Ik hoor het ons nóg zeggen, tijdens de eerste zwangerschap. Wij doen daar niet aan mee, dat gelabel. Adhd? Dyslexie? Hoogbegaafdheid? Wat een gezeik, doe maar gewoon. Een beetje differiënten op niveau op school, oke. Maar geen aparte school hoor. Elitair gedoe. Bij ons rustte een enorm taboe op het HB woord.
In de loop van de jaren zijn we steeds wat verder teruggekrabbeld. Huidige school doet erg zijn best, maar het blijft pappen en nathouden. Dus toen ik jongste zoon laatst helemaal alleen op de gang zag zitten met een tablet waarop hij in zijn eentje plussommen van twee leerjaren hoger moest maken viel het kwartje. Hoe ze ook van goede wil zijn hier, het blijft pappen en nathouden. Zo zal hij altijd een eenling blijven.
En dus zat ik afgelopen week opeens zomaar op gesprek bij een full-time HB school. Een prachtig programma voor hoogbegaafden kinderen: verbreding en verdieping, vooral. Zo min mogelijk versnelling in leerjaren. Vreemde talen, programmeren, filosofie, techniek, schaken en slimme spelletjes. Voor zover ik zien kon vriendelijke vrolijke, enthousiaste kindjes in de klas. De standaard leerstof in anderhalf uur per dag, de rest van de dag een extra programma.
Maar los van al dat leuks vond ik het ook goed om te horen dat er veel aandacht is voor wat kinderen zoals zoon vaak niet goed kunnen en wat ze wel moeten leren. Sociaal emotionele en executieve vaardigheden. Dat begaafde kinderen geen prinsjes en prinsesjes zijn die extra vertroeteld moeten worden, maar gewoon kinderen met een andere leerbehoefte dan de rest. Kinderen die het niet alleen maar makkelijk afgaat maar juist een grote kans hebben om ergens in hun (school)loopbaan vast te lopen als ze niet de juiste begeleiding krijgen. Want het is wel leuk om soort van vanzelf veruit de beste te zijn, maar daar leer je dus helemaal niks van.
Wat heerlijk om eens met iemand te praten die het allemaal echt snapt, weet waar de moeilijkheden zitten. Ze had de testgegevens van zoon goed doorgenomen en vond het een op zijn zachtst gezegd bijzonder profiel waar we zeker iets mee moeten doen. Ze had niet alleen de kennis uit de boekjes maar met jarenlange werkervaring op school én ervaring als moeder met kennis van de scholen in de buurt. Zodat we vanzelf ook op onze beider oudsten in het voortgezet onderwijs kwamen, en ze veel van mijn frustraties op dat gebied ook herkende. Ze praatte nog wat door en opeens...
Wat heeft je geraakt? vroeg de scherp observerende vrouw tegenover me, nog voor ik in de gaten had wáár mijn gedachten precies heen waren gedwaald en wat ik daarbij voelde. En toen stonden de tranen in mijn ogen, niet tegen te houden, hoe hard ik dat ook probeerde... (want hoe ongelofelijk génant is dat, beetje gaan zitten janken om niets?) Dat ik het beste voor mijn kind wil, maar dat ik soms geen flauw idee heb wát dat dan is. Hij rekent dan wel lekker en las al voor hij naar de kleutergroep ging, maar is hij wel écht zo'n slimmerd? Zie ik hem straks als klein ventje tussen al die wijsneuzerige Einsteins lopen?
Gelukkig snapte ze ook dát en kwam met een doos tissues aanrennen. Kennelijk was ik niet de eerste moeder die haar bureau onder zat te snotteren. En vast ook niet de laatste.
Dacht zij dat...? Ja, zij dacht dat hij er wel tussen past. Sterker nog, dat het echt nodig was, overstappen naar ander onderwijs. Omdat hij anders zeker weten vast gaat lopen.
Ik geloof dat we óm zijn. Hoe fijn de huidige school ook is, het is gewoon maar een school en die kunnen niet bieden wat een gespecialiseerde school kan. Het voelt een beetje als deserteren, vreemdgaan. Alsof je het uitmaakt met een hele fijne verkering die je toch niet als je levenspartner ziet. Maar toch denk ik dat we het gaan proberen.
(*) Pappalien, niet aanwezig bij veel van dit soort gesprekken krijgt alles van mij te horen en is inmiddels ook om. Even voor de goede orde.