Drama-kings

Van mij hebben ze het niet, van papa ook niet. Wij schitterden bij onze verplichte musical in de zesde klas voornamelijk als decorstuk helemaal achteraan op het toneel. Maar de kinderen vinden het alle drie helemaal "swèg", dat drama gedoe...

Dochter heeft een tijdje aan musical gedaan. Ze vond het hartstikke leuk. Binnenkort wordt ze lid van de toneelvereniging hier in de buurt en ze kijkt nu al uit naar de musical in groep 8.

Jongste heeft ook potentie. Stem is hard genoeg (ook belangrijk) en hij houdt van muziek en van een beetje raar doen. Is niet verlegen en heeft een geheugen als een olifant. (En een hekel aan voetbal). Dus deden we hem een maand of drie geleden op een cursus musical. 

Afgelopen zaterdag gaf hij een uitvoering met zijn clubje. Wat super schattig! Die zesjarigen die zingen en dansen en af en toe een regeltje mogen zeggen. Leuke liedjes, lieve juf die de boel aan elkaar praatte. Het was zo leuk om te zien! Zoon verraste ons positief door keurig mee te doen met de rest en zich aan zijn script te houden. Al moet ik zeggen dat ik toch opeens een soort verlegenheid zag die ik niet gewend was. Het was toch wat eng en vreemd, geloof ik. 

En dan oudste. Zijn favoriete vak op school is - wie had dát ooit verwacht? - drama. Bij de (verplichte) buitenschoolse activiteiten koos hij dan ook dit vak om nog eens extra tijd aan te besteden. Doornroosje moest er worden gespeeld, maar dan volgens een grappig script dat helemaal op de beginnend brugpieper anno nu was geschreven. Zo mocht de prins (mijn zoon) dus fijn roepen dat Doornroosje "spuuglelijk" was en moest hij eerst hardop verzoeken om het licht helemaal te dimmen voordat hij haar moest zoenen. (Daarop werd direct een bandje met enorm vieze slurpgeluiden gestart. hij moest er erg om lachen maar stond er ook wel wat gegeneerd bij, zag ik in het schemerdonker...) 

Super gaaf om te zien. Ik ben trots op ze, alle drie. 

Weekend

Een druk weekendje was het, dit zomerse weekendje. Wat ik gedaan heb? Nou, eh, tja. Geen idee. Gewoon de dagelijkse dingen. De boodschappen, een marktplaats aankoop voor jongste afgehaald, in de tuin gewerkt, mijn ouders geholpen met de verjaardagsboodschappen, het cadeautje afgehaakt - eh afgemaakt, tassen ingepakt, eten klaargemaakt, ook alvast voor morgen. Hier en daar wat huiswerkplanningen gecontroleerd, achter de broek aan gezeten, getroost en moed ingesproken, een onderweg verloren huissleutel teruggevonden. een niet thuiskomend kind opgespoord. Achter kleuters fietsje aangerend, speeltuintje gedaan, zwemlesje bijgewoond, dochter naar vriendinnetje gebracht en weer opgehaald, heerlijk buiten gezeten in het zonnetje bij oudste zoons eerste tenniscompetitiedag.Spelletje gedaan, ijsje gekocht (maar niet voor mezelf). Kindjes gebadderd en in bed gestopt. Nagedacht over wat er de komende week allemaal op kindergebied op de planning staat en zover mogelijk voorbereid. Niks, dus. Eigenlijk.

En aan het einde van de dag, toen ze eindelijk op schoon en fris met volle buikjes en een goed gevoel in bed lagen, lag ik uitgeteld samen met man op de bank. Eindelijk even tijd voor onszelf, dus keken we een afleveringetje uit onze favoriete netfli.x.x serie van dit moment (Frin.ge). Met een glaasje wijn erbij.

Maar nu snel naar bed, want morgen om kwart over zeven begint mijn mama-dienst weer.

De pl.usklas

En toen, na jaren maar wat aangerommeld te hebben, kende onze school opeens ook een zogenaamde "plusklas". Hoe en wat, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar vandaag start in ieder geval de pilot. Elke week mogen de kinderen anderhalf uur in een aparte plusklas dingen doen waar de normale groepen geen tijd aan besteden.

Onze twee oudsten zijn voor deze klas geselecteerd door de school. Ik als ouder heb zelf ook een vragenlijst over hun gedrag in moeten invullen, net als zij zelf hebben gedaan, begreep ik van dochter. De uitkomsten daarvan heb ik verder nog niet gekregen. Jongste ontbreekt het niet aan kwaliteiten (integendeel, maar daar heb ik vanmiddag met zijn juf een extra lange afspraak voor staan) maar aan schoolervaring: alleen groep 3 tot en met 8 mogen meedoen.

... ... delete ... ... ..... delete .... 

Hierboven stond een heel verhaal over mijn oudste twee. Waar ze goed in zijn, waar minder goed in. Een vergelijk tussen beiden. Zeer interessant voor de ouders om daar eens over te praten bij een goed glas wijn, of in korte versie voor op school, maar minder geschikt voor het grote internet waar ik geen idee heb wie er meeleest. Weg er mee dus.

Wat ik eigenlijk hier vertellen wil is dat ik blij ben met het initiatief om op deze school ook eens wat te doen voor kinderen die wat beter presteren dan het gemiddelde. Want dat schoot er wel eens bij in en is de reden dat mensen die minder trouw zijn dan wij allang zijn afgehaakt en een andere school hebben gezocht.. Bij oudste zoon is in ieder geval de leergierigheid en interesse in de wereld die hij als kleuter had vanaf groep 3 vooral vervangen door een hekel aan schoolwerk. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.

Ik hoop van harte dat de plusklas onze kinderen ook echt leert leren (dat beloofden ze), ze wat meer zelfvertrouwen geeft en vooral weer weet te motiveren.

(*) Niet bij elkaar: vandaag start dochter in een groepje met tien vierde en vijfde groepers, morgen oudste mag zoon samen met wat leeftijdsgenootjes

Zwemmen met je peuter

Het clubje Muziek-Met-Peuters is leuk, maar het peuterzwemmen eigenlijk nog leuker. En weet je wat ik nou het allerleukste aan het Zwemmen-Met-Peuters vind? Dat zoon zich zélf als een aapje tegen me aanklemt, en nu eens langer dan een minuut. Zijn armpjes om me heen, ik zing zacht liedjes in zijn oor waar hij dan weer om lachen moet. En hij is ook nog eens lekker licht zo in dat water, dus dat houden we wel even vol. We schuifelen dansen langzaam rondjes door het water en we kijken elkaar diep in de ogen. We genieten, allebei.

Dat het hem niet alleen maar om mijn zoete kusjes te doen is maar vooral ook gewoon zeer terechte angst om zijn hoofd niet boven water te kunnen houden in dat diepe bad, daar maak ik dankbaar misbruik van.

Crisis

Ben ik net helemaal enthousiast aan de Pilates, krijg ik het volgende bericht in mijn mailbox:

Helaas heeft de economische crisis ook xxx getroffen ... financiële slechte situatie ontstaan ... geen uitweg meer ...  faillissement aangevraagd ... Per direct zijn alle activiteiten gestaakt en er wordt geen les meer gegeven.

Tevens heeft xxx geen financiële reserves of eigendommen waarmee het lesgeld gerestitueerd zou kunnen worden ...

Wel potverd! Na drie van de tien lessen is het opeens voorbij. Dag strakke buik, dag geld. En ik maar denken dat die financiele crisis iets was waar ik wel doorheen zou glippen als ik maar lang genoeg niet naar het nieuws zou kijken en luisteren.

Maar mij hebben ze niet. Ik lig nu dus plat op de grond onder mijn bureau en doe al typend mijn buikspieroefeningen:  <adem in>omhoog en TYP!<adem uit, terug op de grond><adem in> en ik blog weer verder<adem uit, terug op de grond><adem in>au,d at is best zwaaklkl<adem uit,terug op de grond><adem in>agdjqjh31ui2y3jknsdnasdnam,da, ....

Pilates

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloedzuigertjes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en...  En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

Dansavondje

Gisteravond was de flitsende einduitvoering / dansshow van dochters danslesclubje. Jammer dat er nog zeker zes andere dansclubjes mee moesten doen zodat de twee keer twee minuten dansen van dochter en haar groepje toch al gauw anderhalf uur stil zitten betekenden op een krakkemikkige en veel te krappe tribune, wat omalien kramp in haar been en ons allen een houten hol opleverde. Voor oudste zoon is stilzitten uberhaupt een onmogelijke opgave, maar we hadden wat medicatie meegenomen in de vorm van lastig open te krijgen snoeprolletjes en -laatste redmiddel maar werkt altijd direct- een Nintendo DS. Hij heeft nog wel braaf naar zus zitten kijken en hard voor haar geklapt dus ons pedagogisch doel was bereikt. Verder heeft hij samen met wat andere broertjes lekker heen en weer gesprongen op de tribunes, dus al met al heeft hij zich waarschijnlijk prima vermaakt.

Ook jongste heeft zich vermaakt, thuis met de oppas: mijn broer en schoonzus hadden de eer hem bezig te houden (of hij hen) tijdens onze afwezigheid. Voor zoon een hele nieuwe ervaring. Hij is dol op oom, maar kent hem voornamelijk van rond koffietijd in oma's huis, met mama of oma vlak in de buurt. Echter, jongste is de oudste twee niet en doet verder niet moeilijk als er vreemde vingers aan zijn luier zitten en oom het bedritueel wat omgekeerd uitvoert. Prima kind. Prima oppas ook trouwens.

En dochter? Ze voelde zich een ster, en dat was ze ook. Ze was prachtig, ze danste enthousiast mee. Ze had vooral veel lol met haar vriendinnen en organiseerde tussen de dansjes door nog een heuse koprolwedstrijd. Tel daarbij op het kinderfeestje waar ze die ochtend was geweest, de roze niets-waard-maar-o-zo-mooie prullaria die ze van oma had gekregen, het véél te lange opblijven na de show (de oppassers en wij moesten zo nodig nog een paar drankjes) en je begrijpt, dochter had een fantastische dag gehad. Tel daar nog weer eens een absoluut NIET uitslapen vanmorgen en weer een leuke dag bij op, en dan begrijp je ook misschien dat dochter vlak voor het avondeten instortte. Toen was ze even geen vrolijk en levendig kleutermeisje meer.

Na een beetje eten en een beetje badderen en een heel klein beetje voorlezen lag ze dus vóór half zeven in bed. Morgen moet ze weer fit op school verschijnen, al was het maar omdat er deze laatste vier dagen voor de vakantie weer heel veel leuke activiteiten op het programma staan...

Hemelvaren

Het was me weer een dag, een zonnige dag, zo voel ik aan het strakke warme vel op mijn armen en mijn decolleté. De dag begon ook al erg vroeg trouwens: om 8 uur stonden dochter, oudste en ik op de tennisbaan voor een jeugdtoernooitje.

Nou ben ik zelf iets te oud voor een jeugdtoernooi, en dochter heeft nog nooit een racket vast gehad. Maar zoon mocht meedoen. Helaas had hij weer eens last van enig gebrek aan motivatie en concentratie en werd er wat met het racket gejongleerd. In de tweede partij was ik hem helemaal kwijt. Na enig speurwerk bleek hij bijna geheel onder het gravel te liggen, ergens ver achter de achterlijn. ("Maar mam, ik krijg helemaal geen bal!" "Nee, schat, misschien moet je overeind gaan staan en je IN het veld opstellen, dan vliegt er af en toe vanzelf een voorbij die je pakken kan!?") Gelukkig was het een dubbelspel, en of er nu vier, vijf of drie achtjarige beginners op de baan staan, dat maakt allemaal niet zoveel uit. Een chaos is het toch wel. 

Maar de gratis hapjes en drankjes waren prima, de ballonnen leuk, de wipkip door dochter gepromoveerd tot circuspaard. En ze hebben ook nog allebei een écht schilderij gemaakt, met verf op doek. Dus dat was leuk.

Minder leuk was dat mijn duurbetaalde kpn 3G op m'n Ipad het niet deed. Geen verbinding, zei 'ie nog wel, maar dat was alles. Na een half uur met de helpdesk te hebben gebeld bleken ze op hemelvaart alleen spoedgevallen te helpen. Morgen dus weer in de wacht. Bedankt KPN, voor de geweldige service.

's Middags nog een stukje gefietst, een stukje bezoek en een stukje speeltuin. De stukjes ovenpatat bij het avondeten waren wat slap en de groente en het vlees bleken een stukje kwijt. Nu dus met een stukje honger (maar vanwege nog een stukje buik teveel zónder stukje koek) een stukje bloggen en dan zo een stukje voor de tv hangen om daarna en stukje te gaan lezen en een stukje te gaan slapen.

Morgen tweede hemelvaartsdag. U kunt ons desgewenst weer vinden in een speeltuin in de buurt. Dit keer mét zonnebrandcrème op. Anders kan ik stukjes vel uit mijn decolleté pulken morgenavond, en dat is ook weer niet de bedoeling.

Het kleedt zo lekker af

Meestal is de dansles van dochter besloten, maar dit keer mochten opa's, oma's, broers, zussen, vaders en vooral moeders erbij komen zitten. Leuk! Ik zat op de eerste rij, in het kleine zaaltje, waar alle kleine in roze en lila tule gehulde meisjes op een rijtje stonden te springen en te "handjes draaien" op het overbekende nummer van K3.

Zo ver zo goed. Maar toen had de juf bedacht dat het leuk zou zijn als het publiek ook mee zou doen. Oeps, zou dat lukken? Ik had wat gladde hoge hakken aan en bovendien kan ik echt niet dansen? Er werden gelukkig geen al te hoge eisen gesteld, we mochten met ons eigen kind een beetje rondhopsen en het kind moest dan op sein van de juf tussen de benen van de ouder door kruipen. Prima...

Totdat ik een vrolijke draai maakte en opeens oog in oog stond met euhm... nee toch? Ben IK dat?! Was ik ' s ochtends nog zo blij met de weegschaal die nog steeds op min 12 staat, dat strakke shirtje met koeienprint en zwarte -ahum- afkledende broek bleken toch niet helemaal dat te doen wat ik ervan had verwacht. 

Ik heb een tip voor de juf. Volgende keer doen we het liedje "Olifantje in het bos!". Ik trek wel iets in bijpassend grijs aan dan.

Ikmoetvanmijnoudersookzonodigietsmeteenofanderclubje

.. dus nu zit ik -naast tennisles- mijn 12 lessen "kennismaken met muziek" maar braaf uit..

Lijkt het hier nog enigzins op een rockstar in een melancholische bui..

 .. hier is het gewoon een hoopje ellende dat na schooltijd helemaal geen zin meer heeft om nog eens instructies en bevelen te volgen... en dan ook nog eens met zo'n onhandelbaar groot ding op je schoot... terwijl je vader je enthousiast aanmoedigt en foto's maakt...

Onmenselijk. Zou de SIRE eens een goeie reclamecampagne van moeten maken. Over kinderen en agenda's enzo.

Dansles

Weten jullie nog? Dochter heeft een paar proeflesjes dansen en gymen gevolgd (klik hier) met wisselend succes en een onverwachte wachtlijst. Maar afgelopen woensdag was het zover, ze mocht écht mee doen, eindelijk. Samen met vriendinnetjes A. en M. en natuurlijk vooral vriendin A. waarmee ze al de proeflesjes gedaan heeft.

We hadden het roze glim met tule danspak al een maand in huis (ik ben zo'n goede planner tegenwoordig!) en daar ging ze dan. Een beetje spannend, maar vooral heel erg leuk vond ze het. Wat een blije gezichtjes allemaal... het huppelt, het springt behoorlijk uit de maat, ze maken gracieuze buigingen voor de spiegel waarbij er eentje met haar koppie door de spiegel heen ging. Ze hebben er veel lol in en daar gaat het maar om, toch? En als we toch gaan zeuren over prestaties: ze danst nú al beter dan haar moeder.