Echt nergens meer te vinden

Kwart voor acht, hoog tijd voor een nieuwe schooldag. Met een plof springt oudste van halverwege de trap naar beneden. Nét op tijd beneden om nog snel even een banaan te eten en op zijn fiets te springen.

Terwijl hij aan een rits van zijn rugzak trekt om zijn lunch erin te kunnen stoppen vliegt er opeens met een grote boog een rekenmachine uit.  

"He, mam! Kijk! De rekenmachine die gisteren toen ik hem nodig had echt zéker weten niet in mijn tas zat vliegt nu opeens zomaar voorbij!"

Knal. Hij is nog heel, geloof ik, er zit in ieder geval een hoesje om. De passer daarentegen was van het weekend al om de een of andere reden uit elkaar gevallen. "Maar dat was de passer die ik gratis heb gekregen, die was vast niet zo stevig", probeert hij nog. 

Waar die ándere passer is? vraagt zijn vader zich af. "Die zit ongetwijfeld in het etui dat hij laatst ergens kwijt is geraakt, waarschijnlijk samen met de geodriehoek waar geen hoekjes meer aan zitten", giechel ik.

Het levert me een stomp op, maar hij moet er toch om lachen. 

En dat is in ieder geval al iets. Liever een vrolijke chaoot dan de bijna depressieve brugpieper die we een paar maanden geleden in huis hadden.