Even met de man er tussenuit, de foto's

Wij waren dus zomaar opeens met zijn tweetjes weg. Twee dagen Maastricht. Zonder kinderen.

Op weg naar Maastricht eerst even langs de Outlet van Roermond. Lelijk winkelcentrum, bovendien voor mensen die niet zoveel om merken geven ook niet heel nuttig. Het was grappig om een keer gezien te hebben, maar als je niet persé iets in de uitverkoop zoekt is het niet een uitje dat de moeite van het bekijken waard is. Ik zag wel wat laarzen bij Fred de la Bretonniere - maar hé, geen laarzen nodig. En ik heb een mooie Ray Ban gezien, maar was toch te gierig om 100 euro een zonnebril neer te tellen. Achteraf natuurlijk spijt, want die 5 euro brillen van de Hema zijn zo waardeloos dat ik er elk seizoen wel een paar koop maar er zelden een opzet...

En toen waren we precies op tijd op het Vrijthof voor een fijne lunch. In het zonnetje, onder de terrasverwarmer. Het leek wel zomer! De twee biertjes (per persoon) zakten er in ieder geval lekker in...

Mooie doorkijkjes in het oude deel van de stad, keitjes, oude stadswal, mooie gebouwen... Ik houd er wel van. 

Heerlijk! Er even uit. Dingen doen die je niet doet met je kinderen. En toch, bij alles wat ik doe moet ik aan ze denken. Zie ik in de winkels kleding voor de kids in plaats van voor mezelf, ze zijn onderwerp van gesprek als we op het terras zitten. En daarbij was er nog een klein beetje tegenslag in de vorm van een dochter met griep. Ze was aan de beterende hand, dachten we, en was op de ochtend van ons vertrek ook gewoon naar school gegaan maar kwam toch vroegtijdig naar huis met klachten en is de dag er op thuis gebleven... Niet dat ze met haar twaalf jaar en haar verstopte neus niet zonder mama kan, maar toch... voelde het wat minder fijn. Al was het maar omdat haar telefoon er nog beroerder aan toe was dan zijzelf (overleden) en de meeste communicatie dus via broer of oppas verliep.

In het hotel... natuurlijk altijd even een paar foto's maken terwijl de man het bed uitprobeert. 

Geen foto's van de Wellness, er waren een paar sauna's en een zwembad. Dat hebben we natuurlijk ook even gedaan. (Vlug vlug, in twee dagen moet je álles gedaan hebben, dus het relaxen gaat ook wat sneller dan normaal....)

Toen wij in het hotel toch net lekker even de voetjes omhoog hadden (lees: man snurkt, ik doe een Wordfeud) kwam er een telefoontje van de oppas: paniek! Ze moest met spoed weg voor iets spannends in de familie...

 Gelukkig was er een inval-oppas snel geregeld en kon oppas nummer 1 na een paar uur gewoon weer terug naar ons huis. Maar het zorgde toch voor wat onrust. 

(Zo belden de kinderen mij, toen oppas 2 net was gearriveerd en het onduidelijk was wat de toekomst zou brengen. "Mama, wie blijft er vannacht bij ons?" Dochter vond het niet tof, die onzekerheid. Iks telde haar gerust. Oppas 1, of oppas 2, of een ander. Komt goed. Ze moeten maar even overleggen.   Papa riep op de achtergrond nog dat ze wel alleen konden blijven 's nachts, met zijn drietjes.  Dochter van 12 - en mij - leek dat geen goed plan. Jongste broer van 8 zag het probleem niet. "Ik pas wel op zus hoor, mama!" Stoer en lief, maar gelukkig niet nodig.)

De tweede dag was nogal nat en winderig, dus voornamelijk binnen doorgebracht. In het natuur historisch museum (nice! ook zonder kids leuk en veel meer tijd om rustig de bordjes te lezen :-)

En in de prachtige Lumiere bioscoop. Een heel mooi verbouwd oud industrieel 

pand, fijne sfeer en een heerlijke lunch.

De film "Three billboards outside Ebbing, Missouri" (klik voor youtube) was wel oke, maar ik had er hogere verwachtingen van. Het was een beetje traag. Kan ook komen omdat ik nog véél meer wilde doen in de tijd die we hadden. 

Zelfde voor Belgisch Restaurant Witloof. Heel veel lekkere biertjes, grappige menukaart, leuk gestyled interieur en een prachtige website, maar het eten vond ik dan weer wat tegenvallen na de goede recensies en de moeite die het ons gekost had een plekje te kunnen reserveren. (Ik had Luikse boulekes, die kun je beter laten staan. De frites was slap, het brood vooraf was keihard, de boter vies koud. De desserts waren wel weer oké. En de witloof met ham en kaas uit de oven die man had ook.)

En toen moesten we weer naar huis. Waar onze kinderen natuurlijk heel blij waren om ons te zien. En anders ik wel om hun te zien. Je krijgt de Lien soms even uit de mama, maar de mama nooit meer uit de Lien. Of zo iets.   

De jurk

Over een paar maanden ben ik dan als alles goed gaat de bruid. Tijd om eens over kleding na te denken. Wat doet een echte bruid aan? Volgens dochter een échte bruidsjurk. Natúúrlijk helemaal wit of wittig (ivoor), met zo veel mogelijk prinsesseneffect. Volgens mijn 88 jarige moeder kan het écht niet om als samenwonende vrouw in het wit te trouwen. Ik zelf heb ook zo mijn bedenkingen over de "echte" trouwjurk. Maar daar had ik al een beetje over geschreven.

En toch, om wat ideeën op te doen, een en ander uit te sluiten en gewoon samen een leuke ochtend te hebben, togen dochter en ik dan toch naar die ene bruidswinkel waar ze naar eigen zeggen "geen tuttige en niet overdreven dure jurken" verkopen. "We kopen niks!", siste ik dochter nog toe toen we bij de deur waren. Maar toen zag ik dit bordje hangen...

Dit bordje op de deur maakte me nog wat zenuwachtiger...

Ik moet zeggen, een hele belevenis was het. We liepen strak na openingstijd de nog lege winkel in, en kregen dus direct een medewerkster aan onze broek. Wat op zich wel handig is, want zomaar even rondsnuffelen is al lastig: je ziet door de bomen het bos niet meer. En een jurk aanpassen, daar komt nog meer bij kijken.

Ik werd in een hokje geduwd en kreeg de opdracht strapless bruidsbh en bruidsschoenen van de zaak aan te doen en in ondergoed te wachten tot de medewerkster me kwam helpen met het aantrekken van De Jurk(en). Ik ben helemaal niet preuts, maar vond het toch wat ongemakkelijk. Half naakt met een vreemde vrouw in een hokje die je in meters tule en kant hijst, hier wat trekt en daar wat duwt en nog wat spelden in je prikt om alles helemaal netjes aan te laten sluiten.

Keer op keer werd ik, als alles op zijn plaats zat, het hokje uitgestuurd met een luid "Daar ga je dan!" Om in de enorme spiegel te zien hoe geweldig het me stond, en vooral ook me te laten bewonderen door het - in mijn geval slechts éénkoppige en minderjarige - publiek. Dochter keek haar ogen uit, maakte veel foto's voor papa thuis later en samen hebben we lekker gegniffeld over mama in een heuse trouwjurk.

Het was al met al een leuk uitje. En nuttig. Sommige jurken daar zijn echt best wel heel mooi hoor, vooral als je superslank en 20 jaar bent, zoals het meisje in het hokje naast me. Zelfs ik heb toch ook iets leuks gevonden. Niet de meest bruidige van allemaal maar toch best erg bruidig en best erg duur. Dus in plaats van een jurk heb ik vooral het nuttige advies mee naar huis genomen over welk model jurk mij mooi staat en hoe ik er op mijn voordeligst uit zie.

Na uren gesurf, wat gebestel en vooral veel teruggestuur op internet (ik kan hier een hele rij winkels opnoemen waar je NIET moet zijn) ben ik wel een flinke stap verder. Ik weet ongeveer wat ik wil en de aanstaande heeft ook zijn goedkeuring gegeven aan soort, type en model. Voor de rest van de wereld houd ik het nog een klein beetje geheim.

Nu nog even goed inschatten hoeveel kilo ik over vijf maanden kwijt ben en welke maat ik dan heb...

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)

NS forum

Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

Een Oscar waardig

Het was weer een leuk druk weekend. Gisteren met de kinderen naar de Spelerij geweest, waar we hadden afgesproken met een vroegere mede-blogster met haar drie kinderen. De kinderen zijn goed vergelijkbaar qua geslacht, leeftijd en eigenlijk ook wel karakter, dus dat gaat prima. En de moeders, ach, die redden zich ook wel op het terras :-)

Zaterdag was het tijd om aan onze tv-carrière te werken. Kuch.

Al eerder schreef ik, dochter houdt van toneelspelen. Van musicalles tot toneelclub. Ze wil later "iets" met film of tv doen (mag ook als presentatrice van het Jeugdjournaal). Dus toen ik een paar weken terug de oproep langs zag komen waarin er figuranten werden gezocht voor de tv serie van Mees Kees heb ik haar direct opgegeven. En zaterdag mochten we komen.

Super leuk om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat op "de set". Helaas was Mees zelf er niet (de Mees Kees uit de vorige film vond ik persoonlijk wel een lekker ding). Ze draaiden een scene met twee meisjes en een jongen. Ik weet niet hoeveel ik er over vertellen mag, dus ik houd me maar op de vlakte.

Dochter was helemaal klaargestoomd. Haartjes gewassen, nageltjes gelakt. Drie setjes kleding in de tas, zoals voorgeschreven. En toen we eenmaal daar waren bleek dat ze ook op de moeders gerekend hadden. Ik kón eventueel nee zeggen, maar dochter vond het wel heeeel leuk als ik ook mee zou doen.

Met angst en beven stiftte ik nog gauw even mijn lipjes, probeerde ik niet al te veel te denken aan het feit dat ik niet helemaal mijn beste kleding aan had, en begaf me dus maar op "de set". Niet alleen bang dat mijn enorme kont straks door heel Nederland bekeken zal worden maar vooral ook voor al die loslopende hondjes en honden. We stonden écht precies op dé plek in Nederland waar heel het Gooi zijn Woefjes graag uitlaat, soms met vier tegelijk. Ik was super stoer en dapper - en als goede moeder moet je ook het goede voorbeeld geven natuurlijk - en heb geen kik gegeven. Het bleken gelukkig ook vrijwel allemaal keurig opgevoede honden die bovendien meer interesse hadden in de hei dan in mij, en het merendeel liet de figuranten gewoon met rust. (Er is slechts één bal opgevreten en één kindje panisch afgevoerd.) 

We kregen duidelijke instructies en deden keer op keer op keer een geweldige acteerprestatie in onze rol van voorbijlopend wandelaar (tegen elkaar praten, maar dan zónder geluid!). Zo'n uur of vijf later deden onze voeten en ruggen pijn, maar stond het er eindelijk allemaal op. Die vijf minuten serie waarvan wij waarschijnlijk hooguit twee seconden van heel ver af wat in beeld zijn.

Maar toch was het leuk.  

En zodra ik meer weet ga ik jullie zeker vertellen wanneer ons sterdebuut op tv komt!

Even weg zónder kinderen

Zo romantisch. Ongeveer deze zomer 20 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst zagen. Wat niet gelijk staat aan 20 jaar verkering hebben of verlief zijn... er waren nog wat hobbels te nemen.

Man is altijd heel romantisch. Maar ik was hem dit keer voor en verraste hem met een tweedaags uitje. Zonder kinderen, die bleven fijn thuis bij de oppas. In de stad die wij maar vooral hij vroeger goed kende, Rotterdam.
In augustus, want dan is het lekker weer. Helaas hebben we twee dagen miezer-regen en kou gehad... maar het was toch leuk.

Hotel New York, de super gezellige Fenix Food Factory, de Markthal ook, de Kunsthal met Botero. We hebben nog een filmpje gekeken in de Imax, veel gewinkeld, gegeten, gedronken, even uitrusten tijdens een ritje met een heuse touristentouringbus door de stad (van een afstandje gekeken naar de bezienswaardigheden als Speedo en Euromast waar we niet meer persé heen hoefden...) en vooral lekker samen... Het was top!

Doeiii

Badjas, handdoek, borstel - check
Vriendje-van-zoon's moeder gedubbelcheckt dat ze 'm ophaalt uit school - check
Briefje op het aanrecht met instructies/tijden/adressen voor Pappalien - check
Avondeten voorbereid en klaargezet in de koelkast - ja dáág, zo gek als mijn moeder ben ik niet
Sleutel in dochters tas gestopt - check
Vaatwasmachine gerepareerd - uh... bijna. Monteur komt vrijdag!
Huis opgeruimd - check

Ik ga zo - met dat ietwat aangekomen lijf en al - lekker met vriendin naar de sauna. Even lekker bijkletsen, uitrusten en superschoon worden. En dan - om te voorkomen dat we met onze neus in het spitsuur thuis vallen als we terug komen - nog even lekker wat eten in een restaurantje om de hoek.

Geen medelijden met Pappalien die de schrik van zijn leven krijgt nu hij een middag en avond helemaal alleen voor drie kinderen moet zorgen: halen brengen opvoeden eten koken billen wassen voor (laten) lezen en naar bed en dan nog even met oudste voor de tv hangen. Geen medelijden, want hij kan dat heel erg goed. Bovendien gaat hij straks gewoon bijna een hele week weg en mag ik dan alles in mijn uppie doen.

Ik hoop wel dat dan de vaatwasser is gerepareerd.

Dagje uit naar Naturalis

Het is vakantie, en wij hebben een museumkaart: ik wil met de familie naar een "museum". Hé bah, reageert de kinderschaar. Saaaaai. Ik probeer het opnieuw. "Jongens, wat gaan we doen? Naar Naturalis, naar Beeld en Geluid, naar het Spoorwegmu, eh - oeps, zei ik bijna het M woord... - naar dat met die treinen?"

Oudste roept het hardst en het eerst: Naturalis! Dochter kijkt benauwd, ze heeft het niet zo op botten en sterk water. Ze ziet liever levende natuur. Jongste denkt nog steeds dat het saai is, maar dat is een beetje zijn levensmotto vandaag de dag, dus dat negeren we maar.

Eenmaal daar is er van alles te doen voor de kinderen. Zelf paleontoloogje spelen bijvoorbeeld. Een stukje bot opgraven en uitbikken en onderzoeken. Twee mooie dinobotjes mochten mee naar huis. Jongste zoon wilde niet meedoen. Ook niet aan de activiteit van bovenstaande foto: bestijg een stegosaurus. ("Ik wil niet op de foto", klonk het vanonder een tafeltje ergens. We hebben hem maar laten liggen tijdens ons ritje..)

Dat was nog best een opgaaf voor die fotograaf trouwens, om ons te positioneren. Dochter zat meteen, maar oudste schoot nogal heen en weer door het beeld, plaats innemend voor drie. En toen moesten zijn beide ouders er nog bij.

Toen we eenmaal op het groene bankje alias de dino zaten luidde de opdracht geen "say-cheese" maar "roep Hoera!" En dat deed oudste, vol overtuiging. Zijn armen vlogen de lucht in: "Hoera!" Nét mijn neus niet geraakt, nét mijn evenwicht niet verloren, maar compleet de slappe lach en compleet onzichtbaar op de foto. Die mocht dus over.

Deze foto hierboven was uiteindelijk de minst slechte. Al zie je aan mijn maar net zichtbare oogjes dat ik nog niet helemaal uitgelachen ben.

Leuk uitje, al met al. Moeten we vaker doen.

Beeld en Geluid

Dit is niet alleen het jaar van het prijzen winnen maar ook van het prijzen niet in ontvangst nemen... Voor de derde keer dit jaar heb ik een prijs gewonnen en voor de tweede keer heb ik hem laten lopen. Slecht en ondankbaar. Maar ja, op de een of andere manier komt het gewoon niet altijd uit. (Ik weet zeker als ik zeer binnenkort die 5 miljoen bij de staatsloterij win ik geen moeite zal hebben 'm op mijn rekening bij te laten schrijven... )

Dit keer was het een namenwedstrijd, een van de nieuwe krokodillen in de een of andere dierentuin had een naam gekregen die (ook) ik had ingestuurd. Vier keer gratis toegang tot de dierentuin en een (min of meer) persoonlijke rondleiding achter de schermen. Leuk! Vond ik, een paar maanden geleden toen de prijs bekend werd gemaakt.

We hadden al oppas geregeld voor de kleinste en de broodjes waren gesmeerd... op naar de dierentuin. Tot we nog eens heel goed naar buiten keken en naar de buienradar... en we besloten tóch maar een ander uitje - binnen -  te gaan doen. We kunnen desnoods ook een andere keer gratis naar dat dierenpark, die rondleiding vonden de kinderen toch niet zo boeiend en vooral ik ben zo'n wattig type dat liever niet al te koud en te nat wordt... Dus liepen we even later - de kinderen nog steeds puffend in hun regenlaarzen en winddichte gevoerde jassen - in het museum Beeld & Ge.luid in Hilversum. En wat was dat gaaf!

Ik was er al eens eerder geweest, maar vond het wederom erg leuk. Onder meer vanwege het jeugdsentiment (fragmentjes gezien van de Fabeltjeskrant, Bolke de Beer, de Berenboot, EO kinderkrant (whoehahah), Q&Q, het jeugdjournaal, Toppop en Bas Westerweel...)  Man vond het ook geweldig. De kinderen, nog te klein voor jeugdsentiment, toch ook. Er was zo veel te doen. Ze hebben stop-motion filmpjes gemaakt, allerlei foto's en filmpjes gemaakt van zichzelf, lekker overal gekeken en gedaan. Het mooiste vonden ze het BigBrother-achtige hok waar ze op de bank mochten zitten voor een soort nominatie. Mensen een stukje verderop in het gebouw zagen ze live zitten en mochten via een knop stemmen wie er úit moest. (Lijkt mij behoorlijk naar om eruit gestemd te worden, maar ze hadden de grootste lol - en nog meer als een van de anderen er uit moest natuurlijk!)

En ze hebben geleerd de zwaartekracht te trotseren...

Al met al, leuk uitje, aanrader voor iedereen boven de zeven jaar.

Vogeltjes enzo

Bij een abonnement op dat ene kinderpretpark (wat je er uit hebt als je meer dan twee keer gaat) krijg je ook nog eens allerlei kortingsbonnen én gratis toegangsbonnen voor dierentuinen en pretparken. Dat hebben we gedaan dus. En omdat wij niet alleen graag uitjes met de kinderen doen maar tegenwoordig ook steeds krapper in ons geld lijken te zitten komt dat prima uit.

Vandaag was het de beurt aan de Avi.fauna bon. Stond al lang op dochters verlanglijstje: zij was er een keer met school geweest en het was daar tof. Pappalien en ik vinden alles best (zeker zolang het gratis is) De broers dachten er anders over. Ik wil niet naar Avi.fauna, dat is stohom, vond de oudste, zo'n volière. En jongste was het zoals altijd roerend met hem eens. Stohom. We willen niet mee. Niet aankleden, niet ontbijten, geen tassen pakken. Gewoon onderuitgezakt achter de computer blijven hangen. Dat wilden ze.

En daar kan ik soms wel eens heel ongeduldig van worden. Ik ben dat aanjagen en opjutten zo moe. Een dood paard aansjorren lijkt makkelijker. En ze zijn nog niet eens in de puberteit. Ik stond even op het punt alleen met dochter te gaan, tot Pappalien met iets meer geduld en/of overtuiging ze dan toch in de juiste modus wist te krijgen. Een half uurtje later zaten we allemaal vol goede moed in de auto.

En nu, na een dagje rondgesjokt te hebben in dat park - niet overdreven groot of druk of commercieel, gewoon een lekker uitje dus - zijn we weer thuis. Of ze het leuk vonden, vraag ik. Natuurlijk, roept oudste vrolijk. Het was tof. En jongste was het weer roerend met hem eens.

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

Ik ben bang dat ik haar nu echt te heet gewassen heb!

Schoolreisje

Een schoolreisje. De groep van dochter, groep 5, nog een groep 5 en twee groepen 6. De reis ging naar het Ar.cheon, dat ik zo leuk vond in de zomervakantie, dus ik bood mij spontaan aan als vrijwilliger. Ik ben niet zo goed in ehbo en boefjes aan hun oren trekken, maar foto's maken, veters strikken en hier en daar een schouderklopje kan ik prima. Bovendien mochten de kinderen zelfstandig het park door.

Was het 's ochtends nog wat fris, al gauw zaten wij met twee moeders en twee juffen in het zonnetje op een bankje te wachten bij de tassen tot er kinderen zouden opdagen met bloederige wonden of uit de hand gelopen ruzies. Met de nadruk op in het zonnetje. Jasjes uit, kopje thee er bij. Het ontbrak er nog aan dat er iemand een fles rode wijn kwam uitschenken.

Daarnaast liepen we af en toe een rondje, toonden wat interesse, maakten veel foto's en hebben vooral vaak geteld of iedereen er nog was. Ik heb aan het einde van de dag nog een verloren schaap uit een prehistorische hut weten te bevrijden - het wichtje had geen horloge en ook de weg terug naar de verzamelplek wist ze niet meer. Hulde voor Mammalien. Maar dat was wel zo'n beetje het spannendste. De kinderen hadden het allemaal prima naar hun zin en er gebeurde vrijwel niets wat niet hoorde. 

De juffen verzuchtten in de bus op weg naar huis dat ze nog nooit zo'n relaxed schoolreisje hadden gehad.