Afvallen. Of niet.

Ik zou willen dat mijn spaarrekening net zo opliep als mijn gewicht het afgelopen jaar. Ik weet niet waarom, maar de kilo's vlogen er aan. Elke keer dacht ik dat ik er nú klaar mee was, en dan wees de weegschaal een maand later wéér meer aan. Best frustrerend. Want volgens mij eet ik inmiddels een stuk minder slecht dan zeg een paar jaar terug.

Ik weet wat ik fout doe: veel te vaak tussendoortjes, uit gewoonte of uit verveling, als ik gefrustreerd ben of gewoon voor de gezelligheid. Ik kies graag voor zo veel mogelijk kant en klaar. En als ik eenmaal mijn vingers aan die zak met chips of reep chocola heb gebrand moet hij op ook.

Los van dat mijn zomerjurkjes lang zo leuk niet staan is het gewoon niet zo gezond, dat teveel aan vetpercentage. En het te kort aan conditie viel mezelf ook steeds meer op. Dus tijd voor nog meer actie! besloot ik, na de zomervakantie. Ik schreef me in voor een afvalprogramma bij de fysiotherapeut. Het is wel 12 weken flink aan de bak, maar dan heb je hopelijk ook wat. En daarna ga je natuurlijk zelf nog door, is het idee. Met hopelijk wat minder aan eigen gewicht en een enorme zin in bewegen.

Het programma is in samenwerking met een diëtiste (die meet en weegt en mijn eetpatroon onder de loep neemt...) en er komt een keer een presentatie van een psychologe. Ben benieuwd of die me zover krijgt dat ik ga smachten naar worteltjes in plaats van naar kroketten.

Waar het me ook vooral om ging was natuurlijk het sporten. Drie keer per week. Twee keer individueel en een keer - help - met de hele groep "afvallers" samen. Veel krachttraining - wat eigenlijk best leuk is, net als het beetje roeien. Maar die crosstrainer, dat blijft een hels apparaat.

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen, en wat heb ik in het weekend een ongelofelijke spierpijn gehad! Zelfs vandaag nog niet helemaal over, maar ik ben toch trouw gegaan en heb mijn op maat gemaakte programma afgewerkt. Gewichtje hier, squadje daar. De bovenbenen hadden het er moeilijk mee. Omdat ik me natuurlijk niet wilde laten kennen zette ik door, maar nu lijk ik een spiertje in mijn linkerbeen verrekt te hebben.

Misschien toch even tandje minder, anders kan ik helemaal niet meer meedoen. En afvallen, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Of eigenlijk wel. 

Het kluitje en het riet

Kwam ik vroeger nóóit bij de dokter, de laatste paar jaar sta ik er regelmatig op de stoep. Als patiënt of als begeleider van kinderen of ouders. Diverse huisartsen, allerlei specialisten in het ziekenhuis, logopedisten, psychologen, verloskundigen, fysiotherapeuten en onze eigen tandarts (die overigens goud waard is). En ik moet zeggen, mijn rotsvaste vertrouwen in de medische wereld is daar niet op vooruit gegaan.

De meeste zijn vriendelijk en behulpzaam, veel ervan zijn zeer kundig, efficiënt. Soms zelfs in combinatie. Maar helaas niet altijd. Iedereen kent wel verhalen van grote missers. Maar vaak is het ook gewoon niet weten. Trial and error praktijken.

Vooral bij de wat vagere klachten. Zo hebben mijn (bejaarde) ouders wel hele vervelende klachten, meestal 's nachts of in het weekend (van hele dikke pijnlijke voeten tot enorme duizeligheid of zelfs flauwvallen) die dan weer redelijk verdwenen zijn als ze dagen later op het spreekuur komen. En dan is het toch een beetje raden naar de oorzaak, en "kom maar terug als het weer is". Wat ze dan natuurlijk niet meer zo snel doen.

En soms is de diagnose duidelijk maar is de behandeling wat vaag. Mijn ervaring met fysiotherapie is op dat gebied wat minder. Werkt de ene behandeling niet, proberen ze een ander. Of sturen ze je opnieuw door voor foto's of echo's, vinden dan wel een ándere mogelijke oorzaak met een ander behandelplan.

De vorige keer, toen er een zenuw in mijn rug kapot bleek gegaan stuurden ze me - voor de zekerheid - toch naar een orthopeed die een dure mri deed en concludeerde dat de schouder op zich oké was maar hypermobiel. Gelukkig ben ik niet begonnen aan een operatie van het schoudergewricht. Inmiddels is zenuw (na drie jaar!) helemaal hersteld en gaat het weer prima, hypermobiel en al.  

Vorig jaar heb ik een hielspoor opgelopen. Pijn onder de hiel bij het opstarten, ben ik in beweging gaat het de rest van de dag wel. Een lastige, soms pijnlijke kwaal, maar zo erg is het nou ook weer niet. Toch ging ik maar naar de fysio.

Bij de fysio was het wederom trial and error. Ik zal jullie de details besparen. Soms gaat het even beter, soms slechter. Het effect, als het dat al heeft gehad, is niet meetbaar. De echo toont nauwelijks verbetering.

Ik werd het zo zat dat ik bedacht er maar mee te gaan stoppen. De fysio kennelijk ook. (Hoe gaat het? Goed hoor, deze week heb ik me rustig gehouden dus weinig klachten.... Mooi mevrouw, fijn! Dan is het nu wel goed geweest en moet u verder thuis maar oefenen. Nu WIJ het herstel zo fijn op gang hebben gebracht is het aan U om nog heel veel extra thuis te oefenen met die oefeningen - waarvan u zelf zegt dat ze niet zoveel helpen. O ja. En koop stevigere schoenen. Duh...)

Met een kluitje het riet ingestuurd, helemaal met mijn eigen volledige vrij opgeluchte toestemming, dat wel. Heeft - maar dat bedacht ik me pas veel later - waarschijnlijk te maken met de vergoeding die de fysio van de zorgverzekering krijgt voor deze klacht. Tijd zat er gewoon op dus klacht is over - en zo niet dan toch. Maar helemaal lekker zit het me toch niet. Gewoon eerlijk toegeven was prettiger geweest.

Hoe houd je je katten topfit

"Zo zien we je nooit en zo ...", grijnsde de dierenarts. Ik lachte wat zuur terug. Mijn hobby is het niet, met een mand vol ziek maar onwillig huisgedierte naar de dierenarts.

Vorige week stond ik er met een kreupele, slecht etende kater. De dierenarts zag direct wat wij niet hadden kunnen vinden: twee gaatjes waar de hoektanden van een andere kater hem hadden gegrepen. Met wat pijnstiller en antibiotica stond ik al snel weer buiten. 

Na een week was hij weer het ventje. Klaar voor een nieuwe ronde territorium verdedigen buiten. Maar eerst moest zijn zus het ontgelden. Haar witte plukken bont lagen door het hele huis.

Fien - al aan het uitdijen maar nog een stuk slanker dan nu

En toen begon Fien te kwakkelen. Om de tien minuten zat ze op de kattenbak, met bar weinig resultaat. Ik heb (populaire tip onder kleutermoeders) nog wat olie over haar eten gegooid om de verstopping wat te verhelpen, maar het bleek toch wat ingewikkelder. Met bange vermoedens - want al eerder blaasgruis ontdekt - haar dikke billen in het mandje geschoven en op weg naar de dierenarts. Alwaar ik fijn zelf onder de microscoop heb mogen zien hoe bar slecht haar urine er uit zag. 

Dieetvoer dus, levenslang dit keer. En een uhm, vlooienmiddeltje. Ik had even een tijdje niet zo goed gekeken tussen die haren geloof ik. 

Los daarvan vond ze dat onze 5.5 kilo aan vet met een pluizig wit vel eroverheen best wel eens zou mogen afvallen. Om ergere ziekten te voorkomen. En Nap, die was ook al flink gegroeid, in anderhalf jaar van 4 naar 6 kilo. 

Ik ga vanmiddag maar een rondje met ze joggen. 

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en te werk zette in de kelder onder het huis? Hooguit mochten ze bij wijze van toetje op het gratis muizendieet af en toe een schoteltje melk of een pan eten uitlikken.

Zo niet die van ons. Die krijgen Hoogwaardig Voer, zodat ze in principe geen natte brokken meer hoeven (maar wel álles van ons proberen op te eten en drinken, van de chocopasta boterhammen tot roosvicee). Ze hebben me al een kapitaal aan krabpalen, mandjes en speelgoedmuizen gekost, maar vandaag was de klap op de vuurpijl: een bezoekje aan het consultatiebureau voor poezenbaby's, euh, de dierenarts.

Zoals een goed dierenarts betaamt begon hij tegen mijn kleintjes te kirren. Ze waren liefjes, en mooi. Poekiepoekiepoek  En mij vertelde hij dat ik een paar prachtexemplaren had, en helemaal gezond. En zooo rustig, opvallend gewoon. Ze werden geprikt en gechipt (piep, steunde Fientje, wat een dikke naald!) en ik kreeg nog wat goed advies en een paar anti-wormpillen mee. En toen mocht ik afrekenen.

Potverdrieduizenddubbeltjes. Toen moest ik toch zelf even zachtjes piepen. 

Gevalletje ziek

Oudste zou een paar uurtjes weg, iets leuks doen. Eerst nog even huiswerk doen, raadde ik aan, dan is dat maar vast klaar. Tussen som drie en vier rende hij opeens naar boven. Enorme hoofdpijn! Hij liep wat heen en weer, zich geen raad wetend. Wat voelde hij zich beroerd! Een paracetamol, een dekentje op de bank. Maar het hielp niet veel. Alle geluiden en het licht deden hem geen goed en hij droop af naar zijn eigen donkere stille kamer.

Wat zou het zijn, zou het besmettelijk zijn en moet ik hulptroepen inschakelen voor de rest van de week? Terwijl ik het me afvroeg zoefde hij langs, hier en daar wat klodders morsend. Eenmaal bij de wc pot aangeland braakte hij er zijn halve maaginhoud uit. Mhh. Dat scheelde, je zag hem opfleuren. Terwijl Pappalien en ik druk in de weeg waren met doekjes en probeerden zelf niet mee te gaan doen keek hij alweer een stuk vrolijker. Hij heeft voor de vorm nog een half uurtje in bed gelegen met een kopje thee maar toen was hij er weer.

Nu speelt hij lief met kleine broer, is zijn huiswerk helemaal af, en heeft verschrikkelijk veel trek in allerlei dingen waar een normaal mens met griep niet aan denken moet.

Schone schijn

Dat je altijd een schone onderbroek aan moet doen, omdat je nooit weet wat er gebeuren kan... drukten ze je vroeger op het hart. Voor hetzelfde geld loop je onder de bus en lig je even later in het ziekenhuis en kijken de artsen tegen jouw vieze onderbroeken aan. De schande....

Ja, duh. Dacht ik altijd. Ten eerste is die kans niet erg groot. Ten tweede, nou én. Ik ben Hyacint Bouquet niet, ze denken ze maar wat ze willen. Ten derde, schóón zijn ze wel elke dag. Alleen zitten die katoentjes van de Hema nou eenmaal het lekkerst en ja, wassen doe ik vaak en lang en heet. Daar worden ze wel eens wat minder mooi van...

Dus lag ik een paar jaar terug op de operatietafel toch wat gegeneerd naar een oude uitgelubberde en verwassen onderbroek te kijken. De operatie was welliswaar gepland, ik had mijn teennagels leuk gelakt voor de gelegenheid, maar ik was me niet bewust van het feit dat niet álles uitging onder dat operatieshirt: die onderbroek werd pas op de operatietafel zelf uitgetrokken. Ik nam me toen voor mijn leven te beteren op keurig ondergoed gebied. Wat precies een dag is blijven hangen waarschijnlijk.

Gisteren had ik een afspraakje bij de fysiotherapeut. Pas op het moment dat ze me vroeg alle bovenkleding uit te trekken behalve mijn beha, realiseerde ik me dat ik A. vrij naïef ben dat ik niet gerekend had op een uitkleedpartijtje, B. dat ik vergeten was mijn okselhaar te scheren en C. dat mijn beha's in tegenstelling tot mijn onderbroeken gelukkig van wat betere en luxere kwaliteit zijn en er op het oog best mee door kunnen.

Wat ik even vergeten was is dat ik toch wel flink ben afgevallen. Ook die beha zit een stuk losser inmiddels. Als ik rechtop sta gaat dat met behulp van de zwaartekracht prima. Maar op mijn zij op de bank wil de inhoud van de beha er dus wel eens uitfloepen. Toen de fysiotherapeute een tijdje later klaar was mijn schouder te mobiliseren door er met haar hele lijf tegenaan te duwen en ik weer overeind mocht, zag ik dus opeens iets bungelen dat er eigenlijk ín hoorde in plaats van er naast. En dat vond ik best genant.

Volgende week doe ik maar mijn stevigste strakste sportbeha aan denk ik. En een extra laagje deodorant.

De uitslag

Een uurtje nadat ik braaf een flesje poezenpis had ingeleverd bij de dierenarts kwam er een telefoontje. Overduidelijk niet goed, die urine. Blaasgruis en een veel te hoge zuurgraad.

Hoe en waarom, tja. Stress, misschien? Hoewel haar tante (jaja, ze heeft geen stamboom maar we kennen de hele familie - van moeders kant dan..) het ook had. Gelukkig was het de poes en niet kater, die kunnen daar nog slechter tegen met hun smalle pisbuisjes. Nu hebben we een pijnstiller en voor minimaal zes weken en met grote kans op de rest van haar leven toch wel aan de dure dieetvoeding. En controles bij de dierenarts natuurlijk. Bah.

Snijwerk

Op de één of andere manier is het slotje van haar oorbel helemaal in haar oorlelletje gegroeid toen we even een weekje niet opletten. Die aan de linkerkant kregen we er zelf nog uit, rechts is nu aan de huisarts. Een verdoving, even snijden. En nog een verdoving en nog wat voelen, nog verder snijden, waar zit het ding nou? Nog even peuteren maar...

"Mevrouw, gaat het met ú een beetje? Wilt u even liggen?" Ik zit op de behandeltafel, met mijn dochters hand in mijn handen, en voel een ongelofelijk misselijkmakende golf op weg naar boven. De wereld om me heen wordt heel wazig en de muur komt langzaam op me af. Ho, Mammalien, stop, dát komt nu even slecht uit, roep ik mezelf tot de orde. Ik ben hier de stoere mama die troostend en zeer geruststellend bezig is. Een lichtend voorbeeld voor mijn beetje zenuwachtige meisje. Kuch. O nee, niet kuch, mond dicht en diep ademhalen, het zweet breekt me opeens letterlijk uit.

Ik houd haar handje goed vast, maar verhuis snel naar de stoel met leuning naast de tafel en knik dochter nog wat bemoedigend toe. Ik hoop tenminste dat het er enigszins geloofwaardig uitziet.

De huisarts zwoegt door en dan is het ding er toch eindelijk uit. Het is toch wel een flink gat geworden. Er moet een hechting in, en ze mag voorlopig ook niet de nieuwe ringetjes-oorbellen in die we voor dit doel hadden meegenomen. Het maakt dochter allemaal niet uit, het is nu klaar. Ze is een beetje misselijk van de spanning, fluistert ze me toe als de dokter even wegloopt. (Dat maakt twee misselijke meisjes dus.) Maar zij is super-stoer geweest, en dat vertellen we haar ook.

Ze neemt opgelucht een hap van de eierkoek die we speciaal voor na afloop hadden meegenomen. Zo. Klaar. De bebloede oorbel inclusief aangekoekt vel krijgen we mee in een plastic buisje.

Het gaat goed!

In drie maanden het vetpercentage omhoog, bijna een kilo erbij én vooral fijn om te zien dat er ook weer 2 centimeter in de lengte gegroeid zijn (en vooral dat hij gewoon gezond is en goed zijn best doet om goed te eten - óók "vieze" dingen als groente en vlees...)

Wederopstanding

Het kleutertje is ziek. In het halfuurtje dat ik gisteravond even weg was om oudste naar de avondvierdaagse te begeleiden ging kleuter maar liefst twee keer over zijn nek. Tot grote eh, ontsteltenis van zijn vader die "daar niet zo van houdt". (Blijkbaar is dat iets wat moeders wel leuk zouden moeten vinden, kots ruimen?!)
Toen ik thuiskwam lag het kleintje vet te slapen.

Gisteravond heb ik zijn bed nogmaals verschoond, hij was nog steeds diep in slaap maar lag in een grote plas natte zure viezigheid. En vanmorgen werd hij alleen even wakker om te drinken. Arm schaap. Hij had het er echt moeilijk mee.

In de loop van de ochtend werd hij wakker en wilde bij mama zijn. Ik maakte dus braaf een bedje beneden op de bank, gaf hem een sinaspril.letje tegen de koorts, maakte me op voor een lange dag op de bank (lang leve de iPad en Roland Garros, dacht ik nog) en ...

Plop! Het dooie vogeltje dat hij tot voor een minuut geleden nog was had een wonderbaarlijke wederopstanding meegemaakt. Hij stond te springen op de bank en zat vol praatjes. Zijn wangetjes zijn nog wat rood, maar hij heeft al weer eisen genoeg. Zo moest het tennis af en moest Dora (doradoraklikopdoraaaaa - iieeeeeks!!!) op. Naar de bibliotheek kunnen we nog niet, en zeker niet naar school. Daar is hij toch echt te ziek voor, verzekert hij me.

Toch altijd weer bijzonder om te zien hoe snel kindjes van het ene op het andere moment ziek en vooral ook weer van het ene op het andere moment gezond kunnen zijn. Ben benieuwd hoe hij en dat griepje(?!) zich de rest van de dag gaan gedragen.

Suikeroma

Mijn moeder is de liefste moeder die ik ken, ze is zorgzaam, gastvrij en gul(*). En slaat daarin soms wat door. Terwijl ze zelf zelden iets eet, doet ze niets liever dan de gasten lekkere dingen aanbieden. En nog een keer. En blijven aandringen. De meeste volwassenen weten op een bepaald moment toch wat goed voor ze is en weigeren beleefd. Zo niet mijn kinderen. Die weten wat lekker is en dat bij oma alles mag, in ieder geval van oma en opa. En naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

De oudste twee zijn inmiddels iets beschaafder geworden, maar als kleuter binnenkomt loopt hij direct door naar de kast met etenswaar, ongegeneerd "Oma, wat mag ik hebben?!" roepend. Waarop oma één voor één de koek en snoeptrommels opentrekt en aanbiedt. Dat is de gewoonte, oma is dat ooit zo gaan doen en ze moeten er erg om lachen. Ik zou me dood schamen als hij het ergens ánders ook zo deed dus sputter ik wat pedagogisch tegen. Maar naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

Als de smarties van de roze koek afgegeten zijn en die droge korst niet meer zo appetijtelijk is, gaan ze over op de volgende ronde. Een chocolaatje dan maar? "Die heeft hij nog niet gehad", bedelt oma naar mij. "Hij mag toch wel íets hebben, dat jongetje..." Het jongetje zelf kijkt me zeer geslepen heel lief aan vanachter oma´s benen. Daar kan ik geen nee meer op zeggen natuurlijk. Ze somt wat `gezonde´ varianten op. Chips zonder kleurstof? Een ijsje voor het vocht? En kijk, op deze verpakking staat dat er extra vitamine C in zit. Dat hebben ze nódig hoor.

Nou gaat hier thuis ook best veel te veel wel wat koek en snoep doorheen, en zeker als we eens bij iemand op visite zijn waar we niet zo vaak komen of op feestjes doe ik niet moeilijk over gezond versus niet gezond. Maar te vaak en te veel, dat is gewoon niet goed en leg oma dus op een later moment uit over wat men anno 2013 denkt over een gezond eetpatroon. Over suikers. Dat bij een wekelijks bezoekje van een half uur echt niet altijd drie soorten koek en snoep horen, dat ze het met een droog biscuitje ook echt wel gezellig vinden. Over onzin op verpakkingen. Dat ook croissantjes en yoki niet direct in de categorie gezond en verantwoord vallen. En dat onze kindjes wel vrij dun zijn, maar dat dat niet  betekent dat ze volgestopt moeten worden met ongezond eten. Dan talen ze helemaal niet meer naar hun boterhammen en groente.

Oma snapt het, ze heeft het beste met de kindjes voor. Ze zal er aan denken.

En dan moet ze nog even naar de supermarkt. Mijn nichtje doet eindexamen, en omdat mijn zus momenteel aan het lijnen is en er daar "niets" in huis is, moet oma maar voor een paar marsen en gevulde koeken zorgen om het nichtje straks toe te kunnen stoppen. "Want dat heb je nodig als je geestelijk zo moet inspannen..."

Zoals ik al zei, naar mij luistert nooit iemand.

(*) en nog veel meer kwaliteiten maar daar gaat dit logje niet over

Buikpijn

We zouden naar het circus, papa, mama, oudste zoon en dochter. Zoon ging mee maar zat wat suf voor zich uit te staren. Zou dit wel leuk worden? Dochter was helemaal druk en opgewonden, ze had er zin in.

We gingen vroeg weg om goede plaatsen te bemachtigen. De eerste ring was vol. Gelukkig, want ik heb het niet zo op zo'n paard of -erger nog - een clown in mijn boezem. Maar we vonden iets verderop mooie plaatsen op de tribune. Nog een kwartiertje wachten.... en daar begonnen de lichten te bewegen, de muziek zwol aan, de spreekstalmeester begon zijn verhaaltje.

Toen ze lekker op gang waren leefde zoon op, dit was leuk! Hij kroop bij mij op schoot om het beter te kunnen zien. (Dat was even geleden, in het openbaar, dus daar was de mama van deze tienjarig best blij mee. Al is één meter veertig aan uitstekende botten best lastig vasthouden.)

Dochter daarentegen was helemaal stilgevallen en zat er met een sip gezichtje bij. Haar handje kroop in de mijne, ze mocht bij papa op schoot. In de pauze fleurde ze zelfs niet op de koek-en-zopie tentjes waar ze iets mocht uitkiezen. Buikpijn. Hele erge buikpijn. Van die buikpijn die je zomaar opeens krijgt als het allemaal een beetje druk is, als je niet weet wat je verwachten moet, als je bang bent voor wat dan ook, voor iets wat er misschien wel kan maar waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Die kennen papa en mama maar al te goed van vroeger toen ze zelf klein waren.

Thuis was alles natuurlijk weer goed. Kleertjes uit, nachtjapon aan, heel eventjes op de bank en daarna lekker spelen. En de patatjes gingen er prima in, geen zere buik meer te bekennen.

En wat was er nou, met die buik? vroeg ik haar 's avonds in bed. Ze had het toch wel spannend gevonden, dat circus. En dat vond ik dan toch wel weer fijn, dat ze zelf die conclusie trok en het ook nog eens tegen ons vertelde.

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

Het alfabetmannetje en het ziekenhuis

Peuter mocht vandaag voor luie-oog controle naar het ziekenhuis, op afdeling "W". Lang leve de bewegwijzering in zo'n ziekenhuis, die letters hangen overal, in gigantisch formaat. Te beginnen met de A, vlakbij de ingang. Het duurde dus even voor we op de W waren, omdat peuter - alias het alfabetmanntje- , onderweg luidkeels alle vleugels bij letter moest noemen en ook en passant de cijfers op de deuren nog moest voorlezen. Ter lering ende vooral vermaeck van de mensen die overal in de gangen zaten te wachten. Maar we zijn er gekomen.

Je kunt veel van peuter zeggen, maar enthousiast is hij wel. Toen hij zijn naam hoorde ging hij blij met de dokter mee, en werd nog eens dubbel zo blij toen hij in haar kamertje een soort meetlat tegenkwam met allemaal - hoezee- cijfertjes er op! Dus dat moest hij even laten weten. Speciaal voor dit cijfer-en-lettermonster deed de orthoptist de ogentest niet alleen met vormen maar ook met cijfers. En laat dat nu veel verschil maken zeg! Met de vormen én met bril scoorde hij nu dit keer echt wel goed (hoera!), maar met de test met de cijfers toch ietsje minder. De 4 en de 2, die gingen wel. Maar de 6 of de 9 en de 8, die lijken verdomd veel op elkaar als ze zo klein zijn...  (Wat ik hem overigens ook had kunnen vertellen - vraag mij dat na zonsondergang ook niet meer zonder leesbril)

Maar de uitslag was dus super! Was er vorige keer na vier maanden plakken niets veranderd, het verschil tussen beide ogen is nu grotendeels weggetrokken. En als hij zijn brilletje netjes draagt hoeft hij nog maar een uurtje per dag zijn pleister op, de komende maanden. Wij zijn blij!

De afgelopen week

Gewicht

Inderdaad, A., zoals je al opmerkte in de reactie op het vorige blogje, daar trapt niemand in, dat ik een vetpercentage van 9,4% zou hebben. En dat terwijl heel veel van jullie me niet eens in het echt kennen / gezien hebben. Ik ben beter in mezelf afzeiken dan in matig en gezond eten, zullen we maar zeggen.

Ik zal voor een keer eens eerlijk zijn. Ik ben echt geen / geen échte olifant, maar er zit wel teveel vet naar mijn zin. Ben met mijn 1 m. 74 meter en 77 kilo, en dat is niet alleen te veel op de weegschaal maar het staat ook niet mooi, die putten en rollen (en met mijn 44 toch al niet zo strak meer als op mijn 18e..). Vooral mijn buik maar tegenwoordig ook de bovenbenen zijn niet echt onderdelen die ik aan de buitenwereld wil laten zien op een zomerse dag. Ik ben heel lang rond de 73 kilo geweest (wat ik ook al teveel vond, maar ja, minder eten lukte ook niet echt). Tijdens de zwangerschappen kwam ik dan 10 kilo aan en dat duurde dan tot een jaar na de bevalling voor het er weer af was. Tot opeens een jaar of twee geleden had ik weer eens last van prikkelbare darmen, stress ende gebrek aan eetlust kreeg ik de afvalgeest en ben ik door heel weinig te eten afgevallen tot 67 kilo. Helemaal trots heb ik een nieuwe zomergarderobe aangeschaft in maat 40. En ja, dat is natuurlijk dom, want toen vlogen de kilo's er opeens weer dubbel zo hard aan... met als niet eerder behaald dieptepunt deze winter de magische grens van 80 kilo. 

Sindsdien ben ik écht aan het opletten wat ik eet. En vooral wat ik niet eet. Noem iets ongezonds, ik lust het. En kan mezelf dan ook niet in de hand houden om er steeds opnieuw een stukje/handje/blokje van te pakken. Een lastig kind, een beetje verveling, een zielige bui en ik snaai weer iets uit die kast. Geen snoep en koek in huis halen is wel een aardige methode, maar man en kinderen worden daar diep ongelukkig van. Dus dat is ook geen echte optie. Heel goed opletten bij het boodschappen doen wel. Chocola met vieze noten voor man, weinig en vooral smerig kindersnoep voor de kinderen, volle vette boter en melk voor oudste die wel moet aankomen, en een blaadje sla voor mij.... Bah...  Maar met vallen en opstaan lijkt het nu dus toch wel weer de goede kant uit te gaan met mijn gewicht, en mijn broeken zitten ook al weer wat minder strak.

Behalve eten moet je ook bewegen natuurlijk. Ik had legio excuses om dat niet te hoeven: jongste kan ik niet alleen laten thuis, het is veel te koud in de winter, blessures aan schouder(*) en heup(**), geen zin in wachten bij de sportschool, geen geld voor een roeiapparaat thuis... Maar eind april, begin mei is alles anders. Jongste is dan ook op school, de sneeuw is dan vast weg, een beetje wandelen en fietsen moet kunnen met mijn heup toch? Zelfs mijn schouder lijkt lijkt het nu al weer bijna helemaal genoeg te doen om te kunnen serveren, dus wie weet pak ik ook mijn tennisracket wel weer eens op. Moet ik natuurlijk wel eerst even zorgen dat dat tennisrokje weer past.



(*) voorjaar 2011, onschuldig kindervirus knaagt een zenuw door zodat ik mijn rechterarm niet meer op kan tillen. Prognose neuroloog: over twee jaar is het wel weer aangegroeid, mevrouw, en kan u hem waarschijnlijk wel weer helemaal gebruiken

(**) heup ging pijn doen toen ik afgelopen herfst bij les twee van Evi's hardloopcursus heb gedaan. Ik voel het nog vaak als ik er gewoon alleen maar op leun. Soms is het weg. Soms zit het in de andere heup. Ik ben gewoon een oud wijf aan het worden denk ik.

Statistieken

Ik ben dol op lijstjes en statistieken, nutteloze feitjes en verborgen verbanden. Zo maakte ik als prille puber lijstjes van alle (..) jongens die ik meer dan leuk vond, en scoorde rapportcijfers voor ze op allerlei categorieën. Suf he. Maar je bent een beta-nerd of niet. Bovendien durfde ik de onderwerpen van mijn lijst toch niet echt aan te spreken laat staan te zoenen, dus ja... je moet wat.

Tijdens de studie en het werk later bleek het trouwens ook nog een serieus en nuttig iets. Dat opschrijven en analyseren van gegevens in het algemeen bedoel ik. Het eigenschappenlijstje van die jongens heb ik weggegooid. Jammer, had graag nog een keer een controle 30 jaar na dato gedaan, haha, om te zien hoe ze allemaal dikke lelijke kale (bijna) midlife mannen met suffe baantjes en lelijke vrouwen geworden zijn.

Maar goed. Lijstjes. Wanneer je kinderen krijgt, van die niet pratende wezens zonder gebruiksaanwijzing waar je wel heel zuinig op bent, ben je dus al snel weer met zo'n lijstje bezig. Elke zelfhulpgids en adviserende website roept dat het "zeer handig is om in een boekje te noteren hoe vaak en wanneer en in welke omstandigheden het voorkomt". Wat "het" dan ook mag zijn.

Dus begonnen we al vrij snel na de geboorte van de eerste met een heuse excel sheet waarin man en ik aantekenden wanneer het kind een fles had gehad. Handig omdat we afwisselden en we niet altijd van elkaar wisten wanneer er gevoed was (bovendien ben je zo verrot de eerste tijd dat je het zelf ook niet meer weet). Ik kan nu nog terughalen wat er dat eerste half jaar aan poedermelk in is gegaan, op welke tijden, en hoeveel gehuil / slaap / teruggegeven mondjes / poep en plas dat opleverde en zou daar een prachtige analyse op los kunnen laten. Erg nuttig, maar inmiddels minder actueel. (Op patat lijkt hij prima te groeien en de boertjes komen er ook uit zonder onze hulp.)

Wel volgden daarna nog weer hele andere lijstjes, voor elk kind wel wat. Stapels met notitieboekjes heb ik liggen (en dan vraagt men zich nog af waar die thuisblijfmoedertjes zo moe van worden...). Ik houd bij wat er gegeten wordt op een dag. Lijstjes met ingenomen medicatie en vermeend resultaat. Een molboekje. Sinds kort ben ik begonnen met een boekje met op de voorkant in grote letters het p-o-e-p boek. Wat gaat er in, wat komt er -en vooral ook wannéér- uit. Het onderwerp van deze studie kan bijna zelf lezen, maar moet nog steeds door ons aan zijn haartjes naar de wc worden gesleurd, anders zit het er na drie weken nog in en begint hij vreemd gedrag te vertonen (en ik ook).

Morgen maar eens langs de huisarts, met mijn boekje. Mij verrassen ze niet meer met moeilijke vragen.

En wederom goedgekeurd

De laatste keer op het consultatiebureau. Daar zat mijn ventje in de wachtkamer, tussen angstige peuters en snoezige waaromslikikeigenlijkeenpil ieniemienie babietjes, in zijn onderbroekje aan een tafeltje te ipadden en het abc nog maar weer eens mee te zingen.

Eenmaal aan de beurt liep hij braaf mee. Met 15 cm en 101 kilo leken de groeicurves opeens wat vreemd te buigen, maar ach, de assistente had ook wat problemen met opstarten vanmorgen. Toen we de getallen omgedraaid hadden bleek het allemaal wel in lijn. De peuterprofessor zelf had een goede bui en heeft de wijkverpleegkundige enthousiast verteld wat hij allemaal wist en kon. (Maar waar spéél je dan verder nog graag mee? Nou, letters! En cijfers. En de iPad. En filmpjes, wist hij ook nog te noemen. Ik was zo verbouwereerd dat ik geen aantekening in mijn moeder-dossier kreeg dat ik helemaal vergeten was dat hij ook graag met de playmobil speelt...)

Hij mocht nog wat blokjes in vakjes doen, torentjes bouwen. Ze heeft hem zelfs zover gekregen dat hij een rondje op papier wilde tekenen. Het prikje waar ik hem uit eigenbelang nog maar even niet over verteld had ging er zonder enig probleem in. De pleister, die wilde hij absoluut niet en ook de beloning-voor-goed-gedrag sticker bliefde hij niet. Blijkbaar hebben die tegenwoordig ook een negatieve lading sinds ze verdiend kunnen worden met écht nare dingen zoals naar de wc gaan of pleisters op je oog.

"Wat gaan we nu doen?", vroeg peuter nog enthousiast aan de wijkverpleegkundige, maar toen was het alweer klaar en moest hij het verder met zijn moeder doen. Die nog een laatste blik op die kleine baby's in de kleedruimte wierp en de deur van het consultatiebureau toen voorgoed achter zich dichttrok.

Gebruiksaanwijzing

En toen had ik opeens ook zo'n irritant krijsend peutertje dat plat op zijn buik met stampende voetjes en vuistjes overdwars in het gangpad bij de supermarkt héél héél boos bleef liggen zijn. Niet omdat hij geen snoep van me mocht, niet omdat het winkelen te lang duurde. Maar omdat ik het waagde een fles smoothie in mijn mandje te stoppen waarvan hij uitdrukkelijk had gezegd dat hij dat niet wilde (maar ik wel, lekker!). Het had net zo goed een pak melk, een blik witte boontjes of een roze olifant kunnen zijn, meneertje vond het vooral nodig even te laten weten ook een stem te hebben. En wat voor een.

Ik houd van duidelijkheid. Dat m'n kind bijvoorbeeld gewoon vertelt dat hij het biebuitje met de peuterspeelzaal wel lang vond duren, dat hij wat verward was omdat ik ook nog een ander speelzaalkindje in mijn auto meenam, dat hij het niet leuk vindt om door de sneeuw te lopen en dat hij tot over zijn oren verstopt zit en daar behoorlijk last van heeft. En die combinatie is al helemaal niet fijn. Maar ja, je bent drie(*), dus dat uitleggen kan je nog nie. En dan moet je moeder er maar naar raden en putten uit haar ervaring. Waarom hebben kinderen geen dashboard met knopjes en metertjes waarop je kunt aflezen wat er mis is? Een gebruiksaanwijzing?

Gelukkig zit er wel een gebruiksaanwijzing bij het tubetje dat ik net bij de apotheek heb gehaald. Dat lost in ieder geval één probleem op. Een rustig weekend met veel gezond eten, slaap en wat dooi doet vast de rest.

(*) of zeven of negen jaar, al kunnen ze beter praten, het blijft vaak raden naar de oorzaak als ze opeens bijzonder gedrag gaan vertonen...

Eetlust

Het begint haast een obsessie te worden. Was het eerst nog een soort overerving van mijn moeders zorgzaamheid en gastvrijheid, tegenwoordig neemt het obsessieve vormen aan. Wil je wat eten, wat zal ik voor je maken? vraag ik zodra ik er eentje zie. Zal ik melk inschenken? Yo.ki? Een gevulde koek? Alsjeblieft? Als je nu die oliebol eet krijg je tien euro van me en hoef je de hele zomer je kamer niet meer op te ruimen. Zucht.

Ik heb drie slanke kinderen. Al waren het grote baby's, ze zijn van nature slank gebouwd. Maar vooral ook hebben ze niet zoveel met eten. De een nog minder dan de ander. Wil er bij dochter nog wel eens iets in wat ze lekker vindt, oudste leeft op een dieet van lucht en kale macaroni. Peuter doet zijn naam (Jo.ris-Carni.voris) eer aan en houdt het bij worst, vlees, vlees en worst. En de stukjes vlees van het bord van zijn brusjes. Maar drinken, dat blieft hij niet. 

Oke, ik sla door. (Ze eten ook wel eens toffees. En boterhammen, de oudste twee, dan. En jongste lust pudding.) Maar ik meen het wel dat ik er doodmoe van word. Die welgemeende tips uit de blaadjes als "laat je kinderen helpen eten uitzoeken" of "maak het gezellig aan tafel" en "ze gaan wel eten als ze honger hebben" zijn blijkbaar ook voor ander soort kinderen dan ik heb geschreven. Met die laatste tip had ik trouwens altijd nog wel wat. Ik geloofde dat een kind zichzelf niet uithongert en wel een keer iets gaat eten als zijn lichaam erom vraagt. Maar sinds het gewicht van oudste al een tijdje niet meer toeneemt en peuter het presteert om de hele dag niet te willen drinken of plassen tenzij ik hem dwing, ben ik ook van dat vertrouwen verlost. 

Het kieskeurige op het gebied van eten zit in de genen ben ik bang, van beide kanten. En dus weet ik ook vrij zeker dat later uiteindelijk wel goed zal komen. Dat ze ook zullen gaan genieten van olijven en vis en paprika's met brie, maar dat komt waarschijnlijk pas als ze het huis uit zijn. Ondertussen moet ik zorgen dat ze niet uit huis gepláátst worden voor ze 18 zijn, wegens ondervoeding en verwaarlozing.

Tel bij de kieskeurige genen nog wat langzaam eten en weinig trek, de peuterpuberteit, wat valse virusjes én vermoeidheid op en je kunt je misschien voorstellen dat ik momenteel met mijn handen in mijn haar zit. (En frustraties, beste lezers, zijn voor de lijn van een emotie-eter als ik niet zo geweldig. Gelukkig zijn alle chocoladeletters inmiddels op. Oók de J van Jammalien...)

Over een paar jaar lach ik me waarschijnlijk rot om dit logje, als ze in de puberteit zitten en de boodschappen en de grotere maten kleding niet aan te slepen zijn. Maar nu moet ik snel even beneden gaan kijken of oudste misschien nog zin heeft in een zelfgemaakte aardbeienvollemelkmilkshake. Met roomboter.