Je krijgt er zoveel voor terug

Hij wilde geen chips. Op zich had dat al een alarmbel moeten doen rinkelen. Hij zag wit en hing wat. Wilde naar bed, buikpijn. Ah, dacht ik, hij is moe!! Het was wel tijd, dus ik begeleidde hem naar zijn kamer. Die conclusie bleek echter ietwat kort door de bocht.

Ik stond - vraag niet waarom - even gebukt half onder, half naast de halfhoogslaper waar hij inmiddels in gekropen was. "Ik ben ook een beetje missel.." wilde hij nog zeggen, maar toen vloog de eerste golf al op mijn achterhoofd.

Terwijl ik de gele brokken langzaam over mijn rug mijn onderbroek in voelde glijden kwam er een tweede golf, over de vloer. De derde kwam natuurlijk toen ik nét onder de douche mijn haar had ingezeept. Zie je het voor je?

En wat moet je dan? Man was ergens verderop heel zakelijk belangrijk heel veel bier aan het drinken, voor grote broer en zus was dit karweitje net even te veel gevraagd. Met een half ingezeept hoofd en druipend lijf stond ik dus weer in zijn kamertje. Om mijn best-wel-stoer manneke te troosten en de grootste ellende vast te verwijderen van de vloer.

Leuk hoor, kinderen. Het is wel wat investeren, maar je krijgt er zóveel voor terug! :-)

Friends

Vanmiddag kregen we bezoek. Een schoolvriendinnetje, nee -  een brutaal kind dat bedacht dat ze vanmiddag in het huis van mijn dochter wilde spelen. Tijdens de lunch had ze me al bijna zover dat ik haar oren met haar boterham met leverpastei wilde uitwassen. Ze begon eerst heftig te protesteren toen ze zag dat er (een beetje) boter op zat, zodat ik twee nieuwe heb moeten ontdooien en smeren. Kreeg ik hem daarna voor de tweede keer terug omdat er "zo weinig leverpastei op zat". Aarrrggh. Misschien dat haar moeder het assertief noemt, ik zou het niet in mijn hoofd hebben gehaald, vroegah... nog liever droog brood met spijkers gegeten dan... 

Even na het eten gingen ze spelen. Helaas bleek na een kwartier dat er "niets was om te spelen". In ieder geval niets wat ze allebei leuk vonden. En dan vooral stug volhouden natuurlijk, dat wat die ander voorstelt écht héél stom is. De één zat in de gang, de ander op de trap. Mijn tactiek - negeren en flink met mijn stofzuiger te keer gaan tussen de dames door zodat ze misschien zouden ophoepelen naar elders om daar iets te gaan zoeken om te spelen - werkte niet. Ik had ze bijna zover dat het speelafspraakje voortijdig afgebroken zou worden, maar niemand wist het telefoonnummer van haar moeder... Mijn blik beloofde al niet veel goeds en dochter was ook de wanhoop nabij, maar oudste wierp zich op als geduldig mediator / gezellig entertainer en nodigde de dames uit voor een partijtje bomenklimmen buiten. Mijn held! 

Ze kwam net nog even terug om te "plassen", en passant ook even vragend of ze nog wat lekkers mocht (een stukje boterkoek nota bene, dat bliefde ze wel) maar ik heb heel stoer NEE gezegd en haar weer naar buiten gestuurd. Waarom zijn de kinderen waar mijn dochter thuis altijd hooguit een (één) tumtum krijgt zelf altijd zo aan het zeuren om snoep bij ons thuis? 

Hier dan maar een foto van dochter met wat gezelliger vriendinnen, vorige week op de Lego World dag gemaakt. Na zoon is ook dochter een enthousiaste bouwer geworden. 

Weekend

Een druk weekendje was het, dit zomerse weekendje. Wat ik gedaan heb? Nou, eh, tja. Geen idee. Gewoon de dagelijkse dingen. De boodschappen, een marktplaats aankoop voor jongste afgehaald, in de tuin gewerkt, mijn ouders geholpen met de verjaardagsboodschappen, het cadeautje afgehaakt - eh afgemaakt, tassen ingepakt, eten klaargemaakt, ook alvast voor morgen. Hier en daar wat huiswerkplanningen gecontroleerd, achter de broek aan gezeten, getroost en moed ingesproken, een onderweg verloren huissleutel teruggevonden. een niet thuiskomend kind opgespoord. Achter kleuters fietsje aangerend, speeltuintje gedaan, zwemlesje bijgewoond, dochter naar vriendinnetje gebracht en weer opgehaald, heerlijk buiten gezeten in het zonnetje bij oudste zoons eerste tenniscompetitiedag.Spelletje gedaan, ijsje gekocht (maar niet voor mezelf). Kindjes gebadderd en in bed gestopt. Nagedacht over wat er de komende week allemaal op kindergebied op de planning staat en zover mogelijk voorbereid. Niks, dus. Eigenlijk.

En aan het einde van de dag, toen ze eindelijk op schoon en fris met volle buikjes en een goed gevoel in bed lagen, lag ik uitgeteld samen met man op de bank. Eindelijk even tijd voor onszelf, dus keken we een afleveringetje uit onze favoriete netfli.x.x serie van dit moment (Frin.ge). Met een glaasje wijn erbij.

Maar nu snel naar bed, want morgen om kwart over zeven begint mijn mama-dienst weer.

Van je kind moet je het hebben

"Mama, jij bent eigenlijk niets geworden. Nou ja, behalve moeder dan. Maar geen kapster ofzo." We zitten samen in de auto en mijn dochter van acht reduceert me tot bijna niets.

Heb ik daarvoor jaren gestudeerd, de ingewikkeldste problemen opgelost, de meest irritante collega's vriendelijk blijven benaderen? Leaseauto en vast inkomen opgegeven om voor de kuikens te kunnen zorgen, ze de hele dag overal heen kunnen chauffeuren? Ik vlecht zelfs haren als een bijna echte kapster...  En als ze dan eindelijk op school zitten, dan probeer ik nog wat te zzp-en ja. Maar blijkbaar combineer ik moedertaken en dat beetje betaald werk zo goed dat dat niemand meer opvalt... (En mocht ik buiten schooltijd al eens achter een computer gaan zitten dan is er altijd wel een kuiken dat mijn aandacht vraagt voor iets Zeer Dringends)

Het zij zo. Ik ben niks. Ik hoop maar dat man en kuikens het toch een beetje waarderen, dat ik in het belang van de familie helemaal niets doe.  

Mooi

Een van de mooie kanten van de herfst, die prachtige spinnenwebben 's ochtends als je naar buiten gaat. (Er met je hoofd of arm tegenaan stoten is minder lekker, maar vandaag waren ze goed zichtbaar gelukkig).

Mijn dag begon goed dus. Jongste vertelde spontaan tegen papa dat hij het altijd zo leuk vindt als broer en zus op school zitten en papa op zijn werk. "Want dan zijn mama en ik alleen samen!" En dan gaan we blijkbaar altijd leuke dingen doen... volgens hem. Meevaller!

Maar nu zitten ze alle drie op school en moet mama zelf zo ook opdraven: ik mag meedoen met de atletiekdag van (onder meer) groep 5! Mijn afkeer van atletiek en sportdagen is zoveel jaar na mijn eigen schoolcarriere wel enigszins gesleten. Bovendien hoef ik nu alleen maar aan te moedigen, uit te leggen en te meten hoe ver dan wel hoog ze gesprongen hebben. Op het fietsen heen en terug na is dat waarschijnlijk de zwaarste fysieke inspanning van mijn atletiekmiddag...

Kan iemand nog even een zonnetje regelen?

Statistieken

Ik ben dol op lijstjes en statistieken, nutteloze feitjes en verborgen verbanden. Zo maakte ik als prille puber lijstjes van alle (..) jongens die ik meer dan leuk vond, en scoorde rapportcijfers voor ze op allerlei categorieën. Suf he. Maar je bent een beta-nerd of niet. Bovendien durfde ik de onderwerpen van mijn lijst toch niet echt aan te spreken laat staan te zoenen, dus ja... je moet wat.

Tijdens de studie en het werk later bleek het trouwens ook nog een serieus en nuttig iets. Dat opschrijven en analyseren van gegevens in het algemeen bedoel ik. Het eigenschappenlijstje van die jongens heb ik weggegooid. Jammer, had graag nog een keer een controle 30 jaar na dato gedaan, haha, om te zien hoe ze allemaal dikke lelijke kale (bijna) midlife mannen met suffe baantjes en lelijke vrouwen geworden zijn.

Maar goed. Lijstjes. Wanneer je kinderen krijgt, van die niet pratende wezens zonder gebruiksaanwijzing waar je wel heel zuinig op bent, ben je dus al snel weer met zo'n lijstje bezig. Elke zelfhulpgids en adviserende website roept dat het "zeer handig is om in een boekje te noteren hoe vaak en wanneer en in welke omstandigheden het voorkomt". Wat "het" dan ook mag zijn.

Dus begonnen we al vrij snel na de geboorte van de eerste met een heuse excel sheet waarin man en ik aantekenden wanneer het kind een fles had gehad. Handig omdat we afwisselden en we niet altijd van elkaar wisten wanneer er gevoed was (bovendien ben je zo verrot de eerste tijd dat je het zelf ook niet meer weet). Ik kan nu nog terughalen wat er dat eerste half jaar aan poedermelk in is gegaan, op welke tijden, en hoeveel gehuil / slaap / teruggegeven mondjes / poep en plas dat opleverde en zou daar een prachtige analyse op los kunnen laten. Erg nuttig, maar inmiddels minder actueel. (Op patat lijkt hij prima te groeien en de boertjes komen er ook uit zonder onze hulp.)

Wel volgden daarna nog weer hele andere lijstjes, voor elk kind wel wat. Stapels met notitieboekjes heb ik liggen (en dan vraagt men zich nog af waar die thuisblijfmoedertjes zo moe van worden...). Ik houd bij wat er gegeten wordt op een dag. Lijstjes met ingenomen medicatie en vermeend resultaat. Een molboekje. Sinds kort ben ik begonnen met een boekje met op de voorkant in grote letters het p-o-e-p boek. Wat gaat er in, wat komt er -en vooral ook wannéér- uit. Het onderwerp van deze studie kan bijna zelf lezen, maar moet nog steeds door ons aan zijn haartjes naar de wc worden gesleurd, anders zit het er na drie weken nog in en begint hij vreemd gedrag te vertonen (en ik ook).

Morgen maar eens langs de huisarts, met mijn boekje. Mij verrassen ze niet meer met moeilijke vragen.

Haar

Vrouwen en haar, dat is wel een puntje, begreep ik gisteren. En terecht. Vraag dat ook maar eens aan Fientje, ons poezelbeest. Mevrouw werd op een slechte dag in de kerstvakantie wakker en ontdekte dat een hele beroerde kapper zomaar een stuk uit haar mooie witte bontje had geschoren. Dat hij en passant ook nog wat voortplantingsorganen heeft meegenomen en dat wij daar dan weer een smak geld voor moesten betalen, dat boeide haar verder niet zo geloof ik.

Wat haar wel tegenviel was dat ze bij thuiskomst geen brokjes in haar bakje vond. Op advies van diezelfde knipper. Dus sprong ze met hechtingen en al voor het eerst van haar leven bovenop het aanrecht, op zoek naar iets eetbaars.

Inmiddels is dat gedoe met draagmandjes in de auto en uithongeren en zo allemaal weer vergeven en vergeten. Er is genoeg lekkers in de bakjes terecht gekomen de afgelopen dagen. Fien zal nooit de geneugten van het moederschap ervaren, maar ze heeft me toevertrouwd dat ze dat niet zo heel erg vindt. Zolang ik haar maar lekker blijf kroelen. En dat haar mooie vachtje weer aangroeit. Want zo'n kaal stuk blote roze buik - met rolletjes wanneer ze in een ongunstige houding gaat zitten- daar zit natuurlijk geen enkele vrouw op te wachten.

Op vakantie tot en met 2 januari

Er kwam direct een auto-reply op de mail die ik mijn lief op zijn werk had gestuurd: "Mensen, ik ben tot 2 januari op vakantie." Dat moest ik even verwerken. Toen hij vanmorgen op zijn fietsje stapte heb ik niets vreemds aan hem gemerkt. Wat zou er aan de hand zijn?

Meneer was natuurlijk de eindeloze stroom vragen van collega's en kinderen zat en is rechtstreeks naar Schiphol gegaan. Aldaar een tandenborstel gekocht en morgen ligt ie met zijn billen op het warme zand, ergens in een rustig baaitje te luisteren naar de aanspoelende golven. Even ging er een steek van jaloezie door me heen: dat had ik potverdorie ook wel gewild! Een dagje. Oke, een half dagje. Niet tot 2 januari in ieder geval. 

Zou er iets anders aan de hand zijn? Heeft hij na het lezen van mijn berichtje gisteren wellicht ook een midlife crisis te pakken en is hij er met een blikkerige, graatmagere achtienjarige vandoor. Samen op een stoere motor Route 66 af. Om zich daarna aan te sluiten bij Greenpeace en zich voor de walvisvaarder te werpen? Zeer onwaarschijnlijk. 

Nog wat nadromend over dat zachte witte strand ben ik inmiddels lekker aan het wegdoezelen in het zonnetje. Ik bedoel, waarom zou je koken als je man toch niet thuiskomt? Voor de kinderen hoef ik het niet te doen en als ik zelf nog eens een graatmagere snol wil worden moet ik toch echt gaan stoppen met eten.  

En dan komt er een sms-je binnen: "Ben om 18 uur thuis. Honger!!"

Mammalien staakt

Mijn kindjes zijn mijn alles, ik ren voor ze, ik denk aan ze, de hele dag. Maak ik plannen, dan draaien die vooral om de kinderen, óók op de uurtjes dat ik ze niet om me heen heb. Gisteren was ik in het winkelcentrum, op jacht naar vullingen voor mijn vaders pen. En zoals elke moeder wel weet, kijk je dan ook vooral nog even naar leuke kinderkleding, accessoires voor de kinderkamer, spelletjes én een cadeautje voor het vriendje dat volgende week zijn kinderfeestje geeft... En toen stuitte ik per ongeluk zomaar op een hele mooie portemonnee. Super zacht leer, vakjes en ritsen, en vooral verkrijgbaar in allerlei mooie kleurtjes. Maar hé, zomaar zestig euri aan jezelf uitgeven... ik heb bovendien een portemonnee die het nog prima doet. Dat hij al twintig jaar oud is maakt even niet uit, toch?

Deze morgen begon zoals alle andere ochtenden: zorgen dat ikzelf en vooral de kindjes op tijd klaar zijn voor de nieuwe dag. Met het gewone peutergeneuzel: geen sokken aan willen, alleen uit papa's bord eten en zijn eigen bordje -waar precies hetzelfde in zit - weigeren. Pubergedrag van de zesjarige dochter, die er tegenwoordig een sport van maakt om het ochtend- en avondritueel en vooral mama's geduld zo lang mogelijk te rekken. Ze ging uit haar dak toen ik haar klittenbol probeerde uit te borstelen. En toen knapte er iets in mijn hoofd, zoals dat heet in boeken waar vervolgens de persoon in kwestie helemaal los gaat en de meest gruwelijke misdaden begaat.

In mijn geval viel het mee, ik heb alleen maar wat gestaakt. Ik heb zoon laten zitten zonder sokken, dochter met klittenbol en ben alleen naar buiten gegaan om mijn fiets te pakken. Nog geen minuut later stond peuter mét sokken en schoenen (lang leve grote zus!) in de gang, en stond dochter zelf, zélf haar fiets uit de schuur te trekken. Ze had nog een klittenbol maar jas en laarzen waren aan en de schuurdeur ging netjes dicht toen ze er uit was. Oudste was natuurlijk wel zijn schooltas vergeten, maar zijn tanden waren zowaar gepoetst en hij fietste al vrolijk rondjes in afwachting van de rest van de familie. Wonderbaarlijk, wat ze soms toch zelf kunnen.

Ik heb ze net alle drie afgeleverd op school en peuterspeelzaal, en nu heb ik opeens drie uurtjes vrij. Wat zal ik gaan doen?! De wereld ligt voor me open. Het oorspronkelijke lijstje: huis poetsen, op zoek naar leuke dingen voor de nieuwe kinderkamertjes, kinderboeken in de bieb halen, strijken... dat schrap ik even. Vandaag ben ik even geen Mammalien maar gewoon Caro.lien. Als ik nog maar weet hoe? Dit stukje gaat in ieder geval toch weer over mijn bloedjes, maar zo meteen ga ik even helemaal alleen aan mezelf denken. En die portemonnee, die heb ik in ieder geval vast besteld. 

Opgave 1 (met bonus)

Probleemstelling: 

- Peuter is overdag zindelijk. Dat gaat prima. Hij trekt zijn onderbroek zelf uit en plast op het potje als dat nodig is. (Helaas nog niet op die grote wc, maar dat is opgave 4 van dit tentamen)  
- Peuter vindt luiers niet zo fijn meer.
- 's Nachts moet peuter ook nog wel eens (heel veel) plassen.
- Peuter slaapt in een ledikantje met spijlen en kan daar zelf niet uit klimmen.
- Peuter kan wél zelf zijn luier uittrekken.

Vraag:

Hoe ziet peuters bed eruit als mama hem 's ochtends komt halen? Hoe ruikt het? Hoe voelt peuters rugje en buikje? Wat kreunt zegt mama als ze merkt dat het weer zover is en wat gaat ze dan direct maar doen?

En voor de bonus:

Een structurele oplossing is gewenst. Wat zouden ze kunnen doen om dagelijkse herhaling te voorkomen? voordat het hele huis naar apenhok ruikt?  

Van de wal en de sloot

Peuter weet dat ik het fijn vind als er af en toe wat wordt opgeruimd. Dus helpt hij mee. Zo verdween de net bezorgde post met een beetje duwen en trekken zó weer door de brievenbus naar buiten en werden de laatste druppels melk uit zijn bekertje over het tapijt uitgestrooid.

Terwijl ik dat weer probeer te herstellen gaat hij even plassen. En komt zonder onderbroek terug. Waar die nou weer is gebleven? Hij loopt bereidwillig mee naar de afvalbak in de keuken. Daar mama. Het valt niet mee om wel het potje te raken maar niet je onderbroek, dus eh... weg ermee. Het potje zelf heeft hij gelukkig niet weggegooid. Wel geleegd. Voor ongeveer de helft ín de wc...

Ik knijp mijn handen dicht met zo'n hulpvaardige peuter.

(Niet) goed bezig

Kinderen naar school gebracht - check
Peuter naar peuterspeelzaal - check
Weer terug naar school: luizenmoeder gespeeld - check
Wasje gedraaid - check
Kopje "welness vol gezonde kruiden thee gezet" - check
De mobiele fietsenmaker gebeld - check
Computerproblemen op fora en helpdesk aangekaart - check
Nieuwe pilatesclub opgezocht en proefles aangevraagd - check
Rekeningen betaald - check
Weekendje weg met de familie geboekt - check
Papieren klaargelegd voor morgen - check
Met frisse moed begonnen aan een dag vol fruit en groente - eh.. check
Blogje geschreven - check

Blogje verzonden en toen weer teruggehaald. Want ineens realiseerde ik me...  dit is het niet. Ik word inderdaad blij en vrolijk als ik lekker op kan schieten, dingen doen die er te doen zijn. Ik wil altijd zo veel en ik vaar wel bij "produktie draaien". Het irriteert me dan ook als het allemaal niet zo lukt: zo'n dag als gisteren dat er dingen kapot gaan en reparatie weer tijd vraagt die ik niet heb, ik mijn plannen moet omgooien of  opschorten. Maar goed, zo'n dag, daar kom ik wel overheen. Als ik de dag erop dan maar weer lekker meters kan maken. Met wat dan ook. Onkruid trekken, stukjes schrijven, programmeren of luizen tellen. Maakt niet uit. Resultaten zien.

En dat is lastig als thuisblijfmoeder. Ik ben de hele dag echt druk, vrijwel geen moment voor mezelf in ieder geval. Maar als ik 's avonds op de bank in elkaar zak en probeer te bedenken wat ik allemaal heb bereikt dan weet ik het eigenlijk niet. Ik heb de hele dag opgeruimd maar mijn huis ziet er nog steeds uit alsof het ontploft is. Ik heb eten gekookt, maar de bordjes van de kinderen zijn nauwelijks aangeroerd. Ja, peuter. Die heeft de ene helft in zijn haar gesmeerd en de andere helft op mijn witte vloerkleed. Opvoeden dan? Pfff. Dochter kreeg een driftbui en zoon heeft de halve avond alleen voor de tv gehangen. Als er al resultaten zijn dan waarschijnlijk pas over een jaar of twintig te zien. En in dat ene halfuurtje dat ik mijn handen vrij had heb ik zoveel kleine klusjes proberen te doen dat ik de rest van de dag een gigantische hoofdpijn had en niet kon genieten van de verhalen van de kinderen toen ik ze 's middags weer van hun clubjes ophaalde.

En dat is toch eigenlijk stom? Waar is die mindfulnes gebleven? Het ophalen van kinderen is geen taakje dat even snel afgecheckt moet worden maar iets leuks. Iets waar ik vroeger toen ik de hele dag op kantoor zat naar uitkeek. Die blije gezichtjes als ze je zien staan, de mooie verhalen... En ik wilde fijn bij peuter zijn om hem groot te zien worden. Dan moet ik niet zeuren dat ik geen tijd heb om nieuwe websites op te zetten, dat gaat nu eenmaal heel slecht samen.

Het kwartje is weer eens gevallen. Ik heb voor de rest van de dag maar een ding op mijn to-do lijstje staan. Gewoon eens heel goed opletten, kijken en luisteren. En vooral genieten.

Mijn zegeningen tellen - check ... eh.... bezig!

Functioneringsgesprek

- Zo Mammalien, daar zitten we dan, een functioneringsgesprek!
- Tja, het is niet mijn hobby, pop's, fg's, bg's, 360 graden evaluaties, loopbaangesprekken ... Als sinds jaar en dag weet ik nooit wat ik zeggen moet als ze me vragen waar ik over vijf jaar wil staan.
- En hoe vind JIJ eigenlijk dat het gaat?
- Precies, die vraag, daar kan ik ook niet tegen. Dat accent op die JIJ  ook, alsof jullie het al wel zeker weten hoe het met mij gaat
- Maar zo moet je dat niet zien hoor, het is geen wij tegen jou, het is óns, gewoon een grote fijne warme familie, waarbij het geheel meer is dan de delen samen
- Kuch, daarvoor ben ik ook maar voor mezelf gaan werken
- Wat zeg je, Mammalien?
- Eh... het gaat GOED. Nog steeds stijgende bezoekersaantallen, meer adverteerders en lovende kritieken. En ik vind het leuk werk.
- Fijn zo. En wat kunnen we verder nog voor je doen?
- Nou, het is jammer dat ondanks al die extra bezoekers de inkomsten minder worden.
- Tja, euh, het is natuurlijk wel de tijd he, de financiele crisis hakt om zich heen. Maar euh, wat ik ook nog wil zeggen. FIJN dat je zo flexibel en gemotiveerd bent, al dat werken buiten kantoortijden en zo. Jammer dat het soms ook alleen maar dat ene half uurtje om negen uur 's avonds is. 
- Ja wacht eens even, jij lelijke dikke taarterige directrice met je stomme uitgegroeide geblondeerde knot. Laten we de functiebeschrijving er even bij pakken, ja? Ik geloof dat die schoonmaak, opruim, kinderopvang en chauffeursdiensten niet zo direct werden genoemd in mijn taakomschrijving. En die ene dag dat Pappalien thuis is en ik de hele dag zou kunnen werken, dat is ook vooral theorie gebleken. Ik ben dag in dag uit bezig voor dit bedrijf, werk me uit de naad, en krijg er nauwelijks geld voor. Noch waardering. Zo. Laten we het dáár eens over hebben.
- Waar wil je eigenlijk over vijf jaar staan?
- Eh, nou, eh, gewoon, eh.... hetzelfde als nu?

- Goed. Ik tik het verslag uit, als jij even tekent zijn we klaar. Gek he, een functioneringsgesprek met jezelf. Maar dat krijg je ervan als je zzp-er bent, zo helemaal alleen. Hoewel ik er wel een beetje een gespleten persoonlijkheid van krijg, al die afdelingen in mijn eentje managen, ondersteunen, en dan ook nog zelf het eigenlijke werk doen. O nee, dat doe jij.
- Misschien volgend jaar geen fg meer? 
- Ja, maar het moet he. Wettelijk verplicht, zegt afdeling personeelszaken. Ik zal zo even contact met ze, eh met mij, opnemen om het verslag in drievoud in te dienen
- Goed. Vraag dan ook gelijk even hoe het zit met onze salarisverhoging? 

Mutsen

Wat hoorde ik nou, bij P.auw en Witt.eman (klik hier) ? Een vriendelijke dame heeft een leuk boekje  geschreven over niet (genoeg) werkende vrouwen: Een webshop is geen carrière, ontsnap uit het mutsenparadijs. 


Ik citeer even:

Mutsen zijn de vrouwen die met witte driekwartleggings op het schoolplein afgunstig staan te wezen. Ze zijn jaloers op vrouwen die het wél gemaakt hebben, zoals Mar.ianne Z wage.rman. "Realiseer je dat mutsen maar één doel hebben: jou weer naar beneden trekken. Naar het mutsenparadijs." 


Ojajoh? Aaaah. Eindelijk weet ik wat ik ben. Ik was zo stuurloos, de afgelopen anderhalf jaar. Zo zonder baan, zonder doel in mijn leven. Had ik zomaar  mijn 9 tot 5 loonslavenbestaan  mijn glanzende carriere opgegeven in de wetenschap dat ik dan geen geld meer zou hebben voor iets anders dan die ene witte driekwart legging, maar wél alle tijd zou hebben voor de kinderen. En de webshop, ja, als ze eindelijk slapen. Dat ik nou dacht dat de kinderen en ik daar gelukkig van zouden kunnen worden zeg. Stom!

Wel fijn dat ik weet waar ik jaloers op moet zijn. Zelfs haar taalgebruik is jaloersmakend als ik haar advies lees:


Wees geen muts, vermijd de muts en gebruik de muts.


Briljant gevonden toch? En zo beschááfd..... Ik weet nu wat ik worden moet, eh wil.

Het peuterasiel

Time flies when you're having fun. Zo heb je een verse baby op je buik liggen, en zo wordt hij opgeroepen om aan de grote boze buitenwereld die peuterspeelzaal heet te beginnen....

Vandaag belden ze. Peuter, die middenin de herfstvakantie de leeftijd van twee-en-een-half bereikt, zou ná de herfstvakantie voor het eerst mogen komen. Echterendemaar, staat er nou net die dag een uitje op het programma. Een uitje? Wow! Ze doen daar écht wat! Leuk! En de juf bleek ook nog inzicht in de tere kinderziel te hebben. Een uitje op de eerste dag leek haar een vreemd en verwarrend begin en nodigde ons uit dan maar eerder te komen, de week vóór de herfstvakantie dus al. Hij zou dan beter snappen hoe een normale dag op het peuterasiel er uit ziet en zo alvast een beetje wennen. En mama ook, ook wennen. Ze dacht het er zo hard achteraan dat het bijna te horen was. Eigenlijk was het een leuk gesprek met wat volgens mij een hele leuke kindvriendelijke juf is (en dat is weer eens wat anders, zie logje van laatst)

Het moment waar ik al máánden naar uitkijk omdat ik ook wel eens even snel iets wil doen zónder peuterpuberend getreuzel is daar. Veel te snel natuurlijk, de schrik slaat me om mijn moederhart. Wat moet dit arme onschuldige weerloze schaapje zo helemaal alleen zonder mama? Met de lijmpot het haar van de andere kinderen bewerken, de neuzen van zijn schoenen verslijten op de autootjes en heel boos NEE roepen als het hem niet zint, vermoed ik. En vooral onderzoeken, veel lol maken en de andere kinderen opstoken om ook veel lol te maken, dat weet ik wel. Maar, maar ... pffffffffffffffff. Mijn baby-ventje.... 



Wat moet ik zonder hém?! Help!! Wie vangt mij nu op, die twee dagdelen in de week?

Mooi he, die natuur

Gisterenavond samen met oudste naar EO life gekeken, vinden we leuk. Prachtige opnames en leuke weetjes over gekke beestjes. Zoon vond de bombardeerkever wel wat: hij spuit met hoge druk zijn vijanden omver met een of ander gemeen zuur vanuit zijn achterkant. En het leek wel een stripverhaal, na afloop zag je de rookwolken om zijn kontje optrekken. Kijk, dat is nou helemaal wat mijn zoon leuk vindt.

Fascinerend vond ikzelf ook een van de weinige insecten mét moedergevoel: een lekker hippe felrood met zwarte vlekken wants  keverbeest (waarvan ik dan natuurlijk direct de naam weer vergeten ben).  De godganse dag is ze eten aan het verzamelen voor haar tros met kleine rode kever baby's. Het grut blieft slechts één soort vruchtje, en dat is een tamelijk zeldzaam vruchtje. Mams sjouwt zich een ongeluk, de kleintjes eten en eten en eten. Op een dag heeft mams zit letterlijk doodgewerkt en ligt ze op haar dooie rug. De kindertjes hebben nog één laatste voedzaam feestmaal - inderdaad, mama zelf - voor ze de wijde wereld intrekken. Wat papa wants al die tijd uitgevoerd heeft, daar ging het niet over.

Pappalien is vanmorgen naar Zwitserland vertrokken voor een minivakantietje. Ik ga zo maar eens boodschappen doen. De kinderen hebben honger.

Niet zo snel graag

Soms kijk ik ze groot. Kijk ik verlangend uit naar de dag dat het traphek niet meer nodig is, dat ik geen anderhalf uur hoef uit te trekken om een paar krentenbollen te kopen, dat zoon ook alléén naar zijn vriendje kan fietsen of lopen, en dat dochter haar A diploma heeft en groot genoeg is om zelf een kleurplaat uit te printen. En dat ik niet de hele dag door hoor "mamaaaaaaa....mag ik/wil je..."  Een beetje zelfstandigheid geeft moeders ook wat meer armslag.

Maar soms (heel vaak, vooral als ik weer even lekker geslapen heb) weet ik ook heel zeker dat ik niet wil dat ze zo snel opgroeien. Gisteravond nog, in het speeltuintje om de hoek. Ze zijn zo lief zoals ze nu zijn. Peuter moet ik handjes en soms een kontje geven zodat hij op de glijbaan kan klimmen, dochter vraagt voortdurend of ik even kijk als ze weer een héle moeilijke koprol op het rek maakt. Ze kunnen helemaal ondersteboven zijn bij het zien van een mooie vlinder, of bang worden van een verhaaltje over een eng monster. En oudste krijgt al wel lange knokige benen, maar er zit nog een vrolijk gekleurde korte broek omheen in plaats van een zwart spijkerachtig ding waar zijn billen uithangen. Hij is lief en eerlijk op het naieve af. Heeft nog geen benul om zich serieus stoerder voor te willen doen dan hij is. Meisjes zijn stom. Hoewel, zus is goed, maar mama is de beste.

Ik zoen peuter nog maar eens flink in zijn nekje, zet mijn ouwe lijf op de wip tegenover oudste en vertel dochter dat ze vast wel een echte turnster wordt, later. "Maar ik wil moeder worden, mama. En dan wil ik twee kinderen. Meisjes. Of ik neem toch een echte baan."

Heerlijk toch? Laat mij maar moeder zijn. Een doodvermoeiende baan, maar ik heb er graag mijn "echte" baan voor opgegeven.

Wat wil je later worden

Oudste zoon schreef in zijn rapport dat hij piloot wilde worden "omdat ik het leuk vind om in de wolken te zijn". Ik heb ook wel eens gehoord dat hij rioolrat wilde worden, dat had hij in een film gezien geloof ik. En als je tot een serieus antwoord dwingt dan heeft hij eigenlijk geen idee.

Dochter vindt veel leuk. Kapster, dokter. Fee of prinses. En schooljuf natuurlijk. Of moeder. Dat je eventueel moederschap kunt combineren met een baan die beter betaalt dat snapt ze nog niet helemaal. (En oma past dan wel op, intrigeer ik nu alvast)

Toen ik hun leeftijd had riep ik ook altijd dat ik moeder wilde worden. Met kinderen en een man, een eigen huis (vlakbij het huis van mijn ouders) en een auto. En kijk nou, het is allemaal gelukt.... (Ik riep ook dat ik schooljuf van klas 1 wilde worden, maar na een paar keer overblijfmoeder te zijn geweest weet ik ook weer waar mijn sterke en zwakke kanten zitten en dank de heer dat dat me bespaard is gebleven...)

Wat wil jij worden??

Maandagochtend

Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, ik ben heel vrijdenkend. Ik moedig eigen initiatief en creativiteit  aan. Maar NIET op maandagochtend in mijn huis. Dan moet iedereen gewoon f*cking doen wat mama wil. Niet teuten, niet zeuren en me vooral NIET tegenspreken. Opstaan, aankleden, haren doen, eten, tanden poetsen, jas en schoenen aan en opzouten! Zo moeilijk is dat niet toch?

Helaas staat de rest van de familie nog in de luie en anarchistische weekendmodus. De een is Oostindisch doof, de ander bewust ongehoorzaam. Het brood heb ik verkeerd belegd, de door mij uitgezochte kleren zijn niet goed, voor de haarborstel rennen ze allemaal heel hard weg... Papa loopt als een zombie door het huis, praat honderduit over hobbies en werk maar is zelf ook nauwelijks aangekleed. Daar hebben we dus ook niets aan.

Als eindelijk de deur achter ze dichtvalt en ze hoogstwaarschijnlijk tóch nog op tijd op werk en school dreigen te komen (als ze onderweg niets interessanters tegenkomen natuurlijk) dan is het even rust. Adem in, adem uit.

Zo peuter, nu is het jij en ik.Wat gaan we doen? De keuken poetsen, stofzuigen? Een puzzeltje doen desnoods? O, eerst een schone luier, zo te ruiken. Ga maar even liggen. OP JE RUG, niet op je buik. Niet zo glunderen, doen wat mama zegt. Wat zeg je, nee? NEE?

En zo kwam het dat ik om negen uur op maandagochtend mijn stinkende kind voor de teletubbies heb geparkeerd en zelf mijn frustraties aan het wegsnoepen ben. Achter de pc. Waar ik lekker google op hele dure luxe pumps maat 40. En ga ik zo op zoek naar een  plek waar ik me van het weekend heerlijk kan gaan ontspannen. Zonder man en kinderen.

Moederdag

Lieve vader van mijn kinderen,

Aangemoedigd door de enorme stapel reclameblaadjes die deze week - ondanks de ja-nee sticker - op onze mat vielen het volgende. Ik heb eens zitten denken, en ik geloof dat we dit jaar toch ook maar eens mee moeten gaan doen aan Moederdag. Dat schijnt een heel belangrijke dag te zijn waarop je je vrouw / de moeder van je kinderen een aantal mooie cadeaus moet geven. Omdat we ook al niet aan pasen of aan halloween doen, zo min mogelijk aan kerst en al helemaal niet aan valentijnsdag dacht ik dat we dan dit jaar maar eens niet zo flauw moeten zijn en gewoon braaf mee moeten doen met Moederdag. Met een hoofdletter, toch?

Omdat ik weet dat het voor jou ook allemaal niet makkelijk is heb ik je wat geholpen met een lijstje. (Er schijnen vrouwen te zijn die elke dag een lijstje met taakjes voor hun man klaarleggen die hij dan moet afwerken als zij zelf gaat sporten... Ik ben denk ik een slechte vrouw, dat ik dat niet voor jou doe?!)

Het lijstje dus.

- Een ontbijtje is het allerminste wat je moet doen op moederdag. Nou ontbijt ik elke dag met 1 beschuit hagelslag en een glaasje water, dus dat is niet moeilijk. Meer hoef ik niet, eigenlijk houd ik niet zo van gedoe bij mijn ontbijt. Wat ik wel fijn zou vinden is als ik een keer niet het ontbijt voor de kinderen hoef klaar te zetten, te maken en op te ruimen.

- Bloemen horen er helemaal bij zegt onze lokale groenspecialist. Doe maar een gemengd veldboeket. Als je iets goedkoper uit wilt zijn, gewoon wachten tot na moederdag, dan dalen de prijzen vanzelf weer.

- Een gezinsauto waar minimaal drie kinderen een beetje lekker ruim op de achterbank passen. Als het kan ook nog met wat ruimte voor wat vriendjes, maar geen pc hoofdtractor. Zo'n breed ding dat te hoog op zijn wielen staat, daar rijd je altijd een beetje voor lul mee vind ik. Bovendien past het niet in de smalle straatjes van onze wijk, dus doe maar gewoon iets beschaafds.

- Een dagje "wellness". Het modewoord van 2011 (en 2010 en 2009). Gewoon een saunaatje met massage is ook goed.

- Of anders een dagje alleen naar het strand, zonder kinderen, lekker op een terrasje hangen, op het strand wandelen en slapen. Jij mag rijden.

- Een dikke roodgouden ring.

- ...

Sorry. Kan niet meer verzinnen. Oja. En vaderdag, dat is zo'n commercieel en naar iets, daar doen we niet aan hoor. We houden toch elke dag van je? Een dikke zoen alvast.