De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

Ongewenste huisdieren

Lekker he, dat het even afkoelde dit weekend? Ik had in ieder geval alle deuren maar wijd tegen elkaar open gezet.

En dan willen er nog wel eens wat onuitgenodigde gasten binnensluipen.. Muggen, vooral. Goed te zien nu op de pas geverfde witte muren (maar ik mag ze daar dus NIET meer op dood slaan!!).

Toen ik nietsvermoedend langs het waterbakje van de katten liep zag ik daar (ieeeeeeeeek!!) zowaar een kikkertje in zitten.

Gelukkig was het een heel erg klein en levendig kikkertje en had hij al zijn ledematen nog: de katten zelf hadden hem kennelijk nog niet gespot. Dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en het beestje gevangen in een glas en buiten in de tuin in een donker vochtig hoekje weer vrijgelaten.

Daarna nog een uurtje in de tuin gewerkt. Lekker opgeruimd en voldaan zakte ik even later op de bank. Mijn hoofd jeukte van het losgekomen zweet, en terwijl ik wat door mijn haar krabde haalde ik er ik een friemelende spin uit van het formaat van de kikker, een centimeter op vijf zeker. Ieeeeeeek!

Ook deze vriend heb ik met behulp van een in de buurt staand kopje heel snel buiten weten te zetten.

Ik denk dat ik de rest van het jaar de deuren maar lekker dicht houd.

Hoe het afliep met de luizen

Net na de zomervakantie begon het: luis gesignaleerd op het hoofd van jongste. Omdat ik meer vertrouwen in dodelijke chemie heb dan in mijn eigen zorgvuldigheid qua kammen, toog ik naar de apotheek.

Twee merken, hadden ze, allebei met dimeticon. De een wat hoger gedoseerd dan de ander. Dan nog de keuze uit een shampoo die na een kwartier uitgespoeld kan worden en een lotion die de hele nacht (of dag) moet intrekken. 

Ik heb ze allemaal geprobeerd. Plus nog een goedkoop iets van het Kruidvat waarbij ik zelf bijna bewusteloos de badkamer weer uit kwam. Ook de familieleden, die op het eerste oog géén luizen dachten te hebben, heb ik behandeld (want hé, die leesbril heb ik niet voor niets, ik zie kennelijk nog wel eens een luisje over het hoofd).

Helaas zijn geen van die shampoo's tegenwoordig nog serieus 100% gegarandeerd dodelijk voor luizen en neten. Dus moest ik na dat inzeep, indroog en uitspoelfeest ook nog eens heel precies kammen. En nog eens kammen. Vijf man sterk, ook de vader van het stel én mezelf. Twee onuitwarbare langharigen en één dwarse niet stil willen zittende zesjarige die niet van kammen houdt. En hoe kijk je in vredesnaam op je eigen hoofdhuid?! Een complete weekendbaan was het geworden. En twee weken later wéér. 

Elke keer als ik dacht dat we luisvrij waren dook er toch weer één op. Uiteindelijk, heel veel tijd, protesten, oefeningen in geduld en een kapitaal aan shampoo's, lotions en crèmespoeling(*)  later dacht ik eindelijk klaar te zijn. Schoon. Alle luizen weg. 

Tot zoon de dag er bij de luizencontrole op school wéér werd uitgepikt. Aaarrrrrghhh. 

Ik heb eerst hard tegen Papaliens (onbehaarde, dus luisvrije)  borst staan uithuilen. Daarna ben ik eens op onderzoek uitgegaan op het internet. Behalve heel veel reclame voor de mij inmiddels bekende shampoo's en een bedrijf dat voor een dikke honderd euro per persoon je hoofd luisvrij maakt met een apparaat, kwam ik tips tegen over groene zeep, azijn, teatree oil en citroensap. Zoals oma het allemaal vroeger ook deed zeg maar. Ik besloot ze allemaal maar te proberen. Tegelijk. 

De teatree oil kostte nog wel iets, maar de rest van de ingrediënten was vrijwel gratis. Met een brede, vervaarlijke glimlach liep ik de supermarkt weer uit. Dood aan de luis!

Ik heb alle haren met teatree shampoo gewassen, daarna nog een keer met een flinke lik groene zeep (wat overigens een heel grappig effect op je coiffure heeft...). Uitgespoeld met een flinke scheut azijn én citroensap door het water. Wederom die crèmespoeling en kammen maar. 

En nu zijn we écht luisvrij. Wélk huismiddeltje het 'm heeft gedaan, of dat het toch het kammen is geweest, we zullen het nooit weten. Maar ik weet wel dat als we nogmaals getroffen worden door de luizenplaag ik geen shampoo's of lotion's meer ga kopen. 

De luizencontrole op school hebben we dit keer goed doorstaan. Al wist iemand op te merken dat er toch nog wat  dode neten op een paar centimeter afstand van de hoofdhuid zaten. "Probeer ze er toch maar uit te peuteren met je nagel, want je weet maar nooit" (what the f...??!). 

Nou is het wel bijna Pasen, maar ik geloof toch niet dat neten uit de dood opstaan om zich voort te planten op mijn zoon's hoofd. Zelfs niet met oma's huismiddeltjes. 

(*) het 1 minuut masker van Andrélon, enige dat echt lekker werkt tegen onuitwarbaar haar