Leuk! Wipe-Out met de kinderen

Zoals gezegd, er zitten ook dagen bij dat het wél lekker loopt. Zo gingen we maandag naar Wipe-Out beach in Zoelen. Een idee van dochter - gezien op internet - en de broers vonden het direct meer dan geweldig.  

(Foto: Wipe-Out Kids Zoelen)

Oudste keek al samen met paps naar het programma Wipe-out toen hij nog een ukkie was, en raakte zeer geinspireerd. De jongens, en met name oudste, zijn wel van het klimmen en het springen. Lenig, soepel en sterk. Jammer dat ze verder niet echt iets willen met een sportclub of zo..

(Foto: Wipe-Out kids)

Het strandje bleek in het echt eigenlijk nog leuker dan wat we op internet hadden gezien. Behalve een plas met strand en zwemwater en lekker terrasje - ook al leuk - stond het terrein hier nog eens vol met speeltuig. Het was echt een kindvriendelijke versie van het Wipe-Out programma. De Sucker Punch, bouncing balls, de trampo-sweeper, grote glijbanen in het water, obstacle run... zelfs een stukje Expeditie Robinson met de evenwichtsproef en het paalhangen. De kinderen hebben lekker gespeeld en bewogen, mama hobbelde er met de camera ("nee mama, ik wil niet op de foto") er achteraan. Dat wil zeggen, tot ik ontdekte dat ze zich met zijn drie prima wisten te redden, ik alles gezien had en trek kreeg in een kopje koffie en even lekker in het zonnetje met mijn ogen dicht. 

(Foto: Beldert Beach Wipe Out Kids)

Het was een heerlijk dagje. Zon, strand, spelen, patatjes. Een dagje uit waar iedereen, de jongste én de pubers (en ik niet te vergeten) zich prima hebben vermaakt!  

Je zal maar zo'n zus of broer hebben

In dochters kamer staat een fotolijstje in de vensterbank. De foto is al oud, en zit er al een tijd in. Dochter met oudste broer samen, een jaar of 4 geleden alweer. Vooral die oudste had opvallend lichter haar, een poezeliger babyhuidje en veel minder lengte dan de ongewassen puber die nu op ons bankstel hangt. Ook dochter kijkt nog zeer onschuldig uit haar oogjes. Wat waren ze lief! Maar hé, dat zijn ze nog steeds. Alleen al dat je als (pre)puber nog steeds die foto in je vensterbank laat staan zegt al iets.

Je hoort wel eens anders. Soms vechten broer en zus elkaar de tent uit, elkaar het licht in de ogen (of meestal het laatste ijsje, exclusieve aandacht van mama of de lekkerste snoepjes) niet gunnend. Dat valt hier mee. Het zijn geen heiligen natuurlijk, maar eigenlijk zelden jaloers of vervelend naar elkaar toe. Eerlijk delen is het motto. Naar elkaar luisteren als iets is, en niets doorvertellen. Helpen als dat kan (nadat mama ze daar even attent op maakt...) . En als de één wel eens iets doet wat de ander niet zo leuk vindt, dan wordt er zeker wat van gezegd maar verder ook geen oorlog over gevoerd.   

Ik knijp mijn handjes dicht, en dat zouden zij ook moeten doen. Hopelijk houden ze dit nog heel lang vol en gaan ze over een jaar of honderd als enorme kreukelige bejaarden nog steeds goed met elkaar om.  

Engeltjes

En nét als je je vreselijk aan ze ergert en tegelijk zorgen om ze maakt... slaat alles om.

Een super vrolijk drietal, spelen lief spelen samen, en ieder met hun eigen vriendjes. Snappen zoveel meer dan ik denk en lijken precies te weten hoe ze het allemaal gaan doen.

Ook hoe ze die rare moeder blij moeten maken. De één geeft me kusjes en complimentjes, de ander gedraagt zich engelachtig tegen de brussen, de derde ruimt netjes de vieze borden op. Aan het einde van de dag zat ik met een stralende glimlach op mijn gezicht hun en mijn zegeningen te tellen.

Misschien heeft een van de reageerders wel heel erg gelijk, en moet ik de overgangshormonen niet al te zeer onderschatten. (Iemand nog een pilletje tegen wisselende stemmingen?) 

Je zult het maar hebben, zo'n broer(tje)

"Die grote sterke man naast me, dat is mijn broer!", roept kleuter vanaf de achterbank enthousiast tegen eigenlijk niemand in het bijzonder. De elfjarige met ondergewicht naast hem moet er vreselijk hard om lachen en vertelt het sindsdien tegen iedereen die het maar horen wil.

Je zult het maar hebben, zo'n klein broertje dat tegen je opkijkt. En misschien nog wel bijzonderder, zo'n grote broer die zo zijn best voor je doet. Een bijna puber met eindeloos geduld voor kleine kleuterbroer.(*) Die met zijn enorme creativiteit en gevoel voor humor kleuter vaak weet te krijgen waar wij hem hebben willen, lang nadat papa en mama dat opgegeven hebben. Broer krijgt hem weer op gang als hij niet vooruit wil omdat hij alleen op de grijze tegels wil lopen en niet op de witte. Broer laat zien dat de grote glijbaan niet eng is en legt uit hoe je achteruit moet trappen om te remmen. Dat je "gloeiende pijn" moet roepen als je je stoot, en "superrrrpowerrrrrrr" als je iemand inhaalt op de fiets. De mede-kleuters begrijpen die grapjes niet altijd maar de broertjes moeten er zelf vreselijk hard om lachen.

(*) ook met zus kunnen ze allebei goed opschieten, maar daar ging het verhaal nu niet over. Wij boffen met kinderen die het zo goed met elkaar kunnen vinden en zo lief zijn voor elkaar. Meestal hè, want het blijven natuurlijk wel kinderen... 

Vogeltjes enzo

Bij een abonnement op dat ene kinderpretpark (wat je er uit hebt als je meer dan twee keer gaat) krijg je ook nog eens allerlei kortingsbonnen én gratis toegangsbonnen voor dierentuinen en pretparken. Dat hebben we gedaan dus. En omdat wij niet alleen graag uitjes met de kinderen doen maar tegenwoordig ook steeds krapper in ons geld lijken te zitten komt dat prima uit.

Vandaag was het de beurt aan de Avi.fauna bon. Stond al lang op dochters verlanglijstje: zij was er een keer met school geweest en het was daar tof. Pappalien en ik vinden alles best (zeker zolang het gratis is) De broers dachten er anders over. Ik wil niet naar Avi.fauna, dat is stohom, vond de oudste, zo'n volière. En jongste was het zoals altijd roerend met hem eens. Stohom. We willen niet mee. Niet aankleden, niet ontbijten, geen tassen pakken. Gewoon onderuitgezakt achter de computer blijven hangen. Dat wilden ze.

En daar kan ik soms wel eens heel ongeduldig van worden. Ik ben dat aanjagen en opjutten zo moe. Een dood paard aansjorren lijkt makkelijker. En ze zijn nog niet eens in de puberteit. Ik stond even op het punt alleen met dochter te gaan, tot Pappalien met iets meer geduld en/of overtuiging ze dan toch in de juiste modus wist te krijgen. Een half uurtje later zaten we allemaal vol goede moed in de auto.

En nu, na een dagje rondgesjokt te hebben in dat park - niet overdreven groot of druk of commercieel, gewoon een lekker uitje dus - zijn we weer thuis. Of ze het leuk vonden, vraag ik. Natuurlijk, roept oudste vrolijk. Het was tof. En jongste was het weer roerend met hem eens.

Het hotel

Wat waren ze lekker bezig, gisterenmiddag. Ze bouwden een hotel op de kamer van oudste: kamernummer 22, waar de oudste twee zouden slapen, jongste kreeg een eigen hotelkamer  (zijn eigen kamer)  met, op zijn verzoek, kamernummer 620. Er was kinderanimatie met knutselen en dansen, er werd een karretje rondgereden met imaginaire thee in een heus kleuterservies, er waren lekkere koekjes en er werd gekoprold (kopgerold?!) op de bovenste verdieping van kamer 22....  Heerlijk, als ze zo lekker bezig zijn met zijn drietjes.

Vanmorgen om acht uur was iedereen weer wakker. Er was nog wel één kleine kleutergast, maar het hotelpersoneel had er de brui aan gegeven en zat flink op elkaar te katten.

Het hotel is opgeheven en weer veranderd in een drietal kinderslaapkamers.En volgende keer verzinnen ze gewoon weer iets anders.

Help!

Twee dagen en nachten is hij inmiddels weg, Pappalien. Eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk misten we hem wel, maar verder ging alles zoals altijd. Terwijl hij met zijn vlinderstrik in Wenen zat en feestelijk vermaakt werd, hield ik hier met twee vingers in mijn neus alle logistieke, schoonmaaktechnische, opvoedkundige en overige balletjes in de lucht. Het was gezellig en alles liep gesmeerd. De kinderen zijn inmiddels ook al best groot, bedacht ik me, het wordt steeds makkelijker...

Dat dacht ik. Tot vandaag, een lange zaterdag waarop iedereen zich een beetje moest aanpassen, de zaterdagse routine was enigszins verstoord zo zonder papa thuis. Ik had weinig geslapen en stond engiszins brak toch om half acht beneden. Kleuter had de hele dag opeens last van een enorme bewegingsdrang en behoefte zijn stembanden tot het uiterste te stretchen. Vrolijk, dat wel, maar zeer vermoeiend. Dochter van acht zat minder lekker in haar vel, commandeerde de broers de kamer rond en gedroeg zich als een labiele puber. En dat ik tussendoor wat goedbedoelde pogingen deed hier en daar wat op te voeden werd door geen van drieën in dank afgenomen - integendeel.

Na het avondeten ben ik dan daadwerkelijk ingestort. Stilletjes op de bank, dat wel, ze hoeven het ook weer niet te weten. Met behulp van wat oudhollandse omkoperij ("pak maar een ijsje uit de vriezer en straks nog zo'n lekker koekje") en een overdosis kinder-tv probeer ik voor mezelf even een uurtje rust te vinden. Hier, alleen, achter mijn pc. Even géén mamamama-waarom-waaris-hijzegt-jamaar-magik-ikwilniehiehiet-waarommaghijwel-weeeeeeeeeh  ...  Zoek het éventjes lekker allemaal uit. Straks ben ik weer in staat te bedenken waarom ik zélf ook alweer geen weekendje zonder kinderen weg wil. Nu bedenk ik me alleen maar hoe heerlijk het zou zijn als Pappalien ze meegenomen had en het huis gewoon van mij was.

Het zou me trouwens niets verbazen als ik getroffen ben door het een of andere virus, zo zat ik te bibberen en misselijk te zijn. En zo niet, dan ben ik in ieder geval nu even een heel makkelijk slachtoffer. Mén, wat kan het zwaar zijn zeg, alleenstaand ouderschap. Pappalien, als je alsjeblieft terugkomt en af en toe de aandacht van de kinderen van mij weet af te leiden, neem ik op de koop toe dat ik ook jouw ontbijtbordje altijd op moet ruimen 's ochtends...

Lekker rustig beetje vechten enzo

Hoe leuk ze ook met elkaar zijn, het kan, zeker tegen het einde van de vakantie, ook wel zéér verfrissend werken als je een paar brusjes inruilt voor een vriendje. Eentje van dezelfde leeftijd, geslacht en met dezelfde interesses. Zelfs in de auto op weg naar de bestemming was onze oudste stuiterbal opeens heerlijk rustig op de achterbank. (Toen we een uur lang op een bankje in de volle zon bij de vogelshow moesten zitten had hij het wel even zwaar, maar verder ging het prima.) Zeer relaxed ook voor moeders, twee tienjarigen ipv het driekoppig eigen broedsel. Kon ik ook eens rustig om me heen kijken, zonder dat er een kind aan mijn arm liep te jengelen en zonder steeds achterom te hoeven kijken of nummer drie nog volgt...

Dagje Ar.cheon deden we. Ik, zoon en zoons beste vriendje. Waren de heren vooral geìnteresseerd in de doe-dingen (cursus zwaardvechten, boogschieten, middeleeuwse spelletjes), voor mama's was het ook leuk. Ik heb genoten van alles wat er te zien was. De prehistorische hutjes en Romeinse badhuizen en de blote mannenknieën onder die romeinse pakjes haha... Ik vond het leuk te horen hoe bijvoorbeeld ijzererts werd gemaakt en hoe het Romeinse leger handelde, minder leuk maar wel boeiend om te zien hoe ze (achgossie) een molletje vilden...

Ik was nog nooit in het park geweest, maar vond het echt top. Een fijne sfeer hing er, het was niet te druk, niet te commercieel. De medewerkers daar deden allemaal hun best om net te doen alsof ze echt in de vroegere tijd leefden, met een knipoog dan. Allemaal zeer vriendelijk en met verstand van zaken en met een fijn soort humor dat ik wel waarderen kan. Zelfs de shows waren top. Aanrader!

Alleen die helmen: ze staan me goed, maar ietwat benauwd krijg ik het er wel van. Ik weet nog niet of ik 'm houd. Wat denken jullie?  

Doe maar iets met kinderen ofzo

"Mam! Ik heb vandaag samen met J.ojis gespeeld buiten!", kwam hij enthousiast binnen. Is er het hele jaar een strak schema welke klas op welk tijdstip buiten mag spelen, de laatste schooldagen kan het zomaar gebeuren dat de jongens uit groep 6 naar buiten wordt gestuurd om zelf wat te spelen terwijl de instroomgroepkleutertjes ook lekker op het plein aan het scharrelen zijn. Tot groot genoegen van beide broers.

Oudste was naar kleuter toegegaan en ze hadden samen gespeeld. "Pakkertje", volgens oudste. De jongens kennende gaat dat dan meestal gepaard met vreemde woordjes en rare liedjes, springen en rennen. Maar niet alleen onze eigen kleuter vond het leuk, na een tijdje werd oudste belaagd door 15 kleuters die achter hem aan zaten, aan hem trokken en op hem wilden klimmen. Niet ongevaarlijk, dus.

Maar wel leuk. Voor de kleuters, voor oudste. En ook ik geniet ervan om ze zo bezig te zien. Als ik oudste zo bezig zie. Hij vindt ze echt leuk, kleine kindjes. Moet vreselijk lachen om hun gekke uitspraken en capriolen, hij heeft er echt lol in om die kleintjes een leuke tijd te bezorgen (wie weet wat hij daar later nog eens mee kan gaan doen als hij een of ander beroep moet gaan kiezen). Kleuter mag zijn handjes dichtknijpen met zo'n grote broer. En het zal ook niet voor niets zijn dat als je aan hem vraagt wie zijn beste vriend is, dat hij direct de naam van oudste roept. Dát is zijn beste vriend!

Spelen!

Oudste is een lieve jongen, altijd behulpzaam, helpt graag broer en zus te vermaken, je kunt hem er goed bij hebben. Hij is onvermoeibaar en altijd vrolijk. Hij heeft niet zo'n hele harde stem, maar meestal hoor je waar hij zit aan het geluid van de omgeving: broer of zus die eerst heel veel lol met hem hebben (zij vragen en hij draait) maar na een tijdje zijn tomeloze positieve energie in hun persoonlijke ruimte niet altijd meer aankunnen. Omdat ze geraakt zijn door een rondzwaaiende arm. Of omdat de grapjes net te vaak herhaald worden of niet begrepen worden.

Gisteren was weer zo'n dag. Kindjes speelden lief, ik las een boekje. Oudste ging op verzoek van kleuterbroer mee op de trampoline. Ze sprongen en sprongen, ze maakten grapjes en lachten zich rot. Oudste had het over pretparken, en vergat even dat jongste nog maar klein is, niet te lang tegen dat tienjarige jongensgeweld kan en tijdsaanduidingen nog niet helemaal snapt. En jongste kan best heel erg irritant zijn omdat hij wél een flink stemvolume heeft en altijd zijn zin wil doordrammen. Soms is tien jaar gewoon te oud om met vierjarigen te spelen en te jong om als leuke verantwoordelijke oppas te fungeren.

Zodat even later de pleuris uitbrak en ik zuchtend mijn boek weg moest leggen. Een stuiterende tienjarige die gek werd van zijn broertje en niet meer met hem wilde spelen, en een overprikkelde boze dwarse kleuter die zeker wist dat we NU naar Plo.psaland gingen, dat broer met hem MOEST spelen. Dat hij NEE, NEE, NEE dat WIL IK NIET... en brul brul brul. Dochter, die lief zat te kleuren begon ook al een beetje te huilen dat ze het niet zo leuk vond, al die herrie...

Na een klein half uurtje was de rust weergekeerd. Gelukkig maar dat dat hier maar af en toe gebeurt, op de een of andere manier heb ik wel de rest van het weekend nodig om van dat half uurtje bij te komen...

Kijk nou

Kijk nou, hij kan het wél! Met twee benen tegelijk omhoog op de trampoline. Terwijl ik zure blogjes over zijn onhandig gespring aan het tikken was heeft zus het hem gewoon even geleerd...

Uitslapen

De laatste keer dat ik uitgeslapen heb is op de kop af tien jaar geleden. Vlak daarna kreeg ik een baby, die ervoor zorgde dat er in huize Mammalien nooit later -maar wel vaak eerder- dan zeven uur opgestaan moest worden (en dan heb ik het nog niet over de onderbroken nachten). Op de een of andere manier was dat trouwens meestal mama en niet papa die 's ochtends als eerste op het gekrijs afging en verschoonde en voederde.

Die baby- oudste zoon- heeft nooit slaap nodig gehad geloof ik, maar leerde al wel snel dat hij ook gewoon zachtjes in zijn kamer kan spelen. Maar toen kwam babyzus. En baby's, en zeker de mijne, die zijn nu eenmaal graag vroeg wakker. Ik heb me die eerste paar jaar altijd afgevraagd waarom de rest van de wereld zo stil en dicht was, rond zes uur 's ochtends, als ik alleen met een klaarwakkere baby klaar zat om de dag te beginnen... Maar zus bleek meer van slapen te houden dan broer, en zeker nu heeft ze ook de leeftijd dat ze 's ochtends ook nog wel even een paar keer om wil draaien.

Maar gelukkig hebben we nog kindje nummer drie, die met de goed getrainde stembanden. Peuter is ook meestal om zeven uur, half acht wakker. En gelooft niet in zelf spelen op dat tijdstip. Niet geruisloos in ieder geval. Hij kan/wil/durft zijn deur zelf niet open te maken, maar laat wel op flink volume aan de rest van het huis weten wat er in zijn hoofdje omgaat. Dat hij poepen moet. Of dat hij honger heeft. Ook als er niet perse direct hulp hoeft te komen is het duidelijk dat meneer niet meer slaapt, dan brult hij een abc liedje of voert hij een gezellig gesprekje met Sulluf.

Maar de laatste tijd is daar de bijna tienjarige die datgene goed begint te maken wat hij met zijn geboorte verziekt heeft (mijn nog-een-keertje-omdraaien in bed). Hij haalt zijn broertje zo zachtjes mogelijk (*) uit bed en dirigeert hem naar beneden. Maakt een ontbijtje, duwt hem een puzzel voor zijn neus, voert de poezen, zet de tv (op eigen voorkeurskanaal) aan en dan is de rust wel zo'n beetje weergekeerd. Zodat ik soms (op schoolvrije dagen) soms pas om half negen mijn bed uit stap....  En dát is soms wel even heel erg lekker!

(*) dat is een verhaal op zich, het zachtjes doen van twee jóngens waarvan één met de stembanden van een gigantosaurus en het besef dat de wereld alleen om hem draait, en één stuiterbal die overal tegen botst en bovenop springt en alles laat vallen en de hele tijd grapjes maakt... maar de bedoelingen zijn goed en eigenlijk is het ook wel heel vertederend om te horen...

Hoe groot is de kans?

Dochter en ik stonden net middenin de golven van het subtropisch zwembad toen er opeens een ventje van dochters leeftijd opdook. Zwembrilletje op, nat haar. Ik herkende hem dus niet, maar hij dochter des te beter. "Hoi, A!", riep het jongetje blozend, en opeens leek hij verdacht veel op die Tom uit haar klas. En ja hoor, daar was ook zijn broertje, waar oudste zoon wel eens mee speelt. Hoe toevallig is dat, als je helemaal naar Zeeland rijdt om even geen bekenden te zien voor een paar dagen vakantie?

Oudste twee hadden er dus nog een attractie bij. Want hoe leuk het ook is met je brusjes en ouders zwemmen, nog leuker is het als er opeens een vriendje van je eigen leeftijd opduikt. Letterlijk. Ze splitsten in twee nieuwe teams en we zagen ze niet meer terug. Als peuter er niet was geweest had ik bijna gewoon een hele tijd met een boekje en een drankje op zo'n stoel naast het zwembad kunnen gaan zitten, zoals ik andere ouders al jaren zie doen en waar ik dan altijd een beetje jaloers van werd. Aan de andere kant, peuters gezichtje in de wildwaterbaan was goud waard, hij genoot. Hij is er zo'n vijfhonderachtendertig keer af geweest (samen met mij, of met oudste broer én ik als een bezorgde moederkip er achter aan.) Tot hij écht niet meer op zijn beentjes kon staan.

De kinderen hebben niet alleen urenlang gezwommen, maar ook hebben ze nog samen ge-midgetgolft, gebowld en aan allerlei vakantie-kindervermaak meegedaan. En dus hadden ook wij als ouders er zomaar gratis wat sociale contacten in de vorm van de ouders van die vriendjes bij.... Gelukkig bleken het aardige mensen. En we hebben natuurlijk ook gewoon nog ons eigen familieding gedaan(*) zonder anderen erbij.

Geslaagde vakantie dus. Er is nog heel wat slaap in te halen omdat er altijd wel één van de drie was die het nodig vond de anderen wakker te maken. Maar gelukkig hebben ze (we!) nog een hele kerstvakantie te gaan om heerlijk uit te slapen.

(*) dat klinkt eng he, zo'n familieding?! Ik zal er verder ook maar niet over uitweiden... :-)

Grote broer

Als grote broer erbij is loopt peuter het stukje naar school altijd drie keer zo snel. Ze spjingen en doen tjoink op de tjeetjes omhoog. Wat het betekent begrijp ik ook niet altijd maar oudste zegt het voor (in Joj.is taal, dus zondej de j) en Jo.jis doet er maar wat graag aan mee. Ook vanmorgen weer. Eenmaal in de klas krijgt peuter nog een snoepje uit de schoen die oudste had mogen zetten. Peuter geeft hem een zoen en we verdwijnen weer naar buiten.

Als peuter strontvervelend is, of gewoon niet luisteren wil, treuzelt op weg naar school, niet eten wil... op het moment dat ik al drie keer tot honderd heb geteld, peuter steeds bozer NEE gaat roepen en mijn moedergeduld bijna op is staat daar opeens oudste zoon. Uit zijn Do.nald D.uck of computerspel gekropen, ergens uit zijn eigen fantasiewereld, ik weet het niet. Met een lief stemmetje komt hij tussenbeide. "Peuter, blijf maar rustig, we gaan zó <xxx - whatever - xxx> doen... En mama, jij moet ook rustig blijven hoor." Om vervolgens met grapjes en lieve woordjes, desnoods niet waar te maken beloftes, peuter zover te krijgen dat hij ook daadwerkelijk doet wat er gebeuren moet. En mijn boze gezicht weer te doen glimlachen.

Natuurlijk is hij ook wel eens boos op zijn broertje als die weer eens een van zijn lego-bouwwerken omgooit of hem keihard op zijn kop timmert met de afstandsbediening, maar dat is zo weer vergeven. Hij is zo écht gemeend lief zonder bijbedoelingen. Tegen andere kinderen, tegen zus, maar vooral ook tegen zijn kleine grote held, zijn peuterbroertje. Wat een bofferd, die peuterbroer. En wij ook, met zo'n zoon.

Varkentjes wassen

De zon schijnt, het is heerlijk herfstweer. "Mama, is de glijbaan droog?" informeert peuter bezorgd. Dat zal wel lukken, de speeltuin zit vol kinderen. Vlak voor het trapje naar de glijbaan ligt echter een gigantische modderplas. Een grote superglibberig natte blubberig vieze modderige modderplas. De koning(in?) der modderplassen. Maar zus leert peuter hoe hij daar voorzichtig om heen kan lopen en alsnog het trapje kan beklimmen. Om vervolgens samen met zus van de glijbaan te roetsjen.

Twee keer, drie keer, honderd keer zijn ze al geweest met zijn twee. En als peuter dan nog een keer wil gebeurt het. Hij staat op de derde trede en glijdt er opeens zomaar af.  Boem. Spletsj. Midden in die enorme modderplas. En terwijl een andere moeder hem nog -  tevergeefs, maar toch - probeert op te vangen stond ik vooral te kijken naar de whatsapjes op mijn telefoon. Kreun.

Het modderige varkentje dat voorheen mijn peuter was blijkt een heus speenvarken. Het gegil is niet van de lucht. Alsof hij alle vier zijn pootjes gebroken heeft. Dat blijkt gelukkig mee te vallen, maar het idee van al die viezigheid op zijn jas, zijn gezicht, zijn handen... dat is te erg voor woorden. Dus krijst hij het uit. Ik til hem uit de plas en zet hem op zijn beentjes, maar van verder troosten wil mijn eigenwijze kereltje eigenlijk nooit iets weten. Wat nu? Terwijl de wederom behulpzame moeder een wc rol en handdoek uit haar tas tovert en mijn kind schoon begint te boenen sta ik met mijn nu ook lekker modderige handen in mijn haar. Wederom: kreun.

We hebben inmiddels een behoorlijke groep sensatiezoekende bso-kinderen om ons heen verzameld, maar als blijkt dat er niets spannenders aan de hand is dan een heel vies broekje, jasje en peutertje, druipen ze weer af. Ook het meisje van de behulpzame moeder. Die ziet het niet meer zitten, die glijbaan, en dribbelt samen met mams ergens anders heen. Mijn kind is weer stil geworden nadat ik hem thuis een warm bad voor hemzelf heb beloofd en de wasmachine voor zijn kleertjes. Maar voordat hij meegaat moet en zal hij toch nog glijden, nog één keer. Met zijn modderige lijf op de schone glijbaan. Pas toen het kwaad was geschied begreep ik dat ook dát weer niet zo'n handige actie was. Kreun, derde keer. Geen moederdiploma voor mij, die dag. Ik denk ook dat we die speeltuin voorlopig maar even overslaan...

Vanuit zijn modderige autostoel kon varkentje even later al wel weer een beetje praten. "En thuis mag ik bad he, mama. Dan word ik weer helemaal schoon." piepte hij, nog een beetje benauwd. En inderdaad, eenmaal lekker in het warme water kon hij weer lachen.

Bezig

Niet alleen is het de eerste dag na de vakantie, maar ik ben ook nog eens ongesteld geworden. En ik weet niet hoe dat bij jullie werkt, maar dan is mijn schoonmaak- en vooral opruimnood echt niet meer te houden.  Dus nadat ik de oudste twee op school had gedumpt en peuter achter een mooie puzzel had geparkeerd ging ik los, compleet los. Tot mijn bureau leeg was, mijn mailbox leeg, mijn was- en strijkmand leeg, de vloeren gezogen en geboend, de badkamer glom, de vuilnisbak uitpuilde en het schuim op mijn lippen stond. Dat laatste kan overigens ook komen omdat ik mezelf heb verboden iets anders te eten dan een droog beschuitje of een gezond appeltje. En  als je ergens hoofdpijn van krijgt is het wel van dat gezonde dieet zonder chocola of koekjes.

Peuter was trouwens vanmorgen niet heel erg coöperatief. Hij wilde géén rustig ochtendje baby-tv kijken, maar ging vooral overal héél hard om gillen. Om dat hij niet aan het touw van de luxaflex mocht trekken bijvoorbeeld en dat het koekje dat hij in de verwarming had gegooid er niet meer uitgehaald kon worden. Tussen mijn geruim door smeet hij leuk alle puzzels op de grond, en de doos met lego. Plaste een keer of twee in zijn broek (bijna zindelijk, ja, bijna...)  en poepte zojuist in zijn schone bad. Dochter kwam in commandeer-modus uit school, goed bedoelde bevelen schreeuwend tegen iedereen. Tegen mij, tegen peuter, tegen vriendinnetje en tegen oudste zoon. Zoon gooide dus maar gewoon een bal tegen haar hoofd, waarop zij dan weer ging huilen. Nu heb ik ze allemaal in hun eigen hok opgesloten, peuter in een schoon bad geduwd (hij geef nog geluid, dus het gaat goed) en kan ik even één van de dingen die ik nog op mijn to-do lijstje heb staan afwerken. Blogje. Zo. Vink. Klaar.

Juf in hart en nieren

Het kerstkaartendillema

Eén van de reacties hieronder bezorgde me zomaar een nieuw blogonderwerp. Het dilemma: to kerstkaart or not to kerstkaart. Stuur je iedereen, niemand, of alleen lekker kneuterig: mensen die jou ook een kaartje sturen?!

Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen.  Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.

En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.


Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.

De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.

Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...

Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.

Staat ie al?

De Boom, het lijkt het gesprek van de dag. Staat ie bij jullie al? vraagt de halve wereld aan me. Nou, inderdaad. Sinds donderdag, op heftig aandringen van dochter.

Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen  draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.

De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig  over te komen. Dat vredige, dat warme, dat vooral hele dure en gemaakte, dat doen we gewoon van de zomer wel weer, oke? Bah. Grmbl.

Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.

En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

We zijn er klaar mee!

Het was mooi, maar het is weer mooi geweest. Morgen nog een Sintachtig gebeuren op de peuterspeelzaal (?!) en dan een flinke schop onder zijn hol. Tot volgend jaar!

De zondag ná pakjeszaterdag hoef je in ieder geval niet veel vermaak te bieden aan de kinderen. Eerst bouwen ze gebrusterlijk aan het lego kasteel van zoon, dan maken ze samen klei-ijsjes met de klei-ijsmachine van zus. Hoe lief zijn ze samen toch. Dat moet volgend jaar zeker weer mooie cadeau's opleveren als de Sint dat ziet!

Tussendoor loopt de kleine soms ook nog wat in de weg helpen ze peuterbroer ook nog even de weg terug te vinden naar zijn eigen nieuwe speelgoed: een huisje met vormpjes en sleuteltjes waar hij al de hele morgen mee aan het prutsen is.

In een korte speelpauze hebben we de chocolade sinterklazen opgevreten en de laatste resten pepernoot en boterletter weggewerkt. Hoeven we ook vandaag weer niet gezond te koken, dat scheelt.

Inmiddels hebben we de ergste drukte even uit zoon weten te krijgen door hem achter een computerspel te schuiven en kijkt dochter naar de (opgenomen versie van) de finale van het junior songfestival. Was ik als klein meisje ook altijd wel gecharmeerd van al die jurken, de liedjes in gekke talen en de spanning bij het tellen, ik kan het nu al jaren niet meer aanzien. Welke serieuze volwassen zanger wil daar eigenlijk aan mee doen??

Het leuke van het junior songfestival is dat er kinderen meedoen, een soort kinderen voor kinderen dus. Maar om het leuk te houden zou je eigenlijk het geluid uit moeten zetten, want gottegot wat een vreselijk geluid komt er uit sommige kinderstrotjes...  Ik ben dus achter mijn pc gevlucht. Dochter is helemaal in vervoering en wil alles horen en zien. Ben benieuwd wat dat voor moois op gaat leveren als ze zich zo in haar eigen kamertje terugtrekt.