Hoe ik een beetje vrek werd - en dat behoorlijk veel tijd en irritatie kost

Ik ben, correctie, ik was nooit iemand die echt op voordeeltjes uit was. Bovendien vertrouwde ik de medemens en keek ook bonnetjes niet of niet goed na. Het zal wel kloppen, dacht ik, en anders mis ik dat laatste kwartje ook niet echt. 

En toen bleek 2017 desastreus voor mijn financiën. Daarover een later blogje. (Gelukkig heb ik een man die de hypotheek, gaslichtwater en de boodschappen betalen kan zodat ik niet bij het Leger des Heils hoef aan te kloppen, maar mijn privé uitgaven staan momenteel echt even op een heel erg laag pitje.) Geen nieuwe kleding, dus. Die cappuccino met taart met vriendin kan er nog af maar mijn laarzen moeten nog een jaartje mee. Dat festival in mei leek leuk, maar heb de kaartjes weer uit mijn mandje gehaald toen ik alle bijkomende kosten (reserveren, parkeren, oppas en de prijs voor de eet-en-drink-muntjes in mijn achterhoofd) erbij optelde. Het was het me toch niet waard.

Mijn mindset is inmiddels helemaal aangepast: ik kijk minder in winkels on-line en ga zelden naar het centrum om zomaar te winkelen. Ik koop alleen wat ik van plan was en nodig denk te hebben. Eigenlijk verbazend eenvoudig, vind ik. Ik wil niet eens meer anders. Pas als dochter mee is en heel verliefd naar een of ander onbenullige frutsel van een paar euro bij de Xenos staat te staren heb ik moeite te kiezen tussen enthousiast meedoen en het voor haar te kopen of te gaan zeiken over geld en milieu en watmoetjeereigenlijkmee. (En áls ik dan aanbied het voor haar te kopen zegt ze meestal toch nee!) 

Los van keuzes maken tussen wel en niet kopen, probeer ik ook als ik iets koop op te letten wat dan, en waar. Ik speur naar aanbiedingen en kortingsbonnen. Ik verzilver vouchers die ik anders vergeten zou zijn. Ben een stuk kritischer over prijs-kwalititeit verhoudingen zeg maar en merk dat een rondje zoeken je vaak voor hetzelfde artikel heel veel verschillende prijzen oplevert. 

Zo wil ik graag met een vriendin naar de sauna binnenkort. Een dag geprikt in beider agenda's, op internet gezocht naar een fijne sauna én een goede aanbieding. We vonden er een bij Social Deal. Ziel aan de duivel verkocht eh, persoonlijke gegevens ingevoerd, en deal gekocht. Ik bestel, betaal, en probeer te reserveren, dat moest dan via de website van de sauna zelf. Geklungel vouchernummers die niet kloppen en sites die niet lekker werken. Ben ik er bijna, zegt ie: Error! Aanbieding niet geldig op die dag. Wel potv... Weer een telefoontje naar Social Deal, omdat de voorwaarden op beide sites nogal van elkaar afweken. Ze stelden me gelukkig in het gelijk en het geld wordt nu teruggestort, binnen 5 dagen. Maar dat was dus weer een uur verspild en 5 dagen rente op 30 euro (haha) misgelopen. Irritatie.

Het mooiste was: even later op de site van die sauna zelf zie ik een ándere actie, met deze datum nog wél beschikbaar. Dus ik reserveer weer. Zie ik pas in de bevestigingsmail dat er een "weekendtoeslag" wordt berekend? Het staat wel ergens op de site ja, maar goed verstopt. 

Normaal was me dat niet opgevallen, maar ja, nu ik op de centen zit dus wel. En dat irriteert eigenlijk best wel: hoe er op meer of minder slinkse wijze overal kleine bedragen uit je zak worden geklopt. Toeslagje hier, administratiekosten daar. Dat een vakantieaanbieding van 500 euro opeens na boeken het dubbele kost, dat wist ik al. Maar kennelijk geldt dat voor veel meer. 

Een ander fenomeen nu ik op zwart zaad zit: ik controleer opeens driedubbel. Of de rekeningen die ik stuur wel betaald worden, het wisselgeld klopt en of het geld van geretourneerde pakjes (ik koop nog wel kleding voor de kinderen en stuur zo mogelijk nog meer terug!) of geannuleerde verkopen wel netjes wordt teruggestort. Ik kan je vertellen, je hebt er een dagtaak aan. Maar het levert wel wat op. Vanmorgen een tientje wisselgeld dat ik dankzij mijn oplettendheid bij de HEMA toch nog terugkreeg, en twee facturen (45 dagen betaaltermijn! inmiddels verstreken) waar ik mails achterna heb moeten sturen. "Er was even iets verkeerd gegaan, we maken het direct in orde". Fijn. Maar wat zou er gebeuren als je er niet zelf op let, vraag ik me dan af. 

Pijn aan mijn hart

Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "Ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.

Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar sociaal nog niet echt heel handig. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste kinderen van de school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me eigenlijk niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap je eigen tenen stuk tegen een boom aan. Maar laat kleine jongetjes met rust met dit soort hele flauwe geintjes.

"Kom eens hier, we willen wat laten zien." En dan, als hij dichtbij genoeg is een schop geven. Dat was vorige keer. Gisteren was het: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen." Om dan vervolgens, als hij de geleende school-step aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht." Zodat hij met lege handen staat. En pas dan beseft dat hij gewoon genaaid is.

Wat zijn reactie was? Ik vermoed boos, gefrustreerd, teleurgesteld. Maar hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.

Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....

Hoe langer ik er over nadenk hoe bozer ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, al zal dat ook de oplossing wel niet zijn. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.

Ik raad mijn ventje nu maar aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.

Zielig bestaat niet

We waren 19, geloof ik. E. nam me voor het eerst mee naar huis, en in zijn slaapkamer op zijn bed zat een ontzettend afgekloven knuffelhondje. Resultaat van jarenlang knuffelen en liefhebben. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had: deze jongen was lief, die moest ik houden. 

Mijn oudste is ook zo. Hij is dertien en grappig en stoer, slim en heeft genoeg vriendjes, maar kom niet aan zijn liefste knuffel. Ook dochter kan er slecht tegen als ik grapjes met favoriete knuffelbeestjes uithaal die gewoon nog steeds in bed liggen. Zelfs manlief heeft zijn oude kale stijve (Steiff?!) beertje uit nostalgische overwegingen nog ergens op zijn studeerkamer staan. 

Dan jongste.

Jongste is goed opgevoed in de knuffel traditie. Een knuffel was altijd een goed cadeau. Hele verhalen werden er verzonnen, de ene giraf (Safari) was papa, de andere mama. De familie breidde zich steeds verder uit. Noodgedwongen weken we uit naar eenhoorns, omdat de giraffen op waren en de eenhoorns er het meest op leken... Met Sinterklaas vorig jaar kreeg hij de klapper: een enorm dikke zachte roze eenhoorn. Schot in de roos. "Mijn dochter! Dat is mijn dochter!", riep hij zodra hij het ding uit de verpakking had. 

Hij sleurde dochter mee door het huis, naar opa en oma zelfs. Wij speelden vrolijk mee. Hij gebruikte haar als kussen, als speelmaatje, als troost. Als hij naar school ging kreeg ik de opdracht les te geven aan zijn "dochter". 

En opeens, een paar weken terug, was het klaar. Van de ene dag op de andere dag. Hij had in een biebboek (Bedankt, bieb! Ik zal het censuurbeleid toch wat strakker aan moeten halen!) gelezen over een jongen die te oud was geworden voor knuffels. En dat was hij ook, zo besloot hij. Knuffels werden uit bed gegooid, licht uit, slapen. 

De volgende morgen trof ik hem in een leeg bed. Alle schatjes waren hardhandig uitgezet. En al mijn pogingen om er een paar weer terug te duwen in bed werden wreed verstoord. Knal! Van anderhalve meter op het harde laminaat met hun oogjes. 

Maar vind je het dan niet ziélig voor je dochter, jongste? Ze heeft misschien pijn? Je houdt toch van haar? 

"Zielig bestaat niet, mam." Het is inmiddels een gevleugelde uitdrukking geworden bij ons thuis. 

Nou, dat zijn broer en zus en mama niet met hem eens. Maar hij is onverbiddelijk. Geen knuffels meer. Op die ene héle kleine na die hij recent in zijn schoen vond... Hij is te groot en heeft ze niet meer nodig.

Denkt hij. Ik denk van niet. Maar hij is hard. Voor zijn knuffels en vooral ook voor zichzelf. Zielig bestaat niet. 

Blote voetjes

Kwart voor drie, ik sta op het schoolplein te praten met een collega-moeder. De deur is al open, onze juf met haar klas is er nog niet. Er druppelen wat grotere kinderen naar buiten.

En dan, opeens staat jongste daar. Op zijn blote voetjes?! Hij kijkt om zich heen en zijn gezicht licht op als hij ziet dat ik al op hem afsteven. Schooltas en gymtas hangen om zijn nek, en hij heeft nog een plastic tas. Ik zie nu dat hij ook een andere broek aan heeft, en onder zijn (open) winterjas alleen een onderhemdje in plaats van zijn trui. Het is toch niet weer gebeurd.. derde keer dit schooljaar?  

Hij moest poepen, maar durfde niet, want er is nooit wc papier. En hij wist ook niet of het mocht, want soms mag het niet van de juf, dan moet hij eerst werken. Hij was maar rondjes gaan lopen, want dan kun je het beter ophouden. Maar toen had hij toch in zijn broek geplast. Ook zijn sokken waren nat geworden. En hij moest alles uitdoen van de juf. Dus dat had hij maar gedaan. Ook zijn onderbroek, maar daar was geen schone van, en nu deed zijn piemel pijn, tegen die ruwe leenspijkerbroek. 

Zijn schoenen zitten in de plastic tas, die trek ik snel aan zijn vieze en vooral koude voetjes. Ik zucht eens diep, en kijk om me heen. Geen juf te bekennen. Zou ze wel weten dat hij hier staat? Het is te zot voor woorden. Moet ik naar binnen en haar bij de lurven grijpen of toch maar naar huis en zoon snel uit zijn ellende verlossen met een warm bad en een paar schone zachte warme en passende kleren? Hij koos voor het laatste. 

Ik koos er maar voor per mail de juf om opheldering te vragen. 

Iemand nog een werknemer nodig? Wij hebben geloof ik iemand over die niet helemaal voldoet in haar huidige beroep...  

Jarig

Vandaag ben ik jarig!

En traditie is hier: als je jarig bent word je wakker gezongen door de hele familie. Vandaag ging dat wat moeizaam. Het derde kind lag - zoals al dagen nu - dwars, het eerste kind had nog een zere strot en zere ogen van de griep. Maar hij, zus en vader deden hun best.

Inmiddels zijn ze allemaal naar school en werk, en lig ik in mijn dekentje op de bank, met "ziek-tv" op (iets oppervlakkigs, waar je naar kunt kijken zonder je in te spannen of te veel emoties bij te voelen). Zou met een vriendin taart met koffie gaan halen ergens, maar dat hebben we afgezegd wegens wederzijdse onwelheid. De paar uitverkoren familieleden die vanmiddag zouden komen hebben me gefeliciteerd maar ik zie ze graag een andere keer. Hoef ik er alleen straks nog uit om de kinderen op te halen en iets lekkers voor ze te kopen. 

En weet je wat de leukste verrassing van de dag tot nu toe was? Nee, niet de huisarts die het jammer vond maar geen antibiotica meer voorschreef bij keelontstekingen. (Als u uw mond niet meer open kan krijgen kunt u terugbellen, ondertussen gewoon paracetamol eten...) 

De gemeentewerkers...  Lig ik lekker onder mijn dekentje op de bank te doezelen, hoor ik opeens een godsgruwelijke herrie. Op straat? Het lijkt wel in mijn tuin! De mannen van de gemeente groenvoorzieing met hun bladblazers staan inderdaad gewoon IN mijn voortuin alle bladeren op straat te blazen. Zodat hun collega met de grote zuiger straks zorgt dat ik de rest van de maand niet hoef te bukken en kliko's vol dood blad hoef af te voeren. Jippie!!! Wat een service. (Nou de achtertuin nog. Maar dat durf ik niet te vragen..)

Ze schelden me uit!

Kliefje was me voor: bejaarden zijn asociaal. Ze heeft het prima verwoord, ga ik niet over doen. Ik ben het roerend met haar eens. Nou ja, niet dat álle bejaarden asociaal zijn. Mijn ouders zijn zowel bejaard als keurig netjes en lief, maar juist van hen hoor ik ook wel gruwelverhalen over hun leeftijdsgenoten.  Het asociale is niet echt leeftijdsgebonden, zullen we maar zeggen. Al gaat het net weer even op een andere manier dan bij de hangpubers.

Wel ben ik nog zo onnozel dat ik er ook vaak intrap: een keurige wijk, een blanke dame op leeftijd met geld genoeg voor een nette auto of e-bike... dat zal wel meevallen toch?

In de afgelopen twee weken ben ik alweer een paar keer in onze keurige Vinex tussen park en dure huizen door keurige oudere dames compleet uitgekafferd.

Een geparmente e-bikester in anwb outfit die mij en jongste zoon keihard inhaalde op het fietspad en in het voorbijgaan verwensingen naar mijn hoofd slingerde op nogal wrokkige toon. Ik was nogal, eh, verrast. Wat had ik gedaan? Volgens mij echt niets. Ik probeerde het nog te vragen, wat mevrouw daar precies mee bedoelde. Heel keurig. Maar ze fietste zo mogelijk nog bezetener door...

En een week later staat er opeens in diezelfde wijk een auto naast de mijne, wederom een gekrulde en geblondeerde 70 plus-ster. Vanachter haar raampje is ze aan het schelden en agressieve gebaren aan het maken. Om daarna flink door te rijden. Natuurlijk, niet wachtend op een reactie...

Ik stond wederom perplex. Wat had ik nou weer gedaan? Mogelijk vond ze het niet leuk dat ze een seconde of tien moest wachten omdat ik aan het inparkeren was. Maar he, veel ruimte om in te halen was er niet. Ze zou eens in de échte stad moeten gaan rijden in haar autootje.

Nou ben ik niet zomaar van mijn stuk als iemand me iets verwijt en tegen wat scheldwoorden kan ik ook nog wel. Maar dat al die zogenaamd keurige dames opeens zo agressief kunnen zijn, daar ben ik wel een beetje van geschrokken.

Je krijgt er zoveel voor terug

Hij wilde geen chips. Op zich had dat al een alarmbel moeten doen rinkelen. Hij zag wit en hing wat. Wilde naar bed, buikpijn. Ah, dacht ik, hij is moe!! Het was wel tijd, dus ik begeleidde hem naar zijn kamer. Die conclusie bleek echter ietwat kort door de bocht.

Ik stond - vraag niet waarom - even gebukt half onder, half naast de halfhoogslaper waar hij inmiddels in gekropen was. "Ik ben ook een beetje missel.." wilde hij nog zeggen, maar toen vloog de eerste golf al op mijn achterhoofd.

Terwijl ik de gele brokken langzaam over mijn rug mijn onderbroek in voelde glijden kwam er een tweede golf, over de vloer. De derde kwam natuurlijk toen ik nét onder de douche mijn haar had ingezeept. Zie je het voor je?

En wat moet je dan? Man was ergens verderop heel zakelijk belangrijk heel veel bier aan het drinken, voor grote broer en zus was dit karweitje net even te veel gevraagd. Met een half ingezeept hoofd en druipend lijf stond ik dus weer in zijn kamertje. Om mijn best-wel-stoer manneke te troosten en de grootste ellende vast te verwijderen van de vloer.

Leuk hoor, kinderen. Het is wel wat investeren, maar je krijgt er zóveel voor terug! :-)

Fietsie foetsie

"Ik zou het niet zo heel erg vinden als de mijne werd gepikt." dacht ik laatst stiekem, toen het over fietsendiefstal ging. Maar toen laatst de garagedeur open stond en uit alle mooie spullen die daar stonden nou nét mijn te kleine paarse maandagmorgenmodel rammelende fiets bleek verdwenen keek ik toch wel even op mijn neus.

Ten eerste, wat the f.. doet een ánder met zijn poten aan ónze garage, in ónze tuin, aan mijn fiets?! Potver! De gore moed... (Ik weet het, we leven niet meer in het dorp van Bartje ten tijde van Bartje. Er worden wel eens fietsen gepikt, zeker als ze zo voor het grijpen staan. Maar toch... )

Ten tweede, wat moet ik nou zonder? Hoe begeleid ik straks de kinderen naar school? Ik zou mijn autootje veel meer missen dan mijn fiets, maar soms is het toch een handig vervoermiddel.

En ten derde, ik wil wel een andere fiets, maar dan had ik deze beter zelf kunnen inruilen. Het gaat toch allemaal weer geld kosten, net nu ik even in de bespaarmodus was gesprongen.

Eenmaal over de eerste schrik bekomen internetaangifte gedaan bij de politie (en vrij snel daarop een geautomatiseerde reactie: zaak afgehandeld, we kunnen er nu niks aan doen!). En een waarschijnlijk even hopeloze claim bij de verzekeraar. Mocht ik nog iets terugkrijgen dan is dat fijn, ik ga er niet van uit.

Maar nu zoek ik dus een nieuwe fietsvriend. Moet lekker licht fietsen (riksja met knappe bestuurder?), geen rammelbak, niet te duur, nooit lekke banden en een stevige standaard zodat ik hem ook eens ergens neer kan zetten waar géén lantaarnpaal of hekje in de buurt is.

Oja. En mét slot dat ik dan maar ook in de garage braaf ga gebruiken.

Gevalletje ziek

Oudste zou een paar uurtjes weg, iets leuks doen. Eerst nog even huiswerk doen, raadde ik aan, dan is dat maar vast klaar. Tussen som drie en vier rende hij opeens naar boven. Enorme hoofdpijn! Hij liep wat heen en weer, zich geen raad wetend. Wat voelde hij zich beroerd! Een paracetamol, een dekentje op de bank. Maar het hielp niet veel. Alle geluiden en het licht deden hem geen goed en hij droop af naar zijn eigen donkere stille kamer.

Wat zou het zijn, zou het besmettelijk zijn en moet ik hulptroepen inschakelen voor de rest van de week? Terwijl ik het me afvroeg zoefde hij langs, hier en daar wat klodders morsend. Eenmaal bij de wc pot aangeland braakte hij er zijn halve maaginhoud uit. Mhh. Dat scheelde, je zag hem opfleuren. Terwijl Pappalien en ik druk in de weeg waren met doekjes en probeerden zelf niet mee te gaan doen keek hij alweer een stuk vrolijker. Hij heeft voor de vorm nog een half uurtje in bed gelegen met een kopje thee maar toen was hij er weer.

Nu speelt hij lief met kleine broer, is zijn huiswerk helemaal af, en heeft verschrikkelijk veel trek in allerlei dingen waar een normaal mens met griep niet aan denken moet.

Scheel

Een kat, poes of kater, die moet lekker stevig zijn. Want dik is gezellig. Bovendien kan ik niet zo goed tegen de smekende blikken van mijn poezenvriendjes. Ik hoef maar een stap de keuken in te zetten of ze staan me naast hun lege bakjes hongerig aan te staren en koppen mijn benen omver. Dus dan geef ik maar weer wat brokjes bij. Of ik laat een stuk leverworst vallen. Voeden op verzoek, dat was een tijdlang bij baby's helemaal in.

Nu heeft de dierenarts echter besloten dat mijn vriendjes al na slechts één jaar onder mijn dak te hebben gewoond behoorlijk vet zijn. Nap, die is nog lekker actief op jacht buiten, maar Fien ligt de hele dag op haar dikke derriere - als ze niet wakker geschud wordt door het geluid van een openslaand keukenkastje tenminste - zodat ze op een wit behaarde matroesjka begint te lijken. Niet gezond, besloot de dierenarts en adviseerde mij om ze wat minder voer te gaan geven.

Tel bij dat advies nog het dure voer dat we moeten kopen in verband met het blaasgruis, en je snapt dat er in huize Mammalien een streng regime heerst tegenwoordig. Twee keer per dag een beetje afgepast eten. Met de nadruk op beetje. Fien ziet scheel van de honger, ze loopt de godganse dag achter mijn kont aan te mauwen. Ze kijkt elk hapje mager rookvlees dat ik op mijn eigen boterham plak uit mijn mond. Maar helaas.

En Fien. Weet je. Baasje moet ook weer wat strenger worden voor zichzelf. Want dat plakje magere rookvlees wordt veel te vaak opgevolgd door een flinke chocoladereep of een handje pepernoten (en nog een en nog een en .. ope s de zak is leeg..)

Ik ben vanmorgen begonnen met magere yoghurt met twee gram muesli er in, en vanavond mag ik vast nog wel een halve druif. Ik kijk inmiddels net zo scheel als poes. En als ze niet oppast vreet ik samen met haar broer haar bakje met anti-gruisbrokken leeg.

Het lag dus niet aan mij

Pappalien ging dochter uit school halen. Niet alleen dochter maar ook een vriendinnetje, zo bleek. Prima, altijd leuk. Tot ik zag wie het was. O. Zij. Daar heb ik al eens een blogje over geschreven. En dat was niet positief.

Na de boterham ("Ik wil niet", riep het kind. "Maar dan krijg je ook geen snoep zo", waarschuwde ik vast, wijs geworden na de vorige ervaring. "Dan wil ik wel. Met pindakaas en hagelslag. Een wit bolletje.")... Na de boterham dus, moest ik even weg. Pappalien paste op. En het eerste dat hij verzuchtte toen ik na een uurtje weer terugkwam was : "Wat een k-kind. Die komt er nooit meer in."

Waarop hij me precies vertelde wat mij de vorige keer ook al zo dwars zat. Ze luistert niet, niet naar ons en niet naar dochter, doet alleen waar ze zin in heeft. Overal door het huis rennen, met andermans (in dit geval kleuters) speelgoed gooien, onaardig praten over andere kinderen, geen overleg, vals spelen bij spelletjes...

Zo fijn dat ik niet die lastige zeikmoeder ben maar dat Pappalien, die toch niet de moeilijkste is, precies dezelfde ervaringen had. Nog anderhalf uur, dan wordt ze hopelijk opgehaald. En dan komt ze er de eerstkomende honderd jaar niet meer in.

Niet kapot

In de maandagochtendstress met een kind dat niet uit bed willend komen, een die niet wil aankleden, niet wil plassen en niet op de fiets wil zegt nummer drie, als we dan toch allemaal min of meer klaar voor school op de fiets zitten: "Mama, het lijkt wel of wij je kapot gemaakt hebben". Waarom durft hij bijna niet te zeggen. "Omdat je het niet zo leuk meer lijkt te vinden om dingen voor ons te doen. Daarom denk ik dat wij jou stuk gemaakt hebben."

Mijn hart breekt. Ik ben niet kapot, en al helemaal is dat niet de schuld van mijn hartjes. Een beetje moe en ongeduldig soms denk ik. Misschien moet ik inderdaad wat minder hooi op mijn vork nemen, eens wat bijtanken zónder kinderen, iemand anders eens de de maakjehuiswerk en ruimjespullenop commando's laten geven op zijn tijd. Want er iets niets liever dat ik doe dan er voor hen zijn. En dat moeten ze merken ook.

Ik vind het maar vreemd

Kleuter en ik zijn de hele middag al op pad. Hij fietst van speeltuin naar speeltuin, ik wandel er achter aan en we kletsen heel wat af onderweg. Af en toe vindt hij een speelkameraadje (m/v), maar zo niet dan is de eer aan mij om hem te mogen duwen op de schommel en zijn verhalen aan te horen.

De laatste speeltuin is leeg, maar daar komen opeens een paar grotere kinderen aan met daarachter een ventje van een jaar of twee in een hele dikke winterjas. "Hoe heet jij?", vraagt mijn kleuter aan het ukkie dat naar ons toegehobbeld komt. Het kind kijkt hem met grote ogen aan en weet geen antwoord. Ik leg de mijne uit dat het ventje het niet onaardig bedoelt maar hoogstwaarschijnlijk gewoon nog niet zo heel goed praten kan. "O, jij bent een báby!", is de conclusie van zoon. "Kom maar mee, báby, dan laat ik je wel zien hoe je van de glijbaan moet glijden!"

Het kind is te klein om dat báby als een belediging op te vatten, en de trap naar de glijbaan lukt hem ook al niet. Wel is hij hevig geinteresseerd in het fietsje dat mijn zoon mee heeft, daar staat een plaatje van een auto op.

Als even later het groepje zevenjarigen waarvan ik dácht dat ze Uk op sleeptouw hadden ervandoor gaat blijkt Uk niet bij ze te horen. Hij is van die vissers, dáár.

Waar? Dáár blijkt een heel eind weg. De vissers kijken niet op of om, en het kost me heel wat overredingskracht om Uk duidelijk te maken dat hij niet met ons mee naar huis kan. Hij vindt kleuters fiets echt heel mooi, die andere jongens zijn weg en alleen is ook maar alleen, moet hij gedacht hebben. Ik denk daar echter heel anders over. Zodra we bij de weg zijn waar wij oversteken pak ik hem dus maar bij zijn schoudertje en zeg op mijn beste peuterspeelzaaltoon: "Waarrr is mama? Ga maar naar mama!" Het kwartje schijnt toch te vallen. Hij sukkelt weer terug, op weg naar de grote waterplas (..) waar zijn ouders zitten. Tot hij onderweg de speeltuin weer tegenkomt en daar toch maar blijft hangen in zijn eentje. Zijn ouders kijken nog steeds niet op of om.

Ik mag dan in de ogen van sommige mensen wat overbezorgd zijn, maar je dreumes zomaar alleen zijn gang laten gaan terwijl je zelf godbetert zit te vissen? Niet alleen zeer ongezellig voor het kind in kwestie, maar ik kan wel aardig wat ongelukken en ongelukjes verzinnen die zomaar kunnen gebeuren. Zelfs al is het de gehoorzaamste, meest initiatiefloze peuter van de wereld.

"Het zal wel geen duur kind geweest zijn", was de droge conclusie van Pappalien toen ik, eenmaal thuis, hem dit verhaal op zeer verontwaardigde toon vertelde. Ik ben inderdaad bang dat ze hun hengels beter in het oog houden.

Snijwerk

Op de één of andere manier is het slotje van haar oorbel helemaal in haar oorlelletje gegroeid toen we even een weekje niet opletten. Die aan de linkerkant kregen we er zelf nog uit, rechts is nu aan de huisarts. Een verdoving, even snijden. En nog een verdoving en nog wat voelen, nog verder snijden, waar zit het ding nou? Nog even peuteren maar...

"Mevrouw, gaat het met ú een beetje? Wilt u even liggen?" Ik zit op de behandeltafel, met mijn dochters hand in mijn handen, en voel een ongelofelijk misselijkmakende golf op weg naar boven. De wereld om me heen wordt heel wazig en de muur komt langzaam op me af. Ho, Mammalien, stop, dát komt nu even slecht uit, roep ik mezelf tot de orde. Ik ben hier de stoere mama die troostend en zeer geruststellend bezig is. Een lichtend voorbeeld voor mijn beetje zenuwachtige meisje. Kuch. O nee, niet kuch, mond dicht en diep ademhalen, het zweet breekt me opeens letterlijk uit.

Ik houd haar handje goed vast, maar verhuis snel naar de stoel met leuning naast de tafel en knik dochter nog wat bemoedigend toe. Ik hoop tenminste dat het er enigszins geloofwaardig uitziet.

De huisarts zwoegt door en dan is het ding er toch eindelijk uit. Het is toch wel een flink gat geworden. Er moet een hechting in, en ze mag voorlopig ook niet de nieuwe ringetjes-oorbellen in die we voor dit doel hadden meegenomen. Het maakt dochter allemaal niet uit, het is nu klaar. Ze is een beetje misselijk van de spanning, fluistert ze me toe als de dokter even wegloopt. (Dat maakt twee misselijke meisjes dus.) Maar zij is super-stoer geweest, en dat vertellen we haar ook.

Ze neemt opgelucht een hap van de eierkoek die we speciaal voor na afloop hadden meegenomen. Zo. Klaar. De bebloede oorbel inclusief aangekoekt vel krijgen we mee in een plastic buisje.

Van wie is deze?

Kleuter speelt fijn even buiten. Hij springt wat op de trampoline, rommelt er wat omheen. Opeens staat hij in de huiskamer met in zijn vingers iets wat lijkt op eh...

"Van wie is deze muis?", vraagt hij, ons één voor één aankijkend. Ik ben er in twee stappen en zie dat het niet de speelgoedvariant maar een échte muis is. Was.

Ik ben nog steeds op zoek naar een mooi filosofisch antwoord op die vraag, maar heb inmiddels wel een donkerbruin vermoeden wat onze nachtbrakende kattenvriend gisteren heeft uitgespookt.

Klein kinderleed

Hoe verzinnen ze het toch? Chocolade paashazen, beertjes van zeep, de meest schattige poppetjes van suiker? Ik vond het vroeger ook vreselijk om de kop van zo'n haas af te happen, al kon mijn chocoladeverslaving me niet weerhouden steeds een heel klein stukje van een oor of voet af te knabbelen... tot ie uiteindelijk toch op was.

Het meest heb ik als kind geloof ik toch wel geleden onder het medelijden met de sneeuwpopjes-kaars. Het sneeuwpopmannetje had een heel lief gezichtje, dat heel langzaam wegsmolt en scheef begon te hangen toen de vlam eenmaal door zijn hoed was... O, wat vond ik dat zielig....

Dat niet alleen ik zo'n teergevoelige sukkel was bewees dochter gisteren maar weer eens. Ze kwam thuis van een kinderfeestje met een zelfgemaakt marsepeinen eendje. Zo lief, zo schattig. En omdat ze zelf geen marsepein lust en papa en broer er dol op zijn vond ze dat zij hem wel mochten delen. Na het avondeten.

Na het avondeten ging ze zelf het toetje versieren. We maakten nog een paar mooie foto's van eendje, en ze zette hem op een bordje dat versierd werd met poedersuiker. Toen ik het grote scherpe mes erbij pakte om hem in tweeën te delen hield ze het niet meer droog (en ik ook niet). Toch moest eendje er aan, vond ze dapper, want het was tenslotte maar een stuk marsepein en geen levend wezen en ze had het beloofd.

In goed overleg (Pappalien lust geen marsepein waar zoveel traantjes aan te pas komen en broer vond het ook wel zielig voor haar) hebben we besloten eendje nog maar even een tijdje op de kast te laten staan zodat mijn lieve meisje er nog even naar kan kijken.

Volgende keer moeten ze maar marsepein maken in de vorm van een snoepje. Of een lelijke drol. Dat is in ieder geval minder zielig om door te snijden.

Ik vraag me af of het zelfgebakken broodje in de vorm van een schildpadje nog in haar lunchtrommel zit als ze vandaag uit school komt...

Buikpijn

We zouden naar het circus, papa, mama, oudste zoon en dochter. Zoon ging mee maar zat wat suf voor zich uit te staren. Zou dit wel leuk worden? Dochter was helemaal druk en opgewonden, ze had er zin in.

We gingen vroeg weg om goede plaatsen te bemachtigen. De eerste ring was vol. Gelukkig, want ik heb het niet zo op zo'n paard of -erger nog - een clown in mijn boezem. Maar we vonden iets verderop mooie plaatsen op de tribune. Nog een kwartiertje wachten.... en daar begonnen de lichten te bewegen, de muziek zwol aan, de spreekstalmeester begon zijn verhaaltje.

Toen ze lekker op gang waren leefde zoon op, dit was leuk! Hij kroop bij mij op schoot om het beter te kunnen zien. (Dat was even geleden, in het openbaar, dus daar was de mama van deze tienjarig best blij mee. Al is één meter veertig aan uitstekende botten best lastig vasthouden.)

Dochter daarentegen was helemaal stilgevallen en zat er met een sip gezichtje bij. Haar handje kroop in de mijne, ze mocht bij papa op schoot. In de pauze fleurde ze zelfs niet op de koek-en-zopie tentjes waar ze iets mocht uitkiezen. Buikpijn. Hele erge buikpijn. Van die buikpijn die je zomaar opeens krijgt als het allemaal een beetje druk is, als je niet weet wat je verwachten moet, als je bang bent voor wat dan ook, voor iets wat er misschien wel kan maar waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Die kennen papa en mama maar al te goed van vroeger toen ze zelf klein waren.

Thuis was alles natuurlijk weer goed. Kleertjes uit, nachtjapon aan, heel eventjes op de bank en daarna lekker spelen. En de patatjes gingen er prima in, geen zere buik meer te bekennen.

En wat was er nou, met die buik? vroeg ik haar 's avonds in bed. Ze had het toch wel spannend gevonden, dat circus. En dat vond ik dan toch wel weer fijn, dat ze zelf die conclusie trok en het ook nog eens tegen ons vertelde.

Slurf

Slurf (Sulluf) is al jaren de allerbeste vriend van onze jongste zoon. In die jaren is er natuurlijk van alles gebeurd, lief en leed hebben ze samen gedeeld, Slurf is een paar keer zoek geweest - o, drama! - maar steeds weer opgedoken. Onlangs bleek zelfs dat Slurf een heuse identieke tweeling was, toen de andere helft uit de kast kwam. En nu liggen ze samen in het bed van zoon, die overigens precies weet welke de échte Slurf is en welke de andele, eh andere. Die andere Slurf is wel lief maar niet zo lief als de echte. Hij is niet zó vies en afgeslurfd, en vooral, hij heeft aanmerkelijk méér Slurf.

Dat Slurf nog Slurf heten mag is een wonder, want het kenmerkende reuk- en grijporgaan heeft door de jaren heen behoorlijk ingeleverd aan centimeters. Van de oorspronkelijke stevige gevulde 10 centimeter is er nog hooguit één over. Het ding is inmiddels gereduceerd tot een flinke brede slappe snuit met onderin een groot gat. Toen ik gisterochtend op de grond naast het bedje ook nog een flink deel van de herseninhoud van Slurf zag liggen besloot ik actie te ondernemen.

Nadat Slurf met een zeer zielig stemmetje aan zoon om toestemming had gevraagd (én gekregen!) stonden we met zijn drietjes bij oma  (pluche-beesten-dokter-bij-uitstek, geen wachttijden, vriendelijke doch stevige behandeling, ook op feestdagen) op de stoep. Ik had zelf al wat originele Slurfvulling teruggepropt in het slappe koppie, oma heeft daarna het stompje vakkundig dichtgenaaid. We hebben zelfs nog over een protheseslurf in een vrolijk bloemetjesstofje gebrainstormd, maar daar moesten we later nog een keer voor terugkomen. Tot zover zoon blij, ik blij en vooral Slurf blij natuurlijk.

Thuis bekeek zoon Slurf echter nog eens goed, vóelde nog eens goed en was het er niet meer mee eens. Dit was niet hoe hij Slurf het liefste had. Hij moest weer open. Gelukkig deed de omkoop-afleid-eierkoek  wonderen, en heb ik hem er later niet meer over gehoord. Vannacht hebben ze in ieder geval weer heerlijk samen geslapen. Al weet ik niet of Slurf geen nachtmerries heeft gehad over dat happende mondje en die peuterende vingertjes.

Huiselijk geweld

Napoleon en Josefine noemden we ze. Omdat hij een krielkipje was met een te groot ego, en zij een   voorname dame van formaat. Na ruim 10 maanden is dat beeld een beetje veranderd. Hij is uitgegroeid tot grote gespierde kater, een heel verschil met haar zachte poezenlijfje. En hij is heer en meester in huis: hij mag als eerste eten en zij krijgt de kruimels. Nou zijn er meer dan genoeg kruimels, daar niet van. Ook komt zij lekker bij mij op schoot liggen en neem hij genoegen met een plekje ergens anders op de bank.

Maar toch. Eens in de zoveel tijd spelen zijn hormonen (of de verveling of ik-weet-niet-wat) blijkbaar op en dan jaagt hij haar door het hele huis heen. De witte plukken poezenbont uit haar vachtje vliegen om mijn oren. Nap staat zich groot en stoer te maken, Fien blaast naar hem vanonder de bank, oortjes plat in haar nekje. En dat vind ik gewoon niet zo leuk. Ik hou niet zo van ruzie, al helemaal niet van fysiek ende huiselijk geweld. Zijn eigen zusje nog wel...

Het wordt tijd dat Nap naar buiten mag en daar wat vriendjes/vijanden van eigen formaat vindt. Of ietsjes kleiner, want ik wil toch wel graag dat ook hij heel blijft....

De mooiste dag van je leven

Er stoppen twee auto's voor onze deur. Uit de ene komt een jongen met spijkerbroek, warrig haar en een flinke camera. Uit de andere twee mannen in feestelijk kostuum. Samen trekken ze nog een portier open en hijsen er een heuse bruid uit. Zoals alleen een bruid er uit kan zien: veel te veel haarlak, veel te veel te donkere make-up en lange witte jurk. Ze probeert de lappen witte stof over haar gigantische kont recht te trekken en haar blik dwaalt even rond. Een donderwolk in tule. Er kan geen lachje af. Of het stress is of gewoon een chronisch gebrek aan plezier in het leven, ik weet het niet. De druilerige regen die uit de grijze hemel komt maakt het plaatje nog eens extra somber.

Ze bevestigen in ieder geval mijn mening over het uitzicht dat wij vanaf ons huis hebben en gaan op het steigertje voor het water staan om foto's te nemen. Van die foto's, zo zie ik, die de meeste andere bruidsparen ook in hun album hebben zitten: zij leunt tegen hem aan, ze buigen eerst naar links, dan naar rechts. Hij doet een keer iets joligs met haar been. Dan een close-up, de gezichten dicht tegen elkaar aan, ze kijken allebei enigszins dromerig naar een plek ergens in verte. Wáár ze over dromen, god only knows. Ik wil het liever niet weten.