Het herbarium

Zondagavond. Het huiswerk is zo goed als af. Alleen dat "herbarium" moet nog even. We hadden al wat gedroogde plantjes. en zus wilde helpen met het schrift in elkaar knutselen.

Een uurtje later, ze zitten samen aan de tafel. Hij determineert. Lang leve het internet, dat werkt toch een stuk fijner dan zo'n boek. Zij plakt de plantjes op een papier en schrijft met haar nette meisjeshandschrift op wat hij dicteert. Ze hebben er al bijna één klaar.

Hoeveel hij er eigenlijk moet, vroeg ik me af. Nou, hij dácht eerst 10. En hij had er al 7 verzameld. Maar nu blijkt opeens dat het er 20 moeten zijn. En de deadline is in zicht.

Zoon is niet zo'n held in vooruit denken en plannen. (En daar wordt hij voor behandeld, om in Koot&Bie jargon te blijven). Ik probeer niet wanhopig te zuchten en ongeduldig doen, want hij doet zijn best en het gaat al beter: het hoeft niet morgenochtend af, we hebben nog 4 dagen...   

Nog een dag of 4 om plantjes te zoeken en twee weken te laten drogen, te determineren en op te plakken?! Best krap als hij eerst de hele dag op school zit en dan ander huiswerk moet maken. Dus ik laat hem beloven bij een volgend project met lange loopduur ons wat eerder in te seinen, en ik beloof dat ik hem zal helpen met het meest tijdrovende werk. Zoeken en drogen. 

Wie goed heeft gekeken zag op een zonnige maandagmorgen dus Mammalien tussen het natte gras en de gevallen blaadjes schuifelen, op zoek naar bloemen en plantjes. Het is maar goed dat de herfst dit jaar weer wat later is, want oktober is nou niet de beste tijd om je herbarium met bloeiende planten te vullen. Toch vind ik hier en daar wel wat. In de berm, bij de sloot, langs de weg. Ik fiets als een slak, mijn ogen gericht op de berm, rem en pluk, stop weer een kamille of paardenbloem in mijn tas. 

Hoe vreselijk ik in vwo 2 mijn eigen herbarium opdracht heb gehaat. Ik weet het nog. Maar nu vind ik het eigenlijk best leuk. In al die jaren heb ik kennelijk toch wat kennis van en liefde voor het groen opgevat. Misschien moet je sommige schoolopdrachten gewoon wat later in je leven doen. Even wachten tot je er rijp voor bent. En misschien geldt dat ook voor zoon.

Ongewenste huisdieren

Lekker he, dat het even afkoelde dit weekend? Ik had in ieder geval alle deuren maar wijd tegen elkaar open gezet.

En dan willen er nog wel eens wat onuitgenodigde gasten binnensluipen.. Muggen, vooral. Goed te zien nu op de pas geverfde witte muren (maar ik mag ze daar dus NIET meer op dood slaan!!).

Toen ik nietsvermoedend langs het waterbakje van de katten liep zag ik daar (ieeeeeeeeek!!) zowaar een kikkertje in zitten.

Gelukkig was het een heel erg klein en levendig kikkertje en had hij al zijn ledematen nog: de katten zelf hadden hem kennelijk nog niet gespot. Dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en het beestje gevangen in een glas en buiten in de tuin in een donker vochtig hoekje weer vrijgelaten.

Daarna nog een uurtje in de tuin gewerkt. Lekker opgeruimd en voldaan zakte ik even later op de bank. Mijn hoofd jeukte van het losgekomen zweet, en terwijl ik wat door mijn haar krabde haalde ik er ik een friemelende spin uit van het formaat van de kikker, een centimeter op vijf zeker. Ieeeeeeek!

Ook deze vriend heb ik met behulp van een in de buurt staand kopje heel snel buiten weten te zetten.

Ik denk dat ik de rest van het jaar de deuren maar lekker dicht houd.

De duif

Een jaar of 15 geleden was hier alleen weiland. Toen werd er een complete vinex bovenop gezet, en gingen ook wij hier wonen.

Grappig om te zien hoe de flora en fauna in die jaren langzaam mee veranderden. De eerste tijd hadden we vooral héél veel vliegjes, van die kleine irritante. We zagen ook nog veel konijntjes en fazanten, soms helaas in platte vorm op de weg. Nu zien we sporadisch nog een konijn. De fazant is definitief vertrokken naar het stuk land waar de volgende vinex zal komen. Wat het nog wel steeds goed doet, en steeds beter lijkt het, zijn de zwanen en de ganzen in de plas tegenover ons huis. Elke lente loopt het vol met kleine pluizige bolletjes.

In de loop van de jaren kwamen er ook meer tuinvogels. Mereltjes, 's ochtends om vijf uur lekker fluitend op mijn dakrand. Babymereltjes in de klauwen van onze huiskater.  Veel meesjes, gele en rode en grijze, klein en snel. En toen opeens kwam daar vorig jaar een setje duif. 

Setje duif huisde ergens bij de buren, een aantal huizen verderop. Manlief vond dat "een gezellig geluid", ik had zo mijn twijfels. Waar hij fijne herinneringen heeft aan de buurt waar hij als jong kind woonde (mét duivengekoer) hoor ik mijn moeder, op zich een enorme dierenliefhebber, minder positief over De Duif.

Nu we zélf een duivennest in onze tuin hebben dacht ik het maar eens even na te gaan. Google op "duif" en de eerste paar hits zijn van de ongediertebestrijding. Van nare geluiden tot plastic uilen, er is van alles tegen te doen (maar niets schijnt te helpen). De poep schijnt door je autolak heen te vreten en ze zijn zeer hardnekkig. En ik irriteer ik me persoonlijk ook enorm aan het geluid dat ze maken. 

Om nou het nest onder het dak kapot te maken vind ik ook weer niet lief. Maar ik wil familie Duif toch vriendelijk verzoeken om snel uit te vliegen en een andere woonplaats te gaan zoeken.

Stervormig herfstbloempje

Lang voordat de zaadcel de eicel had gevonden wisten we al hoe onze dochter zou gaan heten. Dat hadden we bedacht ergens in de vierde maand van mijn eerste zwangerschap. Vijf maanden later - na wat bloederig knip- en trekwerk- bleek de meisjesnaam echter nog even niet nodig.

Voor de zekerheid plantte ik later dat jaar maar wat van deze mooie bloemen in de achtertuin. En ja hoor, in het vroege voorjaar van 2005 werd het duidelijk dat onze dochter op weg was. Begin september (van datzelfde jaar ja, ik ben namelijk geen olifant, qua dracht) werd ons sterrenbloempje geboren. Precies in de tijd dat in de tuin haar naamgenootjes weer volop in bloei staan. Zo ook nu weer. Achterin de witte, in de voortuin de paarse en -nieuw dit jaar- roze voorin de achtertuin tussen de sneeuwballen op stam. Heerlijk, ik houd ervan als dingen kloppen.

En dochter? Die heeft de natuur niet nodig om te weten hoe laat het is, die heeft een kalender. Waar ze elke dag een kruisje zet en steeds dichter bij de dagen komt waar de letters H O E R A en F E E S T staan....

Het asielbeleid in Casa Mamalina

Wat zit daar nou weer op m'n keurig schoongedweilde vloer? Dat zijn geen legale inwoners van Casa Mamalina! Weg ermee denk ik. Dus ik roep zoon-niet-bang-voor-beestjes' hulp in om ze zonder pardon maar op beestvriendelijke wijze uit te zetten. 

Zoon vindt echter dat dat nu even niet kan. "Mam, ze zijn nét met hun bruiloft bezig!"

Darwin en de kinderpoep

"Ik zal blij zijn als dat eerste half jaar voorbij is", hoorde ik een moeder laatst zeggen. Niet mijn moeder hoor. Die snapt dat niet, net als ik het ook niet begrijp. "Kinderpoep, dat is niet vies!" roept mijn moeder bijvoorbeeld, al zolang als ik me kan herinneren.

Nou denken veel mensen, inclusief de papa van mijn bloedjes, daar toch heel anders over. En ik zelf ben er ook niet echt van gecharmeerd als Janick van 6 de wc weer eens vergeet door te trekken (of erger nog: een van zijn vriendjes!), maar zo'n baby-tje met een vieze luier, ach.. nee. Dat vind ik niet erg. Integendeel. Een paar weken geleden stond ik nog naast mijn kraambed met mijn neus in een volgeplaste luier gelukzalig te stralen. Ha! Zo rook het inderdaad. De geur van verse baby. Was het alweer bijna vergeten.

En als jullie nou toch denken dat ik gek ben, dan doe ik nog maar wat bekentenissen:

Doorslapen, dat is het fijnste wat je je voor kunt stellen als je kleintje je voor de derde keer op een nacht wakker brult, maar als je over de ergste slaap heen bent schrijf je zomaar ineens in je weblog dat zo'n nachtvoeding eigenlijk ook wel wat heeft

En nog een: reikhalzend zit je met je logge lijf na 9 maanden van misselijheid, maagzuur en een verweekt bekken uit te kijken naar de bevalling (ik schreef het zelf nog in wanneer komt ie nou?), een paar weken later ben je alles vergeten en denk je toch alweer met weemoed terug aan hoe bijzonder het was, zo'n kindje in je lijf.



Ik glimlach dan ook weemoedig bij het zien van zwangere buiken in het park. En hoewel de laatste echo bij de gynaecoloog een keurige gezonde baarmoeder liet zien, vond ik hem zelf wel erg leeg en miste ik de kleine trappelaar die daar op alle vorige echo's zo leuk te zien was.

Mooi, hoe dat werkt, de natuur.