DIY battle: borduren vs 3d-printen

Meestal, als er een knoop los zit of er een kledingstuk ingenomen moet worden bellen we oma. Mijn vijf jaar geleden aangeschafte naaimachine moet namelijk nog steeds unboxed worden. Geen idee hoe het ding werkt. En mijn moeder doet het graag en goed.

Toen er dan dan toch laatst opeens een spoedklusje was en oma niet beschikbaar, moest ik, onder toeziend oog van dochter en jongste zoon, mijn naaigerei uit het vet halen. Met de hand, naald en draad heb ik een kleine maar noodzakelijke reparatie (operatie?) aan een van de knuffels uitgevoerd.

Samen met mijn naaigerei kwam er ook een aantal kleurige strengen borduurgaren tevoorschijn, en zelfs een proeflapje waarop ik het een en ander aan letters borduren heb uitgeprobeerd.
Dochter was zeer onder de indruk. Of ik dat had gemaakt?! Zelf?! Net als die schilderijtjes bij oma op zolder? Eh... Ja. Vroeger, toen ik jong was en volop tijd en geduld had deed ik dat soort dingen wel.

(Paddington 1995 voor babykamer nichtje)

(Als je goed kijkt zit er vast wel ergens een foutje. Maar zoals oma altijd zei: "als je hard loopt zie je het niet".)

Als kind leerde ik de beginselen van haken en breien van mijn oma en moeder, en heb net zolang zitten pielen en proberen en oefenen tot het lukte en ik steeds meer kon. Kleding voor mijn poppen en pluche, zo'n leuk hoedje voor de wc rol op de hoedenplank van de auto, later truien voor mezelf. Toen er babyneefjes en -nichtjes kwamen had ik helemaal een geweldige doelgroep en heb ik naast truitjes ook nog vet zitten borduren op schilderijtjes met namen en geboortedata.

Wow. Dat wilde dochter ook kunnen. Ik legde dus kort uit hoe de kruissteek moet, en zij begon met frisse moed aan project smiley. Het ging best goed, maar alle begin is moeilijk, en na een paar minuten zat ze helemaal vast met haar naald en draad en was ze gefrustreerd. Veel te moeilijk! Ze gaf het op.

Om boven op haar kamer een mobiele telefoon te gaan maken met haar 3d-pen. Met een klein beetje hulp van YouTube en veel gepiel en proberen flanst ze inmiddels de mooiste dingen bij elkaar. Wow. Dat wil ik ook, maar mij lijkt het veel te moeilijk...

Een heuse iPhone!
Met knopjes opzij en oplaadmogelijkheid van onderen.

Voorkant iPhone 3d-pen
kijk die icoontjes!

Achterkant 3d-pen gemaakte iPhone

Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 

"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 

Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"

Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.

De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

De Boyfriend Tag

Kijk, dit vond ik wel een leuk 'stokje'. Pappalien mocht vragen beantwoorden over mij:

1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?\

Hij: Een leuke serie op Netflixx. Of naar iets dat de kinderen aangezet hebben. 

2.  Noem iets wat ze niet lust.

Hij: Spruitjes. Gember. Kip (haha). 

3.  Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?

Hij: Glaasje rode wijn. Of water. Of bier. 

4. Wat is haar schoenmaat?

Hij: 41

Ik: NEE! Fout! Dat was je vorige relatie... Ik heb een beschaafde maat 40. 

5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?

Hij: Pff. Kunst? 

Ik: even uitleggen dat hij hier de über-verzamelaar is en ik eigenlijk helemaal niet. Zonde van de ruimte in huis. Als ik dan toch heel veel ruimte en geld zou hebben en iets moets gaan verzamelen, dan is kunst wel een goeie ja. Glazen objecten, schilderijen, beeldhouwwerk. 

Ik houd wel van het bewaren van spulletjes met herinneringen. Foto's (lekker makkelijk op te slaan op de hard-disk) maar ook heb ik nog wat dozen met schriftjes en babykleertjes en dat soort spul.

6. Wat is haar favoriete broodje?

Hij: Brie. 

Ik: lekker ja. Nog vaker kies ik tonijn of zalm. Of een kroketje...

7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Hij: Chinees? 

Ik: uhm, ok. Chocola was ook een goed antwoord geweest, maar dat moesten we maar niet doen in het kader van de slanke gezonde lijn... 

8. Wat is haar favoriete ontbijtje?

Hij: Iets lichts. Havermout, cracker, beschuit, yoghurt, niks. 

Ik: Licht en snel, zijn de voorwaarden inderdaad. De laatste tijd inderdaad magere yoghurt met banaan. Lekker!

9. Wat is haar favoriete muziek?

Hij: Verschillend. Dingen als Lenny Cravitz, REM en Red Hot Chili Peppers zijn altijd ok. 

10. Wat is haar favoriete sportteam?

Hij: Geen.

11. Welke kleur hebben haar ogen?

Hij: Blauw 

Ik: Op zich correct. Had op een wat mooiere omschrijving gehoopt.... ;-) 

12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Hij: Soms stiekem een peukje roken. 

13. Waar is ze geboren?

Hij: Utrecht 

14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?

Hij: Tom Pouce, Chipolata,

Ik: Géén chipolata, bah. Een moorkop of appelbol daarentegen... of een lekker stuk cheesecake met saus.

15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?

Hij: Tennis, badminton, fitness. 

16. Wat zou ze uren kunnen doen?

Hij: Lezen, puzzelen.

Ik: Het is waar, daar kan ik wel enorm de tijd in kwijtraken. Maar echt spannend kom ik zo niet over, wel? 

17. Wat voor een uniek talent heeft ze?

Hij: Vele. Ze maakt ons elke dag blij. 

18. Hoelang zijn jullie al samen?

Hij: 20 jaar. 

Ik: het is maar wanneer je begint te tellen, maar deze reken ik ook goed. Tijd voor een bruiloft!

Dank u!

Met een kop als een tomaat, een bezweet t-shirtje dat strak over mijn (niet allemaal even gewenste) rondingen staat en een vlecht die helemaal uit elkaar is gevallen verlaat ik de trainingszaal, op weg naar huis. Ik doe niet moeilijk, ben zo thuis en daar maak ik me wel weer wat toonbaar. Niemand kent me hier.

Bij de trap naar beneden staat een keurige flink wat oudere man, ook op weg naar buiten. Met een hoffelijk gebaar laat hij me voor gaan. Hij volgt me in een iets lager tempo de trap af, maar halverwege moet hij toch nog even wat kwijt. "Wat heeft ú een prachtige haardos, mevrouw". 

Kijk. Dat doet toch goed, zo'n complimentje aan het begin van je dag. Ook al moet ik het tegenwoordig kennelijk van de bejaarden hebben. 

Of zou het zo zijn dat de heren op leeftijd gewoon wat hoffelijker en welbespraakter zijn dan hun jongere sexegenoten...  

Ze schelden me uit!

Kliefje was me voor: bejaarden zijn asociaal. Ze heeft het prima verwoord, ga ik niet over doen. Ik ben het roerend met haar eens. Nou ja, niet dat álle bejaarden asociaal zijn. Mijn ouders zijn zowel bejaard als keurig netjes en lief, maar juist van hen hoor ik ook wel gruwelverhalen over hun leeftijdsgenoten.  Het asociale is niet echt leeftijdsgebonden, zullen we maar zeggen. Al gaat het net weer even op een andere manier dan bij de hangpubers.

Wel ben ik nog zo onnozel dat ik er ook vaak intrap: een keurige wijk, een blanke dame op leeftijd met geld genoeg voor een nette auto of e-bike... dat zal wel meevallen toch?

In de afgelopen twee weken ben ik alweer een paar keer in onze keurige Vinex tussen park en dure huizen door keurige oudere dames compleet uitgekafferd.

Een geparmente e-bikester in anwb outfit die mij en jongste zoon keihard inhaalde op het fietspad en in het voorbijgaan verwensingen naar mijn hoofd slingerde op nogal wrokkige toon. Ik was nogal, eh, verrast. Wat had ik gedaan? Volgens mij echt niets. Ik probeerde het nog te vragen, wat mevrouw daar precies mee bedoelde. Heel keurig. Maar ze fietste zo mogelijk nog bezetener door...

En een week later staat er opeens in diezelfde wijk een auto naast de mijne, wederom een gekrulde en geblondeerde 70 plus-ster. Vanachter haar raampje is ze aan het schelden en agressieve gebaren aan het maken. Om daarna flink door te rijden. Natuurlijk, niet wachtend op een reactie...

Ik stond wederom perplex. Wat had ik nou weer gedaan? Mogelijk vond ze het niet leuk dat ze een seconde of tien moest wachten omdat ik aan het inparkeren was. Maar he, veel ruimte om in te halen was er niet. Ze zou eens in de échte stad moeten gaan rijden in haar autootje.

Nou ben ik niet zomaar van mijn stuk als iemand me iets verwijt en tegen wat scheldwoorden kan ik ook nog wel. Maar dat al die zogenaamd keurige dames opeens zo agressief kunnen zijn, daar ben ik wel een beetje van geschrokken.

Grote kleine meisjes droom

Eén van mijn grootste kleine meisjes dromen was een kaptafel hebben. En make-up. Op een bepaald moment, ik was een jaar of zes, denk ik, kreeg ik de afgedankte kaptafel van de buurvrouw.  Beetje gammel, midden bruin teakhout met spiegel waarvan je de zijkanten kon omklappen om jezelf opzij én in het meervoud te zien. Wat was ik er blij mee!

Helaas had ik niet veel meer dan een haarborstel en wat zelfgemaakte kralenkettingen om er op te leggen. Later heb ik nog wel eens een oude lippenstift van diezelfde buurvrouw geërfd, en van iemand een restje parfum.

Moeder en zussen hadden er helemaal niets mee, met "optutten", zoals dat heette. Ik moest het maar gewoon een beetje proberen allemaal. Dat haar en die nagels, dat ging nog wel, met enig diep denken en uitproberen. Maar moet eerlijk bekennen dat ik tot op heden geen held ben in het beschilderen van mijn gezicht.

Mijn dochter heeft de interesse voor "optutten" van mij. En gelukkig voor haar kun je tegenwoordig veel leren van Youtube en andere social media waar de jeugd elkaar allerlei tips en trucs voorschotelt.

Ach ja, die dochter. Eerst wilde ze vooral knutselen en cakejes bakken, maar meer en meer is ze nu bezig met de grote(re)-meidenzaken. Ze zit soms uren gebiologeerd achter haar vlogs ("mama, vlogster die en die is zwanger!") en tekent liever op haar nagels dan op papier. Kleine meisjes worden kennelijk wat grotere meisjes.

Als klap op de vuurpijl gaf ze gisteren aan dat ze dat kastje met "die barbiespullen en poppendekentjes" toch maar weg wilde doen uit haar kamer. Dan kon ze daar een tafeltje zetten met een krukje erbij, vlak naast het andere kastje waar haar nagellakjes en haarspullen liggen. Dat leek haar wel zo handig.

Laat ze nu bijna jarig zijn. Dus ik ben maar eens gaan googlen. Met mijn huidige smaak en ideeën valt een groot deel van de zoekresultaten af wegens ongelofelijke kitsch, maar er zit ik weet vrij zeker dat er wel iets tussen zit waar we haar erg blij mee maken. Nu pappa nog overtuigen...

De zomerbeha

Beste vrouwelijke lezers, heeft u dat nou ook? Wanneer de temperatuur buiten (en dus ook binnenshuis na verloop van tijd) stijgt heb ik meer en meer moeite met het fenomeen "beha".

Dichte schoenen en sokken zijn al langer geleden omgewisseld voor teenslippers (tegen de instructies van de fysiotherapeut in, maar hé, anders ontplof ik!). De strakke spijkerbroek is vervangen door een flodderig jurkje. Lekker fris en luchtig. Maar om warme lijf dan daaronder nog in een strakke beha te gaan persen? Ik voel er niet veel voor. Alleen het aantrekken is al hel. (En dan heb ik het nog niet over de corsetten van oma vroeger of het corrigerend ondergoed van nu waar sommige mensen zichzelf mee willen martelen.)

Jaloers! Waarom niet in Nederland?
(plaatje van internet)

Een luchtig dun behaatje, model t-shirt zonder beugels, liefst een maat te groot voor het lekkere -- dus dat zal waarschijnlijk niet de beste ondersteuning geven. Maar toen het op vakantie, in die ellendige tent, toch al tropisch warm was ben ik helemaal gestopt. Lekker losjes laten bungelen. Heerlijk. 

Helaas is mijn cup daar tegenwoordig niet heel geschikt meer voor. Niet alleen zijn ze behoorlijk in omvang toegenomen sinds mijn achttiende, maar ook is de potloodproef niet meer helemaal aan mij besteed. De strakke jaren zijn voorbij, zullen we maar zeggen. En dat toont dan weer niet heel keurig in alle luchtige zomerjurkjes. Mijn man vindt het leuk en de kinderen boeit het niet, maar in ander gezelschap voel ik mij dan toch enigszins opgelaten.

Dus pers ik me inmiddels overdag maar weer in een beha. Een floddertje. Dat nieuwe stijve kreng met die beugels moet nog even wachten.  

Eind zomervakantie ga ik mijn best wel weer eens doen met een strakke jeans, dichte sneakers met sokken en een heuse stevig ondersteunende beha. Mocht dat tegenvallen, dan emigreer ik gewoon naar het laatste hoekje in Afrika waar ze niet raar opkijken als ik de borsten vrij laat bungelen. 

Ben alleen bang dat zo'n rieten rokje enórm kriebelt... 

Een beetje vreemd ziet het er wel uit ja

Ik heb nogal een expressief gezicht én een drukke geest. Dus tel maar op. En dan ben ik er ook nog eens zo één die haar tong uitsteekt als het motorisch wat lastiger wordt én in mezelf kletst.

Sommige mensen kijken alleen maar, andere geven opmerkingen als "Wat kijk je zo raar/boos/vreemd?", "Waarom steek je je tong uit?" of (boos): "Dat was helemaal niet grappig wat ik zei!" (eh, sorry, wat zei je dan eigenlijk?)

En probeer het dan maar eens uit te leggen...

Ook collega's roepen me wel eens tot de orde als ik overgeconcentreerd achter de pc zit, bezig met een of ander moeilijk technisch probleem. In mijn hóófd leg ik mezelf het probleem uit en verzin een oplossing, terwijl ik naar het beeldscherm staar. Dat ondertussen iedereen die naar me kijkt vreemde gezichtsuitdrukkingen en gebaren ziet heb ik dan echt niet meer in de gaten... Het ziet er ongetwijfeld maf uit.

Ik kwam er voor het eerst achter toen ik net op de middelbare zat en met een meisje dat ik half half kende voor het eerst mee op fietste. Ik maakte me in mijn hoofd al druk over wat we moesten zeggen bij het uit elkaar gaan, of we mogelijk verdere afspraken zouden maken. Toen het eenmaal zover was had ik in mijn hoofd kennelijk al een hele andere vraag zitten, want toen zij vroeg of we volgende keer weer samen zouden fietsen lachte ik vriendelijk en zei zeer beslist nee. Zij keek wat zuur en ik snapte niet waarom.

Pas dágen later, toen ik me afvroeg waarom ze zo afstandelijk deed, viel het kwartje van wat er nu eigenlijk gebeurd was. Ik heb het nooit aan haar uit durven leggen...

Het kluitje en het riet

Kwam ik vroeger nóóit bij de dokter, de laatste paar jaar sta ik er regelmatig op de stoep. Als patiënt of als begeleider van kinderen of ouders. Diverse huisartsen, allerlei specialisten in het ziekenhuis, logopedisten, psychologen, verloskundigen, fysiotherapeuten en onze eigen tandarts (die overigens goud waard is). En ik moet zeggen, mijn rotsvaste vertrouwen in de medische wereld is daar niet op vooruit gegaan.

De meeste zijn vriendelijk en behulpzaam, veel ervan zijn zeer kundig, efficiënt. Soms zelfs in combinatie. Maar helaas niet altijd. Iedereen kent wel verhalen van grote missers. Maar vaak is het ook gewoon niet weten. Trial and error praktijken.

Vooral bij de wat vagere klachten. Zo hebben mijn (bejaarde) ouders wel hele vervelende klachten, meestal 's nachts of in het weekend (van hele dikke pijnlijke voeten tot enorme duizeligheid of zelfs flauwvallen) die dan weer redelijk verdwenen zijn als ze dagen later op het spreekuur komen. En dan is het toch een beetje raden naar de oorzaak, en "kom maar terug als het weer is". Wat ze dan natuurlijk niet meer zo snel doen.

En soms is de diagnose duidelijk maar is de behandeling wat vaag. Mijn ervaring met fysiotherapie is op dat gebied wat minder. Werkt de ene behandeling niet, proberen ze een ander. Of sturen ze je opnieuw door voor foto's of echo's, vinden dan wel een ándere mogelijke oorzaak met een ander behandelplan.

De vorige keer, toen er een zenuw in mijn rug kapot bleek gegaan stuurden ze me - voor de zekerheid - toch naar een orthopeed die een dure mri deed en concludeerde dat de schouder op zich oké was maar hypermobiel. Gelukkig ben ik niet begonnen aan een operatie van het schoudergewricht. Inmiddels is zenuw (na drie jaar!) helemaal hersteld en gaat het weer prima, hypermobiel en al.  

Vorig jaar heb ik een hielspoor opgelopen. Pijn onder de hiel bij het opstarten, ben ik in beweging gaat het de rest van de dag wel. Een lastige, soms pijnlijke kwaal, maar zo erg is het nou ook weer niet. Toch ging ik maar naar de fysio.

Bij de fysio was het wederom trial and error. Ik zal jullie de details besparen. Soms gaat het even beter, soms slechter. Het effect, als het dat al heeft gehad, is niet meetbaar. De echo toont nauwelijks verbetering.

Ik werd het zo zat dat ik bedacht er maar mee te gaan stoppen. De fysio kennelijk ook. (Hoe gaat het? Goed hoor, deze week heb ik me rustig gehouden dus weinig klachten.... Mooi mevrouw, fijn! Dan is het nu wel goed geweest en moet u verder thuis maar oefenen. Nu WIJ het herstel zo fijn op gang hebben gebracht is het aan U om nog heel veel extra thuis te oefenen met die oefeningen - waarvan u zelf zegt dat ze niet zoveel helpen. O ja. En koop stevigere schoenen. Duh...)

Met een kluitje het riet ingestuurd, helemaal met mijn eigen volledige vrij opgeluchte toestemming, dat wel. Heeft - maar dat bedacht ik me pas veel later - waarschijnlijk te maken met de vergoeding die de fysio van de zorgverzekering krijgt voor deze klacht. Tijd zat er gewoon op dus klacht is over - en zo niet dan toch. Maar helemaal lekker zit het me toch niet. Gewoon eerlijk toegeven was prettiger geweest.

Expressief

Jammer voor jullie dat dit een tekstblog is en geen youtube filmpje. Konden jullie ook eens lachen.

Van die mensen die hun tong uitsteken als ze een draad door de naald moeten krijgen of iets anders moeilijks doen? Ik heb daar dus ook nogal last van. En niet alleen bij motorische lastigheden. Vroeger op het werk, als ik een moeilijk probleem achter de computer aan het uitpuzzelen was mompelde ik tegen mijn scherm en trok suffe koppen. Zeiden de collega's. Als ze durfden. En als ik me vreselijk aan het concentreren was tijdens een tennispartij vroeg iedereen zich af waarom ik toch zo bóós keek.

Laatst keek ik weer een tenniswedstrijd op tv. Sharapova sloeg een simpele bal helemaal mis. Waarop mijn oudste ineens vroeg: "Mam, wat is er, waarom kijk je opeens zo boos?". Oh. Uh. Tja. Inlevingsvermogen, denk ik. En zoveel maakte het me eigenlijk niet eens uit of ze wel of niet zou winnen. Maar die kop van mij, die heb ik blijkbaar nog steeds niet onder controle...

Veel kan ik dan ook niet verborgen houden voor de medemens. Al kunnen ze mijn gezichtsuitdrukkingen ook wel vaak verkeerd uitleggen kennelijk. Misschien moet ik toch maar aan de botox.

Niet leuk meer

De openingsceremonie van de Olympische spelen. Pappalien zat, eerder thuisgekomen uit het werk, scherp om vijf uur klaar. Ik rende wat heen en weer tussen de pan met spekjes en de tv, want vond het op zich ook wel leuk om even te zien. Het heeft toch wel wat: dat vuurtje dat al zo'n tijd brandt, al die enthousiaste sporters nog vol spanning voor wat komen gaat,  Willem en Maxima met oranje accessoires in het supportervak. Maar na een half uurtje had ik het wel weer gehad. Wat een nationalistische zelfverheerlijking, wat een hoop verspilling van geld (en hoor dan ook nog eens wie daar dan voornamelijk aan verdienen, Poe.tins miljardair vriendjes...) Ik kon het niet meer aanzien.

Pappalien heeft het hele circus uitgekeken en had er na twee en een half uur ook wel genoeg van, maar vond dat er "toch wel hele mooie dingen tussen zaten". Ik zelf raak niet zo opgewonden meer van veel lampjes bij elkaar en andere speciale effecten. En na de zoveelste wisseling van decor, dansers en zangers was ik het spuugzat.

Ik ga vast nog wel naar wat wedstrijden kijken en de commentaren bij studio sport luisteren. Maar wat mij betreft mag het de volgende keer wel wat minder allemaal.

Vergeten...

Pappalien was gisteren net vijf minuten weg toen ik zijn mobiel zie liggen. Die mobiel waarop hij een belangrijk telefoontje verwachtte en die hij dus maar even extra wilde opladen 's ochtends vroeg. En ja, daar ga je dan, als je van je vaste gewoontes afstapt. Vergeet je het ding mee te nemen.

Ik maakte nog een eigenlijk helemaal niet grappig grapje tegen zoon (dat er gelukkig toch nog iemand op de wereld is die nog vaker iets vergeet dan zoon, en dat is Pappalien). Maar dat had ik beter niet kunnen doen. God straft onmiddellijk....

Op school aangekomen ben ik vergeten zoon te helpen herinneren zijn plusklasmap mee te nemen. Een half uur na afloop van de middagpauze schrok ik op - oeps, ik had eigenlijk overblijfdienst. Vergeten! Gelukkig appte de moeder van het vriendinnetje dat bij dochter zou komen spelen nog iets over een vervoerskwestie, anders had ik ze gerust op het schoolplein laten staan....

En ga zo maar door. Mijn hoofd is al een paar dagen een zeef met flinke gaten. Al voelt het wel vol, ik vergeet de helft. Nu maar hopen dat het iets tijdelijk is, dat gisteren is begonnen en morgen weer stopt. Ik zoek me nu namelijk een  ongeluk naar de bevestiging van de inschrijving van kleuter op de muziekles die vandaag begint en waar hij al weken naar uitkijkt. Ik meen mij toch vrij zeker te herinneren dat ik hem weken terug al heb ingeschreven...

Mammalien en de goede voornemens

Januari of niet, ik ben zo nu en dan eens bezig met het uitvoeren van de goede voornemens. Soms gaat dat beter dan anders. In ieder geval vind ik het al een positief iets dát ik me voorneem mijn leven te beteren. En al gaat het maar met kleine stapjes, ook dat is winst.

Eén van de goede voornemen is al jaren om wat groener te worden. Dus kocht ik van de week  een tasje om mee te nemen in mijn handtas, zodat ik wat vaker de plastic tasjes in de winkel kan weigeren en toch mijn handen enigszins vrij kan houden. Het is een superschattig poesje, en rits je zijn koppie open komt er een heus tasje tevoorschijn.

Nou, snoezig, niet? En zoooo handig....

Je mag me gerust uitlachen hoor, dat heeft Pappalien ook al gedaan toen ik met deze Vondst thuiskwam.

En voor wie nog harder wil lachen de volgende poging de wereld te verbeteren.

Behalve groen en gezond en bio en onbespoten en alles, vind ik het namelijk ook fijn om Fair Trade producten te kopen. Alleen moet ik daar dan niet te ver voor om hoeven autorijden fietsen. Dus toen onze lokale super opeens een heel schap vol van die supergezonde bio eerlijke handel had liggen sloeg ik mijn slag. Zoon prees de sinaasappelsap, de cashewnoten waren ook heerlijk en deze week heb ik zelfs vaatwasblokjes van dat merk gekocht.

Fair Trade vaatwasblokjes, lachte ik nog tegen man. Gek eigenlijk! En ze waren zoooo goedkoop!

En toen begreep ik opeens dat die enorme niet te missen E in de okE op verpakking voor Euro staat en niet voor Eko (laat staan Fair Trade). Hoe suf kun je zijn, Mammalien, beetje de kritische consument uithangen met je ogen dicht en je verstand op nul. Ik begrijp inmiddels wél waarom de boodschappen steeds zo goedkoop uitvielen. Ook prettig, maar of goedkoop nu wel met eerlijk en bio te matchen valt betwijfel ik. 

Een beetje of heel erg

Ken je ze, die lijstjes waarbij je mag scoren op een schaal van "helemaal niet", "een beetje niet",  "een beetje wel" en "heel erg". Het verschil tussen mij en Pappalien is dat hij de extremen aankruist terwijl ik altijd de "beetjes" in het midden neem, ook al vinden we verder hetzelfde.

In dit geval ging de vragenlijst over persoonlijkheidskenmerken en gedrag van onze kinderen en de mogelijke plaatsing in de plusklas. Het leuke is dat ze éérst werden geplaatst (op grond van cijfers en inschatting van de juf), daarna moest er nog een lijst worden ingevuld door de ouders. Waar verder geen consequenties aan leken te zitten, maar nu opeens, een half jaar na dato, misschién eventueel onverhoopt zou kunnen gaan worden gebruikt om volgend jaar, als er opeens te veel kinderen in aanmerking zouden komen toch een klein beetje als soort van meting gebruikt zou kunnen worden... criteria, blabla, zwartwit doen we niet maar en ... arrgghhhhh.

Vandaag een evaluatiegesprekje over dochter in de plusklas(*). Het lijstje dat de juf had ingevuld en het lijstje dat ik had ingevuld verschilden dus ook nogal. Waar de juf van haar groep positief was was ik dat een stuk minder. En dat is stóm! Want dochter voelt zich prima in de plusklas, de uitdaging is heel goed voor haar, de plusklasjuf is tevreden... Al kijkt dochter volgens haar wel de kat uit de boom en is ze wat voorzichtig in haar uitlatingen.

Mh. Ja.. Van wie zou ze dat nou hebben. Verdorie.

(*) Morgen beoordeling van de lijstjes en het werk tot nu toe van oudste zoon. Ik denk dat ik Pappalien maar stuur.

Dik

Kwart over zeven vanmorgen, de jongens en ik sluipen zachtjes naar beneden om uitslapende zus en vader niet wakker te maken. Normaal zwermen er dan twee katten om mijn benen heen, nu maar één. Nap is kwijt. Ook toen oudste de etensbakjes vulde was hij nergens te bekennen...

En toen kreeg ik het natuurlijk weer op mijn zenuwen. Heel stilletjes, want dat moet je niet laten merken aan je kinderen. Ik heb door het kattenluik geroepen, de draaiende was nog eens goed bekeken door het raampje van de wasmachine, de kasten opengedaan... niks. Potver. Ik had op internet al wat sites opgezocht, dierenambulance, vermiste huisdieren, vuurwerkslachtoffers.. Potver! (Adem in adem uit, Mammalien. Dan gaat dat rare gevoel in je buik vast wel weer weg en hoef je ook niet zo te bibberen..) Ik had hem in gedachten al bijna begraven, maar nog steeds niet gevonden.

Maak je niet dik, vond Pappalien, zijn hoofd nog half onder het dekbed, hij is gewoon buiten aan het spelen. (Ja maar...... griezelde ik nog, en wat zullen de kinderen het erg vinden als.... ) Maar inderdaad. Om tien uur kwam Nap doodleuk binnen wandelen. Zijn brokjes die ik netjes voor hem bewaard had bliefde hij niet. Waarschijnlijk gaat het nieuwe jaar beginnen met een klein muisje of vogeltje minder in deze buurt....

Over goede voornemens gesproken. Laat ik mezelf nou wel vaker zo opfokken, niet alleen bij vermiste katjes, maar bij de raarste dingen spring ik tegenwoordig zomaar in de stress. Ik ga serieus proberen me eens wat minder dik, euh, zenuwachtig te maken en geen berenvellen te verkopen voor de beer daadwerkelijk omgevallen is. Of zo iets. Idioot mens.

Metamorfose

Eens in de zoveel tijd krijg ik er last van, van mijn uiterlijk. Dan moet er een metamorfose komen en krijg ik opeens het idee dat make-up eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee is.

Laatst was het weer zo ver. Ik kwam mezelf per ongeluk 's ochtends ergens onderweg tegen in een spiegel waarvan ik niet zo snel doorhad dat het een spiegel was. Meestal als ik met voorbedachte rade naar zo'n ding toeloop strijk ik eerst even wat rimpels glad, zet mijn vrolijkste glimlach op en duw mijn haar omhoog. Nu overviel ik mezelf nogal met mijn afgetrokken bekkie, slap haar en enorme wallen.

Dat haar, dus, denk ik dan. Moet daar geen ander kapsel in? Ik heb toch inmiddels de leeftijd dat ik een módel zou moeten hebben, in plaats van studentikoos halflang op één

lengte met af en toe een staartje of knotje? Daarbij is het steil en valt het slap langs mijn gezicht naar beneden in een soort nana-mouskouri-coupe. Is tegenwoordig weer heel modern, geloof ik, maar mij flatteert het niet zo. Wat meer volume is gewenst.

Dan moet er zeker wat kleur op het gezicht. Zonder dicht te plamuren, want a. dat is lelijk, en b. dat zit niet fijn. Een dot dagcreme trek ik ook maar af en toe, het voelt gewoon niet lekker. Heel soms smeer ik dan ook nog een lekker kleurtje op mijn ogen, maar dan zie ik er voor mijn gevoel eerder uit als pipo de clown dan als een vrolijke veertiger. Het enige dat me enigszins bevalt is het eyeliner lijntje, de mascara (het eerste half uur, daarna ben ik al snel een soort pandabeer) en de niet zo opvallend gekleurde lippenstift van dat anti-allergiemerk. Maar dat vergeet ik dan weer eigenlijk bijna altijd op te doen.

Ik ga maar eens op zoek naar een personal styler. Of beter nog, een kamermeisje die me 's ochtends klaarmaakt om naar buiten te gaan. En ja, dochter helpt me af en toe met make-up en kapsel. Maar dan durf ik helemaal niet meer naar buiten.

Doe ik zo mijn best

Kleuter zit al een tijdje alleen met zijn ipad op de bank. Tijd om uitgelaten te worden! We besluiten dat het speeltuintje op de hoek leuk is, en dat we gelijk maar gaan vragen of die twee vijfjarigen die ook wel eens bij ons aan de deur bellen met ons mee willen. Kleuter belt aan en vraagt het beleefd. Hij roept "nee!" en knalt de deur dicht. Zij wil wel.

Het is heel gezellig, zo samen. En ik hoor nog eens wat. Dat jongste altijd zo grappig doet bijvoorbeeld. Een kleine demonstratie volgt. Zij vraagt hem iets te doen, en hij doet het. Of net even anders. Zij vraagt of hij haar nazegt en hij doet het bijna, maar maakt er dan toch een gek rijmpje van. Of hij, net als oudste destijds altijd deed, er ook bij omvalt en de vloer veegt met zijn shirt, dat weet ik niet. Maar het zit overduidelijk in de genen, dat clown uithangen. "Ik kan alleen maar gek doen!", hoorde ik hem op een bepaald moment zelfs zeggen. De meisjes in de klas vechten om een plaatsje naast hem in de kring.

Op de terugweg nog even langs onze tuin, waar ze ook lekker gespeeld hebben. Helaas werd het feest net even voor sluitingstijd beëindigd omdat ik de deur probeerde dicht te doen waar zij haar vingers net tussen had gestopt. Auuuuw! Ze hield zich stoer, maar ze had een flinke deuk en na even wat koelen onder de kraan wilde ze toch liever naar haar moeder (en ik eigenlijk ook naar de mijne, gelukkig was koelbloedige pappalien ook thuis...)

Ik heb haar snel weggebracht naar haar huis. Niet alleen bijzonder genant om een kind terug te brengen met het verhaal dat je haar vinger hebt geplet, maar ook niet zo handig bij zoons eerste redelijk geslaagde speeldate. En ik deed nog zo mijn best om het gezellig voor ze te maken.

Volgende keer ga ik zelf denk ik maar ergens spelen en laat het verantwoordelijke werk aan wat slimmere mama's en papa's over.

Onverwachte vrijheid

Ze zijn zo lief, mijn kindjes en mijn man. Maar ook wel eens wat handenbinderig. Dus bedenk ik in zo'n vakantieweek de hele tijd hoe fijn het zou zijn als ze eens even niet aan mijn rokken hingen zodat ik dit of dat zou kunnen gaan doen, al die dingen die nu liggen te wachten tot ze weer allemaal fijn naar school en op hun werk zijn.

Ik verzin allerlei sluwe listen om even een uurtje voor mezelf te hebben. Meestal mislukt dat. Maar vanmiddag, nu, is het moment opeens daar: ik ben helemaal alleen thuis!

En nu weet ik eigenlijk niet wat ik met die plotselinge vrijheid moet doen... Ik kan niet kiezen of ik ga werken of luieren, of ik de badkamer een grote beurt zal gaan geven of toch even die belastingklus zal doen.

Ik heb al wel inmiddels zo'n honderd keer whatsapp gecheckt, of de kuikentjes misschien alarm hebben geslagen en per direct naar mama terug willen. Maar nee. Voorlopig is het heel stil.

Wit met rode stippen

Het begon met een kortingsbon, en hele droge voeten vol eelt en een uurtje tijd voor mezelf. En voor ik het wist hadden we het gezellig over van alles en nog wat. Haar werk, mijn uiterlijk, wat ik wel en vooral zelf niet zo goed kon en soms toch wel wilde... dat het crisis was en zij nog wel een half uurtje over had...

Weer een half uurtje later liep ik op het schoolplein mijn verplichte ouderparticipatie pleindienst te draaien. Toen ik na afloop in mijn autospiegeltje keek zag ik inderdaad niet zo veel haar meer als eerst, maar in plaats daarvan veel wit met rood gespikkeld, zeer ongelukkig uitziende stukjes vel.

Ik denk dat als ik me weer eens door een "schoonheids"specialiste durf te laten "verwennen" ik dat maar 's avonds laat moet doen, vlak voor bedtijd. En onder plaatselijke verdoving.

Het zal wel aan mij liggen

"Ga eens naar De Hoorzaak", adviseerde ik haar een tijdje terug. "Wat zeg je?" Juist. "DE HOORZAAK, zit vlakbij, en daar kunnen ze je prima adviseren over een hoortoestel".

Maar behalve doof is ze ook wat oostindisch doof en een beetje een twijfelaar, dus er gebeurde natuurlijk niets. Tot vandaag.  Ze vertelt me enthousiast dat ze maar eens naar De Ho.orzaak gaat. Zit vlakbij en daar adviseren ze je prima. Dat wist ze helemaal niet, maar dat vertelde mijn broer haar gisteren namelijk. En blijkbaar komt hij duidelijker over dan ik.

Zal hem ook eens vragen of hij mijn kinderen wil vertellen dat ze hun huiswerk moeten maken en mijn man dat de schuur wel eens opgeruimd mag worden. En waar je kan leren om zo te praten dat ze ook daadwerkelijk iets van je aannemen.