Lente

"Moeder-va-han, hij slaat steeds met zijn pen op onze vingers!" klinkt het naast me. Nog enigszins met mijn hoofd bij de kleutergroep en de schoolreisjesperikelen gisteren roep ik op dus automatisch op lieve doch strenge toon richting schuldige zoon: "Nou, zeg, dat is níet lief, M."

De reactie van de beide meisjes, euh, leuke hippe meiden die er serieus uit beginnen te zien of ze elk moment kunnen gaan uitbotten, schudt me weer wakker. O ja. Ze zijn alweer een tijdje tien jaar in plaats van vier.

"Dat is níet lief, M, zie je wel!" Ze gieren het uit en zitten mijn knappe blonde oudste hunk nog wat verder achterna. Oudste zelf ziet er uit alsof hij dat verre van erg vindt trouwens. Tijd om te vertrekken, Mammalien.

Op de gang geeft één van de twee me in het voorbijgaan nog snel een knipoog...