigszins in een normale moederlijke plooi te trekken. Nu is het namelijk de beurt aan papa en dochter, en dochter was ook nogal zenuwachtig. Dus aan mij de schone taak om even iets geruststellends te zeggen. Papa ziet echter direct de verwilderde blik in mijn ogen en moet hard om me lachen. Om het nog erger te maken schreeuwt zoon keihard naar zijn zus: "Mama was óntzettend báng!"

Maar eigenlijk vond ik mezelf best stoer, vorig jaar durfde ik het nog niet, ook al was het maar een kinderachtbaantje. En nu heb ik het gewoon gedaan. En eigenlijk ehm, was het best wel een beetje leuk.  

De boot. Zomervakantie 2013 dag 15/45

Wat is er nou lekkerder dan met dit tropische weer het water op? Zeker als je er zó dichtbij woont. De (opblaas)kano maakt dus regelmatig een tochtje over het water. Zeker sinds de dit jaar niet meer afhankelijk zijn van papa, maar oudste zelf kan zelf peddelen. En hij neemt graag zus of een vriendje mee.

Gisteren ben ik er zelfs bij ingestapt. Heel even. Want de boot begon toch wel heel erg eng over te hellen terwijl ik keurig in het midden zat?

Doe maar iets met kinderen ofzo

"Mam! Ik heb vandaag samen met J.ojis gespeeld buiten!", kwam hij enthousiast binnen. Is er het hele jaar een strak schema welke klas op welk tijdstip buiten mag spelen, de laatste schooldagen kan het zomaar gebeuren dat de jongens uit groep 6 naar buiten wordt gestuurd om zelf wat te spelen terwijl de instroomgroepkleutertjes ook lekker op het plein aan het scharrelen zijn. Tot groot genoegen van beide broers.

Oudste was naar kleuter toegegaan en ze hadden samen gespeeld. "Pakkertje", volgens oudste. De jongens kennende gaat dat dan meestal gepaard met vreemde woordjes en rare liedjes, springen en rennen. Maar niet alleen onze eigen kleuter vond het leuk, na een tijdje werd oudste belaagd door 15 kleuters die achter hem aan zaten, aan hem trokken en op hem wilden klimmen. Niet ongevaarlijk, dus.

Maar wel leuk. Voor de kleuters, voor oudste. En ook ik geniet ervan om ze zo bezig te zien. Als ik oudste zo bezig zie. Hij vindt ze echt leuk, kleine kindjes. Moet vreselijk lachen om hun gekke uitspraken en capriolen, hij heeft er echt lol in om die kleintjes een leuke tijd te bezorgen (wie weet wat hij daar later nog eens mee kan gaan doen als hij een of ander beroep moet gaan kiezen). Kleuter mag zijn handjes dichtknijpen met zo'n grote broer. En het zal ook niet voor niets zijn dat als je aan hem vraagt wie zijn beste vriend is, dat hij direct de naam van oudste roept. Dát is zijn beste vriend!

Spelen!

Oudste is een lieve jongen, altijd behulpzaam, helpt graag broer en zus te vermaken, je kunt hem er goed bij hebben. Hij is onvermoeibaar en altijd vrolijk. Hij heeft niet zo'n hele harde stem, maar meestal hoor je waar hij zit aan het geluid van de omgeving: broer of zus die eerst heel veel lol met hem hebben (zij vragen en hij draait) maar na een tijdje zijn tomeloze positieve energie in hun persoonlijke ruimte niet altijd meer aankunnen. Omdat ze geraakt zijn door een rondzwaaiende arm. Of omdat de grapjes net te vaak herhaald worden of niet begrepen worden.

Gisteren was weer zo'n dag. Kindjes speelden lief, ik las een boekje. Oudste ging op verzoek van kleuterbroer mee op de trampoline. Ze sprongen en sprongen, ze maakten grapjes en lachten zich rot. Oudste had het over pretparken, en vergat even dat jongste nog maar klein is, niet te lang tegen dat tienjarige jongensgeweld kan en tijdsaanduidingen nog niet helemaal snapt. En jongste kan best heel erg irritant zijn omdat hij wél een flink stemvolume heeft en altijd zijn zin wil doordrammen. Soms is tien jaar gewoon te oud om met vierjarigen te spelen en te jong om als leuke verantwoordelijke oppas te fungeren.

Zodat even later de pleuris uitbrak en ik zuchtend mijn boek weg moest leggen. Een stuiterende tienjarige die gek werd van zijn broertje en niet meer met hem wilde spelen, en een overprikkelde boze dwarse kleuter die zeker wist dat we NU naar Plo.psaland gingen, dat broer met hem MOEST spelen. Dat hij NEE, NEE, NEE dat WIL IK NIET... en brul brul brul. Dochter, die lief zat te kleuren begon ook al een beetje te huilen dat ze het niet zo leuk vond, al die herrie...

Na een klein half uurtje was de rust weergekeerd. Gelukkig maar dat dat hier maar af en toe gebeurt, op de een of andere manier heb ik wel de rest van het weekend nodig om van dat half uurtje bij te komen...

Het gaat goed!

In drie maanden het vetpercentage omhoog, bijna een kilo erbij én vooral fijn om te zien dat er ook weer 2 centimeter in de lengte gegroeid zijn (en vooral dat hij gewoon gezond is en goed zijn best doet om goed te eten - óók "vieze" dingen als groente en vlees...)

Lente

"Moeder-va-han, hij slaat steeds met zijn pen op onze vingers!" klinkt het naast me. Nog enigszins met mijn hoofd bij de kleutergroep en de schoolreisjesperikelen gisteren roep ik op dus automatisch op lieve doch strenge toon richting schuldige zoon: "Nou, zeg, dat is níet lief, M."

De reactie van de beide meisjes, euh, leuke hippe meiden die er serieus uit beginnen te zien of ze elk moment kunnen gaan uitbotten, schudt me weer wakker. O ja. Ze zijn alweer een tijdje tien jaar in plaats van vier.

"Dat is níet lief, M, zie je wel!" Ze gieren het uit en zitten mijn knappe blonde oudste hunk nog wat verder achterna. Oudste zelf ziet er uit alsof hij dat verre van erg vindt trouwens. Tijd om te vertrekken, Mammalien.

Op de gang geeft één van de twee me in het voorbijgaan nog snel een knipoog...

Nieuwe kleding en een ander kapsel

Nee, hij wil die jas niet aan. Het is een zomerjas, een hele stoere, van een heus merk en in vrolijk rood en blauw en wit. Zit hij niet lekker? Is hij niet mooi? Moet ik een andere zomerjas gaan zoeken, een vest? Dat is het allemaal niet, het is gewoon niet zijn oude vertrouwde jas die hij altijd aan heeft, dus wil hij hem niet aan. Dat die oude jas een lekker dikke donsjas is en het inmiddels 20 graden is buiten, dat is geen argument.

Ik zucht maar weer en weet, ook deze fase gaat over. Tenminste, dat is bij zijn oudere broer ook zo gegaan. Wat heb ik een trucs uitgehaald om oudste in zijn peutertijd nieuwe schoenen en nieuwe jassen aan te laten trekken (op de een of andere manier was het met shirts en broeken geen probleem). Voor nu geef ik mijn jongste nog maar even zijn zin en de oude kapotte winterjas tevoorschijn uit mijn Zeer Geheime verstopplek. Want hij moet zo naar de kapper, en dat is vast ook heel stressvol. Als hij tenminste op oudste lijkt. Die vond dat altijd zo vervelend, het stil zitten bij de kapper, het gekam en gekriebel en - o gruwel - het "nieuwe" haar dat er dan geknipt werd....

En om maar weer te bewijzen dat alle kinderen, zelfs binnen een gezin, anders zijn en hun moeder graag verrassen, huppelde hij zeer vrolijk de kapperszaak binnen en was alleen even boos dat broer hem vóór was op die stoel. Ze kletsten allebei honderd uit en lieten braaf hun haartjes in model knippen. Even later liep ik met twee vrolijke en keurig geknipte jongetjes weer in het zonnetje. Eéntje zonder jas en zonder gel (dat mag er absoluut niet in want dat voelt zo naar), en ééntje met gel in een lekkere dikke donsjas.