zondag 30 juni 2013

Spelen!

Oudste is een lieve jongen, altijd behulpzaam, helpt graag broer en zus te vermaken, je kunt hem er goed bij hebben. Hij is onvermoeibaar en altijd vrolijk. Hij heeft niet zo'n hele harde stem, maar meestal hoor je waar hij zit aan het geluid van de omgeving: broer of zus die eerst heel veel lol met hem hebben (zij vragen en hij draait) maar na een tijdje zijn tomeloze positieve energie in hun persoonlijke ruimte niet altijd meer aankunnen. Omdat ze geraakt zijn door een rondzwaaiende arm. Of omdat de grapjes net te vaak herhaald worden of niet begrepen worden.

Gisteren was weer zo'n dag. Kindjes speelden lief, ik las een boekje. Oudste ging op verzoek van kleuterbroer mee op de trampoline. Ze sprongen en sprongen, ze maakten grapjes en lachten zich rot. Oudste had het over pretparken, en vergat even dat jongste nog maar klein is, niet te lang tegen dat tienjarige jongensgeweld kan en tijdsaanduidingen nog niet helemaal snapt. En jongste kan best heel erg irritant zijn omdat hij wél een flink stemvolume heeft en altijd zijn zin wil doordrammen. Soms is tien jaar gewoon te oud om met vierjarigen te spelen en te jong om als leuke verantwoordelijke oppas te fungeren.

Zodat even later de pleuris uitbrak en ik zuchtend mijn boek weg moest leggen. Een stuiterende tienjarige die gek werd van zijn broertje en niet meer met hem wilde spelen, en een overprikkelde boze dwarse kleuter die zeker wist dat we NU naar Plo.psaland gingen, dat broer met hem MOEST spelen. Dat hij NEE, NEE, NEE dat WIL IK NIET... en brul brul brul. Dochter, die lief zat te kleuren begon ook al een beetje te huilen dat ze het niet zo leuk vond, al die herrie...

Na een klein half uurtje was de rust weergekeerd. Gelukkig maar dat dat hier maar af en toe gebeurt, op de een of andere manier heb ik wel de rest van het weekend nodig om van dat half uurtje bij te komen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?