Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders eten, mijn niet al te grote recepten-repertoire uitbreiden met iets nieuws is wel een goed idee.

Tussen de  noodzakelijke advertenties (dat snap ik, ze moeten ook geld verdienen, ik kijk er wel doorheen) vind ik de eigen artikelen. Hier en daar een recept, maar vooral moet ik kennelijk in de mood komen door de hele uitstraling van het blad. De ene hipster baard na de andere gezellig uitziende kok. Foto's van open haarden, warme kleuren. Rake teksten met veel trefwoorden die het de laatste tijd goed doen in foodminnend Nederland. Styling. Zelfs de foto's van het eten zien er uit alsof ik er zelf helemaal niets mee kan. Nog los van de accessoires die ik mis. De opeenstapeling van ingrediënten, keurig uitgelijnd of heel doordacht losjes neergelegd met alle kleuren en vormen in een evenwichtige verdeling.


Het is me wat, de foodindustry. Met al die hippe culinaire blogs, fotografen die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het fotograferen van iets kunstmatigs dat meer op lekker eten lijkt dan het eten zelf. Het is een wereld op zich geworden. Mij gaat dat allemaal een stapje te ver.

Nee, dan de foto's van gerechten in restaurants in warme toeristische streken, die al decennialang achter het raam in de zon hangen te vergelen en vergroenen. Groene patat links, een vaag stuk vlees in het midden, rechts een klodder van het een of ander. Ook dat is het eigenlijk niet.

In een restaurant vind ik het wel aardig als er iets bijzonders op het menu staat en mogen ze het ook nog wel wat presenteren, maar daar heb ik thuis ten eerste het publiek en ten tweede het geduld en ten derde het talent niet voor. Ik ben al blij - als het geen eenpansgerecht is - dat ik alle onderdelen ongeveer tegelijk klaar heb en kwak dan alles zo snel mogelijk naast of bovenop elkaar op een bord, ondertussen de kinderen aanmoedigend snel wat bestek neer te leggen en wat glazen te pakken.

Bij mij komt niemand genieten van een twaalf gangen tellend kerstdiner, dat moge duidelijk zijn. 

Waarom ik mijn lange haar liet knippen

Zomer 2017. Ik heb weer flink lang haar. Het is mooi en een flinke bos, zeker als het net gewassen is. Je kunt er vlechten mee maken, of een knot. Maar het is warm weer, het is warm, een heel werk om uit te kammen sinds het zo droog is geworden van highlights en de overgang , het is zwaar en het zit steeds in de weg en vooral ben ik er een beetje op uitgekeken. Tijd voor iets nieuws. 

Maar ja. Ik moest nog wél even trouwen. En dat moest echt met het voor mij kenmerkende en door de aanstaande zo geadoreerde lange en blonde haar. Bovendien was daar de 30 centimeter eis. Want als ik het laat knippen, dan ook gelijk goed. Wat er afkomt is namelijk prima op zijn plaats bij het goede doel. Voorwaarde is dan wel dat het afgeknipte haar minimaal 30 centimeter lang is. 

Mijn goede doel was De Haarstichting, waar je ook geverfd haar kunt inleveren omdat er pruiken voor borstkankerpatiënten voor gemaakt worden (in tegenstelling tot de stichting die pruiken voor kinderen maakt, die willen liever geen gekleurd haar). 

De haarstichting slogan: "Geef om haar, geef je haar"

Op een mooie doordeweekse dag in oktober ging ik dus, zonder het aan de familie aangekondigd te hebben, naar de kapper. Lang haar omgeruild voor een lange bob, vlechtjes ingeleverd. Iedereen blij.

Nou ja, iedereen? Dochter was de eerste die me zag. Ze kwebbelde er lustig op los, net thuis uit school. Midden in haar zin echter stokte ze toen ze me voor het eerst goed bekeek. Woooooohw. Wat?! Ze moest er even van bijkomen. Ze bracht het tactisch, maar volgens mij was het wel een schok. Haar beide broers werden er niet heel veel warmer of kouder van. En manlief - hij had het een beetje aan voelen komen - was dit keer niet heel verbaasd of geschokt, zoals de vorige keer dat ik thuis kwam met een bob en een lange afgeknipte vlecht... en het kon zijn goedkeuring wel wegdragen, mijn nieuwe coupe met blote nek :-)  

Ik weet niet wat de mensen in de buurt van me dachten, maar kennelijk ben ik wel in één klap van mijn imago af. Wat een hoop (eigenlijk alleen positief, ik hoop gemeend) commentaar heb ik inmiddels gekregen, haha.

En ik? Ik ben er eigenlijk wel blij mee, met mijn nieuwe coupe. Het voelt licht, en anders. Het kamt en wast makkelijker maar er moet iets meer gestyled worden. Het is even wennen, elke keer weer. Het voelt en staat anders. Maar dat was uiteindelijk ook waar het allemaal om begonnen was.

Beautyblog: de bruid en de wimperextensions

Een heuse review vandaag, en wel over wimperextensions. Dames, en heren ook, ik begin potverdorie bijna een beautyvlogger te worden. "Vandaag laat ik jullie zien wat mijn ervaringen met wimperextensions van merk-x zijn.."

Waarom ik geen vlogger ben 

Kansloos. Ten eerste weet ik niks van make-up en gedoe, ik moet het zelf altijd op internet opzoeken, hoe e.e.a. werkt als je meer wilt dan dat lijntje op je oog en een veeg lippenstift. Dan kom ik bij allemaal mooie jonge meiden uit die een heel verhaal houden voor de camera, waarbij ik meestal na een halve minuut vol ongeduld doorscroll naar waar ik hoop de kern van de zaak te treffen. Niet lullen, maar poetsen. En als je lult, maak het dan een beetje léuk en vertel niet steeds hetzelfde, ik ben toch niet achterlijk?!. Ik weet niet hoe de generatie van mijn dochter het volhoudt, ik ben gewoon geen goed publiek voor youtube filmpjes. Het duurt me allemaal te lang. En scroll ik door, dan mis ik dus steevast een Hele Belangrijke Tip. Of althans, dat denk ik, want het lukt me nog steeds niet om die make-up op zo'n manier op mijn gezicht te krijgen dat ik er beter van ga uitzien. En in selfies maken ben ik ook al geen held...

"Mama, KIJK niet zo raar. Dat doe je nou altijd als je een selfie maakt". (Maar mijn wimpers zijn vet!) 

Wimperextensions

Met De Dag in zicht besloot ik dat mascara heel mooi is maar op de een of andere manier niet mooi blijft bij mij. Ook de waterproof hypo-allergeen geeft me na een dagje toegang tot de binnenkant van het panda-verblijf in Rhenen. De kunstwimpers die ik heb geprobeerd zagen er ook prachtig uit maar na een uurtje stond de ene helft recht omhoog tegen mijn wenkbrauw aan, en dat geeft je ook niet echt een intelligente blik. 

Omdat ik verder niet overdreven opgemaakt zal zijn vond ik toch wel dat ik op De Dag een extraatje mocht in de vorm van wat een zwoele oogopslag en koos er dus voor om wimperextensions te laten zetten door de schoonheidsspecialiste.

De behandeling

We kozen samen uit haar voorraadje wimpers een mooie lengte en mate van krul, en ik mocht in de stoel. Ik heb enorm gevoelige ogen, kan bij de kapper of de tandarts al geen oog openhouden als de lampen aangaan en ik naar het plafond kijk, laat staan nu. En ik begin bij het minste of geringste te tranen. Vooral het afplakken van de onderste wimpers - waarbij ik de ogen dus open moest houden terwijl zij er aan frunnikte - vond ik Hel. Daarna mochten ze gelukkig weer dicht. Ik heb anderhalf uur plat gelegen terwijl zij de kunstwimpers met lijm aan mijn echte wimpers vastplakte. Daar voel je verder niet veel van, hooguit is het een wat vreemd gevoel. Toen ik omhoog mocht en de boel weer open moest ging mijn rechteroog zo hard tranen dat de nieuwe wimpers vrolijk aan elkaar plakten. De linker moest toen nog, daar bleef het afplakband niet zitten, ook vanwege eerdere tranen waarschijnlijk.

Na anderhalf uur had ik een beurs achterhoofd, maar wel een vette oogopslag zag ik in de spiegel.

"Wauw!", vond de schoonheidsspecialiste. "Wohw!", zei puberzoon toen ik thuiskwam. Hoe een zelfde woord op iets andere toon uitgesproken een heel andere betekenis kan hebben... Ook de man zei Wohw, maar dan meer in de betekenis die ik er zelf ook aan gaf: wohw, dit is anders, dit is opvallend. Even wennen. Morgen kijken we of het heel leuk of toch meer een "beter-niet" is. 

Conclusie: wel of geen extensions?

Ik denk dat het toch wel mooi is, deze nieuwe look. Zeker voor een feestje. Er zijn mensen die altijd veel mascara gebruiken en dit een fijn alternatief vinden, dat snap ik ook. 's Ochtends en 's avonds geen gedoe. En geen vlekken. Aan de andere kant, voor het geld dat het kost en de tijd die je er aan kwijt bent: 50 euro en anderhalf uur nieuwe set, een week of twee later laten bijwerken en na een maand of anderhalf weer nieuwe laten zetten omdat je eigen wimpers natuurlijk uitvallen en doorgroeien. Ik ben er blij mee, maar denk niet dat ik er na de bruiloft nog veel tijd en geld instop.

Beugelbekkie

"Nu ben ik een echte burgpieper mama", zei dochter, zonder te slissen overigens. Na een uur op de stoel zaten de slotjes er in, de haken om haar kiezen voor de scharnier die over een tijdje geinstalleerd wordt, en een metalen draad door de slotjes heen.

Echt leuk is het natuurlijk niet, maar het is voor het goede doel. Ze mocht wat ons betreft zelf kiezen of ze wel of niet wilde, en zij heeft het er voor over. Stoerder dan ik was vroeger! Aan de andere kant, tegenwoordig lijk je er bijna niet meer bij te horen zonder beugel...

Ze wilde perse terug naar school "om aan mijn vriendinnen te laten zien". Ze kon niet stoppen met voelen en in de spiegel kijken. Pijn deed het nog niet echt, maar kan me voorstellen dat het straks allemaal wel gaat irriteren.

Maar hé, daar hebben we geen tijd voor. Vanavond is er een eindfeest, en dan nog twee dagen "leukedingendoen" op school en dan nog weer eens een logeerfeestje van een vriendin buiten de klas en dan vrijdag nog een feestje van een mede-ex-groep-achter...

Gelukkig hebben we dan zes weken vrij om gewoon bij te komen van al dit geweld. Ik hoop tenminste niet dat we om de andere dag bij de orthodontist op de stoep staan om herstelwerkzaamheden te hoeven laten verrichten aan dit hele beugelgedoe.

Grote kleine meisjes droom

Eén van mijn grootste kleine meisjes dromen was een kaptafel hebben. En make-up. Op een bepaald moment, ik was een jaar of zes, denk ik, kreeg ik de afgedankte kaptafel van de buurvrouw.  Beetje gammel, midden bruin teakhout met spiegel waarvan je de zijkanten kon omklappen om jezelf opzij én in het meervoud te zien. Wat was ik er blij mee!

Helaas had ik niet veel meer dan een haarborstel en wat zelfgemaakte kralenkettingen om er op te leggen. Later heb ik nog wel eens een oude lippenstift van diezelfde buurvrouw geërfd, en van iemand een restje parfum.

Moeder en zussen hadden er helemaal niets mee, met "optutten", zoals dat heette. Ik moest het maar gewoon een beetje proberen allemaal. Dat haar en die nagels, dat ging nog wel, met enig diep denken en uitproberen. Maar moet eerlijk bekennen dat ik tot op heden geen held ben in het beschilderen van mijn gezicht.

Mijn dochter heeft de interesse voor "optutten" van mij. En gelukkig voor haar kun je tegenwoordig veel leren van Youtube en andere social media waar de jeugd elkaar allerlei tips en trucs voorschotelt.

Ach ja, die dochter. Eerst wilde ze vooral knutselen en cakejes bakken, maar meer en meer is ze nu bezig met de grote(re)-meidenzaken. Ze zit soms uren gebiologeerd achter haar vlogs ("mama, vlogster die en die is zwanger!") en tekent liever op haar nagels dan op papier. Kleine meisjes worden kennelijk wat grotere meisjes.

Als klap op de vuurpijl gaf ze gisteren aan dat ze dat kastje met "die barbiespullen en poppendekentjes" toch maar weg wilde doen uit haar kamer. Dan kon ze daar een tafeltje zetten met een krukje erbij, vlak naast het andere kastje waar haar nagellakjes en haarspullen liggen. Dat leek haar wel zo handig.

Laat ze nu bijna jarig zijn. Dus ik ben maar eens gaan googlen. Met mijn huidige smaak en ideeën valt een groot deel van de zoekresultaten af wegens ongelofelijke kitsch, maar er zit ik weet vrij zeker dat er wel iets tussen zit waar we haar erg blij mee maken. Nu pappa nog overtuigen...

De zomerbeha

Beste vrouwelijke lezers, heeft u dat nou ook? Wanneer de temperatuur buiten (en dus ook binnenshuis na verloop van tijd) stijgt heb ik meer en meer moeite met het fenomeen "beha".

Dichte schoenen en sokken zijn al langer geleden omgewisseld voor teenslippers (tegen de instructies van de fysiotherapeut in, maar hé, anders ontplof ik!). De strakke spijkerbroek is vervangen door een flodderig jurkje. Lekker fris en luchtig. Maar om warme lijf dan daaronder nog in een strakke beha te gaan persen? Ik voel er niet veel voor. Alleen het aantrekken is al hel. (En dan heb ik het nog niet over de corsetten van oma vroeger of het corrigerend ondergoed van nu waar sommige mensen zichzelf mee willen martelen.)

Jaloers! Waarom niet in Nederland?
(plaatje van internet)

Een luchtig dun behaatje, model t-shirt zonder beugels, liefst een maat te groot voor het lekkere -- dus dat zal waarschijnlijk niet de beste ondersteuning geven. Maar toen het op vakantie, in die ellendige tent, toch al tropisch warm was ben ik helemaal gestopt. Lekker losjes laten bungelen. Heerlijk. 

Helaas is mijn cup daar tegenwoordig niet heel geschikt meer voor. Niet alleen zijn ze behoorlijk in omvang toegenomen sinds mijn achttiende, maar ook is de potloodproef niet meer helemaal aan mij besteed. De strakke jaren zijn voorbij, zullen we maar zeggen. En dat toont dan weer niet heel keurig in alle luchtige zomerjurkjes. Mijn man vindt het leuk en de kinderen boeit het niet, maar in ander gezelschap voel ik mij dan toch enigszins opgelaten.

Dus pers ik me inmiddels overdag maar weer in een beha. Een floddertje. Dat nieuwe stijve kreng met die beugels moet nog even wachten.  

Eind zomervakantie ga ik mijn best wel weer eens doen met een strakke jeans, dichte sneakers met sokken en een heuse stevig ondersteunende beha. Mocht dat tegenvallen, dan emigreer ik gewoon naar het laatste hoekje in Afrika waar ze niet raar opkijken als ik de borsten vrij laat bungelen. 

Ben alleen bang dat zo'n rieten rokje enórm kriebelt... 

Liever cool dan droog

Het dreinerige regentje lijkt langzaam in een heuse regenbui over te gaan als de brugpieperpuber naar school moet. Hij had al niet zoveel zin in school, dit maakt het er niet beter op.

Ga met de bus, adviseer ik. Hij wil niet. Neem een regenjas mee, opper ik, tegen beter weten in. Even wachten tot het opklaart misschien? Hij trekt zijn korte dunne donsjackje dicht, capuchon op en fietst weg. Even later krijg ik een appje met foto. Hij staat als verzopen katje in de hal van de school, maar hij moet er ergens toch nog wel om lachen geloof ik.

Natuurlijk wil je geen regenpak als je een tiener bent. Zeiknat regenen en nog een hele tijd op school zitten soppen is niet fijn. Maar altijd nog beter dan zo'n stom pak aan. Tot ver in het najaar had ik blote voeten in mijn ballerina's omdat pantykousjes stóm waren. En je jas dícht doen? Alleen als het écht niet anders kon. Ook dat zag er niet stoer uit. Ook de pubers vader weet er alles van, die was zo mogelijk nog gevoeliger dan ik voor wat in zijn eigen ogen wel en vooral niet kon. 

Maar nu zijn we oud en wijs (haha, maar niet heus). En kiezen we (heel) soms toch voor comfort in plaats van voor cool. Man gaat met de auto naar zijn werk als het regent, en anders zit er een regencape in zijn tas. Ik loop al bijna vaker op platte verende zolen dan op pumps. En het interesseert ons allemaal niet zo veel meer wat de ander ervan denkt, als we het zelf maar lekker vinden.

Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat we gewoon wáttiger geworden zijn met de jaren. Ik moet nu eigenlijk boodschappen doen, maar zit gewoon binnen mijn tijd te verdoen omdat het buiten zo hard regent. Die twee meter naar de auto en die misschien wel honderd meter van parkeerterrein naar supermarkt, mét waterdichte jas en dichte laarsjes? Daar zie ik best tegenop...   

Zachte voetjes

Van de winter was ik na járen van pumps, ballerina's en elegante laarsjes om en kocht ik een paar sneakers. Schijnt prima te combineren te zijn met jurkjes, hebben ze me wijs gemaakt.

Ze lopen best lekker, maar op de een of andere manier voel ik me er toch een beetje onwennig in. Niet alleen de looks, ook vind ik het een hoop werk om veters te strikken en vind ik het gevoel van zo'n sneaker strak om mijn hele voet niet lekker.

Dáár hebben ze nu een oplossing voor. Deze zomer is het helemaal hip om een slip-on sneaker te dragen. Wel een flexibele meeverende zool, maar gewoon een instappertje dus. Ideaal!

Ik heb gisteren deze gekocht. (Voor wie wel eens die imbeciele reclame op tv ziet, de schoen met memory foam, "alsof je de hele dag op je bed loopt"). Maar wat zitten ze lekker! Ook met blote voeten, geen naadje te voelen. Dochter wilde ze ook, maar die moet nog minstens een maat groeien wil ze in de kleinste damesmaat passen. Wat looks betreft, ik heb wel eens elegantere schoenen gehad, maar het gaat best met deze. Mij krijgen ze niet, met mijn hielspoor. Ik ga lekker wandelen deze zomer.

Schone schijn

Dat je altijd een schone onderbroek aan moet doen, omdat je nooit weet wat er gebeuren kan... drukten ze je vroeger op het hart. Voor hetzelfde geld loop je onder de bus en lig je even later in het ziekenhuis en kijken de artsen tegen jouw vieze onderbroeken aan. De schande....

Ja, duh. Dacht ik altijd. Ten eerste is die kans niet erg groot. Ten tweede, nou én. Ik ben Hyacint Bouquet niet, ze denken ze maar wat ze willen. Ten derde, schóón zijn ze wel elke dag. Alleen zitten die katoentjes van de Hema nou eenmaal het lekkerst en ja, wassen doe ik vaak en lang en heet. Daar worden ze wel eens wat minder mooi van...

Dus lag ik een paar jaar terug op de operatietafel toch wat gegeneerd naar een oude uitgelubberde en verwassen onderbroek te kijken. De operatie was welliswaar gepland, ik had mijn teennagels leuk gelakt voor de gelegenheid, maar ik was me niet bewust van het feit dat niet álles uitging onder dat operatieshirt: die onderbroek werd pas op de operatietafel zelf uitgetrokken. Ik nam me toen voor mijn leven te beteren op keurig ondergoed gebied. Wat precies een dag is blijven hangen waarschijnlijk.

Gisteren had ik een afspraakje bij de fysiotherapeut. Pas op het moment dat ze me vroeg alle bovenkleding uit te trekken behalve mijn beha, realiseerde ik me dat ik A. vrij naïef ben dat ik niet gerekend had op een uitkleedpartijtje, B. dat ik vergeten was mijn okselhaar te scheren en C. dat mijn beha's in tegenstelling tot mijn onderbroeken gelukkig van wat betere en luxere kwaliteit zijn en er op het oog best mee door kunnen.

Wat ik even vergeten was is dat ik toch wel flink ben afgevallen. Ook die beha zit een stuk losser inmiddels. Als ik rechtop sta gaat dat met behulp van de zwaartekracht prima. Maar op mijn zij op de bank wil de inhoud van de beha er dus wel eens uitfloepen. Toen de fysiotherapeute een tijdje later klaar was mijn schouder te mobiliseren door er met haar hele lijf tegenaan te duwen en ik weer overeind mocht, zag ik dus opeens iets bungelen dat er eigenlijk ín hoorde in plaats van er naast. En dat vond ik best genant.

Volgende week doe ik maar mijn stevigste strakste sportbeha aan denk ik. En een extra laagje deodorant.

Metamorfose

Eens in de zoveel tijd krijg ik er last van, van mijn uiterlijk. Dan moet er een metamorfose komen en krijg ik opeens het idee dat make-up eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee is.

Laatst was het weer zo ver. Ik kwam mezelf per ongeluk 's ochtends ergens onderweg tegen in een spiegel waarvan ik niet zo snel doorhad dat het een spiegel was. Meestal als ik met voorbedachte rade naar zo'n ding toeloop strijk ik eerst even wat rimpels glad, zet mijn vrolijkste glimlach op en duw mijn haar omhoog. Nu overviel ik mezelf nogal met mijn afgetrokken bekkie, slap haar en enorme wallen.

Dat haar, dus, denk ik dan. Moet daar geen ander kapsel in? Ik heb toch inmiddels de leeftijd dat ik een módel zou moeten hebben, in plaats van studentikoos halflang op één

lengte met af en toe een staartje of knotje? Daarbij is het steil en valt het slap langs mijn gezicht naar beneden in een soort nana-mouskouri-coupe. Is tegenwoordig weer heel modern, geloof ik, maar mij flatteert het niet zo. Wat meer volume is gewenst.

Dan moet er zeker wat kleur op het gezicht. Zonder dicht te plamuren, want a. dat is lelijk, en b. dat zit niet fijn. Een dot dagcreme trek ik ook maar af en toe, het voelt gewoon niet lekker. Heel soms smeer ik dan ook nog een lekker kleurtje op mijn ogen, maar dan zie ik er voor mijn gevoel eerder uit als pipo de clown dan als een vrolijke veertiger. Het enige dat me enigszins bevalt is het eyeliner lijntje, de mascara (het eerste half uur, daarna ben ik al snel een soort pandabeer) en de niet zo opvallend gekleurde lippenstift van dat anti-allergiemerk. Maar dat vergeet ik dan weer eigenlijk bijna altijd op te doen.

Ik ga maar eens op zoek naar een personal styler. Of beter nog, een kamermeisje die me 's ochtends klaarmaakt om naar buiten te gaan. En ja, dochter helpt me af en toe met make-up en kapsel. Maar dan durf ik helemaal niet meer naar buiten.

Over kleding en het kleuterbrein en een heuse give-away

Voor jongste zoon heb ik een tijdje terug een shirt gekocht bij de Henn.es. Niet duur, wel leuk. Vond ik. Hij vond hem vooral éng. Dat er op zijn dekbedovertrek ook monsters staan en dat hij laatst geen enkel probleem had met het uitkiezen van nieuwe schoenen betekent blijkbaar niet dat ik hem een nieuw monstershirt door zijn strotje kan duwen.

Na veel gedoe heb ik het opgegeven. Dus vandaag een serieuze give-away. Wie wil dit mooie shirt, maatje 104? Niet gedragen, niet eens gepast. En neem van mij aan, die monstertjes doen echt niets....  Liefhebbers reageren hieronder graag.

Daarna heb ik dus maar een ander nieuw wintershirt voor hem uitgezocht. Een lekker dikke polo van Z.8, donkerblauw met geprinte bretels en letters. Vooral dat laatste moet aanspreken, dacht ik. Maar ook deze was éng en kon ongepast weer retour.

Daarentegen vroeg hij vanmorgen zelf opeens om zijn winterjas. Die hele nieuwe die nog lag te wachten in de kast. Die wilde hij graag aan. En hij liep er zeer gelukkig mee naar school. In het blaadje van H.ennes heeft hij en-passant ook nog een shirt met groene streepjes aangewezen dat hij wél wil hebben.

De wegen van mijn zoon zijn soms ondoorgrondelijk. 

Wit met rode stippen

Het begon met een kortingsbon, en hele droge voeten vol eelt en een uurtje tijd voor mezelf. En voor ik het wist hadden we het gezellig over van alles en nog wat. Haar werk, mijn uiterlijk, wat ik wel en vooral zelf niet zo goed kon en soms toch wel wilde... dat het crisis was en zij nog wel een half uurtje over had...

Weer een half uurtje later liep ik op het schoolplein mijn verplichte ouderparticipatie pleindienst te draaien. Toen ik na afloop in mijn autospiegeltje keek zag ik inderdaad niet zo veel haar meer als eerst, maar in plaats daarvan veel wit met rood gespikkeld, zeer ongelukkig uitziende stukjes vel.

Ik denk dat als ik me weer eens door een "schoonheids"specialiste durf te laten "verwennen" ik dat maar 's avonds laat moet doen, vlak voor bedtijd. En onder plaatselijke verdoving.

Fijn zo

De vorige keer schoenen (en jassen) kopen met kleuter stond me nog vers in het geheugen - mén wat een gedoe. We hebben de halve winkel gepast en hij wilde niets. Niets was mooi, niets zat lekker. Maar aangezien het toch tijd begint te worden voor een maatje groter en een maatje warmer, probeer ik al dagen om kleuter vast aan het nieuwe-schoenen-idee te laten wennen.

Vanmiddag, na school, dan gaan we!, waarschuwde ik vanmorgen dus vast. Was hij daar vanmorgen nog niet zo van overtuigd, vanmiddag na de boterham ging hij braaf mee. Niet eens met tegenzin, want éérst mocht hij zijn voetjes laten meten. En dat is natuurlijk wel heel graaf, als je van cijfers en meten houdt.

Eenmaal over de drempel van de winkel schoot hij gelijk zelf de verkoopster aan. Of ze zijn voetjes wilde meten. En dat deed ze natuurlijk. Tweemaal een 26-maar-zoek-maar-maat-27-schoen. Ik koos op goed geluk een paar mooie met klittenband  (o,o, wat ben ik toch een slimme ervare moeder!)  uit het rek en hield ze voor. Of hij deze wilde passen. Meneer zei ja, deed ja, en vond ze ook nog lekker zitten. En ging wederom zelf naar de verkoopster. "Mevrouw, heeft u de andere ook voor me?"

Zoals een echte man hier in huize Mammalien betaamt was hij dan ook direct zeker van zijn zaak. Hij keek niet meer naar wat er nog meer voor moois, leuks en lekkers op schoenengebied in de winkel te zien was en wilde déze hebben. En hij heeft ze niet meer uitgetrokken.

Het zal er wel niet zo slim uitzien, maar mijn mond hangt er nog steeds een beetje van open.

ACHT

Het belangrijkste van vandaag: 

onze mooie lieve slimme dochter is 8 jaar geworden!!! Hoera!

De foto van de traktatie die we gisteren geknutseld hebben is er even bij ingeschoten. Eierkoeken met gezichtjes. Het was weer een hoogtepunt in de culinaire knutselkunst.

Eigenwijze krengen zijn het

Vrijheid is leuk, maar gevaarlijk Voor je het weet willen ze niet meer in het stramien. Ordnung muss sein! Rust en regelmaat. Bladiebla. En dan heb ik het nu eens niet over mijn kinderen - die gedijen prima bij wat vrijheid -  maar over mijn voeten: je geeft ze een vinger en ze nemen je hele hand. Laat je ze de hele zomer op teenslippers lopen, willen ze met geen mogelijkheid meer in gewone dichte schoenen. Dat het koud nat regenachtig herfstweer is vinden ze geen argument.

Op mijn nette hooggehakte roze pumps heb ik het gisteren welgeteld tien minuten, de wandeling van auto naar school en terug, volgehouden. Niet alleen struikelde ik om de haverklap, nu heb ik ook overal dikke blaren. Zelfs mijn uitgelubberde moccassins van zacht suede doen pijn. De shoppingactie gelijk dus maar iets uitgebreid: niet alleen moesten er nieuwe broeken aangeschaft, ook schoenen. En nee. Ook daarvoor natuurlijk nog niet geslaagd.

Er zijn mensen onder u die zweren bij birc.kenstocks en ug.gs, maar dat is niet mijn kopje thee. Vooralsnog zijn mijn ogen de baas over mijn tenen. Een paar fijne ballerina's of wat lagere pumps daarentegen, dat vind ik wel mooi en dat ging vroeger prima. Toen ze nog niet zo verwend waren, mijn voetjes. Om nu al met lekker zachte sokken in die grote winterlaarzen te gaan lopen is ook zo weer wat. Even voorop gesteld dat die eigenwijze voeten daar uberhaupt nog voor te porren zijn.

Ik moet ze heropvoetden, en snel. Anders zit er niets anders op dan te emigreren naar tropischer oorden.

Bijkomend effect

Geen tijd om te bloggen beste mensen. Ik moet als een haas naar de winkel. Die zomerjurkjes kunnen met dit weer echt niet meer, en al mijn broeken zakken van mijn billen af. Ben inmiddels 10 kilo kwijt(*) en daar zeer tevreden mee. Nu nog volhouden.

Het grote nadeel, of voordeel eigenlijk, is dat mijn herfstgarderobe wel eens uitgebreid mag worden. Ik ga dus maar eens even kijken of ik ook mijn spaarrekening wat kan laten afslanken en kom hopelijk straks weer terug met wat fijn zittende broeken en shirtjes. Natuurlijk in de laatste modekleuren en geheel passend bij mijn ouwe rotkop. Iemand zin om mee te gaan?

(*) mijn gouden tip: consuminder! Vooral snacks en snoep laten staan, geen wijn en een beetje minder tussendoortjes in de vorm van chips en volvette kazen. 

Half augustus: tadaaaaa... de wintercollectie!

Het is weer zover. De catalogus van de Hen.nes was de eerste die me wreed wakker schudde uit mijn zomerslaap. Het schijnt dat er een einde komt aan het blote benen- en teenslippertijdperk. Ook in de kledingzaak waar ik gisteren per ongeluk was hing alleen nog maar herfstmode. Dikke vesten en - de heer sta me bij - winterjassen!

En de trouwe oplettende lezer weet dat ik daar elk jaar weer een probleem mee heb. Meedoen of gewoon laten hangen? Moet ik nou slim zijn, die winterjas en laarzen voor dochter kopen nu ze haar maat nog hebben of laat ik me fijn nog even in slaap sussen door het weerbericht? Komende week wordt het maar liefst 27 graden! Die winter, dat duurt nog een eeuwigheid. Maar dan sta ik waarschijnlijk over een tijdje op de eerste natte koude donkere dag van het jaar met honderden anderen in de rij voor die paar winterjasjes die ze nog hebben en zijn de leukste weg.

Het zij zo. Ik pas er voorlopig nog even voor, de zomervakantie duurt nog zeker twee weken. Die laat ik niet verpesten door die dikke kleding. Hoe leuk de kleurtjes van de nieuwe collectie ook zijn.

Tent

En toen zat ik opeens weer-  hallejuja! - op het gewicht dat ik al jaren nastreef maar waar ik vaak iets en de laatste tijd nog vaker flink boven zat. Het gewicht dat ik had voor mijn allereerste zwangerschap, nu alweer zo'n elf jaar geleden dus... Het gaat lekker nu, met minder en minder ongezond eten, dus ik ga ervan uit dat ik nog even doorzak - qua gewichtscurve dan... en dan maar hopen dat het jojo-effect wegblijft. En dat ik ook vanzelf weer strak en glad en vlekkeloos word zoals ik dertig jaar terug was.

Allemaal leuk en aardig, maar zondag met kleuter in het (subtropisch binnen) zwembad vielen me toch een paar dingen op. Dat kleuter opeens met de meisjes aan het sjansen was. Dat hij ook lekker alleen kan spelen met zo'n rubberen plank en een bal en eigenlijk niks. Dat hij nog steeds honderd keer van de glijbaan wil - samen met mama. Maar vooral, dat dat enorme allesverhullende taartenbadpak dat ik laatst had gekocht helemaal niet zo allesverhullend is: de voorgevormde cups hebben flinke kieren aan alle kanten die niet opgevuld zijn met lijf, zodat men gewoon mijn badpak inkijkt.

Mhmm. Misschien is het de komende zomervakantie toch leuker als ik een fleurig pakje in een iets strakker maatje en modelletje aanschaf.

Mocht u me zoeken, ik ben even aan het shoppen. Op het internet. Want die pashokjes met die grote neuzen van die winkeldames, daar kan ik helemaal niet zo goed tegen. Of ik nu mijn streefgewicht heb of niet.

Help

Ik zit in de kapperstoel en kijk in de spiegel. Boven die zwarte kapmantel zie ik mijn eigen gezicht. Het haar is nat en met klemmen opzij getrokken, onbarmhartig tl-licht schijnt van boven.

Mijn God.....

Ik probeer snel te bedenken of ik thuis nog ergens een pot vochtinbrengende dagcreme heb of dat ik zo beter direct naar de drogist kan gaan om wat anti-aging rimpelwerende wondercreme te gaan kopen. Een creme met een tintje zou trouwens ook wel helpen. Dat witte gezicht met die grijsgroene vlekken flatteert ook niet zo. Een flinke dot kleur rond de ogen is helemaal een must.

Ik besluit voor nu de spiegel even te negeren en pak het tijdschrift dat voor me klaar is gelegd. Een roddelblad. Ik blader erdoor heen en zie voetbalvrouwen, Nederlandse "sterren" op leeftijd, een Amerikaanse actrice... en dan weet ik weer waarom ik me straks toch beter wat kan inhouden als ik straks langs de make-up afdeling van de drogist loop. Misschien toch maar eerst maar eens een cursusje natuurlijke visagie voor beginners.

Maar mijn haar zit wél weer goed.

Nieuwe kleding en een ander kapsel

Nee, hij wil die jas niet aan. Het is een zomerjas, een hele stoere, van een heus merk en in vrolijk rood en blauw en wit. Zit hij niet lekker? Is hij niet mooi? Moet ik een andere zomerjas gaan zoeken, een vest? Dat is het allemaal niet, het is gewoon niet zijn oude vertrouwde jas die hij altijd aan heeft, dus wil hij hem niet aan. Dat die oude jas een lekker dikke donsjas is en het inmiddels 20 graden is buiten, dat is geen argument.

Ik zucht maar weer en weet, ook deze fase gaat over. Tenminste, dat is bij zijn oudere broer ook zo gegaan. Wat heb ik een trucs uitgehaald om oudste in zijn peutertijd nieuwe schoenen en nieuwe jassen aan te laten trekken (op de een of andere manier was het met shirts en broeken geen probleem). Voor nu geef ik mijn jongste nog maar even zijn zin en de oude kapotte winterjas tevoorschijn uit mijn Zeer Geheime verstopplek. Want hij moet zo naar de kapper, en dat is vast ook heel stressvol. Als hij tenminste op oudste lijkt. Die vond dat altijd zo vervelend, het stil zitten bij de kapper, het gekam en gekriebel en - o gruwel - het "nieuwe" haar dat er dan geknipt werd....

En om maar weer te bewijzen dat alle kinderen, zelfs binnen een gezin, anders zijn en hun moeder graag verrassen, huppelde hij zeer vrolijk de kapperszaak binnen en was alleen even boos dat broer hem vóór was op die stoel. Ze kletsten allebei honderd uit en lieten braaf hun haartjes in model knippen. Even later liep ik met twee vrolijke en keurig geknipte jongetjes weer in het zonnetje. Eéntje zonder jas en zonder gel (dat mag er absoluut niet in want dat voelt zo naar), en ééntje met gel in een lekkere dikke donsjas.