De voorbereidingen van de bruiloft

Gij zult elke dag een blog schrijven. Is de wet van de blogger. Maar ja, soms komt het er niet van. Soms is er geen inspiratie, soms te veel maar is het uiteindelijk toch niet om te publiceren. De afgelopen week was hectisch. Werk, bruiloft, ziekte, familie, kinderen. Alles en niks.

De bruiloft dus, om het daar maar even bij te houden. Net als bij de babynamen doe ik een soort beschikbaarheids/marktonderzoek. Ik snuffel eens hier, kijk eens daar, brainstorm wat en zoek dingen uit. Wat veel tijd kost maar leuk is. De enorme lijst met mogelijke opties wordt dan in een paar minuten door Pappalien gescand en voor het merendeel doorgestreept. Het lijkt in dat opzicht precies op het zoeken naar babykamers of kindernamen. De paar overblijvers worden nader onderzocht en mijn brainflodders worden netjes in excel uitgewerkt. 

En van het weekend gaan we op twee locaties kijken en praten. Ben benieuwd! 

Weekend

Een druk weekendje was het, dit zomerse weekendje. Wat ik gedaan heb? Nou, eh, tja. Geen idee. Gewoon de dagelijkse dingen. De boodschappen, een marktplaats aankoop voor jongste afgehaald, in de tuin gewerkt, mijn ouders geholpen met de verjaardagsboodschappen, het cadeautje afgehaakt - eh afgemaakt, tassen ingepakt, eten klaargemaakt, ook alvast voor morgen. Hier en daar wat huiswerkplanningen gecontroleerd, achter de broek aan gezeten, getroost en moed ingesproken, een onderweg verloren huissleutel teruggevonden. een niet thuiskomend kind opgespoord. Achter kleuters fietsje aangerend, speeltuintje gedaan, zwemlesje bijgewoond, dochter naar vriendinnetje gebracht en weer opgehaald, heerlijk buiten gezeten in het zonnetje bij oudste zoons eerste tenniscompetitiedag.Spelletje gedaan, ijsje gekocht (maar niet voor mezelf). Kindjes gebadderd en in bed gestopt. Nagedacht over wat er de komende week allemaal op kindergebied op de planning staat en zover mogelijk voorbereid. Niks, dus. Eigenlijk.

En aan het einde van de dag, toen ze eindelijk op schoon en fris met volle buikjes en een goed gevoel in bed lagen, lag ik uitgeteld samen met man op de bank. Eindelijk even tijd voor onszelf, dus keken we een afleveringetje uit onze favoriete netfli.x.x serie van dit moment (Frin.ge). Met een glaasje wijn erbij.

Maar nu snel naar bed, want morgen om kwart over zeven begint mijn mama-dienst weer.

Te klein

Het past net op de achterbank, ons drietal. In het midden de oudste, aan zijn ene zijde zus op een stoelverhoger, aan de andere broertje in zijn kinderstoel. Riemen vast, auto starten, we gaan!

Het meisje praat soms gezellig mee, maar kijkt vooral naar buiten. Als we wat verder rijden wordt ze stiller en droomt ze weg, doet soms even haar ogen dicht.

Voor zover dat lukt. Oudste in het midden heeft namelijk een smal lijf, maar ook een smal plekje en vooral grote bewegingsdrang. Een tijdje houdt hij het nog wel vol om stil te zitten, zeker als hij grapjes mag maken en zelfverzonnen liedjes mag zingen. Broertje mag vermaken.

Broertje gaat daar meer dan graag in mee. Broertje, die een riante plaats heeft voor zo'n klein lijfje. Hij heeft geen problemen met stilzitten, maar wil wel heeel graag gehoord worden. Letterlijk en figuurlijk. Op mijn vraag "wie is hier een schreeuwlelijk?" zeggen de oudste twee kinderen niets, roept papalien keihard "IK NIET" in mijn oor, en kleuter zo mogelijk nog harder: "IK WEL!" Zelfkennis heeft ie wel dus.

Een kwartiertje is het gezellig. Na een half uur vragen ze wanneer we er zijn. Na drie kwartier is de auto te klein. De ene begint zich te vervelen, de andere vindt de grapjes niet leuk meer. Jongste is zijn rem even kwijt en gaat steeds harder commanderen en het "duw-voorzichtig-op-mijn-neus-spel" is uitgemond in flink rake klappen op de kop van oudste. Oudste kan veel hebben maar dit wordt ook hem te gek. Als zijn moeder dan ook nog eens begint te zeuren dat hij het zijn eigen schuld is en het niet had moeten uitlokken is de maat vol en zitten ze er drie te pruilen, te jammeren en te krijsen.

Ik heb gehoord dat er mensen bestaan die met een auto met kinderen erin gewoon naar Italie of Spanje rijden. Wonderbaarlijk. Dit jaar ligt ons vakantieadres op twee uur rijden en dat lijkt mij al een hele uitdaging.

Spelen!

Oudste is een lieve jongen, altijd behulpzaam, helpt graag broer en zus te vermaken, je kunt hem er goed bij hebben. Hij is onvermoeibaar en altijd vrolijk. Hij heeft niet zo'n hele harde stem, maar meestal hoor je waar hij zit aan het geluid van de omgeving: broer of zus die eerst heel veel lol met hem hebben (zij vragen en hij draait) maar na een tijdje zijn tomeloze positieve energie in hun persoonlijke ruimte niet altijd meer aankunnen. Omdat ze geraakt zijn door een rondzwaaiende arm. Of omdat de grapjes net te vaak herhaald worden of niet begrepen worden.

Gisteren was weer zo'n dag. Kindjes speelden lief, ik las een boekje. Oudste ging op verzoek van kleuterbroer mee op de trampoline. Ze sprongen en sprongen, ze maakten grapjes en lachten zich rot. Oudste had het over pretparken, en vergat even dat jongste nog maar klein is, niet te lang tegen dat tienjarige jongensgeweld kan en tijdsaanduidingen nog niet helemaal snapt. En jongste kan best heel erg irritant zijn omdat hij wél een flink stemvolume heeft en altijd zijn zin wil doordrammen. Soms is tien jaar gewoon te oud om met vierjarigen te spelen en te jong om als leuke verantwoordelijke oppas te fungeren.

Zodat even later de pleuris uitbrak en ik zuchtend mijn boek weg moest leggen. Een stuiterende tienjarige die gek werd van zijn broertje en niet meer met hem wilde spelen, en een overprikkelde boze dwarse kleuter die zeker wist dat we NU naar Plo.psaland gingen, dat broer met hem MOEST spelen. Dat hij NEE, NEE, NEE dat WIL IK NIET... en brul brul brul. Dochter, die lief zat te kleuren begon ook al een beetje te huilen dat ze het niet zo leuk vond, al die herrie...

Na een klein half uurtje was de rust weergekeerd. Gelukkig maar dat dat hier maar af en toe gebeurt, op de een of andere manier heb ik wel de rest van het weekend nodig om van dat half uurtje bij te komen...

(Niet) goed bezig

Kinderen naar school gebracht - check
Peuter naar peuterspeelzaal - check
Weer terug naar school: luizenmoeder gespeeld - check
Wasje gedraaid - check
Kopje "welness vol gezonde kruiden thee gezet" - check
De mobiele fietsenmaker gebeld - check
Computerproblemen op fora en helpdesk aangekaart - check
Nieuwe pilatesclub opgezocht en proefles aangevraagd - check
Rekeningen betaald - check
Weekendje weg met de familie geboekt - check
Papieren klaargelegd voor morgen - check
Met frisse moed begonnen aan een dag vol fruit en groente - eh.. check
Blogje geschreven - check

Blogje verzonden en toen weer teruggehaald. Want ineens realiseerde ik me...  dit is het niet. Ik word inderdaad blij en vrolijk als ik lekker op kan schieten, dingen doen die er te doen zijn. Ik wil altijd zo veel en ik vaar wel bij "produktie draaien". Het irriteert me dan ook als het allemaal niet zo lukt: zo'n dag als gisteren dat er dingen kapot gaan en reparatie weer tijd vraagt die ik niet heb, ik mijn plannen moet omgooien of  opschorten. Maar goed, zo'n dag, daar kom ik wel overheen. Als ik de dag erop dan maar weer lekker meters kan maken. Met wat dan ook. Onkruid trekken, stukjes schrijven, programmeren of luizen tellen. Maakt niet uit. Resultaten zien.

En dat is lastig als thuisblijfmoeder. Ik ben de hele dag echt druk, vrijwel geen moment voor mezelf in ieder geval. Maar als ik 's avonds op de bank in elkaar zak en probeer te bedenken wat ik allemaal heb bereikt dan weet ik het eigenlijk niet. Ik heb de hele dag opgeruimd maar mijn huis ziet er nog steeds uit alsof het ontploft is. Ik heb eten gekookt, maar de bordjes van de kinderen zijn nauwelijks aangeroerd. Ja, peuter. Die heeft de ene helft in zijn haar gesmeerd en de andere helft op mijn witte vloerkleed. Opvoeden dan? Pfff. Dochter kreeg een driftbui en zoon heeft de halve avond alleen voor de tv gehangen. Als er al resultaten zijn dan waarschijnlijk pas over een jaar of twintig te zien. En in dat ene halfuurtje dat ik mijn handen vrij had heb ik zoveel kleine klusjes proberen te doen dat ik de rest van de dag een gigantische hoofdpijn had en niet kon genieten van de verhalen van de kinderen toen ik ze 's middags weer van hun clubjes ophaalde.

En dat is toch eigenlijk stom? Waar is die mindfulnes gebleven? Het ophalen van kinderen is geen taakje dat even snel afgecheckt moet worden maar iets leuks. Iets waar ik vroeger toen ik de hele dag op kantoor zat naar uitkeek. Die blije gezichtjes als ze je zien staan, de mooie verhalen... En ik wilde fijn bij peuter zijn om hem groot te zien worden. Dan moet ik niet zeuren dat ik geen tijd heb om nieuwe websites op te zetten, dat gaat nu eenmaal heel slecht samen.

Het kwartje is weer eens gevallen. Ik heb voor de rest van de dag maar een ding op mijn to-do lijstje staan. Gewoon eens heel goed opletten, kijken en luisteren. En vooral genieten.

Mijn zegeningen tellen - check ... eh.... bezig!

Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een

Dank jullie wel voor alle steunbetuigingen. Met mij gaat het prima hoor, al ben ik stijf en heb ik spierpijn en pijnlijke armen en billen  (en een lompe vent die me gewoon op mijn kont slaat in plaats van mijn totale achterkant zacht en liefdevol te masseren...)  Het horloge is helaas overleden, maar opeens zie ik het nut in van een man die horloges verzamelt, ik zit niet zomaar zonder.

Verder een druk dagje. Wegbrengen, ophalen, wegbrengen, ophalen, ophalen, wegbrengen en omgekeerd. En tussendoor nog een poging gedaan de berg sinterklaascadeautjes aan te vullen. Domme Vinex huisvrouw als ik ben dacht ik even snel naar het centrum van de grote stad te kunnen. Met de auto. Met de nadruk op Even Snel....

Dus ik heb vooral ándere auto's gezien (waarvan wel eentje van heeel dichtbij, die opeens stil bleek te staan voor mijn neus), wegomleidingen, bouwvakkersbillen opbrekingen, files, stoplichten en een parkeergarage. Daarna kon ik precies twee minuten in de H.EMA (of all places, die zit namelijk ook gewoon hier om de hoek) gewinkeld en toen moest ik weer terug rennen om op tijd te zijn voor de eerstvolgende ophaalbeurt.

Hijg. Puf. Nu weer even thuis, snel een blogje typen, een slokje appelsap, een stukje chocola een boterham en dan weer weg. In een volgend leven laat ik dat rijbewijs gewoon zitten en neem ik vlieglessen. En zo'n kek rood-blauw pakje met cape. Scheelt ook op de trap, denk ik.

Mindfullless

Ik ben een held in multitasken: terwijl ik de bedden opmaak scheer ik mijn benen en euh... Nouja, dat soort dingen. Maar vooral ook in mijn hoofd is het druk, tijdens de klusjes van vandaag bedenk ik vaak alvast wat en hoe het morgen moet. Soms is dat handig, maar soms zou ik gewoon ook wel eens echt puur van het moment willen genieten. De helft van mijn gedachten gewoon even stil zetten. In alle rust in de speeltuin alleen maar toekijken hoe peuterzoon nét niet bij de bovenste trede van het klimrek kan in plaats van na te denken over hoe zijn eerste schooldag zal verlopen over een jaar of twee.

Tijd voor wat mindful(l)ness -mindlessness - les. Dacht ik. De eerste les kwam ik een kwartier te laat binnen, helemaal in de stress omdat ik de plaats van bestemming niet op tijd had kunnen vinden. Hijgend en puffend stormde ik het zaaltje in waar al een kringetje 35+ vrouwen met de ogen stevig dicht ogen al wiegend zat te voelen waar hun billen eigenlijk precies zaten.  

Na een uur of twee was het klaar, en was ik best wel ontspannen. Ik kan het wel hoor! Als ik er de tijd maar voor neem. Maar dat huiswerk, dan, tussen de lessen door. Elke eerste hap van elke maaltijd met aandacht proeven? Ha. Terwijl ik peuter voer, dochter aanspreek op haar eetgewoonten en zoon probeer uit te horen over zijn dag op school? Niet gelukt. En dan op een matje gaan liggen mediteren, cd-tje erbij en me veertig minuten helemaal  terugtrekken uit het gezinsleven? Poe. Als ik als eens kindvrij ben heb ik voor mezelf nog zoveel te doen... Maar als ik over een maandje weer wat tijd heb zal ik het proberen. Het lijkt me wel lekker eigenlijk.

Vrije dag

Zaten we toch bijna in een leuk pretpark vandaag met de hele familie. De juffen hadden weer eens bijscholing nodig, dus de kinderen waren vrij. Peuter was ook vrij en in voor iets leuks, maar papa moest opeens op het laatste moment toch iets Heel Belangrijks doen op het werk.

Dus. Plan B, iets overzichtelijkers voor een alleenstaande moeder. Een kinderboerderij? Een speeltuin? Eerst maar eens uitslapen (half acht), en daarna wat eten en een spelletje. Even strijken terwijl de oudste twee heel lief samen met de lego speelden.

En toen werd dochter uitgenodigd voor een middagje speeltuin. Ze werd opgehaald en wordt ook weer thuisgebracht, later op de middag. Peuterzoon smeekte of hij naar bed mocht, en ik kreeg opeens een visioen van oudste die fijn achter de computer zou gaan zitten spelen terwijl ik achter mijn boek mijn ogen dicht zou doen in het heerlijke zonnetje buiten op de veranda.....

Ik had me nét geinstalleerd, en *fckerdefckheerstamebij* daar kwam vriendje S. voorbij op zijn step. Ken je dat, van die vriendjes die je op zich helemaal niet onaardig vindt, waar je kinderen dol op zijn, waarvan je het prima vindt dat ze samen spelen. Bij hem thuis of op school, NIET op je rustige vrije middag bij jou thuis. Omdat het dan niet alleen klinkt alsof de derde wereldoorlog is uitgebroken maar je huis er nadien ook ongeveer zo uitziet.

He, S., kom er in! riep ik dus vrolijk. En bedacht me dat ik gelukkig nog niet had gestofzuigd, dat peuter nu echt niet zal kunnen slapen vanmiddag en dat ik vrij zeker weet dat zijn S. zijn ouders een goede aansprakelijkheidsverzekering hebben.

Akkefietje

Zoon knerpt niet snel. Dus als hij thuis komt, beetje beteuterd kijkt en vertelt dat een jongen hem in de speeltuin heeft omgeduwd en met zijn hoofd keihard tegen de grond heeft geduwd, tot twee keer toe, dan is er wat aan de hand. Dat was dinsdagavond. Er was niets gebeurd, zoon had niets gedaan. Hij deed het zomaar!

De dag erop, we zitten in de auto, vertelt hij tussen neus en lippen door dat diezelfde jongen hem op school in de gang tegenkwam en hem met zijn hoofd tegen de deur aan heeft geslagen. Watkrijgenwenou?! Mammalien-bijt-op-tong-want-mag-niet-vloeken.  Ook pappalien kon het niet echt waarderen (understatement). 's Nachts lag ik wakker met zorgen over een opgroeiend psychopaatje dat de pik op mijn arme onschuldige zoontje heeft. Zoon zal toch geen type zijn dat pestkoppies aantrekt? Echt afschrikwekkend ziet hij er niet uit, integendeel. Dus zat ik vanmorgen bij de juf met het verhaal. Zij zou er werk van maken.

En dat deed ze. De juf had inderdaad met die jongen gepraat. Maar ook met zoon. Want zoon bleek toch wel een beetje aanleiding gegeven te hebben, hij had met zand gegooid volgens de tegenpartij(*). Aha... het oud-hollands zelfgebakken modderballen gooien! Dat is inderdaad een lokale sport hier. Sommige jongens vinden dat leuk. Zoon doen dat niet om te pesten dus, maar gewoon omdat dat het spel is. Blijkbaar had deze jongen het even leuk gevonden en toen niet meer. En dat had mijn zoon dan weer niet zo goed begrepen en misschien was er wel een beetje modder per ongeluk wat op de verkeerde plek terecht gekomen, dat geloof ik graag. Maar in plaats van even duidelijk en netjes stophouikikwilnietmeer had de jongen er maar op los gebeukt. En de dag erop nog een keer. Vergevingsgezind is anders, maar goed. Dat heeft de juf hem hopelijk aan het verstand gepeuterd. Later kwamen ze elkaar weer tegen "en deed hij niks" volgens zoon.

En de mijne? Die had dus wel degelijk (een beetje) aanleiding gegeven. Omdat een moeder zich toch ergens zorgen over maken moet maak ik me dan maar weer zorgen over het feit dat zoon zo lekker in zijn eigen wereldje zit dat hij het helemaal niet door heeft. Zijn wereld is druk, vol actie en fantasie, hij vermaakt zich er prima. Met (liefst wat drukkere fantasierijke) vriendjes maar ook alleen. En dat hij daarbij niet altijd oog heeft voor de rest van de wereld met andere mensen die hij soms per ongeluk wat in de weg zit, en dat sommige mensen daar wat minder goed op reageren, dat is iets waar hij zich dan weer niet druk om maakt. Daar heeft hij een moeder voor.

Vrijmarkt

Heb ik verdorie gisteren dé (royal) wedding al gemist op tv, vandaag de feestelijkheden van Bea en familie ook al niet gezien. Hoe kan ik nou toch meepraten??

Wat ik wel heb gedaan? De was, de was, de was.... tassen uitpakken, boodschappen doen, heel veel poepluiers verschoond met elke keer slechts één hard keuteltje. En tussendoor de viezigheid van dochter opgeruimd die over haar nek ging op de bank. Vannacht had ze oorpijn, vanmorgen was ze beroerd. Na een oranje tompouce ging het weer. Het traditionele rondje over de vrijmarkt ging ook nog. We hebben een zak vol losse centen omgewisseld voor mooi meisjesknutselspul, mooie legpuzzels voor peuter, een spel en wapenschild voor oudste en nog wat troep (voor papa die nooit genoeg troep heeft).

Oja, en de omzetbelasting. Ook altijd een leuk feest. Maar nu is het klaar. En denk ik dat ik papa de kinderen naar bed laat brengen. Ik heb namelijk spierpijn, zere billen en benen, en rug. Ik ril me rot, en eh... eigenlijk voel ik me gewoon beroerd. Ik ga lekker naar bed met mijn teiltje. Tot morgen!

Stuiterballen

Vanmorgen toen mijn interne klok een paar minuten voor zeven aanwees bleek de wekker opeens op een paar minuten voor acht te staan. Ha, fijn, dacht ik nog. Alweer een uur dichter bij het moment dat ik vanavond mijn bed weer in kan rollen. Maar kinderen voelen haarfijn aan dat er een uur minder in de dag zit, dus hebben ze het driedubbele uit die overgebleven uren weten te halen.

Ik weet niet wat het was vandaag, of het aan de doorgeslagen klok lag, aan de lentekriebels, aan de lange autorit gisteren? Misschien heeft de fabrikant van die gruwelijke surprise-eieren waar oma weer mee aan kwam zetten bij wijze van surprise voor de ouders een adhd-opwekkende stof aan de ingrediënten toegevoegd.

Oudste stuiterde de trap af vanmorgen en is tot op dit moment nog niet uitgestuiterd. De andere twee vonden het ook leuk en deden vrolijk met hem mee. Tot ze er zo aan het einde van de middag wel een beetje erg moe van werden en het op huilen uitliep.

We hebben veel gedaan, lekker buiten, veel gespeeld, veel prikkels. Een beetje teveel misschien. De altijd al wat moeizamere momentjes in huize Mamalien - even voor het avondeten en vlak voor bedtijd - waren vandaag een extra uitdaging. Een mini-depressie, een onvervalste driftbui, veel gemopper en gehuil om niets. Inmiddels zijn ze toch allemaal gewassen, schoongepoetst, getroost en zijn twee van de drie al blij gaan slapen. En dat was hard nodig.

En wat nou wijsheid is, die derde stuiterbal extra vroeg of extra laat in zijn bed gooien, ook nog met dat uur eerder morgenochtend (máándagochtend!) in het vooruitzicht?!  Maandagochtend is namelijk alles stom. Nog stommer dan aan het einde van een leuke drukke dag. Gelukkig is het leed maandag even na half negen meestal weer geleden. Zowel voor de kinderen die lekker bij de juf tot rust-en-regelmaat komen, samen met hun vriendjes aan het werk gaan als voor mama die heerlijk alleen met een rustig puzzelende dreumes kan beginnen aan de maandagochtendschoonmaak.

Rusthuis

Na vrijdag het allerlaatste maar meest intensieve onderdeel van de verjaardag van oudste te hebben gehad (het kinderfeestje) dacht ik eerst wel een weekend nodig te hebben om weer helemaal tot mezelf te komen. Maar omdat er geen rusthuis in de buurt is die mij hebben wil ben ik vrijdagavond maar om een uur of half negen gaan slapen. De zaterdag en de zondag waren gevuld met twee keer een vader en twee keer een moeder waar je een kwartier lang onbenulligheden mee staat uit te wisselen voor ze eindelijk weer oprotten en hun kinderen achterlaten/meenemen twee speelafspraakjes hier thuis en met het begeleiden van een of meer van mijn eigen bloedjes naar zwemles, bibliotheek, subtropisch familiezwemparadijs. Oja, en de speelgoedwinkel. Want er moet na zo'n kinderfeestje natuurlijk altijd wel wat geruild worden omdat er altijd moeders zijn die zich er met een snelle greep uit het dit-vindt-elke-8-jarige-leuk-vak vanaf maken heel toevallig een keer of drie hetzelfde cadeau bleek uitgezocht...

Toen mijn zenuwen bijna hersteld waren van de drukte van al die kindertjes begon gisteravond de brandmelder te piepen. Om de vijf minuten een door merg en been gaand riedeltje. En dat alleen maar om te vertellen dat zijn batterij bijna op was. Die batterij die de mannen van de alarmcentrale elk jaar komen vervangen a 25 euro per batterij. Fijn! Van de muur trekken hielp niet, kwamen we achter, integendeel, toen begon het ding echt alarm te slaan en stond de buurman al bijna met een brandblusser in onze voortuin. Dus vanmiddag, toen ik eindelijk even lekker op mijn luie stoel op een windvrij plekje in het zonnetje lag, liep er een vreemde vent in mijn huis nog meer piepjes te veroorzaken, met veel gefoeter en heen en weer geren. Maar toen hij eindelijk vertrok was het piepje ook weg, dus dat viel mee.

Maar goed. Ik lag dus op mijn stoeltje in het zonnetje. Boekje erbij, ogen dicht. Ken je dat? Kleine Q lag na zijn grote wildwaterglijbaanavonturen van vanmorgen uitgeteld in zijn bedje, de andere kindjes hadden de buurkindjes gevonden en speelden vrolijk buiten met ballen en springtouwen zodat ik bij elke auto die langsreed opsprong om te kijken of ze allevier nog rechtop stonden. De hutspotstamp die op mijn avondprogramma stond werd geannuleerd en man heeft tosti's gemaakt. En toen was er rust. Heerlijk.