Gehoorapparaten en God

"God wilde een mens maken, en toen probeerde hij het met modder. Maar dat viel uit elkaar. Daarna probeerde hij stro... "

Het (een) scheppingsverhaal was kennelijk blijven hangen in zijn brein, en ik kreeg een korte samenvatting. Blijft interessant, hoe het allemaal zo gekomen is. Al is niet iedereen het met elkaar eens, wat het best verwarrend maakt.

"Weet je hoe ik een mens maak?", probeerde ik het even over een andere boeg te gooien. "Met een eitje van mezelf en een zaadje van papa."

"JA!", wist de zevenjarig al lang (maar blijft boeiend). "En dan delen de cellen en dan groeit er een soort gek beestje in je buik met een soort benen en armen. En dan moet je naar de dokter, want die heeft een gehoorapparaat en daarmee kan hij in je buik kijken en kan hij zien of de baby een jongetje of een meisje is...."

Eh ja. Zoiets. En wat was het leukst op school vandaag? "Ik heb met houtskool getekend!"

De pl.usklas

En toen, na jaren maar wat aangerommeld te hebben, kende onze school opeens ook een zogenaamde "plusklas". Hoe en wat, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar vandaag start in ieder geval de pilot. Elke week mogen de kinderen anderhalf uur in een aparte plusklas dingen doen waar de normale groepen geen tijd aan besteden.

Onze twee oudsten zijn voor deze klas geselecteerd door de school. Ik als ouder heb zelf ook een vragenlijst over hun gedrag in moeten invullen, net als zij zelf hebben gedaan, begreep ik van dochter. De uitkomsten daarvan heb ik verder nog niet gekregen. Jongste ontbreekt het niet aan kwaliteiten (integendeel, maar daar heb ik vanmiddag met zijn juf een extra lange afspraak voor staan) maar aan schoolervaring: alleen groep 3 tot en met 8 mogen meedoen.

... ... delete ... ... ..... delete .... 

Hierboven stond een heel verhaal over mijn oudste twee. Waar ze goed in zijn, waar minder goed in. Een vergelijk tussen beiden. Zeer interessant voor de ouders om daar eens over te praten bij een goed glas wijn, of in korte versie voor op school, maar minder geschikt voor het grote internet waar ik geen idee heb wie er meeleest. Weg er mee dus.

Wat ik eigenlijk hier vertellen wil is dat ik blij ben met het initiatief om op deze school ook eens wat te doen voor kinderen die wat beter presteren dan het gemiddelde. Want dat schoot er wel eens bij in en is de reden dat mensen die minder trouw zijn dan wij allang zijn afgehaakt en een andere school hebben gezocht.. Bij oudste zoon is in ieder geval de leergierigheid en interesse in de wereld die hij als kleuter had vanaf groep 3 vooral vervangen door een hekel aan schoolwerk. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.

Ik hoop van harte dat de plusklas onze kinderen ook echt leert leren (dat beloofden ze), ze wat meer zelfvertrouwen geeft en vooral weer weet te motiveren.

(*) Niet bij elkaar: vandaag start dochter in een groepje met tien vierde en vijfde groepers, morgen oudste mag zoon samen met wat leeftijdsgenootjes

Statistieken

Ik ben dol op lijstjes en statistieken, nutteloze feitjes en verborgen verbanden. Zo maakte ik als prille puber lijstjes van alle (..) jongens die ik meer dan leuk vond, en scoorde rapportcijfers voor ze op allerlei categorieën. Suf he. Maar je bent een beta-nerd of niet. Bovendien durfde ik de onderwerpen van mijn lijst toch niet echt aan te spreken laat staan te zoenen, dus ja... je moet wat.

Tijdens de studie en het werk later bleek het trouwens ook nog een serieus en nuttig iets. Dat opschrijven en analyseren van gegevens in het algemeen bedoel ik. Het eigenschappenlijstje van die jongens heb ik weggegooid. Jammer, had graag nog een keer een controle 30 jaar na dato gedaan, haha, om te zien hoe ze allemaal dikke lelijke kale (bijna) midlife mannen met suffe baantjes en lelijke vrouwen geworden zijn.

Maar goed. Lijstjes. Wanneer je kinderen krijgt, van die niet pratende wezens zonder gebruiksaanwijzing waar je wel heel zuinig op bent, ben je dus al snel weer met zo'n lijstje bezig. Elke zelfhulpgids en adviserende website roept dat het "zeer handig is om in een boekje te noteren hoe vaak en wanneer en in welke omstandigheden het voorkomt". Wat "het" dan ook mag zijn.

Dus begonnen we al vrij snel na de geboorte van de eerste met een heuse excel sheet waarin man en ik aantekenden wanneer het kind een fles had gehad. Handig omdat we afwisselden en we niet altijd van elkaar wisten wanneer er gevoed was (bovendien ben je zo verrot de eerste tijd dat je het zelf ook niet meer weet). Ik kan nu nog terughalen wat er dat eerste half jaar aan poedermelk in is gegaan, op welke tijden, en hoeveel gehuil / slaap / teruggegeven mondjes / poep en plas dat opleverde en zou daar een prachtige analyse op los kunnen laten. Erg nuttig, maar inmiddels minder actueel. (Op patat lijkt hij prima te groeien en de boertjes komen er ook uit zonder onze hulp.)

Wel volgden daarna nog weer hele andere lijstjes, voor elk kind wel wat. Stapels met notitieboekjes heb ik liggen (en dan vraagt men zich nog af waar die thuisblijfmoedertjes zo moe van worden...). Ik houd bij wat er gegeten wordt op een dag. Lijstjes met ingenomen medicatie en vermeend resultaat. Een molboekje. Sinds kort ben ik begonnen met een boekje met op de voorkant in grote letters het p-o-e-p boek. Wat gaat er in, wat komt er -en vooral ook wannéér- uit. Het onderwerp van deze studie kan bijna zelf lezen, maar moet nog steeds door ons aan zijn haartjes naar de wc worden gesleurd, anders zit het er na drie weken nog in en begint hij vreemd gedrag te vertonen (en ik ook).

Morgen maar eens langs de huisarts, met mijn boekje. Mij verrassen ze niet meer met moeilijke vragen.

Mammalien zag sterretjes

Zaterdagavond hadden we een soort van gezinsuitje, 4/5 deel van ons gezin in ieder geval. Peuter had een private date met een beeldschone 19-jarige en dirigeerde haar al snel richting zijn bedje. Waar hij -zoals gewoonlijk- in zijn eentje nog een half uur lang zichzelf met het alfabetlied in slaap heeft gezongen terwijl zij beneden tv keek, maar dat terzijde.

Pappalien, Mammalien en de oudste twee kinderen glibberden door het donker, de sneeuw en de ijzige kou naar de sterrenwacht waar we een heuse kinderrondleiding kregen. En wat was dat leuk zeg. En niet alleen omdat ze ver ná bedtijd gewoon nog buiten mochten lopen in het donker in plaats van naar bed te moeten. Al vond vooral dochter dat ook wel heel stoer.

We kregen op kinderniveau wat korte uitleg over hoe maankraters ontstaan, kindjes mochten zélf maankraters maken met grote stenen in een bak met zand en cacaopoeder. Daarna mochten ze een sterrenkaart knutselen waarop je op elke datum en tijdstip kunt zien welke sterren er aan de hemel staan. We hebben door de grote telescoop gekeken maar het was helaas flink bewolkt, dus veel verder dan 5 kilometer verderop naar het logo van de hogeschool kwamen we niet. ("Ik wist helemaal niet dat er letters in de hemel stonden", reageerde dochter dan ook verbaasd..) Maar eigenlijk was het in alle rust en warmte plat op onze rug naar de geprojecteerde sterrenhemel in het planetarium kijken nog wel het mooiste.

Het planetarium is een flinke opblaasbare koepel. Binnenin een meneer met veel verstand van sterren en een mooi computerprogramma met projector. We zagen de sterrenhemel in sneltempo veranderen, de maan om de aarde draaien, zons- en maansverduisteringen, jupiter en zijn manen, de sterrenbeelden geprojecteerd, er werd uitgelegd hoe je de poolster kunt vinden... etc etc. Boeiend en leerzaam - ook voor ouders- maar vooral ook heel erg leuk.

Aandacht

Zo las ik gisteren bij de Beukenootjes een blogje over Mindfulness. Ik heb afgelopen herfst een cursus gehad over dit onderwerp. Gewoon in het hier en nu zijn, genieten van wat er nu is, dat was mijn doel. Om bijvoorbeeld samen met peuter in de speeltuin genieten van zijn capriolen op het klimrek en zijn mooie praatjes, alleen dát en niets anders. Niet ondertussen bedenken dat hij nog nieuwe schoenen nodig heeft, nadenken over het verjaardagsfeestje van oudste en over het avondeten van morgen.

Het was een goede cursus vond ik, de docente was een intelligente vrouw met zinnige en praktische opmerkingen, geen gezweef of vaag gebrabbel. Het mediteren, en dan met name de bodyscan, of oefeningen als "achtjes draaien" op je billen of je voeten, dat beviel me wel (en doe ik nu nog wel eens...) Maar heel bewust op een rozijn knauwen, of tijdens het douchen alléén maar alle aandacht voor die straal op mijn vel? Ik weet het niet hoor, dat gaat een halve minuut goed, en dan ben ik alweer met duizend en één andere gedachten bezig. Niet dat die niet te stoppen zijn, maar het mezelf "vriendelijk terugbrengen" naar het hier en nu van die suffe rozijn, dat vind ik dan meestal geen interessante optie meer. (Stuur mij ook niet naar een wijncursus, want de eerste fles is op voor ik serieus heb kunnen nadenken over de smaak. En daarna proef ik uberhaupt niets meer.)

Eigenlijk vind ik het best lekker om een paar dingen tegelijk te doen. Vroeger leerde ik tentamens het liefste met een muziekje erbij of met The Bold and The Beautiful op het kleine zwart-wit tv'tje in mijn kamer.

Waar ik al jaren het meest bij ontspan is alleen zijn, alleen met mijn gedachten. Op de massagetafel, in bad, maar ook tijdens het strijken, het tuinieren. De gedachten buitelen dan door en over elkaar heen, geen bepaald doel of riching, laat maar gewoon komen en weer gaan. Heerlijk. Of het mindful is of niet weet ik niet, maar het bevalt me prima.

Van het concert des levens en de gebruiksaanwijzing

Ondanks dappere pogingen om niet terug te blikken op het afgelopen jaar had ik mezelf toch mooi tuk toen ik min of meer per ongeluk mijn blogjes van 2011 nog eens door zat te lezen. Een bijzondere ervaring.

Ten eerste val ik in herhalingen. Zo schrijf ik bijvoorbeeld in de categorie "dingen die niet veranderen" elk jaar met kerst een mopperblog en net na nieuwjaar iets optimistisch over schoonmaken en lengende dagen en zo. Maar verder is er ook veel in de categorie "het kwartje viel pas later". Zo zag ik een patroon in de blogjes over abnormaal vervelend gedrag bij één van de kindertjes, kort daarop gevolgd door blogjes over een of ander griepvirus dat het betreffende kind heeft getroffen. Wat nou, hardleers.

Net zoals bij een (goede) film, als je eenmaal weet hoe het afloopt zie je bij de tweede keer kijken opeens allerlei details en nuances die je de eerste keer gemist had. Zo was daar aan het einde van het jaar het  A D D labeltjes plot. En zie ik nu tal van eerdere blogjes waarin ik alle symptomen beschrijf. Het is allemaal zo simpel, als je het eenmaal weet. En wat te denken van de (niet allemaal gepubliceerde) blogs (en mails) over de kanker van E., mijn angsten toen hij voor het eerst naar de huisarts ging, de hoop en angsten tijdens de behandeling, de twijfels over hoe... Die teksten herlees ik nu met hele andere gevoelens dan toen, nu de hoop en de angst weg zijn en er berusting, verdriet en gemis voor terug zijn gekomen.

Tot slot was het fijn geweest als ik in de nacht van 2 op 3 mei, toen ik gek werd van de opeens opkomende vreselijke pijn en de angst voor iets ernstigs, had geweten wat ik nu weet (en de medische wetenschap mij pas een maand of drie na dato hebben weten te vertellen): een lullig kindervirusje dat een onschuldige maar zeer vervelende kwaal in de vorm van een beschadigde zenuw heeft veroorzaakt.

Maar goed, ik heb ook ergens gelezen (niet op mijn eigen blog gelukkig): van het concert des levens krijgt niemand een program. Hoeft ook niet hoor. Ik ben dan wel nieuwsgierig van aard, maar om nu precies te weten hoe en wanneer je gaat eindigen, dat is toch wat eng misschien. En saai. En of je er prettiger van gaat leven is ook maar de vraag. Aan de andere kant zou ik soms wel eens een wat duidelijkere gebruiksaanwijzing willen hebben. Dat die kwartjes wat eerder vallen.

En nu wil ik eigenlijk alleen nog maar even weten wanneer ik verdorie die rechterarm weer eens volledig vanzelf omhoog kan krijgen, ik ben het behoorlijk zat aan het worden. Ik wil weer tennissen, en op de kast in de keuken moet hoognodig eens gestoft worden.

Eerste herinnering

Ik las laatst in het "Vergeetboek" van Nederlandse geheugenexpert Douwe draaisma over de eerste herinnering. Er werden ook veel voorbeelden gegeven van de eerste herinneringen van bekende mensen. Leuk om te lezen!

Meestal stamt de eerste herinnering van mensen uit de periode dat ze tussen de drie en de vier jaar waren. Soms iets eerder, soms later. Soms is het alleen beeld, soms een scene of meer. Een en ander ligt een beetje aan de leeftijd van het kind (taalontwikkeling) en aan de impact van de gebeurtenis. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt als kind hebben daar vroege, vaak angstige herinneringen aan. Blijkbaar blijven dat soort herinneringen beter hangen dan gezellige momentjes.

En dan nog, herinneringen zijn natuurlijk niet altijd even zuiver, zeker eerste herinneringen niet. Die worden onbewust beïnvloed door verhalen die bijvoorbeeld door je ouders verteld zijn over die periode of door foto's die je later hebt gezien. Maar ga maar eens na of datgene wat jij zeker weet dat je het je goed herinnert ook écht zo is gebeurd of dat je de herinnering later onbewust een beetje hebt ingekleurd of misschien helemaal hebt verzonnen, en je herinnering niet meer is dan een herinnering aan wat je toen dacht dat je je herinnerde....

Mijn eigen eerste herinnering is niet echt spannend. Het is een beeld: onze keuken, zwart-witte tegeltjes op de vloer, een gestreept kleurig vloerkleed (jaren 70!), de zon die warm licht op de vloer scheen, mama aan het aanrecht en ik bij de tafel. Ik zal twee of drie geweest zijn.

Boeiend, denken jullie. Ik probeer me dus nog iets spannenders te herinneren uit m'n vroege kindertijd. Die bouvier pup misschien, die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door opeens de keuken binnen te komen stormen waar ik lekker alleen aan het tekenen was? Hoe oud was ik dan, ergens tussen de 3 en de 5, is mijn nauwkeurigste gok. Dat is op zich nog wel na te gaan. Waren er geen vroegere herinneringen? Huilend in mijn peuterbed bij het idee dat mijn ouders al heeeel oud waren en bijna dood zouden gaan (inmiddels 40 jaar geleden en ze zijn er gelukkig nog steeds)? Toen mijn vader me vroeg wat er aan de hand was werd ik boos omdat ik natuurlijk niet durfde toe te geven wat me écht dwars zat..

Maar, wat ik nou wel eens weten wil: wat is jouw vroegste herinnering?

Mammalien weet het écht beter!

De assistente van de huisarts belde (weet je nog, die enorme pijn in benen en armen, mijn lamme schouder, de huisarts die voor een raadsel stond,  mijn heldere ogenblik en de reactie van de huisarts in opleiding daarop?)

Net belde de assistente. De uitslag van het bloedonderzoek was binnen. "U heeft zeer recent de Vijfde ziekte doorgemaakt". En ze knipoogde door de telefoon: "Dat dacht u zelf ook al he?"

Sindsdien neurie ik al de hele tijd dit liedje....  I feel good, tadadadada, I know that I shouldn't, tadadadaa.. auw, auw... so good...

PS geschreven december 2012: dat was dus het virusje waar ze naar op zoek waren, het virusje dat (achteraf gezien) een zenuw onder mijn oksel beschadigd heeft, waardoor de spieren mijn arm niet meer op willen tillen boven mijn hoofd.

30 vragen - 9. Mijn geloof

Mijn ouders waren katholiek, mijn basisschool ook, dus daar heb ik wel wat van meegekregen. Op de middelbare (katholieke) school in de godsdienstles heb ik gelukkig ook veel geleerd over andere religies en om daar over na te denken. (Aan die enorme s*kkel van een godsdienstleraar waar ik toen vanwege zijn irritante manier van doen zo'n hekel aan had, met terugwerkende kracht mijn complimenten!)

Ik geloof niet, geloof ik. Ik houd niet van kerkdiensten, preken, vind de bijbel vooral een historisch zeer boeiend boek. Heb een hekel aan doctrines. Ik geloof dat mensen soms houvast hebben aan hun geloof, antwoorden krijgen, rust vinden. Ik geloof ook dat religie soms tot hele nare toestanden lijdt. Binnen een geloof - de gelovigen zelf die lijden onder veel te strenge leefregels- of tussen gelovigen onderling. Hoeveel oorlogen zijn er al niet uitgevochten en hoeveel onrecht is er niet aangedaan onder het mom van?

Het "ietsisme" van Plasterk dan? Veel mensen die niet meer christelijk zijn maar wel denken dat er "iets" is? Misschien wel, al weet ik niet wat dan. Weten is geen geloven, dat weet ik ook wel. Ik denk er wel eens over na, maar dan weet ik het nog steeds niet, en dan stop ik maar weer met denken. Ik zou heel graag willen weten hoe het zit, maar zolang er geen duidelijke antwoorden zijn maak ik me er maar niet zo druk over. En dat bevalt prima.

Het is niet zozeer wat je wel of niet gelooft, maar hoe je je gedraagt ten opzichte van elkaar, mens en dier, de wereld om je heen (en jezelf). Dat is het belangrijkste, toch?

De laatste vraag

Als kind is er een hoop dat je niet weet. En omdat ik nieuwsgierig ben en altijd alles wil weten ging ik al vroeg op zoek naar antwoorden. Bij mijn ouders, bij een broer of zus, voor sommige zaken liever bij schoolvriendjes in een donker hoekje achter de gymzaal, achterin het puzzelboekje, op school, een boek uit de bieb… En voor puzzeltjes als de Rubik’s cube of de meest hotte adventure game op de computer waren er toch ook altijd wel ergens tips en trucs of desnoods hele oplossingen te vinden als je zelf niet verder kwam? Dus.

Pas later besef je dat er ook vragen zijn waar het antwoord niet op de laatste pagina van het boek staat. Gewoon omdat niemand het weet. Nog niet. Of misschien wel nooit. Van hele filosofische levensvragen tot dingen die gewoon nog niet uitgezocht zijn en over veertig jaar zo klaar als een klontje blijken.

En vijftig jaar, misschien dat ik dat nog wel red. Als ze me een extra antwoord beloven houd ik het denk ik nog wel een jaartje langer vol. Maar wat nou als ze er nog eens 200 over doen? (Hadden de Maya’s gelijk en vergaat de aarde in 2220 en waarom dan?) En wat voor moois wordt er over 1000 jaar ontdekt? Door wie en waar?

En daar baal ik nou zo van he. Waarom mag ik nou niet even spieken in het antwoordenboekje? Ik vertel niets door. Please?


P.S. en nadat deze blog klaar was moest ik opeens weer denken aan een werkelijk geweldig SF verhaal dat ik lang geleden heb gelezen en nooit ben vergeten, namelijk “De laatste vraag” van Isaac Asimov. Zo maken ze ze niet meer tegenwoordig.