Verjaardagscadeaus enzo

Oktober, altijd dé maand om me het hoofd te breken over een cadeau voor Pappalien. Wat gééf je zo'n man? Zo één die zelf per direct zijn luchtjes koopt als ze bijna op zijn? Met een hele dure verzamel hobby waar ik geen verstand van heb? Meestal verzin ik toch wel het één en ander aan best leuke dingen, al zeg ik het zelf. En hij is er altijd blij mee. Net zoals ik altijd blij ben met wat hij mij dan geeft als ik drie weken later jarig ben.

Maar dit keer had ik geen zin om mijn rode bankrekening nog roder te maken voor echte Pakistaans gepunnikte perzischepoezenwollen sjaals, gemarmerde tissuedozen of gegraveerde sigarenknippers. Zo'n uitje voor hem en nog weer eens wat extra sieraad voor mij zijn natuurlijk altijd leuk, maar toch dacht ik het geld beter te kunnen gebruiken dit jaar. Nu we zo lekker aan het opknappen zijn in huis.

Dus bedacht ik het volgende, niet erg romantische maar wel praktische idee. Niks verrassing, gewoon samen iets kopen, waar we allebei iets aan hebben. Als we die hoek waar die - oude, geërfde, door bijna het hele gezin lelijk gevonden - rookstoel nu staat eens zouden gaan pimpen met een mooie design fauteuil? Die ik dan deels aan mijn man cadeau geef, en hij de andere helft aan mij? Hebben we toch mooi allebei lol van...

En deze vond ik. En hij vond hem ook mooi.

Zojuist besteld, in het antracietgrijs (dus een stuk donkerder dan deze). Nog tien weken te gaan. Op onze nieuwe leeftijden zijn we dan vást vergeten hoe hij er ook alweer uitzag, dus dan is het alsnog een grote verrassing wat er nu toch in de pak zit...

Liever cool dan droog

Het dreinerige regentje lijkt langzaam in een heuse regenbui over te gaan als de brugpieperpuber naar school moet. Hij had al niet zoveel zin in school, dit maakt het er niet beter op.

Ga met de bus, adviseer ik. Hij wil niet. Neem een regenjas mee, opper ik, tegen beter weten in. Even wachten tot het opklaart misschien? Hij trekt zijn korte dunne donsjackje dicht, capuchon op en fietst weg. Even later krijg ik een appje met foto. Hij staat als verzopen katje in de hal van de school, maar hij moet er ergens toch nog wel om lachen geloof ik.

Natuurlijk wil je geen regenpak als je een tiener bent. Zeiknat regenen en nog een hele tijd op school zitten soppen is niet fijn. Maar altijd nog beter dan zo'n stom pak aan. Tot ver in het najaar had ik blote voeten in mijn ballerina's omdat pantykousjes stóm waren. En je jas dícht doen? Alleen als het écht niet anders kon. Ook dat zag er niet stoer uit. Ook de pubers vader weet er alles van, die was zo mogelijk nog gevoeliger dan ik voor wat in zijn eigen ogen wel en vooral niet kon. 

Maar nu zijn we oud en wijs (haha, maar niet heus). En kiezen we (heel) soms toch voor comfort in plaats van voor cool. Man gaat met de auto naar zijn werk als het regent, en anders zit er een regencape in zijn tas. Ik loop al bijna vaker op platte verende zolen dan op pumps. En het interesseert ons allemaal niet zo veel meer wat de ander ervan denkt, als we het zelf maar lekker vinden.

Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat we gewoon wáttiger geworden zijn met de jaren. Ik moet nu eigenlijk boodschappen doen, maar zit gewoon binnen mijn tijd te verdoen omdat het buiten zo hard regent. Die twee meter naar de auto en die misschien wel honderd meter van parkeerterrein naar supermarkt, mét waterdichte jas en dichte laarsjes? Daar zie ik best tegenop...   

Alles is relatief

Vroeger wist ik precies wat hip en niet was, kon ik verschillende stijlen goed uit elkaar houden. Ik kon bijna met mijn ogen dicht aan een student in de bus zien wat voor studie hij deed (Hoezo stereotype? Maar leuk om weddenschappen op af te sluiten). Toen ik ging werken had ik weer een hele nieuwe doelgroep. Tegenwoordig zit ik vooral tussen de niet meer zo heel frisse vinexmoeders en vinexvaders (ook niet het soort waar je wakker van ligt) en ben ik wat kleding betreft vooral op de hoogte van wat hip is voor kinderen tot 10 jaar.

We hebben wél een aantal nichtjes van even voor de twintig tot even voor de dertig. En die komen opeens met vaste relaties van de mannelijke soort thuis. Dat is even wennen hoor, zo'n vent ziet er tóch weer heel anders uit dan ik gewend was toen ik zelf die leeftijd had. Toen ik laatst heel cultureel in de stad in het Nijntje museum rondliep zag ik dus ook wel vier keer die man van nichtje X zitten. Huh? Onee. Hij leek er alleen maar op. Blijkbaar had ik het even gemist, maar kun je als man van de wereld toch echt niet meer zonder dat kapsel en die bril. Man, zeg ik? Jongen.  Even serieus, midden twintigers, die worden ten slotte ook steeds jonger en kleiner en dunner. 

Een tijdje terug had ik het met pubers, die zagen er opeens allemaal hetzelfde uit. En wat waren ze klein! Nou kan dat bij pubers nog wel, dat op elkaar lijken, want dat vinden ze fijn, daar doen ze zelfs hun best voor. Maar later bleken ook de studenten het te hebben. De lichting eerstejaars was nog nooit zo klein en onvolwassen geweest.

Maar wat zegt het over mij dat ik nu die jonge papa's van midden twintig ook al niet meer uit elkaar kan houden? En dat de meest aantrekkelijke vader die ik daar tegenkwam aan zijn grijzige kop te zien toch al heel dicht bij de midlife in de buurt geweest moest zijn? 

Postnatale premenstruele midlife verwarring

Vanmorgen was het dan zover, de babykamer werd opgehaald. Weg ledikantje waar mijn drie baby-tjes als engeltjes zo zoet lagen te slapen, weg commode waar drie paar babybillen op verschoond zijn. Weg kledingkast die nog steeds zo heerlijk rook naar Z.witsal en pas gewassen rompertjes (het luchtje dat na het luchtje van eigen versgeperste baby op de tweede plaats komt in de lekkere luchtjes lijst). Een aanslag op mijn moederhart. Voelde ik me net zo lekker als mama-met-kleintjes, lijkt het potverdorie alweer bijna klaar. Einde tijdperk. Wat nu?!

Om het allemaal nog wat erger te maken zaten we een krap uur later in een zaal vol mensen, niet eens zo heel veel ouder dan wij, maar voor een groot deel al wel in de levensfase waarin opeens ledikantjes voor logerende kleinkinderen aanschaft worden. Vier stramme zestigers met gitaar en drumstel speelden een belegen jaren-zestig repertoire: Cliff Richard, Buddy Holly, Roy Orbison, Cliff Richard, Cliff Richard ("The young ones... lalala... for we won't be the young ones very long") Het is dat ik wat premenstruele klachten voelde opzetten anders was ik zeker weten in een heftige midlife overgangscrisis beland. De glimmend kale prepensioener in veel te kleurig streepjesoverhemd die als wannabe kenner-van-de-popmuziek alles aan elkaar praatte en -o gruwel- zelf ook nog mee ging zingen maakte het feest compleet.

Na een veel te lange toegift konden we eindelijk weer op huis aan om de oppassers te ontzetten. Om half zeven waren we thuis, waar ik nog snel even wat eten en een fris washandje op de kleinste twee kon loslaten voor ze in bed (een heus grote-jongens-peuterbed en een matras op de grond in afwachting van) gegooid werden. Ik mag dan wat verward zijn over mijn imago en leeftijdsfase, zo rond zeven uur 's avonds heb ik daar geen tijd voor en is het voorlopig echt nog wel even hard buffelen voor deze mama.

Klassiek

Ik heb niets tegen klassiek, helemaal niet. Al beschouw ik mezelf, net als de meeste jonge mensen, vaak meer als liefhebber van het moderne. Dat de commercie de term klassiek lekker misbruikt voor bijvoorbeeld enorm tuttige kleding en de meest afgrijselijkste meubels (voor als je niet alleen bejaard maar ook nog blind bent), dat helpt natuurlijk ook niet echt. Aan de andere kant, dat jong en vet (al dan niet cool) ook al niet alles is viel me vandaag tijdens mijn wandelingetje door het centrum van de grote stad weer eens op. De meisjes van twintig zijn niet meer wat meisjes van twintig vroeger waren, en dan heb ik het niet over hun tailles maar meer over hun manier van doen. Maar als ik dat denk voel ik me natuurlijk weer een enorm arrogante ouwe klassieke taart. (Bovendien was dat ene groepje vast net de uitzondering, er zijn zat hele lieve en aardige vrolijke meiden van twintig.)

Goed. Genoeg gezeurd en gezeverd. Laat ik vertellen over mijn successen.

Even later ben ik helemaal gelukkig als ik in de uitverkoop een geweldig tuniekje weet te scoren. Leuke kleuren, valt mooi over de rondingen, verdoezelt en benadrukt, ik zie er prima uit voor mijn leeftijd. Naast mij uit een pashokje komt een gevalletje over-de-datum in dezelfde tuniek. Ai. Gelukkig besluit zij dat het niet haar ding is en hangt hem weer terug.

Na deze aankoop ben ik los. Het is overal sale, en aangezien ik een verarmde ouwe klassieke sloeber ben tegenwoordig met dat thuisblijfmoederen, kijk ik eens goed rond. Zo kom ik een paar laarzen tegen in een prachtige cognac kleur. Het is soepel leer en ze zitten lekker, zijn redelijk neutraal van model zodat ik er ook de volgende winter(s) zeker nog plezier van hebben zal. En best leuk afgeprijsd. Ik koop ze.

Het meisje achter de kassa scant het nummertje op de doos en op de kassa verschijnen, naast de te betalen prijs, opeens de letters die aangeven uit welke collectie de laarzen komen. Juist.

      K L A S S I E K


.

Bril

Ik moet iets bekennen. Ik heb soms wat moeite met lezen. Zo lukt het voorleesboek op de kamer van dochter, die met die blauwe letters op een zwarte achtergrond, alleen nog overdag. En dan nog heeeel langzaam. En het wordt steeds erger. Kon ik een paar jaar terug de gebruiksaanwijzing op de potjes groente 's avond in het schemerdonker al niet zo goed meer lezen, tegenwoordig heb ik steeds vaker dat mijn armen te kort blijken als ik een boek of krant wil lezen. Nog even en ik moet buiten mezelf treden om de afstand tussen het papier in mijn handen en mijn ogen zo te krijgen dat ik scherp kan stellen.

Nu schijnt er ergens in de 13e eeuw een uitvinding te zijn gedaan. Een optisch instrument dat voor de ogen gedragen wordt en de refractiefout van het oog compenseert waardoor de drager scherper ziet. Een bril. Een leesbril.

Woehaahaha. Een bril. Mammalien en een bril. Ten eerste ben ik jong en fris en ijdel, natuurlijk hoef ik geen bril! Op een afstand van meer dan een meter en met dingen groter dan een 10 punts letter gaat het prima. Ten tweede, ik vind dat er best mensen zijn die dat kunnen hebben, zo'n bril, maar ik loop er zelf nogal voor lul mee. Hoe hip het ook is tegenwoordig. Hele volksstammen lopen met van die grote dikke donkere monturen op, of met zo'n kek gekleurd montuurtje met apart model (meestal dames aan de verkeerde kant van de overgang). Allemaal leuk en aardig, maar ik heb gewoon geen brillengezicht. Ik slaag er al twintig jaar niet in een zonnebril te kopen die me een beetje staat, en voor een gewone bril vrees ik het ergste.

En zal ik nog eens een geheim vertellen? Ik heb er een, een leesbril. Zo'n lelijke van de H.ema. Die doe ik soms op als ik aan het koken ben, of in bed lig. En dat is niet fraai. Ik heb al menig kinderpostzegelverkopertje en pakjesman aan het huilen gemaakt door met bril op aan de deur te verschijnen.  Waar ik dan trouwens ook heel duizelig van wordt omdat het een bril is om mee te lezen en niet om mee door je huis te lopen.

Pappalien, die zit er niet zo mee geloof ik. Liefde maakt blind. Bovendien draait hij direct het licht uit als hij me bebrild in bed aantreft.