Gehoorapparaten en God

"God wilde een mens maken, en toen probeerde hij het met modder. Maar dat viel uit elkaar. Daarna probeerde hij stro... "

Het (een) scheppingsverhaal was kennelijk blijven hangen in zijn brein, en ik kreeg een korte samenvatting. Blijft interessant, hoe het allemaal zo gekomen is. Al is niet iedereen het met elkaar eens, wat het best verwarrend maakt.

"Weet je hoe ik een mens maak?", probeerde ik het even over een andere boeg te gooien. "Met een eitje van mezelf en een zaadje van papa."

"JA!", wist de zevenjarig al lang (maar blijft boeiend). "En dan delen de cellen en dan groeit er een soort gek beestje in je buik met een soort benen en armen. En dan moet je naar de dokter, want die heeft een gehoorapparaat en daarmee kan hij in je buik kijken en kan hij zien of de baby een jongetje of een meisje is...."

Eh ja. Zoiets. En wat was het leukst op school vandaag? "Ik heb met houtskool getekend!"

En toen was de vakantie weer voorbij

De zomervakantie is omgevlogen. We hebben veel ondernomen, en veel uitgerust ook. Het was fijn. Aan de andere kant, het voelt alsof we al járen niet meer op school zijn geweest. Het ritme, op tijd naar bed en vroeg op en zo, en een beetje normaal eten, dat is er echt helemaal weg.

Dochter gaat naar groep 8. Ze is er helemaal klaar voor. Mooi opgetut stond ze al vroeg klaar, ze had veel zin in het nieuwe jaar en zin om alle kinderen en de juf weer te zien.

Jongste was minder enthousiast. "Ik wou dat het vandaag gisteren was", deelde hij mee toen hij was opgestaan. Vakantie is leuker dan school. En "in groep 1 vond ik het het fijnst", dacht hij ook nog. "daar hoef je niet te wérken en te leren". Dát heb ik snel uit zijn hoofd gepraat. In groep 1 deed hij namelijk wat andere kinderen doen als ze in groep 3 zitten: letters en cijfers, lekker sommen maken i.p.v. in de bouwhoek spelen.

Maar ik snap hem wel. Het is bere-spannend. Nieuwe school, een ánder soort school met moeilijker werk. Met nieuwe kindjes. Nieuwe vriendjes ook, hopelijk.

Even later sjokt hij toch braaf mee. Eerst naar de school van zus. "Mama, hoe komt het water in de wolken waar het uit regent?"

Toen hij eenmaal zijn nieuwe school in zicht kreeg ging de knop op. Of misschien het stoere gepantserde masker op. Ik weet niet. Hij begon te rennen en was als eerste bij de deur. De directeur kreeg een hand en bijna overdreven brede glimlach. En óf hij er zin in had! In het lokaal verderop stond de juf wat handjes te schudden. Zoon maakt zich groot, kijkt haar aan en verkondigt op luide toon: "Zo. Ik ben er."

Even later neem ik maar afscheid. Er lopen nog wat ouders te drentelen, maar hij zit al aan een zelf uitgezocht tafeltje geconcentreerd een puzzeltje te doen. Ja dág mam.

Mam mag naar huis. Genoeg te doen daar, gelukkig. Anders zou ik me er nog maar zenuwachtig over gaan maken...

Nieuwe school

Het besluit is genomen, de formulieren zijn ingevuld. Jongste heeft zelfs al een kijkje genomen en een beetje kennis gemaakt.  Hij vond het eenmaal daar bére-spannend, wist zich geen houding te geven en deed dus wederom alsof hij Gekke Henkie was. Wat dan best génant is als je als moeder je kind komt aanmelden voor hoogbegaafden onderwijs...

Binnenkort is er een hele ochtend waarop kinderen alvast meedraaien in de klas waar ze ná de zomervakantie in terecht komen. Om de grootste spanning er af te halen.

Jongste is enthousiast over het idee van een andere school, hij wil daar wel heen. Veel liever dan naar zijn huidige school - want die is sáái. Al ga ik de oude school zeker missen, wij ouders denken toch dat dit beter voor hem is. Praktisch prima te doen voor ons, en qua uitdaging heel goed voor hem. Nu maar hopen dat hij het nog steeds leuk vindt als de druk wordt opgevoerd. Als het opeens moeilijk wordt. Als hij iets nieuws moet gaan proberen, iets wat hij eigenlijk nog niet zo goed kan. Of erger nog, wat hij nog niet kan maar een ander misschien al wel. Als er toch opeens moet worden geknutseld. Al is het dan in de vorm van een project over ruimtevaart, knutselen blijft knutselen, en dus moeilijk.

En wat te denken van omgaan met verlies, of met de angst om mogelijk te kunnen falen? Maar ook met dat fenomeen zijn ze daar wel bekend. En leren leren. Executieve vaardigheden ontwikkelen. Daar heeft hij voor de rest van zijn leven iets aan. Meer dan aan schaken of Chinees zelf, al is dat ook leuk.

Juf van de huidige school vindt het jammer maar begrijpt onze keuze heel goed en staat daar helemaal achter. Buren en schoolkennissen zijn vooral stil als we het vertellen. Kijken ons eerst wat vreemd aan. Waarom? Wat is er met hem dan? Kennelijk valt hij niet zo op als slimmerd. Of misschien is het toch nog een beetje not done om je al te gekke dingen in je hoofd te halen en zolang er geen sprake is van Down of een complete doofheid, je kind andere onderwijs te laten geven dan het reguliere. 

Dilemma

Dochter heeft komende week een verjaardagsfeestje, in de avond, lekker zwemmen. En ze mag - als enige want ze is nu eenmaal de beste vriendin van de jarige - nog blijven slapen ook.

Ze heeft óók een klassenfeest. Spannend met je hele klas door de gangen van de verlaten school rennen, beetje dansen, veel lachen en ook een beetje naar de jongens (groep 7, het begint te komen) kijken...

Beide uitnodigingen lagen er al een tijdje. Maar pas deze week kwamen we er achter dat beide feestjes gewoon precies tegelijk zijn. En zelfs dochter kan zich niet in twee splitsen. Balen!!

Dochter is de hele dag aan het denken geweest. Wat moet ze kiezen? Het klassenfeest is een eenmalige gebeurtenis (nou ja, volgend jaar misschien nog een keer, maar dan nooit meer). Het zwemmen doet ze vaker en die vriendin ziet ze elke week, misschien nog wel jaren lang. Daarbij vindt ze twee van de andere gasten op dat feestje eigenlijk helemaal niet zo aardig. Maar hoewel ze zelf éigenlijk meer zin heeft in het klassenfeest weet ze ook dat vriendin enorm boos en teleurgesteld zal zijn als juist zij het af laat weten. Vriendin zelf heeft een kleine gebruiksaanwijzing en niet heel veel goeie vriendinnen, dus als de ere-gast het af laat weten is ze lichtelijk not-amused.

Dochter had het er moeilijk mee. Belde vriendin om eens te polsen maar heeft verder nog geen knopen doorgehakt. Samen hebben we alle argumenten doorgenomen (ik neig naar vriendin blij maken), ze heeft oma gebeld om eens van gedachten te wisselen (oma was vóór het klassenfeest). Papa sprak zich niet uit. Maar uiteindelijk is de beslissing aan haar, vonden wij. Maar niet te lang wachten.

Een heus dilemma, arm kind. Vond het wel weer mooi om te zien dat ze niet zonder slag of stoot beslist in haar eigen voordeel maar er even over nadenkt, en ons mee laat genieten van haar gedachten en twijfels. Ze komt er wel uit.

Bad mama day

Na een slechte nacht vol pieker ende peins - in dit geval over oudste en jongste - was het opeens toch zeven uur. Tijd om op te staan, want de kinderen moeten klaargemaakt voor school. Ik hijs me dus maar uit bed en ga ze "helpen".

Dat flesje, die pamper, dreumesbeentjes in maillots wriemelen en maxi-cosi's inpakken, dat was ooit een heel werk. Tegenwoordig kunnen ze natuurlijk van alles zelf. Helaas liggen de problemen nu vooral bij het niet willen meewerken in plaats van het niet kunnen. 

Zoals gewoonlijk willen de tieners niet wakker worden, en al helemaal niet naar school. De zesjarige staat al wel te trappelen en probeert met veel lawaai en bruut geweld te zorgen dat de brussen tóch hun ogen niet meer dicht doen. Negatieve aandacht is ook aandacht, tenslotte. Waarop drie korte lontjes voor een enorm vuurwerk zorgen. 

En toen barstte de bom bij mij ook. Wat nou "erboven" staan als opvoeder, wat nou loslaten. Ik had het gewoon even helemáál gehad. Waarom moet ik altijd alles honderd keer zeggen (nietjezusschoppen, nietschreeuwen, tandenpoetsen, aankleden, lichtuitalsjedekameruitgaat, opstaanopstaanopstaan) en luisteren ze dan nog niet? Ik gaf het dus maar op en ben in een donker hoekje gaan zitten sippen.

Wat had ik nou wel gedacht? Dat pubers dankbaarheid tonen als ze op tijd voor die nare school wakker gemaakt worden? Dat kinderen het leuk vinden als je ze op hun ongewenste gedrag aanspreekt? Dat ze altijd zoetjes doen wat mama wil en niet tegen sputteren? Dat ze van het ene op het andere moment een enorme zelfstandigheid en verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkelen omdat ik daar toevallig over nagedacht heb? Alsof zij uit zichzelf hun broodtrommels gaan klaarmaken terwijl ze gewend zijn dat ik dat altijd voor ze doe, 

Domme Mammalien. 

Ik denk dat er een griepvirusje in de lucht zit, of anders zit er een (overgangs?)hormoon scheef bij mij. Tijd voor schoolvakantie, dat ook. Daar hebben zij dan weer last van. Ik zou zo graag een paar uurtjes voor mezelf. Laat ik proberen dat vanochtend in ieder geval in te plannen. Wordt het hopelijk niet de hele dag Bad Mama Day. 

Vogeltjes enzo

Bij een abonnement op dat ene kinderpretpark (wat je er uit hebt als je meer dan twee keer gaat) krijg je ook nog eens allerlei kortingsbonnen én gratis toegangsbonnen voor dierentuinen en pretparken. Dat hebben we gedaan dus. En omdat wij niet alleen graag uitjes met de kinderen doen maar tegenwoordig ook steeds krapper in ons geld lijken te zitten komt dat prima uit.

Vandaag was het de beurt aan de Avi.fauna bon. Stond al lang op dochters verlanglijstje: zij was er een keer met school geweest en het was daar tof. Pappalien en ik vinden alles best (zeker zolang het gratis is) De broers dachten er anders over. Ik wil niet naar Avi.fauna, dat is stohom, vond de oudste, zo'n volière. En jongste was het zoals altijd roerend met hem eens. Stohom. We willen niet mee. Niet aankleden, niet ontbijten, geen tassen pakken. Gewoon onderuitgezakt achter de computer blijven hangen. Dat wilden ze.

En daar kan ik soms wel eens heel ongeduldig van worden. Ik ben dat aanjagen en opjutten zo moe. Een dood paard aansjorren lijkt makkelijker. En ze zijn nog niet eens in de puberteit. Ik stond even op het punt alleen met dochter te gaan, tot Pappalien met iets meer geduld en/of overtuiging ze dan toch in de juiste modus wist te krijgen. Een half uurtje later zaten we allemaal vol goede moed in de auto.

En nu, na een dagje rondgesjokt te hebben in dat park - niet overdreven groot of druk of commercieel, gewoon een lekker uitje dus - zijn we weer thuis. Of ze het leuk vonden, vraag ik. Natuurlijk, roept oudste vrolijk. Het was tof. En jongste was het weer roerend met hem eens.

Waarom zou je een groep overslaan

Kleuter zit in groep 1 nu, maar ligt - zoals al vaker verteld hier - op bepaalde gebieden nogal ver voor. En op andere gebieden is hij ook weer helemaal niet (hoewel hij die zogenaamde motorische achterstand flink aan het inhalen is en ons ouders wel verbaasde in de speeltuin laatst door bovenóp het huisje te klimmen in plaats van er in..)..  Een tijdje geleden is besloten om hem, met name vanwege het beruchte "sociaal emotionele" argument, toch geen klas over te laten slaan. Hij gaat volgend jaar dus gewoon met de rest van zijn leeftijdsgenootjes mee naar groep 2. (Wat in de praktijk betekent dat hij samen met de jongste helft van de combigroep 1/2 blijft en die groep aangevuld wordt met verse kleintjes).

"Ik ga straks naar groep 2!", vertelt hij nu dus tegen Jan en Alleman, "Maar daarna ga ik naar groep 4. Dan sla ik groep 3 over." Daar is inderdaad wel eens over gepraat. En ik maar denken dat hij dat eens had opgevangen en dat dat hem ook wel een goed idee leek omdat hij het lezen en het rekenen van die groep nu al helemaal beheerst. Vandaag betrapte ik hem echter op een andere motivatie "Want in groep 3 moet je heel netjes leren schrijven. En dát kan ik niet!"

Oefenen - de fixed versus de growth mindset

Eindelijk heb ik m'n vijfjarige zover dat hij op zijn oude fietsje wil gaan zitten. Hij heeft een mooie nieuwe grotere fiets, maar met zijwielen. Bij het oude kleintjes zijn de zijwieltjes eraf gehaald. Op mijn verzoek. Ik denk dat hij er aan toe is, hij zal het snel leren.

Ik houd hem onder zijn armen vast, hij zet zijn voetjes op de trappers en fietst. Een beetje wankel, maar hé, eerste keer. "Ja, goed zo!", moedig ik hem aan. Hij vindt het maar zo-zo. "Ik kan het niet, mama." 

Het gaat helemaal niet slecht, vind ik juist. Voor een eerste keer? Hij moet wel blijven oefenen natuurlijk, en ik help hem. Hij zal het snel leren. 

Na vijftig meter keren we weer om en weer bij het tuinhek aangekomen wil hij stoppen. "Dat wil ik niet mama, als ik het niet gelijk kan, dan wil ik het niet".

Waarmee hij gelijk even zijn grootste uitdaging van het moment samenvat. 

Vraag niet hoe het kan, geniet er van

Na het consultatiebureau is school ook altijd een goed onderwerp voor ouders om flink over te zeiken. Zien ze op het consternatiebureau overal niet bestaande beren, op school is er zelden iets met je kind aan de hand, er is geen tijd, geen geld voor extra aandacht en je moet als ouder niet altijd denken dat die van jou een uitzonderingspositie heeft.

Maar nu dus niet. We hadden weer eens een officieel gesprek, op school. Met juffen, ouders, een dit jaar vers aangenomen intern begeleider. School vindt dat dit kind echt wel een bijzonder kind is (zoiets hebben beide juffen in 50 jaar gezamenlijk ervaring voor de klas nog nooit gezien), en daar moeten ze zorgvuldig mee omgaan. Waar het woord "versnellen" zowel bij school en ons ouders altijd een soort vloek was werd er nu zeker door school toch wel op aangestuurd. We twijfelen niet aan zijn vermogen om mee te doen met de stof voor groep 3 of zelfs groep 4, maar meer of hij nog niet te veel kleuter is om mee te doen met kinderen die ruim een jaar ouder zijn.

Moeilijk hoor, wij weten het ook niet goed. Ik zelf had al een papiertje in mijn tas met het naam en tarief waarvoor een  externe expert wel mee zou willen kijken en denken. In de hoop dat als we er niet uit zouden komen school een deel van het bedrag zou willen meebetalen. Maar al vrij snel bleek dat ook de ib-er haar huiswerk had gedaan, en juffen en ouders hoefden alleen nog maar ja te zeggen op een ochtendje uitgebreid testen en observeren door een expert van een of andere aan school verbonden club.

Nu maar afwachten wat er uit komt, wat dat voor consequenties heeft en of deze school dan ook echt zorg op maat kan bieden. Maar ik ben voorlopig weer even helemaal blij met de school.

De vangst van deze week

Deze kreeg ik gisteren mee. Onze groep 1 kleuter mag met de snellere kindjes uit groep 2 meedoen aan een voorbereidend rekentaakje. Keurig gedaan, al zie ik dat de verveling er bij de laatste vraag ("2") er duidelijk al in sluipt. Hij heeft er voor het gemak zelf nog maar wat serieuzer rekenwerk onder geschreven. Kan netter, maar klopt wel. En toen hij daar klaar mee was heeft hij voor de zekerheid op de achterkant het alfabet maar helemaal opgeschreven.

Het project "kunst" dat ik zelf nog wel leuk vond kon hem minder boeien. De "rondleiding" die ouders van hun kinderen moesten krijgen liep bij mij al snel dood en veel tekst kwam er ook al niet uit. (Dus heb ik maar tijdelijk een ander -moederloos- kind geadopteerd die mij rondleidde, de mijne in de zandtafel achterlatend waar hij letters ging tekenen).

Zie hier de schilderijen van de rest van de klas, geïnspireerd door de zonnebloemen van Van Gogh. Mooi!

En hier de creatie van onze zoon. Heel, eh, ánders! Origineler, dat wel. Al weet ik niet of dat de bedoeling was.

Het blijft wel een droppie natuurlijk, onze zoon. Ben benieuwd wat de toekomst brengt, te beginnen volgend jaar. Over een week of twee gaan we nog eens praten op school. Wat we met ons anders-dan-ander kind aanmoeten. Toch versnellen? Fijn rekenen en lezen tussen die hele grote sterke stoere 6 jarigen? Of tussen zijn leeftijdsgenootjes laten zitten en nog een jaartje in de kleutergroep frustreren met knutselwerkjes en hopelijk wat extra werk? Ik weet het echt niet. 

Dan ben je slim, maar...

Hij is boos, gefrustreerd, verdrietig. Zo ken ik hem niet. Of misschien toch, van die periode toen hij op school zo slecht in zijn vel zat, toen hij bij die juf zat die hem helemaal verkeerd begreep. Maar hij wil niets zeggen en ik mag niet helpen. Even later een berichtje van de juf, hij was vergeten zijn presentatie voor te bereiden vandaag. O. Ik snap het. Maar dat is kennelijk nog niet alles.

Later op de avond, ik kom beneden van het in bed werken van de brusjes en zie hem zitten. Een lege bladzijde voor zijn neus. Een tot twee kantjes moeten er vol geschreven worden, over hemzelf, over wat hij vorig jaar heeft meegemaakt. Een haast onmogelijke opdracht lijkt het. Ten eerste staat zijn leven van vorig jaar ongeveer net zo ver weg van hem weg als dat van de holbewoners in de prehistorie. Ten tweede krijgt hij het niet voor elkaar om gewoon maar ergens te beginnen, iets op te schrijven, wat dan ook. Hij wiebelt, zoekt uitvluchten, steunt en kreunt. En uiteindelijk vraagt hij, een half uur voor bedtijd en dus een half uur voor de deadline, of ik helpen wil. Godzijdank.

Ik hoef alleen maar naast hem te zitten en te luisteren, hem vriendelijk terugwijzen op zijn blad als hij op dreigt te springen om een niet bestaand pluisje te gaan vangen. Ik moedig wat aan, doe eigenlijk niets, hij kan het zelf. Zo komt hij langzaam op dreef, hij ziet weer licht aan de horizon. Ik doe hem nog een tip aan de hand: als je dit nu zo schrijft, kun je misschien ook nog wel iets zeggen over dat... Ja! Dat doet hij. En weer een alinea erbij.

Even later is het klaar. De opluchting is zeer groot, hij wordt weer zijn gewone blije zelf. Zo blij dat hij dan ook nog maar even vertelt wat hem verder zo dwars zat vandaag. De juf. De juf die boos was geworden omdat hij had gekletst in plaats van gewerkt ("ik snapte niet wat ik moest doen en dat wilde ik aan mijn groepje vragen...")

Waarom zijn niet alle juffen zoals die van vorig jaar? Ik denk dat ik maar weer eens met deze juf moet gaan praten. Dat ook niet alle kinderen hetzelfde zijn en hetzelfde benaderd moeten worden. En dat je wel heel slim kunt zijn maar dat het beginnen aan ogenschijnlijk eenvoudige taken soms heel moeilijk kan zijn.

Een beetje of heel erg

Ken je ze, die lijstjes waarbij je mag scoren op een schaal van "helemaal niet", "een beetje niet",  "een beetje wel" en "heel erg". Het verschil tussen mij en Pappalien is dat hij de extremen aankruist terwijl ik altijd de "beetjes" in het midden neem, ook al vinden we verder hetzelfde.

In dit geval ging de vragenlijst over persoonlijkheidskenmerken en gedrag van onze kinderen en de mogelijke plaatsing in de plusklas. Het leuke is dat ze éérst werden geplaatst (op grond van cijfers en inschatting van de juf), daarna moest er nog een lijst worden ingevuld door de ouders. Waar verder geen consequenties aan leken te zitten, maar nu opeens, een half jaar na dato, misschién eventueel onverhoopt zou kunnen gaan worden gebruikt om volgend jaar, als er opeens te veel kinderen in aanmerking zouden komen toch een klein beetje als soort van meting gebruikt zou kunnen worden... criteria, blabla, zwartwit doen we niet maar en ... arrgghhhhh.

Vandaag een evaluatiegesprekje over dochter in de plusklas(*). Het lijstje dat de juf had ingevuld en het lijstje dat ik had ingevuld verschilden dus ook nogal. Waar de juf van haar groep positief was was ik dat een stuk minder. En dat is stóm! Want dochter voelt zich prima in de plusklas, de uitdaging is heel goed voor haar, de plusklasjuf is tevreden... Al kijkt dochter volgens haar wel de kat uit de boom en is ze wat voorzichtig in haar uitlatingen.

Mh. Ja.. Van wie zou ze dat nou hebben. Verdorie.

(*) Morgen beoordeling van de lijstjes en het werk tot nu toe van oudste zoon. Ik denk dat ik Pappalien maar stuur.

Hij wil zo graag

Sesenta-cuatro, sesenta-cinco... hoor ik opeens uit de hoek komen waar kleuter het laatst gesignaleerd is. Nou is mijn Spaans niet zo best, maar enigszins verstaan kan ik dit nog wel. Hij gaat door tot in de sesenta's en de setenta's. Op verzoek doet hij 's avonds onder het eten voor papa nog even van uno helemaal tot cien. We wisten niet dat hij het kon of dat hij er mee bezig was. Lang leve het internet en de iP.ad. Kleuter heeft zijn herfstvakantie weer goed besteed, begrijp ik.

Hij heeft het de eerste twee jaar van zijn leven redelijk goed weten te verstoppen, ik dacht eigenlijk altijd dat hij net even wat minder snel was dan zijn slimme broer en slimme zus. En toen begon hij met vormen en kleuren en puzzels. Tellen, letters en als vanzelfsprekend door met serieus lezen en rekenen. En hij blijft ons keer op keer verbazen. Zo frustreert hij dochter als wij haar de tafels overhoren. (Ze is slim en kan rekenen, maar tafels stampen is geen geliefde bezigheid.) Nog voor zij heeft nagedacht over hoeveel acht maal acht ook alweer was roept hij direct "vierenzestig". Waar de oudste twee zuchten en steunen over dat saaie stampwerk zie je zijn oogjes glimmen als hij weer een nieuwe tafel leren kan. En een kleine overhoring van oudste zoons Engelse woorden leverde ook al heel veel goede antwoorden op van de jongste.

Hij wil het ook echt zo graag. Niks met autootjes spelen, dino's of voetbal. Na een gezellig dagje bij oma (de speeltuin en de bakker en spelletjes vindt hij dan wel weer leuk gelukkig...) zit hij naast me op de bank, pakt mijn i.pad en gaat op zoek naar yo.utube filmpjes. "Mama, ik wil dat ook.", wijzend op een filmpje waarin Amerikaanse schoolkindjes papiertjes met woordjes uit een doosje pakken. "En ik wil ook sommen maken".

Ik zal het na de vakantie nog eens voorzichtig bij de juf aankaarten, maar die heeft al gezegd dat hoewel ze hem wel nu op de een of andere manier al "extra uitdaging" bieden, ze geen stof uit groep 3 kan gaan geven (daarbij moet hij eerst leren om samen te werken en zijn eigen schoenen aan te trekken). Dus denk ik dat ik het maar aan Sinterklaas overlaat. Een sommenboekje, in plaats van een nieuwe rode brandweerauto. Past vast ook beter door de schoorsteen.

Over kleding en het kleuterbrein en een heuse give-away

Voor jongste zoon heb ik een tijdje terug een shirt gekocht bij de Henn.es. Niet duur, wel leuk. Vond ik. Hij vond hem vooral éng. Dat er op zijn dekbedovertrek ook monsters staan en dat hij laatst geen enkel probleem had met het uitkiezen van nieuwe schoenen betekent blijkbaar niet dat ik hem een nieuw monstershirt door zijn strotje kan duwen.

Na veel gedoe heb ik het opgegeven. Dus vandaag een serieuze give-away. Wie wil dit mooie shirt, maatje 104? Niet gedragen, niet eens gepast. En neem van mij aan, die monstertjes doen echt niets....  Liefhebbers reageren hieronder graag.

Daarna heb ik dus maar een ander nieuw wintershirt voor hem uitgezocht. Een lekker dikke polo van Z.8, donkerblauw met geprinte bretels en letters. Vooral dat laatste moet aanspreken, dacht ik. Maar ook deze was éng en kon ongepast weer retour.

Daarentegen vroeg hij vanmorgen zelf opeens om zijn winterjas. Die hele nieuwe die nog lag te wachten in de kast. Die wilde hij graag aan. En hij liep er zeer gelukkig mee naar school. In het blaadje van H.ennes heeft hij en-passant ook nog een shirt met groene streepjes aangewezen dat hij wél wil hebben.

De wegen van mijn zoon zijn soms ondoorgrondelijk. 

Fijn zo

De vorige keer schoenen (en jassen) kopen met kleuter stond me nog vers in het geheugen - mén wat een gedoe. We hebben de halve winkel gepast en hij wilde niets. Niets was mooi, niets zat lekker. Maar aangezien het toch tijd begint te worden voor een maatje groter en een maatje warmer, probeer ik al dagen om kleuter vast aan het nieuwe-schoenen-idee te laten wennen.

Vanmiddag, na school, dan gaan we!, waarschuwde ik vanmorgen dus vast. Was hij daar vanmorgen nog niet zo van overtuigd, vanmiddag na de boterham ging hij braaf mee. Niet eens met tegenzin, want éérst mocht hij zijn voetjes laten meten. En dat is natuurlijk wel heel graaf, als je van cijfers en meten houdt.

Eenmaal over de drempel van de winkel schoot hij gelijk zelf de verkoopster aan. Of ze zijn voetjes wilde meten. En dat deed ze natuurlijk. Tweemaal een 26-maar-zoek-maar-maat-27-schoen. Ik koos op goed geluk een paar mooie met klittenband  (o,o, wat ben ik toch een slimme ervare moeder!)  uit het rek en hield ze voor. Of hij deze wilde passen. Meneer zei ja, deed ja, en vond ze ook nog lekker zitten. En ging wederom zelf naar de verkoopster. "Mevrouw, heeft u de andere ook voor me?"

Zoals een echte man hier in huize Mammalien betaamt was hij dan ook direct zeker van zijn zaak. Hij keek niet meer naar wat er nog meer voor moois, leuks en lekkers op schoenengebied in de winkel te zien was en wilde déze hebben. En hij heeft ze niet meer uitgetrokken.

Het zal er wel niet zo slim uitzien, maar mijn mond hangt er nog steeds een beetje van open.

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

Te klein

Het past net op de achterbank, ons drietal. In het midden de oudste, aan zijn ene zijde zus op een stoelverhoger, aan de andere broertje in zijn kinderstoel. Riemen vast, auto starten, we gaan!

Het meisje praat soms gezellig mee, maar kijkt vooral naar buiten. Als we wat verder rijden wordt ze stiller en droomt ze weg, doet soms even haar ogen dicht.

Voor zover dat lukt. Oudste in het midden heeft namelijk een smal lijf, maar ook een smal plekje en vooral grote bewegingsdrang. Een tijdje houdt hij het nog wel vol om stil te zitten, zeker als hij grapjes mag maken en zelfverzonnen liedjes mag zingen. Broertje mag vermaken.

Broertje gaat daar meer dan graag in mee. Broertje, die een riante plaats heeft voor zo'n klein lijfje. Hij heeft geen problemen met stilzitten, maar wil wel heeel graag gehoord worden. Letterlijk en figuurlijk. Op mijn vraag "wie is hier een schreeuwlelijk?" zeggen de oudste twee kinderen niets, roept papalien keihard "IK NIET" in mijn oor, en kleuter zo mogelijk nog harder: "IK WEL!" Zelfkennis heeft ie wel dus.

Een kwartiertje is het gezellig. Na een half uur vragen ze wanneer we er zijn. Na drie kwartier is de auto te klein. De ene begint zich te vervelen, de andere vindt de grapjes niet leuk meer. Jongste is zijn rem even kwijt en gaat steeds harder commanderen en het "duw-voorzichtig-op-mijn-neus-spel" is uitgemond in flink rake klappen op de kop van oudste. Oudste kan veel hebben maar dit wordt ook hem te gek. Als zijn moeder dan ook nog eens begint te zeuren dat hij het zijn eigen schuld is en het niet had moeten uitlokken is de maat vol en zitten ze er drie te pruilen, te jammeren en te krijsen.

Ik heb gehoord dat er mensen bestaan die met een auto met kinderen erin gewoon naar Italie of Spanje rijden. Wonderbaarlijk. Dit jaar ligt ons vakantieadres op twee uur rijden en dat lijkt mij al een hele uitdaging.

Spelen!

Oudste is een lieve jongen, altijd behulpzaam, helpt graag broer en zus te vermaken, je kunt hem er goed bij hebben. Hij is onvermoeibaar en altijd vrolijk. Hij heeft niet zo'n hele harde stem, maar meestal hoor je waar hij zit aan het geluid van de omgeving: broer of zus die eerst heel veel lol met hem hebben (zij vragen en hij draait) maar na een tijdje zijn tomeloze positieve energie in hun persoonlijke ruimte niet altijd meer aankunnen. Omdat ze geraakt zijn door een rondzwaaiende arm. Of omdat de grapjes net te vaak herhaald worden of niet begrepen worden.

Gisteren was weer zo'n dag. Kindjes speelden lief, ik las een boekje. Oudste ging op verzoek van kleuterbroer mee op de trampoline. Ze sprongen en sprongen, ze maakten grapjes en lachten zich rot. Oudste had het over pretparken, en vergat even dat jongste nog maar klein is, niet te lang tegen dat tienjarige jongensgeweld kan en tijdsaanduidingen nog niet helemaal snapt. En jongste kan best heel erg irritant zijn omdat hij wél een flink stemvolume heeft en altijd zijn zin wil doordrammen. Soms is tien jaar gewoon te oud om met vierjarigen te spelen en te jong om als leuke verantwoordelijke oppas te fungeren.

Zodat even later de pleuris uitbrak en ik zuchtend mijn boek weg moest leggen. Een stuiterende tienjarige die gek werd van zijn broertje en niet meer met hem wilde spelen, en een overprikkelde boze dwarse kleuter die zeker wist dat we NU naar Plo.psaland gingen, dat broer met hem MOEST spelen. Dat hij NEE, NEE, NEE dat WIL IK NIET... en brul brul brul. Dochter, die lief zat te kleuren begon ook al een beetje te huilen dat ze het niet zo leuk vond, al die herrie...

Na een klein half uurtje was de rust weergekeerd. Gelukkig maar dat dat hier maar af en toe gebeurt, op de een of andere manier heb ik wel de rest van het weekend nodig om van dat half uurtje bij te komen...

Gesprek met de juf

Ja hoor, kleuter doet het steeds beter op school. En nee, hij is inderdaad anders dan andere kinderen. Heel knap dat hij al kan lezen (zijn rekenvaardigheden heeft hij denk ik nog niet gedemonstreerd...) En dat ze hem ook niet in de hoek op het kleed met de autootjes moeten laten spelen hadden ze ook al door. Wat hij dan doet, in speel-leer-tijd? Nou, meestal kiest de juf wat voor hem, omdat hij het niet zo goed weet wat te kiezen. Dan zet ze hem aan de tafel met kleurspullen. Waar hij braaf naast wat kleurende klasgenootjes de potloden op lengte gaat sorteren....

De zomerjas, deel honderdenzoveel

De zomerjas, ik kan er blogjes over blijven schrijven. Hij wil hem niet aan. Maar de winterjas is op mysterieuze mama-weet-er-zogenaamd-niets-van wijze verdwenen en het is nu toch écht te koud om zonder naar buiten te gaan. Maar hij wil hem niet aan.Nee. Weeeeeeeeeh. (En vond hij vroeger jassen uittrekken nog lastig, nu lukt dat prima.)

Omdat ik niet de beroerdste ben gaf ik hem dus maar een keuze. Déze mooie blauw met witte zomerjas, of een andere, die hij vandaag zelf in de winkel mocht gaan uitzoeken. Hij keek me opgelucht aan. "Een andeje". Ik ben altijd in voor een uitje, dus zouden wij samen naar het winkelcentrum, waar we behalve jassen nog veel meer leuke dingen gingen omkopen, zoals snoep en even kijken in de speelgoedwinkel. Maar dat kon natuurlijk alléén maar als hij iets jasserigs aandeed over zijn truitje. Een vest dat nog van broer was geweest, een bodywarmer (helemaal gek natuurlijk, jas zonder mouwen!), of zijn zomerjasje.

En dus sprong hij weer in de paniekstand. Nee. Weeeeeeeh. Niet.

Eenmaal buiten op onze stoep waaide de wind toch wel heel vies om zijn lijfje vandaag en gaf hij zomaar toe. Snel stak hij zijn armpjes in de bewuste zomerjas. Voor één keertje dan, want zo meteen gingen we een andeje kopen.

In de winkels hingen heel veel jassen. Maar zoon wilde er nauwelijks naar kijken, laat staan ze passen. Nee, niet die groene, en die rode ook niet. Hij wilde ze allemaal niet. Na twee kledingzaken was het kwartje gevallen. Als hij dan mocht kiezen, dan hield hij zijn éigen nieuwe zomerjas wel, die hij nu aan had. Die was toch alweer net wat vertrouwder dan al die andere jassen in de rekken.

En zo hadden we mooi weer geld over voor een ijsje.

Inmiddels staat hij op de trampoline te springen, en heeft zelf zijn oude nieuwe jasje aangetrokken.