Posts tonen met het label school. Alle posts tonen
Posts tonen met het label school. Alle posts tonen

woensdag 23 augustus 2017

Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

donderdag 6 juli 2017

Afscheidsmarathon

Vandaag de grote finale van de afscheidsweek. Na talloze afsluitingen op dansclubjes, scoutingclubjes en zwemclubjes. Op de twee scholen al weken eindmusical, eindfeest, eindfeest, eindbarbecue, eindpicknick.... Dit keer écht de laatste schooldag voor twee van onze kinderen, die ook nooit meer op die school terugkomen. En een crematie.

Op school 1 's ochtends begon het al lekker. Tussen de verhuisdozen in de lege klas stonden twee juffen die allemaal leuke zelfgemaakte cadeautjes kregen. Mijn kind en ik blonken uit in lege handen en weinig gepaste tekst. Om het nog genanter te maken bleek achteraf dat de juffen zelf ook flink geknutseld hadden met foto's en snoepjes en grappige afscheidstekstjes...

's Middags een crematie in de familie. Ik ging er samen met mijn moeder heen. Een oom op vrij hoge leeftijd, en op zich niet iemand die we veel zagen. Maar het was allemaal zeer plotseling gegaan, en het was de laatste en jongste van de 13 broers en zussen van mijn vader. Best wel heftig dus, voor mijn ouders. Zelf voelen ze zich ook een stuk minder de laatste tijd. Het leven is eindig, dat weet je, maar nooit leuk om daar zo op gedrukt te worden. Al had de oom in kwestie er heel stoer en luchtig over gedaan en wilde het allemaal vrolijk en positief houden, net als zijn hele instelling en zijn leven was geweest.

Of je mij nou mee moet nemen als rots in de branding naar zoiets, ik geloof het niet. Ik ben een emotioneel wrak eh gevoelig type en neem direct alle emoties over. Een kind met een gedichtje over opa, een stoere voetbalpuber die niet uit zijn woorden komt van het verdriet, een liedje met aangrijpende tekst... Ik ben een lek mandje op begrafenissen. Lekker dan lek, lekker dan alle direct betrokkenen bijna. Zeer génant. Ik probeer uit alle macht aan moeilijke wiskunde te denken om mijn gedachten te verzetten tijdens zo'n bui, maar ik blijf er wat nat en verwilderd uitzien na afloop.

Op een bijna-val van moeder na (ze werd duizelig en greep een paaltje dat niet vast bleek te staan)
verliep het toch allemaal naar wens.

En toen moest ik als een speer door naar school om dochter op te vangen die haar laatste dag groep 8 had en de school werd "uitgezwaaid". Of de ouders allemaal even op konden vangen, was gevraagd? Ik was nét te laat....  Gelukkig bleek het opvangfeest weer eens slecht georganiseerd, dus ik was niet de enige die het gemist had. Dochter was nog steeds moe, en de rest van de meiden in de klas bleek er gelukkig ook niet zo'n tranentrekker van te maken als de meiden dat twee jaar terug in de klas van oudste hadden gedaan. "Ik zie de meesten toch morgen al weer, of anders na de zomervakantie", was het nuchtere commentaar. En ze reed samen met grote broer, die daar heel lief in mijn plaats al stond te wachten, samen naar huis. Ik bleef nog even met een andere moeder dralen. Voor het laatst op het plein van de basisschool waar we de afgelopen tien jaar zo vaak zijn geweest en nu nooit meer terugkomen...

Thuis snel koffer van dochter gepakt voor een kinder/slaapfeestje, weggebracht en wat chinees gehaald. Een half uurtje later jongste weer opgehaald van zijn kinderfeestje. Ze bleken toch nog in staat een tas van hem op school te hebben laten hangen. Die andere school waar we niet meer terug zouden komen. Ik denk dat ik het verlies van de shopper maar op de koop toe neem. Nog een keer afscheid nemen van school en de juffen en het veelgelukvolgendjaarenwieweetzienweelkaarnogeens trek ik niet.

Ik ben even compleet uitgeput. Gelukkig is het bijna vakantie!

maandag 20 maart 2017

Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

donderdag 9 februari 2017

Pijn aan mijn hart

Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "Ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.

Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar sociaal nog niet echt heel handig. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste kinderen van de school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me eigenlijk niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap je eigen tenen stuk tegen een boom aan. Maar laat kleine jongetjes met rust met dit soort hele flauwe geintjes.

"Kom eens hier, we willen wat laten zien." En dan, als hij dichtbij genoeg is een schop geven. Dat was vorige keer. Gisteren was het: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen." Om dan vervolgens, als hij de geleende school-step aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht." Zodat hij met lege handen staat. En pas dan beseft dat hij gewoon genaaid is.

Wat zijn reactie was? Ik vermoed boos, gefrustreerd, teleurgesteld. Maar hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.

Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....

Hoe langer ik er over nadenk hoe bozer ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, al zal dat ook de oplossing wel niet zijn. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.

Ik raad mijn ventje nu maar aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.

zondag 18 december 2016

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

vrijdag 16 december 2016

Houd ze van de straat

Hebben we net een overmaat aan Sinterklaasvieringen gehad, staat de kerst weer voor de deur.

Drie scholen en nog wat clubjes. Mijn mailbox puilt uit. Op de openbare middelbare school doen ze gelukkig alleen maar aan workshops en een markt voor het goede doel. Doet zoon verder lekker allemaal zelf. De zwemvereniging heeft vorige week al een gezellig spelletjesmiddag in het zwembad gehad, zonder eten, zonder sint of kerstman, geen glitter gezien.

De basisscholen doen er wat meer aan en hebben iets meer hulp van ouders nodig. Een kerstavond met voorstelling vol zang en christelijke boodschappen om samen met je kind naar te kijken. Een kerstontbijtje dat ze voor elkaar (lees: de ouders voor andermans kinderen) mogen maken. En natuurlijk is er ook nog een dag vol kerstknutselarij, pardon, atelier in kerst-thema.

Op de andere basisschool is er een kerstavond met foodmarket. Ook hier dienen alle ouders een leuk gerechtje te bereiden. Net als op de scouting trouwens.

Dus ik bijt even door en zet volgende week mijn feestneus op. Met enthousiaste kinderen erbij is dat vast nog wel leuk.

Maar wat moet ik in de naam van het kindeke Jezus maken aan hippe gezonde hapjes?! Iets wat (ook) mijn kinderen lusten, niet al te ongezond is, koud gegeten kan worden, makkelijk vervoerd en niet te moeilijk klaar te maken is. Die slagroomsoesjes van gisteren zijn in ieder geval afgevallen.

Na een uurtje vrolijke kerstmutstomaatjes en rendierenkaasjes op Pinterest bekeken te hebben besloot ik dat dit duidelijk in de categorie "niet mijn ding" valt. Ik houd het eenvoudig én spreid mijn kansen.

Enerzijds koos ik dus voor koude knakworst uit blik (voldoet aan voorwaarde 1: zoon vindt het heel erg lekker) Afhankelijk van de tijd die ik heb omwikkeld met bladerdeeg uit de oven of los in een bakje met een potje prikkers er naast. Daarnaast heb ik, om niet helemaal als culinair barbaar ende kersthater over te komen, bij de plaatselijke geestelijk gehandicapten opvang een doosje minuscule maar helemaal in kerstthema versierde cakejes gekocht. Duur, maar het is voor het goede doel. Hoef ik tussen de zwemles en de kerstviering door alleen nog maar het plastic zakje er af te trekken en ze op een van onze eigen bordjes te planten.

Ik twijfel nog tussen de kerstboom- en kerstster-opstelling.



dinsdag 6 december 2016

Daarom, misschien

"Mam, waarom moet ik eigenlijk naar school? Ik weet alles al". Groep 4, zit hij nu. Ik geef hem een (denk ik net een beetje te moeilijke) groep acht-som: hoeveel is twee procent van 150?

Hij denkt er even hard over na. "Drie?"

Wow. Het antwoord is goed, hij is trots. Ik ook.

"Maar hoe heb je dat berekend?" Nou, dat kon hij eigenlijk niet vertellen. Hij wist het gewoon.

En juist daarom is het goed om toch nog even wat uitleg mee te pikken op basisschool, voor je verder gaat. Een goed inzicht en gevoel vóór is leuk, maar op een bepaald moment moet je toch terug kunnen vallen op regeltjes, methodes en gewoon hard werken.

Niet altijd leuk, maar wel nodig. Dat je anders flink op je muil kunt gaan in de brugklas hebben we vorig jaar gezien. En dat vond ik persoonlijk ook helemaal niet leuk.

maandag 5 december 2016

Blote voetjes

Kwart voor drie, ik sta op het schoolplein te praten met een collega-moeder. De deur is al open, onze juf met haar klas is er nog niet. Er druppelen wat grotere kinderen naar buiten.

En dan, opeens staat jongste daar. Op zijn blote voetjes?! Hij kijkt om zich heen en zijn gezicht licht op als hij ziet dat ik al op hem afsteven. Schooltas en gymtas hangen om zijn nek, en hij heeft nog een plastic tas. Ik zie nu dat hij ook een andere broek aan heeft, en onder zijn (open) winterjas alleen een onderhemdje in plaats van zijn trui. Het is toch niet weer gebeurd.. derde keer dit schooljaar?  

Hij moest poepen, maar durfde niet, want er is nooit wc papier. En hij wist ook niet of het mocht, want soms mag het niet van de juf, dan moet hij eerst werken. Hij was maar rondjes gaan lopen, want dan kun je het beter ophouden. Maar toen had hij toch in zijn broek geplast. Ook zijn sokken waren nat geworden. En hij moest alles uitdoen van de juf. Dus dat had hij maar gedaan. Ook zijn onderbroek, maar daar was geen schone van, en nu deed zijn piemel pijn, tegen die ruwe leenspijkerbroek. 

Zijn schoenen zitten in de plastic tas, die trek ik snel aan zijn vieze en vooral koude voetjes. Ik zucht eens diep, en kijk om me heen. Geen juf te bekennen. Zou ze wel weten dat hij hier staat? Het is te zot voor woorden. Moet ik naar binnen en haar bij de lurven grijpen of toch maar naar huis en zoon snel uit zijn ellende verlossen met een warm bad en een paar schone zachte warme en passende kleren? Hij koos voor het laatste. 

Ik koos er maar voor per mail de juf om opheldering te vragen. 

Iemand nog een werknemer nodig? Wij hebben geloof ik iemand over die niet helemaal voldoet in haar huidige beroep...  




maandag 3 oktober 2016

Het herbarium

Zondagavond. Het huiswerk is zo goed als af. Alleen dat "herbarium" moet nog even. We hadden al wat gedroogde plantjes. en zus wilde helpen met het schrift in elkaar knutselen.

Afbeeldingsresultaat voor herbariumEen uurtje later, ze zitten samen aan de tafel. Hij determineert. Lang leve het internet, dat werkt toch een stuk fijner dan zo'n boek. Zij plakt de plantjes op een papier en schrijft met haar nette meisjeshandschrift op wat hij dicteert. Ze hebben er al bijna één klaar.

Hoeveel hij er eigenlijk moet, vroeg ik me af. Nou, hij dácht eerst 10. En hij had er al 7 verzameld. Maar nu blijkt opeens dat het er 20 moeten zijn. En de deadline is in zicht.

Zoon is niet zo'n held in vooruit denken en plannen. (En daar wordt hij voor behandeld, om in Koot&Bie jargon te blijven). Ik probeer niet wanhopig te zuchten en ongeduldig doen, want hij doet zijn best en het gaat al beter: het hoeft niet morgenochtend af, we hebben nog 4 dagen...   

Nog een dag of 4 om plantjes te zoeken en twee weken te laten drogen, te determineren en op te plakken?! Best krap als hij eerst de hele dag op school zit en dan ander huiswerk moet maken. Dus ik laat hem beloven bij een volgend project met lange loopduur ons wat eerder in te seinen, en ik beloof dat ik hem zal helpen met het meest tijdrovende werk. Zoeken en drogen. 

Wie goed heeft gekeken zag op een zonnige maandagmorgen dus Mammalien tussen het natte gras en de gevallen blaadjes schuifelen, op zoek naar bloemen en plantjes. Het is maar goed dat de herfst dit jaar weer wat later is, want oktober is nou niet de beste tijd om je herbarium met bloeiende planten te vullen. Toch vind ik hier en daar wel wat. In de berm, bij de sloot, langs de weg. Ik fiets als een slak, mijn ogen gericht op de berm, rem en pluk, stop weer een kamille of paardenbloem in mijn tas. 

Hoe vreselijk ik in vwo 2 mijn eigen herbarium opdracht heb gehaat. Ik weet het nog. Maar nu vind ik het eigenlijk best leuk. In al die jaren heb ik kennelijk toch wat kennis van en liefde voor het groen opgevat. Misschien moet je sommige schoolopdrachten gewoon wat later in je leven doen. Even wachten tot je er rijp voor bent. En misschien geldt dat ook voor zoon.

dinsdag 13 september 2016

De eerste weken na de zomervakantie op school

... zijn best wel weer heftig. Voor moeders. De ene kennismaking is nog niet geweest of de andere ouderavond is er al weer. Drie kinderen, drie scholen. (En dan hebben we het nog niet over de clubjes gehad.) Ik ren me rot.

De kennismaking op de ene school vond ik wat geslaagder dan op de andere. De meeste begeleiders en juffen lijken wel kennis van zaken, begrip van én hart voor het kind te hebben (ook niet onbelangrijk) maar er zitten er ook twee bij waarmee ik zelf wat moeite heb. Ik bedoel: als ik iets simpels vraag of zeg, vind ik (vinden mijn kinderen) het fijn als er een duidelijk en informatief antwoord komt, geen glazige blikken en wegkijken. Ik schoof het al op een vette generatiekloof, maar gelukkig is er ook een twintiger bij die wel wat betere communicatieve vaardigheden toont.

Middelste, daar is niet zo heel veel over te vertellen. Er is ook natuurlijk niet heel veel anders dan vorig jaar, qua klas en juf, en toen ging alles ook goed. Wel is dit het laatste jaar op de basisschool, dus best belangrijk.

Oudste is wel in een nieuwe klas begonnen. Na een stressvol brugjaar nu naar 2 vwo. En volgens mij gaat dat goed. Hij zit in ieder geval zelf goed in zijn vel, is opener, minder verlegen. Je ziet hem op alle fronten groot worden. Jippie!

Jongste zit op een hele ándere school dan vorig jaar. Een nieuwe klas, samen met hem veel kinderen die ook nieuw zijn, een juf die zelf nog flink wennen moet aan deze school en dit soort kinderen?! In het begin kwam hij vol verhalen uit school, dus ik dacht dat het leuk was. Later kwam hij een keer met een nat geplaste broek terug, en vrijdag was het zo stom geweest dat hij maandag niet meer naar school wilde. Net als de andere twee nieuwe jongens in zijn groep dat elke dag niet willen. Sommige dingen, zoals de Chinese les vindt hij geweldig. Maar het zelfstandig boeken en pennen pakken en beginnen, dat blijkt weer lastig (waar ken ik dat van?!) en of de juf dáár nu al ervaring mee heeft, hoe om te gaan met een Jongste die in de blokkeerstand springt?

maandag 22 augustus 2016

En toen was de vakantie weer voorbij

De zomervakantie is omgevlogen. We hebben veel ondernomen, en veel uitgerust ook. Het was fijn. Aan de andere kant, het voelt alsof we al járen niet meer op school zijn geweest. Het ritme, op tijd naar bed en vroeg op en zo, en een beetje normaal eten, dat is er echt helemaal weg.

Dochter gaat naar groep 8. Ze is er helemaal klaar voor. Mooi opgetut stond ze al vroeg klaar, ze had veel zin in het nieuwe jaar en zin om alle kinderen en de juf weer te zien.

Jongste was minder enthousiast. "Ik wou dat het vandaag gisteren was", deelde hij mee toen hij was opgestaan. Vakantie is leuker dan school. En "in groep 1 vond ik het het fijnst", dacht hij ook nog. "daar hoef je niet te wérken en te leren". Dát heb ik snel uit zijn hoofd gepraat. In groep 1 deed hij namelijk wat andere kinderen doen als ze in groep 3 zitten: letters en cijfers, lekker sommen maken i.p.v. in de bouwhoek spelen.

Maar ik snap hem wel. Het is bere-spannend. Nieuwe school, een ánder soort school met moeilijker werk. Met nieuwe kindjes. Nieuwe vriendjes ook, hopelijk.

Even later sjokt hij toch braaf mee. Eerst naar de school van zus. "Mama, hoe komt het water in de wolken waar het uit regent?"

Toen hij eenmaal zijn nieuwe school in zicht kreeg ging de knop op. Of misschien het stoere gepantserde masker op. Ik weet niet. Hij begon te rennen en was als eerste bij de deur. De directeur kreeg een hand en bijna overdreven brede glimlach. En óf hij er zin in had! In het lokaal verderop stond de juf wat handjes te schudden. Zoon maakt zich groot, kijkt haar aan en verkondigt op luide toon: "Zo. Ik ben er."

Even later neem ik maar afscheid. Er lopen nog wat ouders te drentelen, maar hij zit al aan een zelf uitgezocht tafeltje geconcentreerd een puzzeltje te doen. Ja dág mam.

Mam mag naar huis. Genoeg te doen daar, gelukkig. Anders zou ik me er nog maar zenuwachtig over gaan maken...

zaterdag 30 juli 2016

Friends

Vanmiddag kregen we bezoek. Een schoolvriendinnetje, nee -  een brutaal kind dat bedacht dat ze vanmiddag in het huis van mijn dochter wilde spelen. Tijdens de lunch had ze me al bijna zover dat ik haar oren met haar boterham met leverpastei wilde uitwassen. Ze begon eerst heftig te protesteren toen ze zag dat er (een beetje) boter op zat, zodat ik twee nieuwe heb moeten ontdooien en smeren. Kreeg ik hem daarna voor de tweede keer terug omdat er "zo weinig leverpastei op zat". Aarrrggh. Misschien dat haar moeder het assertief noemt, ik zou het niet in mijn hoofd hebben gehaald, vroegah... nog liever droog brood met spijkers gegeten dan... 

Even na het eten gingen ze spelen. Helaas bleek na een kwartier dat er "niets was om te spelen". In ieder geval niets wat ze allebei leuk vonden. En dan vooral stug volhouden natuurlijk, dat wat die ander voorstelt écht héél stom is. De één zat in de gang, de ander op de trap. Mijn tactiek - negeren en flink met mijn stofzuiger te keer gaan tussen de dames door zodat ze misschien zouden ophoepelen naar elders om daar iets te gaan zoeken om te spelen - werkte niet. Ik had ze bijna zover dat het speelafspraakje voortijdig afgebroken zou worden, maar niemand wist het telefoonnummer van haar moeder... Mijn blik beloofde al niet veel goeds en dochter was ook de wanhoop nabij, maar oudste wierp zich op als geduldig mediator / gezellig entertainer en nodigde de dames uit voor een partijtje bomenklimmen buiten. Mijn held! 

Ze kwam net nog even terug om te "plassen", en passant ook even vragend of ze nog wat lekkers mocht (een stukje boterkoek nota bene, dat bliefde ze wel) maar ik heb heel stoer NEE gezegd en haar weer naar buiten gestuurd. Waarom zijn de kinderen waar mijn dochter thuis altijd hooguit een (één) tumtum krijgt zelf altijd zo aan het zeuren om snoep bij ons thuis? 

Hier dan maar een foto van dochter met wat gezelliger vriendinnen, vorige week op de Lego World dag gemaakt. Na zoon is ook dochter een enthousiaste bouwer geworden. 




woensdag 22 juni 2016

Afscheid nemen - op zijn manier

Jongste sjokt naar school. Deze week wil hij eens niet perse als eerste binnen zijn. Doet hij bovendien wat klef aan de deur. Laat mij niet los, hangt de clown uit. Ook thuis, vooral 's avonds voor het slapen gaan is hij ánders. Lijkt bij tijd en wijle enorm veel energie te hebben maar weet duidelijk niet wat er mee te doen. Zou er iets zijn?

Bij de deur van de klas staat zijn lieve juf de kinderen te verwelkomen. “Ik vind school STOM”, vertelt hij, tegen iedereen die het maar horen wil. De juf maakt een grapje, dat zij toch heel erg haar best doet om het voor hem leuk te maken. Hij lijkt even wat in verwarring gebracht, maar voegt er dan aan toe: “Maar ik ga toch naar een andere school!” En dan glipt hij snel naar binnen. Zonder verder naar mij om te kijken.

De juf vindt het niet erg. Hij is al afscheid aan het nemen, legt ze uit. Een psychologisch trucje, het huidige bekende voor zichzelf een beetje “stommer” maken zodat hij misschien die spannende overstap naar de nieuwe school straks durft te maken. Want reken maar dat dat best wel in zijn hoofd zit nu. 

Ah, op die fiets. Natuurlijk. Ik heb gevoelige kinderen zich zeker niet zomaar halsoverkop ondoordacht in iets nieuws storten maar alles goed en diep overdenken. En dat misschien niet altijd even duidelijk op volwassen toon communiceren, maar gewoon - zoals kinderen doen - laten merken door een beetje ander gedrag dan anders laten zien... 

Arm kind. Het is niet niks, zo'n overstap. Maar hopelijk voor het goede doel.

vrijdag 17 juni 2016

Einde seizoen

Het lijkt hier thuis potverdorie wel op het einde van een seizoen van een van onze Netflixx-series: de opgebouwde spanning is duidelijk over het hoogtepunt heen, het lijkt allemaal - in ieder geval voor nu - goed te komen.  

Goede evaluaties op school en huiswerkbegeleiding van oudste (ze hebben hem zien "groeien" en hebben vertrouwen in hem), een fantastisch eindresultaat van cito toetsen en projectpresentatie van dochter. Wat kan ze het allemaal goed vertellen! Ook jongste is dit jaar "gegroeid" van eigengereide kleuter naar een "doet enthousiast mee" schoolkind (wat niet wil zeggen dat hij niet eigengereid meer is). Heeft prima leren schrijven en lijkt zo nu en lijkt zelfs succes en lol te hebben in grove motoriek. Zelfs de oneindige zwemles-soap lijkt goed af te gaan lopen...  Maar vooral - alle drie zijn ze vrolijk, open en blij, zitten lekker in hun vel. Blij met behaalde resultaten, en vooral toe aan en zin in een wat rustigere periode met Leuke Dingen en een lange luie vakantie. 

Nog een paar spannende dingen volgende week: de toetsweek van oudste en het ochtendje kennismaken/proefdraaien in de nieuwe klas op de nieuwe school van jongste. Het voorlopig schooladvies voor dochter - al vind ik daar niet zoveel spannends aan, zit wel goed. Verder is het vooral nog even wat verjaardagsfeestjes afwerken, sportdagen en schoolreisjes, knutselmiddagen en ik dénk zelfs een zwemdiploma A! Maar dan is het ook echt bijna vakantie. 

De eerste mails over indelingen en aanmeldingen in nieuwe klassen, toneel- en muziekclubs voor ná de vakantie stromen zelfs al weer binnen. Maar die laat ik lekker nog even rustig in de inbox staan. Dat komt straks wel.  

Heerlijk. Ik leun vast voorzichtig wat achterover en adem uit. Heb me in jaren niet zo op de schoolvakantie verheugd als dit jaar. 




woensdag 15 juni 2016

Het tafeldiploma

Jongste kende in groep 2 al een behoorlijk aantal tafels uit zijn hoofd. Vond ie leuk. Had hij ergens gezien of gehoord, en ging aan de slag met onder meer het houten spelletjes met blokjes met keersommen en uitkomsten er op.

Nu zit hij in groep 3 van combi 3-4 en de andere helft van de combi-klas (groep 4 dus) moest het  "tafeldiploma" gaan halen. Misschien leuk voor jongste ook, vertelde ik de juf. Een extra opsteker kan hij wel gebruiken.

Wist ik veel dat het ook nog een serieus iets was, dit keer. Het letterdiploma in groep 3 bleek verder zonder enige verplichting gewoon een leuke opsteker voor alle kinderen, Het tafeldiploma daarentegen was een heuse test: 80 tafelsommen binnen 5 minuten moesten er gemaakt, ter plekke, voor de feestelijkheden begonnen. En elk kind van groep 4 dat niet slaagde mocht dan nog wel mee feesten maar moest later in de week nog verder oefenen en weer examen doen...

Twee dagen terug kwam hij thuis met de mededeling dat hij maar 40 sommen in 5 minuten had gehaald. Het handige bruggetje dat hij gebruikte om de sommen uit te rekenen werkte wel maar niet zo snel...

De tafels, legde ik uit, die moet je gewoon uit je hoofd leren - automatiseren. Ouderwets stampen. Of nieuwerwets stampen, met behulp van een leuke app op de tablet. Jongste ging er direct en geheel uit vrije wil mee aan de slag. Ik moest hem er af sláán toen het eten klaar was. Wat een gedrevenheid heeft die jongen soms.  Hij moest en zou het halen.

En het heeft gewerkt. Hij was netjes binnen de tijd klaar op het officiële tafelexamen vanmorgen. Die blik, die armpjes in de lucht. Heerlijk! Even later mocht hij samen met een paar groep 4 kindjes als enig groep 3 kindje tussen de geslaagden van groep 4 staan.

"Oefenen helpt, he mama!" Nou en of jongen. Ben ook blij dat je dát snapt...



donderdag 9 juni 2016

Nieuwe school

Het besluit is genomen, de formulieren zijn ingevuld. Jongste heeft zelfs al een kijkje genomen en een beetje kennis gemaakt.  Hij vond het eenmaal daar bére-spannend, wist zich geen houding te geven en deed dus wederom alsof hij Gekke Henkie was. Wat dan best génant is als je als moeder je kind komt aanmelden voor hoogbegaafden onderwijs...

Binnenkort is er een hele ochtend waarop kinderen alvast meedraaien in de klas waar ze ná de zomervakantie in terecht komen. Om de grootste spanning er af te halen.

Jongste is enthousiast over het idee van een andere school, hij wil daar wel heen. Veel liever dan naar zijn huidige school - want die is sáái. Al ga ik de oude school zeker missen, wij ouders denken toch dat dit beter voor hem is. Praktisch prima te doen voor ons, en qua uitdaging heel goed voor hem. Nu maar hopen dat hij het nog steeds leuk vindt als de druk wordt opgevoerd. Als het opeens moeilijk wordt. Als hij iets nieuws moet gaan proberen, iets wat hij eigenlijk nog niet zo goed kan. Of erger nog, wat hij nog niet kan maar een ander misschien al wel. Als er toch opeens moet worden geknutseld. Al is het dan in de vorm van een project over ruimtevaart, knutselen blijft knutselen, en dus moeilijk.

En wat te denken van omgaan met verlies, of met de angst om mogelijk te kunnen falen? Maar ook met dat fenomeen zijn ze daar wel bekend. En leren leren. Executieve vaardigheden ontwikkelen. Daar heeft hij voor de rest van zijn leven iets aan. Meer dan aan schaken of Chinees zelf, al is dat ook leuk.

Juf van de huidige school vindt het jammer maar begrijpt onze keuze heel goed en staat daar helemaal achter. Buren en schoolkennissen zijn vooral stil als we het vertellen. Kijken ons eerst wat vreemd aan. Waarom? Wat is er met hem dan? Kennelijk valt hij niet zo op als slimmerd. Of misschien is het toch nog een beetje not done om je al te gekke dingen in je hoofd te halen en zolang er geen sprake is van Down of een complete doofheid, je kind andere onderwijs te laten geven dan het reguliere. 

maandag 18 april 2016

Echt nergens meer te vinden

Kwart voor acht, hoog tijd voor een nieuwe schooldag. Met een plof springt oudste van halverwege de trap naar beneden. Nét op tijd beneden om nog snel even een banaan te eten en op zijn fiets te springen.

Terwijl hij aan een rits van zijn rugzak trekt om zijn lunch erin te kunnen stoppen vliegt er opeens met een grote boog een rekenmachine uit.  

"He, mam! Kijk! De rekenmachine die gisteren toen ik hem nodig had echt zéker weten niet in mijn tas zat vliegt nu opeens zomaar voorbij!"

Knal. Hij is nog heel, geloof ik, er zit in ieder geval een hoesje om. De passer daarentegen was van het weekend al om de een of andere reden uit elkaar gevallen. "Maar dat was de passer die ik gratis heb gekregen, die was vast niet zo stevig", probeert hij nog. 

Waar die ándere passer is? vraagt zijn vader zich af. "Die zit ongetwijfeld in het etui dat hij laatst ergens kwijt is geraakt, waarschijnlijk samen met de geodriehoek waar geen hoekjes meer aan zitten", giechel ik.

Het levert me een stomp op, maar hij moet er toch om lachen. 

En dat is in ieder geval al iets. Liever een vrolijke chaoot dan de bijna depressieve brugpieper die we een paar maanden geleden in huis hadden. 

donderdag 24 maart 2016

Deserteren

Ik hoor het ons nóg zeggen, tijdens de eerste zwangerschap. Wij doen daar niet aan mee, dat gelabel. Adhd? Dyslexie? Hoogbegaafdheid? Wat een gezeik, doe maar gewoon. Een beetje differiënten op niveau op school, oke. Maar geen aparte school hoor. Elitair gedoe. Bij ons rustte een enorm taboe op het HB woord.

In de loop van de jaren zijn we steeds wat verder teruggekrabbeld. Huidige school doet erg zijn best, maar het blijft pappen en nathouden. Dus toen ik jongste zoon laatst helemaal alleen op de gang zag zitten met een tablet waarop hij in zijn eentje plussommen van twee leerjaren hoger moest maken viel het kwartje. Hoe ze ook van goede wil zijn hier, het blijft pappen en nathouden. Zo zal hij altijd een eenling blijven.

En dus zat ik afgelopen week opeens zomaar op gesprek bij een full-time HB school. Een prachtig programma voor hoogbegaafden kinderen: verbreding en verdieping, vooral. Zo min mogelijk versnelling in leerjaren. Vreemde talen, programmeren, filosofie, techniek, schaken en slimme spelletjes. Voor zover ik zien kon vriendelijke vrolijke, enthousiaste kindjes in de klas. De standaard leerstof in anderhalf uur per dag, de rest van de dag een extra programma.

Maar los van al dat leuks vond ik het ook goed om te horen dat er veel aandacht is voor wat kinderen zoals zoon vaak niet goed kunnen en wat ze wel moeten leren. Sociaal emotionele en executieve vaardigheden. Dat begaafde kinderen geen prinsjes en prinsesjes zijn die extra vertroeteld moeten worden, maar gewoon kinderen met een andere leerbehoefte dan de rest. Kinderen die het niet alleen maar makkelijk afgaat maar juist een grote kans hebben om ergens in hun (school)loopbaan vast te lopen als ze niet de juiste begeleiding krijgen. Want het is wel leuk om soort van vanzelf veruit de beste te zijn, maar daar leer je dus helemaal niks van.

Wat heerlijk om eens met iemand te praten die het allemaal echt snapt, weet waar de moeilijkheden zitten. Ze had de testgegevens van zoon goed doorgenomen en vond het een op zijn zachtst gezegd bijzonder profiel waar we zeker iets mee moeten doen. Ze had niet alleen de kennis uit de boekjes maar met jarenlange werkervaring op school én ervaring als moeder met kennis van de scholen in de buurt. Zodat we vanzelf ook op onze beider oudsten in het voortgezet onderwijs kwamen, en ze veel van mijn frustraties op dat gebied ook herkende. Ze praatte nog wat door en opeens...

Wat heeft je geraakt? vroeg de scherp observerende vrouw tegenover me, nog voor ik in de gaten had wáár mijn gedachten precies heen waren gedwaald en wat ik daarbij voelde. En toen stonden de tranen in mijn ogen, niet tegen te houden, hoe hard ik dat ook probeerde... (want hoe ongelofelijk génant is dat, beetje gaan zitten janken om niets?) Dat ik het beste voor mijn kind wil, maar dat ik soms geen flauw idee heb wát dat dan is. Hij rekent dan wel lekker en las al voor hij naar de kleutergroep ging, maar is hij wel écht zo'n slimmerd? Zie ik hem straks als klein ventje tussen al die wijsneuzerige Einsteins lopen?

Gelukkig snapte ze ook dát en kwam met een doos tissues aanrennen. Kennelijk was ik niet de eerste moeder die haar bureau onder zat te snotteren. En vast ook niet de laatste.

Dacht zij dat...?  Ja, zij dacht dat hij er wel tussen past. Sterker nog, dat het echt nodig was, overstappen naar ander onderwijs. Omdat hij anders zeker weten vast gaat lopen.

Ik geloof dat we óm zijn. Hoe fijn de huidige school ook is, het is gewoon maar een school en die kunnen niet bieden wat een gespecialiseerde school kan. Het voelt een beetje als deserteren, vreemdgaan. Alsof je het uitmaakt met een hele fijne verkering die je toch niet als je levenspartner ziet. Maar toch denk ik dat we het gaan proberen.


(*) Pappalien, niet aanwezig bij veel van dit soort gesprekken krijgt alles van mij te horen en is inmiddels ook om. Even voor de goede orde.

vrijdag 11 maart 2016

Glim - glim. Mama is blij

Ik stuit ergens in de wandelgangen bij toeval op juf die af en toe met jongste zoon werkt. "Wat is het leuk om met jouw zoon te werken!" vertrouwt ze me toe. Hij is zó slim, en wil zo graag leren!

Ik glunder en glim. Dat is goed om te horen! Maar.. maar.. dan slaat de zorg weer toe. "Soms doet hij niet helemaal eh.. mee?" Ze gaf toe dat hij wel eens behoorlijk eigenwijs kon zijn. "Maar dat is toch juist ook wel weer heel dapper, dat hij het gewoon op zijn eigen manier wil doen en daar voor uitkomt?"

En dan sta ik opeens te glunderen. Echt? Wow. Ze heeft gelijk. Zo kun je het ook zien.

Ze laat hem vaak maar even (binnen grenzen) zijn gang gaan, legt uit waar nodig, maar geeft hem wel de ruimte. En ze kreeg gelijk. Liep hij laatst nog weg bij een moeilijke som en leek wat anders te gaan doen (op zijn kop de vloer dweilen en daarbij een vrolijk liedje zingend vermoed ik) ,  kwam hij even later terug naar haar aan het tafeltje. Met het juiste antwoord. Geen werkweigering maar gewoon zelf even de (fysieke) ruimte opzoeken die hij nodig had om zijn hersens tot het uiterste te kunnen inzetten.

Trots op zoon, maar vooral ook blij met dit soort positief ingestelde, ervaren en kindvriendelijke juffen die het mooie kind zien zoals het is.

vrijdag 29 januari 2016

Eindelijk, ze kunnen lezen!

We hoeven niet te werken! riep groep 3 -  de klas van jongste -  enthousiast. Na de kleutergroepen leren de kinderen het al snel, deze wijze levensles: werken is stóm. Moet je kennelijk zien te vermijden, kostte wat kost. (Dat heeft oudste iets te goed meegekregen, helaas. Nu het eindelijk op het voortgezet een beetje nodig begint te worden dat hij af en toe daadwerkelijk oplet en iets leert, weet hij niet hoe dat moet en is de motivatie al helemaal ver te zoeken...) 

En waarom hoeven jullie dan niet te werken? Nou, dat wisten ze niet. Het was geheim. Maar het was een soort feest.

De juf onthulde het geheim. Vandaag was het "letterfeest". Om te vieren dat de kinderen vanaf nu alle letters en combinaties (zoals de oo, de aa, de korte en lange ij/ei, de atjeau en de otjeou..) hebben gehad. Ze kunnen dus nu "lezen". Hoera! De ouders van groep 3 mochten opdraven, kijken en meedoen met de letterspeurtocht en met de letterbingo. Achteraf werd er een heus officieel letterdiploma uitgereikt aan alle kinderen.

Nou is het een combi-klas, dus de helft - groep 4 - viel al af waar het om 'leren lezen' ging, die hadden het vorig jaar al gehad. Ze mochten wel meedoen maar kregen geen diploma. Van de overige 14 officiële groep 3 kinderen ken ik zeker een kind of drie dat al aan het begin van het schooljaar in ieder geval die letters en combi's prima wist, en ook al wat kon lezen. En het meisje dat nou net wél heel veel moeite had met de letters en het spellen van de maan roos vis woordjes, die moest heel hard huilen omdat de juf tussen alle letterdiploma's die van haar was  v e r g e t e n....  Of kwijt of er tussenuit gefloept, ik weet het niet. Maar zielig was het wel. (En het werd ook wel weer goedgemaakt...).

Onze jongste kon op de dag vóór hij naar groep 1 ging opeens lezen. Wanneer hij de letters kende weet ik al niet meer.  En toch vond hij het leuk vandaag: speurtocht, feestjes, bingo.. altijd goed toch? Het diploma nam hij ook zeer trots in ontvangst. Ze hadden hem net zo goed een geplastificeerd bonnetje van de schoenmaker kunnen geven wat dat betreft. Het blijft leuk om iets te krijgen en mensen voor je te horen klappen.

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl