Bespiegelingen

Nou dahag, Milan(*), en mama-van-Milan, bedánkt voor het spelen! 

 

Bam. Voordeur dicht, ik wijs jongste waar de auto staat. 

Jongste geeft me gezellig een handje en huppelt naast me. Een goede bui, kennelijk. "Mam, het was écht heel leuk". Hij heeft zijn volumeknop nog op 10 staan. Gelukkig is het niet erg als de gastvrouw dit nog meekrijgt. 

Ik krijg nog wat uitleg. "Want Mam, het was de éérste keer hè, dat ik daar speelde. En weet je, een eerste keer, dat is lastig, want je weet nog niet hoe het is. En daarom doe ik het dan niet altijd. Soms is het leuk, maar soms is het helemaal niet leuk. Of een vriendje zegt dat het leuk is maar dat vind ik dan helemaal niet. Maar Milan is écht heel aardig, en hij zei dat het leuk is om bij hem thuis te spelen, dus ik geloofde hem." 

Er volgen nog meer mooie bespiegelingen in de auto. Dat hoofd van hem, dat denkt altijd wel, dat zie ik aan hem. Maar alleen als hij goed in zijn vel zit komt het er ook in woorden uit. Ik begin hem te snappen, mijn zoon. En hij zichzelf ook steeds beter geloof ik.  

(*) U begrijpt, Milan heet in werkelijkheid natuurlijk geen Milan maar gewoon Pietertje. Of Roderik. Zoiets.

Geen zin in!

Hij zit dit jaar weer eens in een nieuwe klas.  Heeft hij het naar zijn zin op school? Zijn de andere kinderen aardig? Bijna allemaal. Die ene niet. En zo bespreken we samen de andere kinderen in zijn klas. En weet je mama, Milan zegt bijna altijd hetzelfde: "Geen zin in!" Wat meer klinkt als "geen sjin-in", met een raar piepstemmetje en bijzondere intonatie. Als de juf uitlegt wat ze gaan doen, als de juf vraagt of hij zijn boeken wil pakken, als de juf zegt dat hij op zijn stoel moet gaan zitten. Geen-sjin-in. We moeten er allebei om lachen. 

Zoon is dan soms net gekke (Oost-indische) Henkie als het gaat om hoe-het-heurt en wil nog wel eens ongepast gedrag voor zijn leeftijd vertonen, maar kennelijk heeft hij toch wel het een en ander in de gaten. Vooral bij ándere kinderen. Zoon kan het geluid perfect imiteren, maar het bijbehorende gedrag slaat hij gelukkig over.

Inmiddels is het een soort inside joke geworden. Tenminste, ik hoop dat zoon zich in de klas weet in te houden en dat daar niet al te belachelijk maakt. Laatst was ik voor een hulpouderklusje op school en kreeg een wat nukkige jongen onder handen. Vroeg hoe hij heette. Milan, dus. De bewuste Milan. Ik keek mijn zoon aan, we wisselden een blik en godzijdank hield hij wel zijn mondje dicht maar in mijn hoofd klonk het: GeenSjinIn!

Heerlijk.

Stoere scout

Vorige week zondag brachten we hem weg: onze grote kleine man, naar het scouting zomerkamp. Het afscheid was niet moeilijk, zoals bij een paar mede-scouts, maar om nou te zeggen dat hij echt stond te trappelen... hij hield zich groot en deed net alsof hij het niet bere-spannend vond.

Al snel volgden de eerste foto's vanaf locatie. Blije gezichtjes, een mooie boomhut, vuurkuil... komt wel goed.

Een paar dagen later, we begonnen hier net te wennen aan de rust en de vrijheid zonder de lawaaierige handenbinder, ging de telefoon. Dat hij zo veel sliep. Huh? Wie? Die jongen van ons, die nooit slaapt en dat ook niet schijnt te missen? Hij lag vaak op bed en was energieloos, hoorde ik. Misschien dat hij plotselinge aanvallen van slaap kreeg als hij corvee moest doen? Of dat het afkicken van computergames hem zwaar viel? Ik gokte maar wat... Hij at ook bijna niets, zeiden ze. Waarop we samen tot de conclusie kwamen dat het brood en de worst dan waarschijnlijk nét even anders waren dan bij ons thuis en dat macaroni echt iets oneetbaars is voor hem. Ik heb nog wat tips gegeven wat hij in geval van nood altijd eet - om te voorkomen dat hij compleet zou uithongeren (en voordien het kamp zou vergallen met vermoeidheid en chagrijn).

Ze deden hun best (applausje voor de top-leiding die hem zo goed snapt en zo hun best doet voor de kinderen), maar dat bijvoeren bleek nauwelijks nodig op die bak met frikandellen na dan. 

Uit de appjes en foto's die ik de dagen erna kreeg bleek dat hij echt wel op zijn plek was daar: er kwamen een hoop grapjes uit en ze hadden veel lol met zijn allen. Onze kleine held deed het zo goed! Slapen op een hard luchtbed, "vreemd" eten en ander regime dan thuis, dat is best wel heel moeilijk voor kleine gevoelige piekerende kinderen die niet zo van anders dan anders houden. Maar ook wel heel leerzaam en gezond. En vent is wel heel koppig maar ook berestoer. Waar anderen eerder afhaakten vanwege heimwee of iets, ging hij door tot de volle week. En had veel lol.

Wij konden met een gerust hart met zijn vieren naar de Efteling, en ik moet zeggen, zonder die kleine ben je echt een stuk sneller en kom je nog eens in attracties waar je anders niet komt. Ook leuk.

Na zes nachten 's avonds laat naar een leeg bedje te hebben staan kijken stonden vanmiddag dochter en ik weer klaar om hem op te halen. Een héél blij, heel vies en heel moe gezichtje lachte me toe vanuit een van de auto's. Hij was echt blij dat hij mij en zus weer zag, we kregen zowaar een handje en dikke knuffels, maar hij had het wel heel erg leuk gehad. En ook toen we nog even moesten wachten ging hij al weer met wat andere scoutjes in de weer.

(Gesprek net in badkamer. Ik: "Jongste, wat geef je het kamp voor cijfer voor leuk van nul tot tien?" "Een NUL!" Het was echt niet leu... Om vervolgens weer honderduit te vertellen over levend stratego, de liedjes van de bonte avond te zingen, te vertellen over zwemmen en pretpark, eten en wat die en die toen en toen zei en deed en... )

Ik ben beretrots op mijn stoere scout. Die lekker weer in zijn eigen bedje ligt te slapen. Hopelijk tot ergens halverwege de ochtend morgen.

Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. Maar je hebt denk ik wel gelijk.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

Pijn aan mijn hart

Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "Ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.

Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar sociaal nog niet echt heel handig. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste kinderen van de school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me eigenlijk niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap je eigen tenen stuk tegen een boom aan. Maar laat kleine jongetjes met rust met dit soort hele flauwe geintjes.

"Kom eens hier, we willen wat laten zien." En dan, als hij dichtbij genoeg is een schop geven. Dat was vorige keer. Gisteren was het: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen." Om dan vervolgens, als hij de geleende school-step aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht." Zodat hij met lege handen staat. En pas dan beseft dat hij gewoon genaaid is.

Wat zijn reactie was? Ik vermoed boos, gefrustreerd, teleurgesteld. Maar hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.

Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....

Hoe langer ik er over nadenk hoe bozer ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, al zal dat ook de oplossing wel niet zijn. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.

Ik raad mijn ventje nu maar aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.

Schriftelijk verzoek

Het als al ver over kinderbedtijd. Toch hoor ik wat op de trap. Als ik ga kijken vind ik dit briefje (let vooral op de roze letters, het was een hergebruikt briefje..) rechtop tegen een traptrede gezet. 

En zie ik in de kamer daarachter een nogal wiebelige bult onder dekbed liggen. 

Natuurlijk ben ik direct gaan zoeken. En ja hoor. In de enorme doos waar een week geleden onze nieuwe stoel nog in zat maar die nog steeds in huis staat omdat het zo'n mooi "hok" voor kindertjes is.

En voor Balou dus.

Maar 's avonds niet. Dan moet hij in bed. Anders kan 'ie niet slapen...

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

Zielig bestaat niet

We waren 19, geloof ik. E. nam me voor het eerst mee naar huis, en in zijn slaapkamer op zijn bed zat een ontzettend afgekloven knuffelhondje. Resultaat van jarenlang knuffelen en liefhebben. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had: deze jongen was lief, die moest ik houden. 

Mijn oudste is ook zo. Hij is dertien en grappig en stoer, slim en heeft genoeg vriendjes, maar kom niet aan zijn liefste knuffel. Ook dochter kan er slecht tegen als ik grapjes met favoriete knuffelbeestjes uithaal die gewoon nog steeds in bed liggen. Zelfs manlief heeft zijn oude kale stijve (Steiff?!) beertje uit nostalgische overwegingen nog ergens op zijn studeerkamer staan. 

Dan jongste.

Jongste is goed opgevoed in de knuffel traditie. Een knuffel was altijd een goed cadeau. Hele verhalen werden er verzonnen, de ene giraf (Safari) was papa, de andere mama. De familie breidde zich steeds verder uit. Noodgedwongen weken we uit naar eenhoorns, omdat de giraffen op waren en de eenhoorns er het meest op leken... Met Sinterklaas vorig jaar kreeg hij de klapper: een enorm dikke zachte roze eenhoorn. Schot in de roos. "Mijn dochter! Dat is mijn dochter!", riep hij zodra hij het ding uit de verpakking had. 

Hij sleurde dochter mee door het huis, naar opa en oma zelfs. Wij speelden vrolijk mee. Hij gebruikte haar als kussen, als speelmaatje, als troost. Als hij naar school ging kreeg ik de opdracht les te geven aan zijn "dochter". 

En opeens, een paar weken terug, was het klaar. Van de ene dag op de andere dag. Hij had in een biebboek (Bedankt, bieb! Ik zal het censuurbeleid toch wat strakker aan moeten halen!) gelezen over een jongen die te oud was geworden voor knuffels. En dat was hij ook, zo besloot hij. Knuffels werden uit bed gegooid, licht uit, slapen. 

De volgende morgen trof ik hem in een leeg bed. Alle schatjes waren hardhandig uitgezet. En al mijn pogingen om er een paar weer terug te duwen in bed werden wreed verstoord. Knal! Van anderhalve meter op het harde laminaat met hun oogjes. 

Maar vind je het dan niet ziélig voor je dochter, jongste? Ze heeft misschien pijn? Je houdt toch van haar? 

"Zielig bestaat niet, mam." Het is inmiddels een gevleugelde uitdrukking geworden bij ons thuis. 

Nou, dat zijn broer en zus en mama niet met hem eens. Maar hij is onverbiddelijk. Geen knuffels meer. Op die ene héle kleine na die hij recent in zijn schoen vond... Hij is te groot en heeft ze niet meer nodig.

Denkt hij. Ik denk van niet. Maar hij is hard. Voor zijn knuffels en vooral ook voor zichzelf. Zielig bestaat niet. 

Daarom, misschien

"Mam, waarom moet ik eigenlijk naar school? Ik weet alles al". Groep 4, zit hij nu. Ik geef hem een (denk ik net een beetje te moeilijke) groep acht-som: hoeveel is twee procent van 150?

Hij denkt er even hard over na. "Drie?"

Wow. Het antwoord is goed, hij is trots. Ik ook.

"Maar hoe heb je dat berekend?" Nou, dat kon hij eigenlijk niet vertellen. Hij wist het gewoon.

En juist daarom is het goed om toch nog even wat uitleg mee te pikken op basisschool, voor je verder gaat. Een goed inzicht en gevoel vóór is leuk, maar op een bepaald moment moet je toch terug kunnen vallen op regeltjes, methodes en gewoon hard werken.

Niet altijd leuk, maar wel nodig. Dat je anders flink op je muil kunt gaan in de brugklas hebben we vorig jaar gezien. En dat vond ik persoonlijk ook helemaal niet leuk.

Blote voetjes

Kwart voor drie, ik sta op het schoolplein te praten met een collega-moeder. De deur is al open, onze juf met haar klas is er nog niet. Er druppelen wat grotere kinderen naar buiten.

En dan, opeens staat jongste daar. Op zijn blote voetjes?! Hij kijkt om zich heen en zijn gezicht licht op als hij ziet dat ik al op hem afsteven. Schooltas en gymtas hangen om zijn nek, en hij heeft nog een plastic tas. Ik zie nu dat hij ook een andere broek aan heeft, en onder zijn (open) winterjas alleen een onderhemdje in plaats van zijn trui. Het is toch niet weer gebeurd.. derde keer dit schooljaar?  

Hij moest poepen, maar durfde niet, want er is nooit wc papier. En hij wist ook niet of het mocht, want soms mag het niet van de juf, dan moet hij eerst werken. Hij was maar rondjes gaan lopen, want dan kun je het beter ophouden. Maar toen had hij toch in zijn broek geplast. Ook zijn sokken waren nat geworden. En hij moest alles uitdoen van de juf. Dus dat had hij maar gedaan. Ook zijn onderbroek, maar daar was geen schone van, en nu deed zijn piemel pijn, tegen die ruwe leenspijkerbroek. 

Zijn schoenen zitten in de plastic tas, die trek ik snel aan zijn vieze en vooral koude voetjes. Ik zucht eens diep, en kijk om me heen. Geen juf te bekennen. Zou ze wel weten dat hij hier staat? Het is te zot voor woorden. Moet ik naar binnen en haar bij de lurven grijpen of toch maar naar huis en zoon snel uit zijn ellende verlossen met een warm bad en een paar schone zachte warme en passende kleren? Hij koos voor het laatste. 

Ik koos er maar voor per mail de juf om opheldering te vragen. 

Iemand nog een werknemer nodig? Wij hebben geloof ik iemand over die niet helemaal voldoet in haar huidige beroep...  

Gehoorapparaten en God

"God wilde een mens maken, en toen probeerde hij het met modder. Maar dat viel uit elkaar. Daarna probeerde hij stro... "

Het (een) scheppingsverhaal was kennelijk blijven hangen in zijn brein, en ik kreeg een korte samenvatting. Blijft interessant, hoe het allemaal zo gekomen is. Al is niet iedereen het met elkaar eens, wat het best verwarrend maakt.

"Weet je hoe ik een mens maak?", probeerde ik het even over een andere boeg te gooien. "Met een eitje van mezelf en een zaadje van papa."

"JA!", wist de zevenjarig al lang (maar blijft boeiend). "En dan delen de cellen en dan groeit er een soort gek beestje in je buik met een soort benen en armen. En dan moet je naar de dokter, want die heeft een gehoorapparaat en daarmee kan hij in je buik kijken en kan hij zien of de baby een jongetje of een meisje is...."

Eh ja. Zoiets. En wat was het leukst op school vandaag? "Ik heb met houtskool getekend!"

En toen was de vakantie weer voorbij

De zomervakantie is omgevlogen. We hebben veel ondernomen, en veel uitgerust ook. Het was fijn. Aan de andere kant, het voelt alsof we al járen niet meer op school zijn geweest. Het ritme, op tijd naar bed en vroeg op en zo, en een beetje normaal eten, dat is er echt helemaal weg.

Dochter gaat naar groep 8. Ze is er helemaal klaar voor. Mooi opgetut stond ze al vroeg klaar, ze had veel zin in het nieuwe jaar en zin om alle kinderen en de juf weer te zien.

Jongste was minder enthousiast. "Ik wou dat het vandaag gisteren was", deelde hij mee toen hij was opgestaan. Vakantie is leuker dan school. En "in groep 1 vond ik het het fijnst", dacht hij ook nog. "daar hoef je niet te wérken en te leren". Dát heb ik snel uit zijn hoofd gepraat. In groep 1 deed hij namelijk wat andere kinderen doen als ze in groep 3 zitten: letters en cijfers, lekker sommen maken i.p.v. in de bouwhoek spelen.

Maar ik snap hem wel. Het is bere-spannend. Nieuwe school, een ánder soort school met moeilijker werk. Met nieuwe kindjes. Nieuwe vriendjes ook, hopelijk.

Even later sjokt hij toch braaf mee. Eerst naar de school van zus. "Mama, hoe komt het water in de wolken waar het uit regent?"

Toen hij eenmaal zijn nieuwe school in zicht kreeg ging de knop op. Of misschien het stoere gepantserde masker op. Ik weet niet. Hij begon te rennen en was als eerste bij de deur. De directeur kreeg een hand en bijna overdreven brede glimlach. En óf hij er zin in had! In het lokaal verderop stond de juf wat handjes te schudden. Zoon maakt zich groot, kijkt haar aan en verkondigt op luide toon: "Zo. Ik ben er."

Even later neem ik maar afscheid. Er lopen nog wat ouders te drentelen, maar hij zit al aan een zelf uitgezocht tafeltje geconcentreerd een puzzeltje te doen. Ja dág mam.

Mam mag naar huis. Genoeg te doen daar, gelukkig. Anders zou ik me er nog maar zenuwachtig over gaan maken...

Helemaal verliefd

Elke avond hetzelfde ritueel. Drie liedjes "en dan ga jij weg" zoals hij me dan ook zeer duidelijk de deur wijst.Want peuters houden van voorspelbaarheid en regelmaat.

Maar vanavond ging het anders. Er was een mooie rol weggelegd voor "Kleine Uil", een opeens weer teruggevonden knuffeltje (uit het boek ja, voor de kenners) die mij tussen het zingen door onderbrak met een kusje. En vervolgens ging peuter zelf natuurlijk ook van die grapjes maken: bij elke zin die ik zong kreeg ik een kusje op mijn mond zodat het liedje wel heel gek klonk. Hij moest ontzettend lachen, hij schaterde het uit zoals alleen vrolijke onschuldige peuters dat nog kunnen doen. En ik moest er ook erg om lachen.

En zomaar ineens toverde hij het beetje saaie ritueel dat ik, moe als ik tegen kinderbedtijd vaak ben, steeds sneller ging afwerken om in een echt mindful  momentje. Genieten. Ik keek diep in zijn blauwe oogjes en voelde zijn armpjes om me heen. En ik werd opnieuw helemaal verliefd.

Boeken voor de jongste zoon

Jongste leest graag. Heel graag. En heel veel. Van de Kidsweek tot de achterkant van het hagelslag pak. Maar ook sjouw ik me elke week een hernia aan boeken uit de bieb. We kiezen soms M-4 boekjes, soms A boeken. Niet te langdradige verhalen en met plaatjes, maar vooral grappige boeken. Stripboeken soms, en prentenboeken voor kleuters vindt hij ook nog steeds leuk (alleen heb ik daar problemen mee, want het formaat en gewicht van die dingen die ik sjouwen mag weegt niet op tegen de snelheid waarmee hij ze uit leest.)

Op school kreeg hij als afscheidscadeau een boek van de juf waar hij direct in begon te lezen, nog voordat hij netjes dankjewel had kunnen zeggen :-)

Uit de serie Waanzinnig om te weten het boek over de Egyptenaren.

Leerzaam, vol met feitjes over de geschiedenis van het Egyptische rijk, de farao's, mummies en het dodenrijk. En allemaal heel grappig en luchtig gebracht, dus echt voor kindjes zoals mijn zoon.
(Hoewel ik het maar niet aan dochter geef, die heeft een te tere ziel om te lezen over het proces van mummificeren en hoe slaven en vijanden van de farao's werden behandeld...)

Maar ook deze van de bieb laatst was helemaal favoriet. 

Is dit een appel? geschreven door Shinsuke Yoshitake.

Een jongen komt thuis van school en ziet een appel op tafel liggen. Maar is dat ronde rode ding wel een appel? Hoe weet je dat? Misschien is het wel een opgerolde rode vis, een machinaasappel of een ei met een vreemd wezentje erin? Wie weet is het een planeet met heel kleine klokhuiskabouterbewoners. Hoe kwam de appel op de tafel of is het misschien oma die zich heeft vermomd?

 Veel fantasie, lekker absurd en mooie tekeningen. Jongste kreeg er geen genoeg van.

Bloed zweet en tranen, maar dan heb je ook wat...

Jongste had er weer zin in, in zijn zwemles vanmorgen. "Vandaag krijg ik Het Briefje!" Vroeger kreeg je alleen een briefje als je mocht afzwemmen, dit keer krijg je een briefje met daarop óf je de volgende week af mag zwemmen of niet. Ik probeer zijn verwachtingen dus enigszins te temperen, er is een kansje dat de meester hem nog niet goed genoeg vindt...  Hij wist zéker dat hij af mocht zwemmen. Hij is namelijk de beste van zijn clubje, vindt hij. En blaakt van het zelfvertrouwen, dat ook.

Van de les zelf kon ik weinig zien, maar na afloop kwam ik hem in de gang tegen. "Mama, ik heb Het Briefje!" En wat staat er op schat? Hij bibberde te hard (van de kou) om duidelijk te praten, de beide zwemleerkrachten keken me verwachtingsvol aan. Ergens las ik "diploma" en een tijd. 

Yes! Hoera en hoezee. Na een moeizame start, veel gedonder en niet meedoen, na heel veel zwemlessen, veel euro's en gemopper van mama, is het kwartje een tijdje terug gevallen en heeft hij de laatste twee periodes gewoon in één keer gedaan. Hij zwemt als de beste en mag volgende week afzwemmen. En dan is diploma A eindelijk in the pocket... 

Op de terugweg in de auto verzucht hij ineens: "Ik vind het jammer dat ik nu moet afzwemmen. Want ik vind het zo léuk, die zwemles.."

Afscheid nemen - op zijn manier

Jongste sjokt naar school. Deze week wil hij eens niet perse als eerste binnen zijn. Doet hij bovendien wat klef aan de deur. Laat mij niet los, hangt de clown uit. Ook thuis, vooral 's avonds voor het slapen gaan is hij ánders. Lijkt bij tijd en wijle enorm veel energie te hebben maar weet duidelijk niet wat er mee te doen. Zou er iets zijn?

Bij de deur van de klas staat zijn lieve juf de kinderen te verwelkomen. “Ik vind school STOM”, vertelt hij, tegen iedereen die het maar horen wil. De juf maakt een grapje, dat zij toch heel erg haar best doet om het voor hem leuk te maken. Hij lijkt even wat in verwarring gebracht, maar voegt er dan aan toe: “Maar ik ga toch naar een andere school!” En dan glipt hij snel naar binnen. Zonder verder naar mij om te kijken.

De juf vindt het niet erg. Hij is al afscheid aan het nemen, legt ze uit. Een psychologisch trucje, het huidige bekende voor zichzelf een beetje “stommer” maken zodat hij misschien die spannende overstap naar de nieuwe school straks durft te maken. Want reken maar dat dat best wel in zijn hoofd zit nu. 

Ah, op die fiets. Natuurlijk. Ik heb gevoelige kinderen zich zeker niet zomaar halsoverkop ondoordacht in iets nieuws storten maar alles goed en diep overdenken. En dat misschien niet altijd even duidelijk op volwassen toon communiceren, maar gewoon - zoals kinderen doen - laten merken door een beetje ander gedrag dan anders laten zien... 

Arm kind. Het is niet niks, zo'n overstap. Maar hopelijk voor het goede doel.

Het tafeldiploma

Jongste kende in groep 2 al een behoorlijk aantal tafels uit zijn hoofd. Vond ie leuk. Had hij ergens gezien of gehoord, en ging aan de slag met onder meer het houten spelletjes met blokjes met keersommen en uitkomsten er op.

Nu zit hij in groep 3 van combi 3-4 en de andere helft van de combi-klas (groep 4 dus) moest het  "tafeldiploma" gaan halen. Misschien leuk voor jongste ook, vertelde ik de juf. Een extra opsteker kan hij wel gebruiken.

Wist ik veel dat het ook nog een serieus iets was, dit keer. Het letterdiploma in groep 3 bleek verder zonder enige verplichting gewoon een leuke opsteker voor alle kinderen, Het tafeldiploma daarentegen was een heuse test: 80 tafelsommen binnen 5 minuten moesten er gemaakt, ter plekke, voor de feestelijkheden begonnen. En elk kind van groep 4 dat niet slaagde mocht dan nog wel mee feesten maar moest later in de week nog verder oefenen en weer examen doen...

Twee dagen terug kwam hij thuis met de mededeling dat hij maar 40 sommen in 5 minuten had gehaald. Het handige bruggetje dat hij gebruikte om de sommen uit te rekenen werkte wel maar niet zo snel...

De tafels, legde ik uit, die moet je gewoon uit je hoofd leren - automatiseren. Ouderwets stampen. Of nieuwerwets stampen, met behulp van een leuke app op de tablet. Jongste ging er direct en geheel uit vrije wil mee aan de slag. Ik moest hem er af sláán toen het eten klaar was. Wat een gedrevenheid heeft die jongen soms.  Hij moest en zou het halen.

En het heeft gewerkt. Hij was netjes binnen de tijd klaar op het officiële tafelexamen vanmorgen. Die blik, die armpjes in de lucht. Heerlijk! Even later mocht hij samen met een paar groep 4 kindjes als enig groep 3 kindje tussen de geslaagden van groep 4 staan.

"Oefenen helpt, he mama!" Nou en of jongen. Ben ook blij dat je dát snapt...

God en de hemel en wat gebéurt er dan als je dood gaat?

Da Vinci

Oudste had het, jaren terug. Middelste iets minder maar ook daar kwamen vragen. En nu is het al weer een tijdje het favoriete thema van jongste zoon. De dood. En vooral, wat dán. Ik schreef al over het afspraakje om samen met oma naar de hemel te gaan.

Afgelopen week had hij een vriendje mee. Op de achterbank was er een goed gesprek. "God heeft héle lange vingers" (..na een les over Da Vinci op school..)  "God is groot he!" "Ja, wel meer dan een kilometer. Mega. Giga." "Ja, en God weet alles." "Als je dood gaat kom je in de hemel. En dan kan je God alles vragen. Maar het is wel jammer dat je dan geen oren meer hebt als je terugkomt." Ook werd Jezus er nog bij gehaald. En wat er gebeurt met je lijf als je dood gaat.

Best wel moeilijke materie. En waar ouders en school nogal duidelijke (en eenduidige) antwoorden op vragen over bijvoorbeeld rekenkundige kwesties hebben is dit andere koek. Zelfs de Wiki weet er niet heel veel over te melden. Dus moet je het doen met wat vage, soms tegenstrijdige informatie. En dat is best lastig als je zo graag alles weten wil (weet ik nog van mezelf). Maar wel weer mooi om over te fantaseren en filosoferen. Helemaal als je vriendje ook nog meedoet.

Ik geniet enorm van dit soort gesprekjes. En de blik van dochter op de bijrijdersstoel, die was ook goud waard.

Nieuwe school

Het besluit is genomen, de formulieren zijn ingevuld. Jongste heeft zelfs al een kijkje genomen en een beetje kennis gemaakt.  Hij vond het eenmaal daar bére-spannend, wist zich geen houding te geven en deed dus wederom alsof hij Gekke Henkie was. Wat dan best génant is als je als moeder je kind komt aanmelden voor hoogbegaafden onderwijs...

Binnenkort is er een hele ochtend waarop kinderen alvast meedraaien in de klas waar ze ná de zomervakantie in terecht komen. Om de grootste spanning er af te halen.

Jongste is enthousiast over het idee van een andere school, hij wil daar wel heen. Veel liever dan naar zijn huidige school - want die is sáái. Al ga ik de oude school zeker missen, wij ouders denken toch dat dit beter voor hem is. Praktisch prima te doen voor ons, en qua uitdaging heel goed voor hem. Nu maar hopen dat hij het nog steeds leuk vindt als de druk wordt opgevoerd. Als het opeens moeilijk wordt. Als hij iets nieuws moet gaan proberen, iets wat hij eigenlijk nog niet zo goed kan. Of erger nog, wat hij nog niet kan maar een ander misschien al wel. Als er toch opeens moet worden geknutseld. Al is het dan in de vorm van een project over ruimtevaart, knutselen blijft knutselen, en dus moeilijk.

En wat te denken van omgaan met verlies, of met de angst om mogelijk te kunnen falen? Maar ook met dat fenomeen zijn ze daar wel bekend. En leren leren. Executieve vaardigheden ontwikkelen. Daar heeft hij voor de rest van zijn leven iets aan. Meer dan aan schaken of Chinees zelf, al is dat ook leuk.

Juf van de huidige school vindt het jammer maar begrijpt onze keuze heel goed en staat daar helemaal achter. Buren en schoolkennissen zijn vooral stil als we het vertellen. Kijken ons eerst wat vreemd aan. Waarom? Wat is er met hem dan? Kennelijk valt hij niet zo op als slimmerd. Of misschien is het toch nog een beetje not done om je al te gekke dingen in je hoofd te halen en zolang er geen sprake is van Down of een complete doofheid, je kind andere onderwijs te laten geven dan het reguliere.