Lekker spelen

Prring. De bel. Er staan twee, wat schuchter kijkende jongetjes voor de deur. Of dochter thuis is. Ze hebben met wat klasgenootjes afgesproken op het schoolplein om te "hangen" en of dochter mee wil. De ene is duidelijk meegegaan als begeleider van de ander, die heel heel erg graag wil dat dochter mee gaat. Maar het liefst nu nog ter plekke door de grond zou willen zakken geloof ik.

Een kwartiertje later is het weer prrring. Wederom twee jongens. Kijken iets wereldwijzer uit hun ogen, en vooral hebben ze een andere formaat: langer, dunner, onhandig maar zeer vrolijk. Of oudste zoon thuis is. Even later fietsen ze weg, zwabberend en lallend.

Ik heb de jongste er zelf maar uitgeschopt en naar het speeltuintje op de hoek gestuurd, op zoek naar iemand om mee te spelen. Zag er net nog twee kleutermeisjes, wie weet kan hij indruk op ze maken.

Het is lekker weer, er is geen huiswerk meer te doen en kennelijk zijn ook alle clubjes aan de zomerstop begonnen. Tijd om eens gewoon te spélen (eh, hangen is ook spelen toch?) dus.

Héérlijk. Het betere bijná vakantie gevoel.

Doe ik zo mijn best

Kleuter zit al een tijdje alleen met zijn ipad op de bank. Tijd om uitgelaten te worden! We besluiten dat het speeltuintje op de hoek leuk is, en dat we gelijk maar gaan vragen of die twee vijfjarigen die ook wel eens bij ons aan de deur bellen met ons mee willen. Kleuter belt aan en vraagt het beleefd. Hij roept "nee!" en knalt de deur dicht. Zij wil wel.

Het is heel gezellig, zo samen. En ik hoor nog eens wat. Dat jongste altijd zo grappig doet bijvoorbeeld. Een kleine demonstratie volgt. Zij vraagt hem iets te doen, en hij doet het. Of net even anders. Zij vraagt of hij haar nazegt en hij doet het bijna, maar maakt er dan toch een gek rijmpje van. Of hij, net als oudste destijds altijd deed, er ook bij omvalt en de vloer veegt met zijn shirt, dat weet ik niet. Maar het zit overduidelijk in de genen, dat clown uithangen. "Ik kan alleen maar gek doen!", hoorde ik hem op een bepaald moment zelfs zeggen. De meisjes in de klas vechten om een plaatsje naast hem in de kring.

Op de terugweg nog even langs onze tuin, waar ze ook lekker gespeeld hebben. Helaas werd het feest net even voor sluitingstijd beëindigd omdat ik de deur probeerde dicht te doen waar zij haar vingers net tussen had gestopt. Auuuuw! Ze hield zich stoer, maar ze had een flinke deuk en na even wat koelen onder de kraan wilde ze toch liever naar haar moeder (en ik eigenlijk ook naar de mijne, gelukkig was koelbloedige pappalien ook thuis...)

Ik heb haar snel weggebracht naar haar huis. Niet alleen bijzonder genant om een kind terug te brengen met het verhaal dat je haar vinger hebt geplet, maar ook niet zo handig bij zoons eerste redelijk geslaagde speeldate. En ik deed nog zo mijn best om het gezellig voor ze te maken.

Volgende keer ga ik zelf denk ik maar ergens spelen en laat het verantwoordelijke werk aan wat slimmere mama's en papa's over.

Ik ben bang dat ik haar nu echt te heet gewassen heb!

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

Trein.Zomervakantie 2013 dag 17/45

Een mooie dag om de grote Pl.aymobil trein weer eens tevoorschijn te halen. Een circuitje door het huis gelegd (de wc deur kan nog nét ver genoeg open!), batterijen opladen en rijden maar...

Overigens is zitten er 231 kleine mini kooltjes in het plastic zakje achter in de goederenwagon. Kleuter móest het weten en heeft ze één voor één uit het zakje gehaald en geteld. Waarvan hij er, door mij even snel geschat, 30 weer terug heeft gestopt en ik de overige steentjes in mijn voetzolen heb teruggevonden de rest van de dag.

Erfenis (Zomervakantie 2013, dag 10/45)

Tweehonderdtachtig vierkante meter aan barbies, barbiemeubels, barbiewinkelspulletjes, barbiebaby, barbiebabyaccessoires, barbiepaarden, barbiepaardenmanege, barbietroepjes en barbiekleertjes... 

... heeft dochter zomaar gekregen van nicht N. die daar nu toch écht te groot voor geworden is (en haar moeder die ook wel wat ruimte in huis wil)...

Dochter is de koning te rijk en zal de rest van de vakantie wel overleven. Wij zelf zoeken zelf nog even een nieuwe plek om te slapen, aangezien Barbie met al haar vriendinnen en uitzet op onze slaapkamer is neergestreken... :-)

Doe maar iets met kinderen ofzo

"Mam! Ik heb vandaag samen met J.ojis gespeeld buiten!", kwam hij enthousiast binnen. Is er het hele jaar een strak schema welke klas op welk tijdstip buiten mag spelen, de laatste schooldagen kan het zomaar gebeuren dat de jongens uit groep 6 naar buiten wordt gestuurd om zelf wat te spelen terwijl de instroomgroepkleutertjes ook lekker op het plein aan het scharrelen zijn. Tot groot genoegen van beide broers.

Oudste was naar kleuter toegegaan en ze hadden samen gespeeld. "Pakkertje", volgens oudste. De jongens kennende gaat dat dan meestal gepaard met vreemde woordjes en rare liedjes, springen en rennen. Maar niet alleen onze eigen kleuter vond het leuk, na een tijdje werd oudste belaagd door 15 kleuters die achter hem aan zaten, aan hem trokken en op hem wilden klimmen. Niet ongevaarlijk, dus.

Maar wel leuk. Voor de kleuters, voor oudste. En ook ik geniet ervan om ze zo bezig te zien. Als ik oudste zo bezig zie. Hij vindt ze echt leuk, kleine kindjes. Moet vreselijk lachen om hun gekke uitspraken en capriolen, hij heeft er echt lol in om die kleintjes een leuke tijd te bezorgen (wie weet wat hij daar later nog eens mee kan gaan doen als hij een of ander beroep moet gaan kiezen). Kleuter mag zijn handjes dichtknijpen met zo'n grote broer. En het zal ook niet voor niets zijn dat als je aan hem vraagt wie zijn beste vriend is, dat hij direct de naam van oudste roept. Dát is zijn beste vriend!

Peuter en de speelgoedwinkel

Hij wil dolgraag een cadeautje, als hij zo meteen vier wordt, maar wat er dan in moet zitten? Hij weet het niet. Als we toch in de grote speelgoedwinkel zijn let ik goed op wat hij allemaal leuk vindt. We lopen langs de lego, de knutselspullen (haha), de knuffels, de autootjes, steppen, boekjes.. Is dit leuk, of dat? Neeee. Hij heeft geen interesse.

Hij glijdt een paar keer van zo'n ellendig plastic miniglijbaantje en speelt - net als zus- een tijdje in de speelhuisjes die er uitgestald staan. We hebben zelf zo'n ding in de tuin staan maar dáár kijkt geen van de drie naar om. Dat is toch anders.

Zus kiest uiteindelijk een pakje gummetjes, want daar gingen we eigenlijk voor. Om hem niet met lege handen naar huis te laten gaan mag hij ook iets uitzoeken. Bij voorkeur uit de goedkope rommel rekken aan het einde van de winkel. Maar hij wil niets. Niets wat Zus en ik aanprijzen. Zelf wil hij niet zoeken. Hij hoeft niets. Hij wil nu gewoon naar huis.

Die kinderen die gillend in het gangpad liggen omdat ze geen xxx of yyy mogen kopen van hun mama, ik weet het niet hoor. Ik heb ze niet.

Anders

Peuter bekijkt de twee-en-een-halfjarige naast hem. Het ventje zit onbeweeglijk in zijn buggy, dromerig voor zich uit te staren met een speen in zijn mond. "Dat is gewoon een béébie!", brult hij. Niet dat dat nou echt minder is, of het kind is kwestie te verwijten valt, maar het is tóch anders. En hij voelt zichzelf een hele vent met zijn drie jaar en bijna acht maanden.

Even later, we zijn in een nieuwe indoor-speeltuin bij ons om de hoek. Hij scharrelt, luidkeels het Engelse alfabet zingend, wat tussen diverse speelmogelijkheden door. Met blokken met vrolijke letters en cijfers op de zijkant besluit hij een toren te bouwen. Op alfabetische volgorde. En  passant rekent hij nog even uit hoeveel lichtbakken er boven zijn hoofd hangen. "Een, twee, drie, vier en dan nog een rij dus dat is vier plus vier is ACHT!", vertelt hij een in de buurt rondhangende vader die mij wat verbaasd aankijkt. En terecht. Ik heb nog niet eerder een kind van zijn leeftijd gezien met zo'n rekenkundig inzicht en ik schat de kans dat hij kan lezen als hij op dag één naar school gaat redelijk hoog in(*).

Aan de andere kant, een interesse voor dino's of zich afvragen wat er na de dood gebeurt (dingen die ándere slimme kinderen, waaronder broer, bezig houden) daar heeft hij verder (nog) geen boodschap aan. En die prachtige volzinnen die zijn zus maakte op driejarige leeftijd, die heb ik uit zijn mond ook nog niet zo gehoord.

Ook motorisch is het geloof ik geen hoogvlieger. Bij het klimwerk neemt meneer vaak de simpelere route en wordt daarbij nog door leeftijdsgenoten ingehaald, ook al geef ik hem kontjes en handjes. Op de trampoline stond zelfs een meisje dat peuters houterige huppeltjes wat meewarig aankeek en haar moeder meldde "dat dat jongetje helemaal niet zo goed kon springen".

Soms vraag ik me af of hoe het nou moet met zo'n kindje dat ánders is als de rest. Maar dan kijk ik nog eens goed en weet ik, het maakt allemaal niets uit. Hij weet precies wat hij waard is. En dat mag iedereen weten. Hij is gewoon SuperJojis.

(*) het klinkt misschien opschepperig, maar dat is niet zo bedoeld. Ik verbaas me er gewoon elke keer over. Hij telt tot 100 en kan ook van bijvoorbeeld 20 terug naar 0, rekent onder de 10. Kan alle letters en cijfers goed lezen, en doet niets liever dan de hele dag alles wat hij ziet hardop voorlezen. Hij heeft nog niet door dat v-i-s achter elkaar "vis" betekent. Maar dat kwartje valt binnenkort ook.  

Een hele gekke vraag

De school is uit, ze huppelt naar met toe. Zonder vriendinnetje aan haar arm dit keer. "Mama, het is een hele gekke vraag, maar mag ik met Tom spelen?" Tom? Help! Zo gek is Tom niet hoor, maar het is wél een jongen. Van de zeer umh, levendige soort. En dochter is een echt meisjemeisje dat het liefst met de barbies en babyborn speelt of rustig knutselt. Aan de andere kant, ik was toch ook een meisjemeisje en heb ik niet vreselijk veel lol gehad met mijn buurjongens vroeger? Bovendien speelt ze ook heel leuk met haar broer. Dus waarom niet? We proberen het gewoon.

Na een half uurtje thuis is het overduidelijk dat deze speeldate een stuk gezelliger gaat verlopen dan die twee nieuwe meisjes die hier laatst probeerden vriendinnetje te worden. Met Tom is het (deze keer in ieder geval) direct een groot succes. Ze hebben de grootste lol. Oók met de barbies die ze tot travestie hebben bekeerd. Ken als drag-queen met een grote gouden jurk en Barbie met een stoere broek en shirt aan. Jammer dat de schoenen niet pasten. Ook in het dierenproject wat ze daarna doen hebben ze allebei even veel lol. Eerst op de computer wat plaatjes zoeken en in een documentje plakken. Dochter tikt er voor de zekerheid nog "dit zijn schildpaden en kitens" onder. Tom is duidelijk zeer onder de indruk van de schrijfvaardigheid van dochter. En terwijl Tom in een andere kamer op zoek gaat naar de printer vertrouwt dochter me toe: "Mam, ik had nooit gedacht dat het zó leuk zou zijn om met jongens te spelen!". En toen gingen ze buiten steppen.

Die Tom, die komt nog wel een keer terug denk ik zo. Maar haar échte vriendinnen, die blijven voorlopig nog wel even favoriet.

Varkentjes wassen

De zon schijnt, het is heerlijk herfstweer. "Mama, is de glijbaan droog?" informeert peuter bezorgd. Dat zal wel lukken, de speeltuin zit vol kinderen. Vlak voor het trapje naar de glijbaan ligt echter een gigantische modderplas. Een grote superglibberig natte blubberig vieze modderige modderplas. De koning(in?) der modderplassen. Maar zus leert peuter hoe hij daar voorzichtig om heen kan lopen en alsnog het trapje kan beklimmen. Om vervolgens samen met zus van de glijbaan te roetsjen.

Twee keer, drie keer, honderd keer zijn ze al geweest met zijn twee. En als peuter dan nog een keer wil gebeurt het. Hij staat op de derde trede en glijdt er opeens zomaar af.  Boem. Spletsj. Midden in die enorme modderplas. En terwijl een andere moeder hem nog -  tevergeefs, maar toch - probeert op te vangen stond ik vooral te kijken naar de whatsapjes op mijn telefoon. Kreun.

Het modderige varkentje dat voorheen mijn peuter was blijkt een heus speenvarken. Het gegil is niet van de lucht. Alsof hij alle vier zijn pootjes gebroken heeft. Dat blijkt gelukkig mee te vallen, maar het idee van al die viezigheid op zijn jas, zijn gezicht, zijn handen... dat is te erg voor woorden. Dus krijst hij het uit. Ik til hem uit de plas en zet hem op zijn beentjes, maar van verder troosten wil mijn eigenwijze kereltje eigenlijk nooit iets weten. Wat nu? Terwijl de wederom behulpzame moeder een wc rol en handdoek uit haar tas tovert en mijn kind schoon begint te boenen sta ik met mijn nu ook lekker modderige handen in mijn haar. Wederom: kreun.

We hebben inmiddels een behoorlijke groep sensatiezoekende bso-kinderen om ons heen verzameld, maar als blijkt dat er niets spannenders aan de hand is dan een heel vies broekje, jasje en peutertje, druipen ze weer af. Ook het meisje van de behulpzame moeder. Die ziet het niet meer zitten, die glijbaan, en dribbelt samen met mams ergens anders heen. Mijn kind is weer stil geworden nadat ik hem thuis een warm bad voor hemzelf heb beloofd en de wasmachine voor zijn kleertjes. Maar voordat hij meegaat moet en zal hij toch nog glijden, nog één keer. Met zijn modderige lijf op de schone glijbaan. Pas toen het kwaad was geschied begreep ik dat ook dát weer niet zo'n handige actie was. Kreun, derde keer. Geen moederdiploma voor mij, die dag. Ik denk ook dat we die speeltuin voorlopig maar even overslaan...

Vanuit zijn modderige autostoel kon varkentje even later al wel weer een beetje praten. "En thuis mag ik bad he, mama. Dan word ik weer helemaal schoon." piepte hij, nog een beetje benauwd. En inderdaad, eenmaal lekker in het warme water kon hij weer lachen.

Pril geluk

Vannacht mocht zij bij hem slapen, op een matras onder zijn bed. En vanmorgen vroeg toen ik -helaas- mijn bed even moest verlaten om mijn volle blaas te ledigen kwam ik haar op de gang tegen. "We zijn getrouwd!" Trots liet ze me haar ring zien. Ik keek nog even om het hoekje om ook de gelukkige jonge echtgenoot te feliciteren, maar die zat bovenin de boomhut, met de baby. De baby had al een luiertje om, maar nog geen naam. Dat moest hij namelijk bedenken, terwijl zij een kamertje even verderop een heuse babykamer aan het aanschaffen was. "En dat moet dan allemaal weer in mijn boomhut natuurlijk", mopperde hij nog even met een stoere mannenstem. Waarschijnlijk om te verdoezelen dat hij nét toen ik binnenkwam de baby liefdevol aan haar luiertje omhoog hield.

Even later kwam de moeder terug. "Ik heb een babykamer gekocht! O ja, en ik heb nog een baby." Een tiener al, zo te zien, zij het van zeer geringe lengte en veel te dun voor het gezonde. Maar met lang haar en een mooie jurk aan. "En ik heb een naam," antwoordde de jonge vader, "ze heet Ariël, dat was de mooiste naam die ik kon bedenken."

En toen ben ik maar weggegaan en heb het gelukkige jonge gezinnetje alleen gelaten om even lekker te genieten. Als er zo met baby's gesmeten gaat worden en de moeder in huilen uitbarst zal ik wel weer even kijken.

Te groot

Dochter is helemaal op de barbie-tour. Het grote playmobil poppenhuis wordt al een tijdje niet meer bespeeld en staat vooral in de weg op haar kleine kamertje. We zullen het over een tijdje naar de kamer van peuter verhuizen, die heeft er nu wel de leeftijd voor.

Terwijl ik het poppenhuis vast uitruim, het huis op de kast zet en de inhoud in de doos met losse playmobil-dingen gooi komt oudste binnen. En voor je het weet zijn ze samen aan het spelen. Met de playmobil die gisteren toch vooral als speelgoed voor wat kleinere kinderen werd gezien. De playmobil poppetjes moeten een nieuw huis! Er wordt druk onderhandeld over het aantal kinderen dat haar mevrouwtje van zijn meneertje zal hebben, wat ze in de winkel gaan verkopen, de plaats van het kippenhok. Zij vraagt zich af wat ze met de zeehond moeten, hij heeft een vliegend verhuistapijt bedacht om de spullen te kunnen verplaatsen. Peuter komt af en toe langs. Omdat hij ook wel weet dat meespelen in het grote-kinderen spel van broer en zus niet gewaardeerd gaat worden graait hij stiekem een paar poppetjes en de glijbaan mee, om er vervolgens in zijn eigen kamertje in alle rust mee te gaan spelen.

Zeker een uur lang zijn ze druk bezig, en na afloop ligt dochters hele kamer bezaaid met plastic poppetjes, meubeltjes, schoentjes, struikjes, dieren en dingetjes. Ken en barbie zijn even opzij geschoven. Het werkt toch altijd weer, de goeie ouwe opruimtruc.

Weekendje survivallen met kids

Wij waren een weekendje weg. Het was leuk, maar zwaar. Drie dagen spelen (in het so-called speelparadijs op het park) patat eten, spelen, pannenkoeken eten, spelen, macaroni met kaas, stapelbedden beklimmen, spelen, beetje slapen, spelen, patat eten, patat eten, spelen, subtropisch zwemmen, patat eten, spelen, spelen, spelen...

U begrijpt, we hebben echt genoten van de omgeving, de mooie natuur en de culinaire hoogstandjes van het Drentsche land. En een peuter in een ledikantje aan het voeteneinde van de echtelijke sponde is niet alleen een prima wekker, hij doet het ook goed als voorbehoedsmiddel.

En toen waren ze moe. In volgorde van aflopende leeftijd: een beetje lekker moe, heel erg moe, en compleet over de top oververmoeid met bijbehorend minder plezierig gedrag, de laatste paar uur. Ik heb nog nooit een kindje zo snel in slaap zien vallen in de auto. Gelukkig was het vanmorgen vroeg toen hij in zijn eigen bedje wakker werd gewoon weer mijn eigen lieve kleine vrolijke (zij het ietwat naar overgeefsel ruikende) peutermannetje.

Dank u Sinterklaasje!

Oudste vond een doos potloden in zijn school surprise. Hij had geen idee wat hij daar mee moest. Gelukkig zat er ook nog een chocoladeletter in.

Peuter vond net in een donker hoekje een gloednieuwe doos 24 leuk gekleurde stokjes. Wow! Wat een mooie kleurtjes, wat kun je daar enorm leuk mee spelen. In-de-doos, uit-de-doos, één voor één pakken en neerleggen. Kleurtjes sorteren, stokjes in het kleine gaatje tussen kast en muur proppen. Gaaf! Hij speelt er nu al meer dan een uur mee, helemaal alleen. Wat een zoete peuter!

Dank u Sinterklaasje voor zo'n enorm goed cadeau, wederom. Ook hier is mama weer blij mee.

Zo zie je nog eens wat

Grote pauze op een klein, dicht bevolkt schoolplein vol basisschoolkinderen die allemaal nog wat hyper zijn van de overdosis pepernoten van het weekend. Ik loop er mijn verplichte ouderparticipatie-pleinwacht-beurt te vervullen en doe een schietgebedje dat er tijdens deze pauze in ieder geval geen al te grote ongelukken zullen gebeuren. Droog hier en daar een traantje, knoop een paar jassen dicht.

Mijn eigen mooie meisje dat altijd genoeg vriendinnetjes heeft om mee te spelen komt huilend en pruilend op me af. Ze is zo alleen, en haar vriendinnen willen niet met haar spelen. Ik kijk nog eens goed rond en ja hoor, daar zie ik de meisjes in kwestie. Bovenop de rug van een knappe jongen die bij nadere inspectie mijn eigen zoon blijkt te zijn. Die soms wat verlegen jongen die meisjes stóm vindt. Hij geeft zijn favoriete tikspelletje met zijn vriendjes toch maar wat graag op om door minimaal drie meisjes besprongen te kunnen worden. Aan zijn been, hangen ze, op zijn rug, of gewoon heeel dichtbij. Ze krijgen het er zo te zien warm van. En hij maar doen of hij steeds nét te langzaam loopt om te kunnen ontkomen.

Een grote vrolijke grijns op alle gezichtjes. Behalve op die van dochter.

We zijn er klaar mee!

Het was mooi, maar het is weer mooi geweest. Morgen nog een Sintachtig gebeuren op de peuterspeelzaal (?!) en dan een flinke schop onder zijn hol. Tot volgend jaar!

De zondag ná pakjeszaterdag hoef je in ieder geval niet veel vermaak te bieden aan de kinderen. Eerst bouwen ze gebrusterlijk aan het lego kasteel van zoon, dan maken ze samen klei-ijsjes met de klei-ijsmachine van zus. Hoe lief zijn ze samen toch. Dat moet volgend jaar zeker weer mooie cadeau's opleveren als de Sint dat ziet!

Tussendoor loopt de kleine soms ook nog wat in de weg helpen ze peuterbroer ook nog even de weg terug te vinden naar zijn eigen nieuwe speelgoed: een huisje met vormpjes en sleuteltjes waar hij al de hele morgen mee aan het prutsen is.

In een korte speelpauze hebben we de chocolade sinterklazen opgevreten en de laatste resten pepernoot en boterletter weggewerkt. Hoeven we ook vandaag weer niet gezond te koken, dat scheelt.

Inmiddels hebben we de ergste drukte even uit zoon weten te krijgen door hem achter een computerspel te schuiven en kijkt dochter naar de (opgenomen versie van) de finale van het junior songfestival. Was ik als klein meisje ook altijd wel gecharmeerd van al die jurken, de liedjes in gekke talen en de spanning bij het tellen, ik kan het nu al jaren niet meer aanzien. Welke serieuze volwassen zanger wil daar eigenlijk aan mee doen??

Het leuke van het junior songfestival is dat er kinderen meedoen, een soort kinderen voor kinderen dus. Maar om het leuk te houden zou je eigenlijk het geluid uit moeten zetten, want gottegot wat een vreselijk geluid komt er uit sommige kinderstrotjes...  Ik ben dus achter mijn pc gevlucht. Dochter is helemaal in vervoering en wil alles horen en zien. Ben benieuwd wat dat voor moois op gaat leveren als ze zich zo in haar eigen kamertje terugtrekt.

Zomervakantie 25/45

Een minuut of twintig rijden van hier is een geweldig stadspark. Een grote speeltuin, een kinderboerderij, natuurtuin met wilde bloemen en beestjes, veel kronkelende paadjes. En een kaal voetbalveldje van beton waar de oudste twee vandaag eerst zeker een half uur een spannend fantasiespel hebben staan doen. Iets over prinsessen, monsters, schieten, vechten, wegrennen, punten, dood en weer levens erbij. Leuk, dat wel, maar dat had nou eigenlijk ook wel weer thuis op de stoeprand gekund, zoek ik daarvoor een speelpark op? Gelukkig gingen ze later ook nog echt op de speelapparaten en in die mooie tuin wandelen (eh, verstoppen) en hebben ze zelfs een rondje cavia's en geitjes gedaan.

Peuter vond het allemaal mooi. Zand, zand, glijden, zand, scheppen, schommelen, kipjes, boekjes over kipjes, puzzels over kipjes... En een bezitterig aangelegde mede-peuter die hem iets nieuws heeft geleerd: "nee, IKKE". De eerste keer keek mijn peutertje nogal gek toen hij op de glijbaan wilde en die andere jongen hem "nee, ikke" probeerde duidelijk te maken dat dat toch echt niet de bedoeling was. Net zomin als dat er geschommeld of zelfs in het zand geschept mocht worden door iemand anders dan hijzelf. Maar peuter vond het wel interessant en deed vrolijk mee. "Nee, ikke!". Twee kleine haantjes bovenop de glijbaan. Gelukkig bleef het beperkt tot verbaal geweld en hadden ze allebei alle gelegenheid om lekker te glijden, te scheppen en te schommelen.

Gaaf park, aardige mensen (zelfs die ikke-peuter had een leuke moeder) en de zon scheen zo leuk. Waarom wonen we toch niet in een gezellige wijk in de stad in plaats van onze burgerlijke vinexklei vraag ik me dan altijd af als we hier zijn. Thuis weet ik het meestal wel weer, zeker als ik een parkeerbon onder mijn ruitenwissers heb gevonden op de weg terug.

Zomervakantie 8/45

Waar heb je ánders een klein broertje voor??

... bij grote broer gaat het beter...

... en deze combi gaat ook goed, al is het met de hakjes in het zand ...

en euh... wat staat er nou weer voor kop tussen de foto's van de kinderen... 

... het knopje deed blijkbaar toch wat anders dan ik dacht... 

En tot slot een filmpje. Het geluid is niet best, maar nummer 1 roept "Superpower!" en nummer 3 - alias de echoput - roept en doet hem na...

Hemelvaren

Het was me weer een dag, een zonnige dag, zo voel ik aan het strakke warme vel op mijn armen en mijn decolleté. De dag begon ook al erg vroeg trouwens: om 8 uur stonden dochter, oudste en ik op de tennisbaan voor een jeugdtoernooitje.

Nou ben ik zelf iets te oud voor een jeugdtoernooi, en dochter heeft nog nooit een racket vast gehad. Maar zoon mocht meedoen. Helaas had hij weer eens last van enig gebrek aan motivatie en concentratie en werd er wat met het racket gejongleerd. In de tweede partij was ik hem helemaal kwijt. Na enig speurwerk bleek hij bijna geheel onder het gravel te liggen, ergens ver achter de achterlijn. ("Maar mam, ik krijg helemaal geen bal!" "Nee, schat, misschien moet je overeind gaan staan en je IN het veld opstellen, dan vliegt er af en toe vanzelf een voorbij die je pakken kan!?") Gelukkig was het een dubbelspel, en of er nu vier, vijf of drie achtjarige beginners op de baan staan, dat maakt allemaal niet zoveel uit. Een chaos is het toch wel. 

Maar de gratis hapjes en drankjes waren prima, de ballonnen leuk, de wipkip door dochter gepromoveerd tot circuspaard. En ze hebben ook nog allebei een écht schilderij gemaakt, met verf op doek. Dus dat was leuk.

Minder leuk was dat mijn duurbetaalde kpn 3G op m'n Ipad het niet deed. Geen verbinding, zei 'ie nog wel, maar dat was alles. Na een half uur met de helpdesk te hebben gebeld bleken ze op hemelvaart alleen spoedgevallen te helpen. Morgen dus weer in de wacht. Bedankt KPN, voor de geweldige service.

's Middags nog een stukje gefietst, een stukje bezoek en een stukje speeltuin. De stukjes ovenpatat bij het avondeten waren wat slap en de groente en het vlees bleken een stukje kwijt. Nu dus met een stukje honger (maar vanwege nog een stukje buik teveel zónder stukje koek) een stukje bloggen en dan zo een stukje voor de tv hangen om daarna en stukje te gaan lezen en een stukje te gaan slapen.

Morgen tweede hemelvaartsdag. U kunt ons desgewenst weer vinden in een speeltuin in de buurt. Dit keer mét zonnebrandcrème op. Anders kan ik stukjes vel uit mijn decolleté pulken morgenavond, en dat is ook weer niet de bedoeling.