Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

De pl.usklas

En toen, na jaren maar wat aangerommeld te hebben, kende onze school opeens ook een zogenaamde "plusklas". Hoe en wat, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar vandaag start in ieder geval de pilot. Elke week mogen de kinderen anderhalf uur in een aparte plusklas dingen doen waar de normale groepen geen tijd aan besteden.

Onze twee oudsten zijn voor deze klas geselecteerd door de school. Ik als ouder heb zelf ook een vragenlijst over hun gedrag in moeten invullen, net als zij zelf hebben gedaan, begreep ik van dochter. De uitkomsten daarvan heb ik verder nog niet gekregen. Jongste ontbreekt het niet aan kwaliteiten (integendeel, maar daar heb ik vanmiddag met zijn juf een extra lange afspraak voor staan) maar aan schoolervaring: alleen groep 3 tot en met 8 mogen meedoen.

... ... delete ... ... ..... delete .... 

Hierboven stond een heel verhaal over mijn oudste twee. Waar ze goed in zijn, waar minder goed in. Een vergelijk tussen beiden. Zeer interessant voor de ouders om daar eens over te praten bij een goed glas wijn, of in korte versie voor op school, maar minder geschikt voor het grote internet waar ik geen idee heb wie er meeleest. Weg er mee dus.

Wat ik eigenlijk hier vertellen wil is dat ik blij ben met het initiatief om op deze school ook eens wat te doen voor kinderen die wat beter presteren dan het gemiddelde. Want dat schoot er wel eens bij in en is de reden dat mensen die minder trouw zijn dan wij allang zijn afgehaakt en een andere school hebben gezocht.. Bij oudste zoon is in ieder geval de leergierigheid en interesse in de wereld die hij als kleuter had vanaf groep 3 vooral vervangen door een hekel aan schoolwerk. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.

Ik hoop van harte dat de plusklas onze kinderen ook echt leert leren (dat beloofden ze), ze wat meer zelfvertrouwen geeft en vooral weer weet te motiveren.

(*) Niet bij elkaar: vandaag start dochter in een groepje met tien vierde en vijfde groepers, morgen oudste mag zoon samen met wat leeftijdsgenootjes

Ode aan onze oma's

Oma's zijn er in alle soorten en maten. Er zijn rijke oma's, extravangante. Met een grote zolder vol spannende troep, oma's die altijd voor iedereen truien en sokken breien. Met knotjes of mijn grijze permanentjes. Ik ken er zelfs een paar die net doen alsof ze niet thuis zijn als hun kinderen aan de deur staan te bellen. Die mopperen als er weer op de kleinkinderen moet worden opgepast.

Er zijn ook oma's die altijd klaar staan voor de kinderen en kleinkinderen en echt altijd blij zijn om hen weer te zien, te kunnen oppassen of een logeeradres te kunnen bieden. Ook als het soms even niet zo lekker gaat staan ze voor ze klaar. In iedere familie zijn wel eens wat problemen, dus ook in die twee grote families van ons. Hier en daar zit er wel eens bij de een of ander een steekje los, is er een heftige puberteit, zijn er relatieproblemen of zit er eentje gewoon even niet lekker in zijn vel. En ook dan staan ze klaar. Al kunnen ze praktisch misschien niet heel veel meer doen, steun en liefdevolle omgeving bieden is al heel wat. Ze nemen iedereen zoals hij of zij is. De deur is altijd open en iedereen is welkom.

Wij hebben er twee van het laatste type. En daar zijn we heel trots op.

Daar kan ik zo boos om worden

Een bejaard echtpaar (mensen die niet bij naam genoemd willen worden - en voor iedereen die vermoedt wie het zijn, dit stukje heb ik niet geschreven en heb jij niet gelezen), lieve aardige mensen. Ze weten al lang dat je op goedkope busreizen geen troep moet laten aansmeren die je niet hebben wilt. Ze laten zich niet in met boekenclubs, vertellen elkaar steeds  dat al die mooie aanbiedingen dus eigenlijk gewoon lokkertjes zijn. Maar ze hadden een nieuwe "relax-fauteuil" eh, gemakkelijke stoel, nodig. En dit bedrijf(*), dat leek toch wel heel betrouwbaar en ze kregen nog korting ook. Dus ze belden voor wat vrijblijvende informatie.

Er werd een afspraak gemaakt. Het bedrijf stuurde hele aardige zogenaamd "persoonlijke" kaartjes, ze kwamen bij de mensen thuis om demo's geven van de stoelen die ze verkochten. De stoelen waren vies duur, maar "dat moesten ze toch wel voor zichzelf over hebben". En meer verkooppraatjes. Eenmaal binnen gaf de verkoper niet op tot de mensen - om er maar vanaf te zijn - hun handtekening hadden gezet. Pas daarna overhandigde hij een stapeltje met voorwaarden.

Zodra de verkoper de deur uit was hadden ze spijt, voelden ze zich (terecht) genaaid en belden ze met het bedrijf om de boel te annuleren. Want dat is natuurlijk altijd mogelijk, zeker op zo'n korte termijn. Dachten ze...

De verkoper zeek ze min of meer af. Annuleren kan niet, de stoel kon wel afgezegd maar dan moest er tóch dertig procent betaald worden van dat enorme bedrag. De zogenaamde "klantvriendelijke kwaliteitsmanager" van het bedrijf die ze later aan de telefoon kregen was heel begaan en kon ze een andere mooie "aanbieding" geven. Weliswaar op een paar matrassen die ze nog nooit hadden gezien of hadden geprobeerd, maar ja, die hadden ze ook nodig. En dan hadden ze toch iets voor hun geld. Betaald moest er sowieso worden, daar kwamen ze niet meer onderuit.

Of toch. MIjn broer De oudste zoon kreeg het verhaal de dag er op te horen en is zo'n beetje ontploft. Hij heeft direct de telefoon gepakt en een "goed gesprek" met deze afzetters het bedrijf gehad. De bestelling is alsnog geannuleerd en ze zijn hoeven niets meer te betalen. De verkoper komt ook niet meer langs. Zo ver zo goed. Maar wat een vervelende week hebben die oudjes gehad. Veel spanningen en een flinke deuk in het zelfvertrouwen, dat ze zich zo hebben laten belazeren én dat ze ook de tweede keer zo goedgelovig waren dat ze dachten dat die klantmanager ze echt wilde helpen.

En ik ben ook weer eens hard van mijn geloof afgevallen. Dat zo'n bedrijf gewoon willens en wetens op zo'n agressieve manier de bejaarden opzoekt om ze van hun geld af te helpen. Bah. Er zijn weer veel meer boefjes in het land dan ik had gedacht. En het is nog gewoon legaal ook.

Spijt op het eind

Ik las hier: the top five regrets op the dying  (met dank aan vriendin C.) Interessant, maar ook best confronterend. Want natuurlijk ga je direct bij jezelf na wat je zelf anders gedaan zou willen hebben met je leven, mocht je nu te horen krijgen dat het vanavond voorbij zal zijn.

Punt twee van het lijstje - ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had- zal ik niet noemen. Ik ben op carrieregebied tijdig tot inkeer gekomen: werk (inkomen, status) is niet zaligmakend. En dat veel mensen dat wel vinden, werk boven familie en kinderen stellen dat herken ik, maar daar trek ik me lekker niet zo veel van aan (punt één is dus ook afgestreept!). Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om mijn werk op te geven om meer tijd bij de kinderen te zijn(*). Dat is fijn voor alle partijen, en het geeft rust. Soms roep ik dat ik het druk vindt, het hard werken is (!) met drie kinderen thuis en met vriendjes en clubjes en logistieke problemen. En dat is het ook. Maar die kinderen hebben we, en wat ben ik er blij mee. En stel je eens voor dat je hetzelfde zou willen doen en dan nog een volledige baan ernaast wilt hebben ook?! Dat gaat dus niet, niet zonder nanny.

Misschien had ik een andere baan moeten kiezen. Wat ik deed deed ik goed, daar niet van, en ik zette me er braaf voor in, maar niet met heel mijn hart. Misschien als ik me in een andere richting had ontwikkeld, werk had gedaan waarin ik veel meer voldoening had gevonden, was het anders gelopen. Ik ken het namelijk wel, me verliezen in iets, niet willen stoppen en dus (te) veel werken. Maar dan is het ook een bewuste keuze, en dan zal ik er geen spijt van te hebben. Dus. Punt twee komt niet op mijn lijstje.

Punt drie, de moed hebben om je gevoelens te uiten, dat is er wel een voor mij. Ik ben een binnenvetter, en al helemaal als het gaat om zaken die me echt raken. Ik vertel het niet als ik ergens mee zit, als ik me rot voel. Ik kan je wel gemeend zeggen dat ik je nieuwe kapsel leuk vind, maar dat ik je een geweldig persoon vind en heel veel van je hou om die en die redenen... ehh... lastig. Ik durf het trouwens ook niet te zeggen als ik je nieuwe kapsel niks vind (als ik het al zou willen, want waarom zou ik je teleurstellen als je zelf zo blij bent met die paarse stekels op je hoofd!)

Ik denk dat mijn top vijf er anders uit zou zien. Maar hoe? Eigenlijk weet ik het niet zo goed, wat op zich wel weer goed is. Ik denk er nog even een tijdje over na. Nooit te laat om iets te veranderen, toch?

En jij? Waar zou jij spijt van hebben?


(*) Ik weet, dit is een heikel onderwerp waar mensen zich altijd heel snel over aangevallen voelen. Niet doen. Dit is een logje over mij, over ons en onze keuzes. Als jij het anders aanpakt moet je dat zelf weten. Ik ben blij dat wij het zo doen en dat dat kan.