woensdag 14 augustus 2013

Bangerik

"Leuk, dit wordt vet!", gilt zoon in mijn oor. Hij is helemaal in zijn element. Ik niet: we zitten in een klein karretje en worden langzaam omhoog getakeld op een grote groene rails. Eenmaal bovenaan vliegt het kreng met een rotvaart naar beneden, en ik trek me terug in mijn diepste zelf op zoek naar de schakelaar om al mijn zintuigen uit te zetten.

"Mama!", roept zoon blij, "je moet je armen omhoog doen, zo!" Ik piep van nee, en na de eerste keiharde bocht mindert het ding een beetje vaart en durf ik één oog een beetje open te doen. Ik zie dan ook nog net hoe zoon me een beetje meewarig aankijkt. Hij is tien, ik ben vierenveertig. Ik ben zijn moeder, zijn steun en toeverlaat, weet alles beter (sowieso) en ben er altijd om hem te beschermen. Dat de rollen een keer zouden worden omgekeerd dat wist ik wel, maar nu al? Hij kijkt nog eens een lacht me vrolijk toe: "Mama je bent een bangerik!" Hmh. Ja. Heel opmerkzaam hoor. Het tweede rondje ging trouwens al stukken beter.

Eenmaal veilig terug op aarde probeer ik mijn gezicht weer enigszins in een normale moederlijke plooi te trekken. Nu is het namelijk de beurt aan papa en dochter, en dochter was ook nogal zenuwachtig. Dus aan mij de schone taak om even iets geruststellends te zeggen. Papa ziet echter direct de verwilderde blik in mijn ogen en moet hard om me lachen. Om het nog erger te maken schreeuwt zoon keihard naar zijn zus: "Mama was óntzettend báng!"

Maar eigenlijk vond ik mezelf best stoer, vorig jaar durfde ik het nog niet, ook al was het maar een kinderachtbaantje. En nu heb ik het gewoon gedaan. En eigenlijk ehm, was het best wel een beetje leuk.  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?