Een oppas zoals je ouders, die vind je niet gauw meer

Mijn ouders stonden altijd voor de kinderen én de kleinkinderen klaar. Nog even los van alle morele steun en gezelligheid ook veel praktische hulp. Helpen met klussen in huis,  met naaiwerk. Ging er iemand op vakantie? Zij "deden" post, poezen en plantjes. En en-passant was de keuken ook nog schoon en de was gestreken als je terug kwam. En ook kleinkinderen dus, die mochten altijd komen, oma ging een dagje met ze weg, opa vermaakte ze thuis met blokjes bouwen aan de tafel. Hadden de ouders even iets anders, oma en opa stonden altijd klaar.

Helaas ben ik het nakomertje, op latere leeftijd gekregen, en ben ik zelf ook niet heel jong aan de kinderen gegaan. Dus werd het voor oma en opa in verband met voortschrijdende leeftijd en de achteruitgang in lijf en leden, steeds lastiger om nog dát met onze kinderen te doen wat ze met de oudere kleinkinderen deden. Het verschil in hoe oudste en hoe jongste er terecht konden is al enorm, wat zes jaar tijd doet met de gezondheid van oude mensen... En vooral oma baalt daar enorm van. Ik baal niet, ik accepteer, en geniet nog steeds van wat ze wél kunnen. Ze zijn nog steeds enorm leuke grootouders en mijn kinderen boffen met ze.

Maar ja, oppassen, bijvoorbeeld dat lukt niet meer. En hoeft gelukkig ook niet altijd meer want de kinderen worden ook groter. Maar toch, soms.. als het later op de avond wordt, als er gekookt moet worden, als er iemand met wat meer overwicht nodig is om jongste op tijd naar bed te bonjouren... Dan zoeken we nog wel eens. En vinden we niet zo veel. En daar baalt ook vooral oma dan weer enorm van. Ze kan er niet bij dat bijvoorbeeld mijn brussen of nichtjes het niet geweldig vinden (zoals zij zelf dat altijd vond) dat er nog kleine kinderen in de familie zitten? Dat het zo leuk is om dat van dichtbij mee te maken, bijvoorbeeld door wat vaker langs te komen of een keertje iets met de kinderen te doen? Tja.

We hebben we eigenlijk al jaren een betaald oppasmeisje. Een hele toffe. Ze vindt onze kinderen leuk, en zij haar ook. We vragen haar dus toch wel regelmatig voor een paar uurtjes ouderavond of een etentje soms.

Maar nu ligt daar nog steeds die cadeaubon die we gekregen hebben, man en ik. Een overnachting in een hotel in Nederland, twee dagen weg dus. We zouden er heel graag samen weer een keertje op uit. Maar de vraag is dan natuurlijk.... wie zorgt en past er op de kinderen? Als we het doordeweeks doen bijvoorbeeld zitten ze voor een groot deel van de dag op school en kan ik voor jongste wellicht nog een speeldate regelen, zodat het alleen om de namiddag, avond, nacht en ochtend gaat. (En ze slapen inmiddels alle drie goed door, hahaha)

Visjes hier en daar uitgegooid, maar geen enthousiaste reacties van familie of vrienden. Alleen de oppas, die vond het zoals gewoonlijk prima. Ze frommelt wel wat tijd vrij tussen studie, bijbaan en social life door. 

Wie past(te) er (ooit) op jouw kinderen? En ga je wel eens een nachtje of meer weg alleen met je partner?

Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

Taxibedrijf

Stel, je staat in de file en je kunt je kind niet op tijd van school halen. Of je moet opeens naar een vergadering en zoekt nog oppas voor die middag. Of je kind moet naar de sportdag, het regent, en jij hebt geen auto. Wie bel je dan?

Juist. Mij. Ik ben namelijk de beroerdste niet. Help graag. En daar hoeft in principe niets tegenover te staan.

Maar soms lijkt het allemaal net even té makkelijk te gaan en zou ik bijna het idee krijgen dat achter mijn telefoonnummer "gekkie Henkie" geschreven staat.

Zo waren er vroeger bij de oudste kinderen vriendjes van school die wel áltijd bij ons speelden maar onze kinderen maar zelden bij hen. Op de één of andere manier kwam dat nooit uit. Met vaak als argument ben-wel-thuis-maar-moet-werken of een andere-niets-tegen-in-te-brengen-reden gebracht, maar vooral te vertalen in: ik heb er zelf nu even niet zo'n zin in. Niet in rommel of in herrie, niet in oppassen, niet in kinderen, ook niet in die van mezelf... (dus als jij daar nou voor zorgt kan ik zelf mijn middagslaapje doen en me ongestoord aan mijn hobby wijden zonder afgeleid te worden...) 

Ook ben ik vaak enorm populair als er kinderen een lift nodig hebben. Kinderfeestje? Daar appt moeder X al. Of wij haar kind ook even mee kunnen nemen - we rijden tenslotte toch en er past er vast nog wel een bij? O ja, en of ik dan ook gelijk kind Y kan meenemen.

Natuurlijk is het geen bezwaar om een kind mee te nemen of er een stukje voor om te rijden. Ik vind het ook fijn een sociaal netwerk te hebben. Als ik eens niet kan, dat iemand anders mijn kind meeneemt? Er is een aantal ouders waar je prima mee samen kunt werken. Ik breng, zij halen, of omgekeerd. Mensen waar je altijd terecht kunt, die eerlijk zeggen wat wel en niet kan. Maar er is ook een groep die het allemaal wel heel makkelijk vindt. Zodat meestal ik of Pappalien met hongerige maag na afloop van zo'n kinderfeestje nog wat rondjes extra rijden om allerlei kinderen thuis af te zetten - waar hun ouders dan meestal alvast lekker aan het koken zijn.

Nou vind ik het allemaal niet zo erg. Maar als al die hard werkende ouders die helemaal geen tijd hebben voor hun eigen kroost ons nou eens een kleine blijk van waardering zouden geven? In harde valuta? Dan ben ik bereid mijn citybugje in te ruilen voor een gloednieuwe, ruime luxe donkergekleurde auto met heel veel ruimte op de leren achterbank. Doe ik er ook nog wel een geluidsdicht schotje bij, tussen bestuurder en achterbank.

De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúnd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

Hoe noem je je kind?

De naam die onze kinderen zouden gaan krijgen hebben we in de zwangerschappen bepaald. Meestal kwam ik dan, ergens na de derde maand als het allemaal wel goed leek te gaan met een voorzichtige suggestie naar Pappalien. "Wat denk je van ... als het een meisje wordt?"  Waarna we maandenlang brainstormden en discussies voerden natuurlijk. Ik vond bijvoorbeeld Morris geweldig voor nummer drie, dat vond Pappalien stom. Hij wilde Per. Drie maal raden wat ik daarvan vond.

We hadden wat eisen. Liefst Nederlands, of goed uit te spreken door Nederlanders. Een beetje betekenis is leuk. Geen associaties met (nare) collega's, niet te veel voorkomend, en niet te veel lijkend op kinderen/familie in de directe omgeving want dat is niet praktisch. Niet te ouderwets, geen modenaam, niet te raar. Zo'n naam waar je direct al een gek rijmpje op weet... dit stukje van de Vliegende Panters (klik) vond ik dan ook briljant :-)

Uiteindelijk had ik een lijst van 10 namen, de aanstaande vader één of twee. De enige meisjesnaam die we allebei direct leuk vonden is het geworden. We hadden hem al bij de eerste zwangerschap klaar staan, maar dat bleek een jongen. De tweede keer was het wel toepasbaar. De reservenaam die we voor háár hadden, als men per ongeluk tóch niet goed gekeken had op de echo, is naar nummer drie gegaan. Bij nummer drie hadden we geen inspiratie voor een meisjesnaam. En toen de eerste echo gelijk zo'n overduidelijk beeld van zijn mannelijkheid toonde hebben we er ook niet verder over nagedacht.

Nu zijn die namen al jaren in gebruik, en kun je je bijna niet meer voorstellen dat ze anders heten dan dat ze heten. Soms denk ik nog wel eens aan al die namen die het niet geworden zijn. En dan ben ik toch wel blij dat het geen Per is geworden, of Thor. Geen Loki of de zoveelste Noah of Julia(*)

Drama-kings

Van mij hebben ze het niet, van papa ook niet. Wij schitterden bij onze verplichte musical in de zesde klas voornamelijk als decorstuk helemaal achteraan op het toneel. Maar de kinderen vinden het alle drie helemaal "swèg", dat drama gedoe...

Dochter heeft een tijdje aan musical gedaan. Ze vond het hartstikke leuk. Binnenkort wordt ze lid van de toneelvereniging hier in de buurt en ze kijkt nu al uit naar de musical in groep 8.

Jongste heeft ook potentie. Stem is hard genoeg (ook belangrijk) en hij houdt van muziek en van een beetje raar doen. Is niet verlegen en heeft een geheugen als een olifant. (En een hekel aan voetbal). Dus deden we hem een maand of drie geleden op een cursus musical. 

Afgelopen zaterdag gaf hij een uitvoering met zijn clubje. Wat super schattig! Die zesjarigen die zingen en dansen en af en toe een regeltje mogen zeggen. Leuke liedjes, lieve juf die de boel aan elkaar praatte. Het was zo leuk om te zien! Zoon verraste ons positief door keurig mee te doen met de rest en zich aan zijn script te houden. Al moet ik zeggen dat ik toch opeens een soort verlegenheid zag die ik niet gewend was. Het was toch wat eng en vreemd, geloof ik. 

En dan oudste. Zijn favoriete vak op school is - wie had dát ooit verwacht? - drama. Bij de (verplichte) buitenschoolse activiteiten koos hij dan ook dit vak om nog eens extra tijd aan te besteden. Doornroosje moest er worden gespeeld, maar dan volgens een grappig script dat helemaal op de beginnend brugpieper anno nu was geschreven. Zo mocht de prins (mijn zoon) dus fijn roepen dat Doornroosje "spuuglelijk" was en moest hij eerst hardop verzoeken om het licht helemaal te dimmen voordat hij haar moest zoenen. (Daarop werd direct een bandje met enorm vieze slurpgeluiden gestart. hij moest er erg om lachen maar stond er ook wel wat gegeneerd bij, zag ik in het schemerdonker...) 

Super gaaf om te zien. Ik ben trots op ze, alle drie. 

Sint Maarten

Een paar jaar geleden, we woonden hier nog niet zo lang - en waren nog kinderloos - ontdekte ik het verschijnsel "Sint Maarten". De  bel gaat, er staat een groepje kinderen met lampionnen voor je deur, een ouder ergens achteraf in de schaduw. Ze zingen een lied en verwachten dan euh.. wat? O, dat je snoep geeft, zag ik aan de grote plastic tas die ze voor mijn neus hielden. Gek gedoe, dat Sint Maarten. Dat vierden we in mijn tijd, daar waar ik woonde niet. (En kom ik er  jaren later achter dat Sint Maarten nota bene de schutspatroon van mijn stad is.)

Toen de oudste twee er een paar jaar geleden ook achter kwamen wat dat feest inhield moesten ze natuurlijk ook langs de deuren. Met papa, want mama is daar wat sukkeliger in, snoep voor een maand bij elkaar bedelen bij mensen die je eigenlijk niet zo goed kent..  (snoep waarvan we trouwens de helft weggooien omdat het a. veel te veel is, b. we geen biscuitjes lusten waar vieze mensen met hun vieze vingers aan gezeten hebben c. mama iets tegen enorme lolly's en ander stiksnoep heeft en de kinderen toch niet meer weten wat ze hebben binnengehaald...)

Na de successen van voorgaande jaren stonden de oudste twee ook dit jaar weer te popelen om met papa op stap te gaan. Ik, de enige in huis die verder kijkt dan de dag van vandaag, had vorige week al wel de hand weten te leggen op de allerlaatste drie lampionnen met lampje die er in onze regio te koop waren. Drie! Dus jongste mocht ook mee. Als hij wilde. Eerst dacht hij van niet, maar al gauw bleek het toch wel interessant, die lichtjes in het donker. En omdat onze peuter zijn ziel en zaligheid verkoopt als je hem snoep aanbiedt, kon hij opeens tóch het bijbehorende  (maar-dat-kan-ik-niet) liedje zingen. En dat ging prima natuurlijk. Qua volume was hij sowieso het best van alle drie!

Om half zeven vertrokken ze. Om kwart voor acht - vet ná bedtijd van de jongste twee- begon ik me enigszins zorgen te maken. Ze zouden toch niet verdwaald zijn? Papa kwijt? Peuter kwijt? Opgegeten door die boze Duitse Buurman die vorig jaar ook al niets snapte van Sint Maarten? Papa denkt dat ze een kroegentocht doen i.p.v. een kinderfeestje? Oudste twee willen door de hele wijk snoep zoeken terwijl jongste huilend met bevroren voetjes en een zeer vermoeid lijfje écht niet meer lopen laat staan zingen wil maar door papa voortgetrokken moet worden? Zoiets?

Lang leve de mobiele telefoon. Papa en drie nog steeds zeer enthousiaste kinderen liepen in de straat achter die van ons. "Maar hóe laat is het dan? Waarom bel je eigenlijk?" En tegen de achterban die blijkbaar net een deur open zag gaan: "Oke, jongens, jullie mogen NU weer zingen!"

Een minuut of vijf later stonden ze dan toch voor mijn deur. Drie stralende (maar-ik-wil-nog-niet-naar-bed) gezichtjes, vier paar bevroren voeten en neuzen. Met behulp van een (één) greep uit de meegebrachte "buit", een warme chocomel en een paar warme dekbedden heb ik ze weer weten te ontdooien en zijn ze lekker gaan slapen. Maar volgend jaar gaan ze weer!

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

Te klein

Het past net op de achterbank, ons drietal. In het midden de oudste, aan zijn ene zijde zus op een stoelverhoger, aan de andere broertje in zijn kinderstoel. Riemen vast, auto starten, we gaan!

Het meisje praat soms gezellig mee, maar kijkt vooral naar buiten. Als we wat verder rijden wordt ze stiller en droomt ze weg, doet soms even haar ogen dicht.

Voor zover dat lukt. Oudste in het midden heeft namelijk een smal lijf, maar ook een smal plekje en vooral grote bewegingsdrang. Een tijdje houdt hij het nog wel vol om stil te zitten, zeker als hij grapjes mag maken en zelfverzonnen liedjes mag zingen. Broertje mag vermaken.

Broertje gaat daar meer dan graag in mee. Broertje, die een riante plaats heeft voor zo'n klein lijfje. Hij heeft geen problemen met stilzitten, maar wil wel heeel graag gehoord worden. Letterlijk en figuurlijk. Op mijn vraag "wie is hier een schreeuwlelijk?" zeggen de oudste twee kinderen niets, roept papalien keihard "IK NIET" in mijn oor, en kleuter zo mogelijk nog harder: "IK WEL!" Zelfkennis heeft ie wel dus.

Een kwartiertje is het gezellig. Na een half uur vragen ze wanneer we er zijn. Na drie kwartier is de auto te klein. De ene begint zich te vervelen, de andere vindt de grapjes niet leuk meer. Jongste is zijn rem even kwijt en gaat steeds harder commanderen en het "duw-voorzichtig-op-mijn-neus-spel" is uitgemond in flink rake klappen op de kop van oudste. Oudste kan veel hebben maar dit wordt ook hem te gek. Als zijn moeder dan ook nog eens begint te zeuren dat hij het zijn eigen schuld is en het niet had moeten uitlokken is de maat vol en zitten ze er drie te pruilen, te jammeren en te krijsen.

Ik heb gehoord dat er mensen bestaan die met een auto met kinderen erin gewoon naar Italie of Spanje rijden. Wonderbaarlijk. Dit jaar ligt ons vakantieadres op twee uur rijden en dat lijkt mij al een hele uitdaging.

Rapporten

Drie rapporten kregen we thuis, vrijdag. Vol met teksten en zonder cijfers, hier en daar een kolom waar de juf goed/ruim voldoende/voldoende of onvoldoende in mag vullen. En veel ruimte voor tekeningen en foto's.

Er tekent zich wel een patroon af inmiddels: een Mammalien-Pappalien-kind is blijkbaar bescheiden, scoort erg goed op lezen en rekenen, iets minder op sociale vaardigheden, handschrift en gym en vooral de jongens "doen vooral graag hun eigen ding"...  al zijn ze dan ook weer niet de beroerdste om toch netjes mee te doen als de juf dat vriendelijk vraagt.

Toch zijn er ook wel wat verschillen. Zo zou oudste echt wel wat harder mogen praten als hij iets vertelt in de kring en is jongste altijd enthousiast. Oudste scoort nog steeds niet zo best op "verzorging van de materialen". En de mooiste: dochter heeft de "de jongens in haar groepje goed onder de duim". Hilarisch, soms, die beschrijvingen. Ik zie haar echt voor me, hoe ze de drie slimste (en best lieve) jongetjes uit haar klas ophitst en aan het werk zet zodat ze allemaal hun werkjes keurig netjes afmaken en inleveren.

Ik ben trots op ze, alledrie.

Lekker!

De kinderen hadden een uitje, en wij eigenlijk ook. We mochten ze om drie uur afleveren op een authentieke boerderij, heuse natuurlijk oase van rust middenin de vinex, waar ze onder leiding van een kindvriendelijke kok een echte (biologisch vegetarisch verantwoorde maar dat gaf vast niets, volgens pappalien) drie-gangen maaltijd in elkaar gingen knutselen. Tien kinderen, twintig volwassen gasten en wat kleuterspul (dankzij de inzichten die tien jaar ouderschap ons heeft opgeleverd hadden we die van ons even ergens anders geparkeerd, zodat wij wél rustig konden eten zonder steeds te hoeven gaan zoeken!) De kinderen vonden het geweldig om te koken, de tafel te dekken, te serveren. Het was gezellig. en het eten was echt heel erg lekker. Nu eens zien of ze elke avond voor ons willen koken.

Vadernacht in het dinobos

En zo vertrokken pappalien en de (oudste twee) kinderen met een tentje naar het grote gevaarlijke dinobos... barbecue, speurtocht, kampvuur, ijsjes, héél laat slapen, nog een biertje voor papa, en nog een... en om half zes weer wakker en om half zeven lekker ontbijten in het warme gebouw bij de reuzenschildpadden.

Het was super! Volgend jaar weer!

Suikeroma

Mijn moeder is de liefste moeder die ik ken, ze is zorgzaam, gastvrij en gul(*). En slaat daarin soms wat door. Terwijl ze zelf zelden iets eet, doet ze niets liever dan de gasten lekkere dingen aanbieden. En nog een keer. En blijven aandringen. De meeste volwassenen weten op een bepaald moment toch wat goed voor ze is en weigeren beleefd. Zo niet mijn kinderen. Die weten wat lekker is en dat bij oma alles mag, in ieder geval van oma en opa. En naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

De oudste twee zijn inmiddels iets beschaafder geworden, maar als kleuter binnenkomt loopt hij direct door naar de kast met etenswaar, ongegeneerd "Oma, wat mag ik hebben?!" roepend. Waarop oma één voor één de koek en snoeptrommels opentrekt en aanbiedt. Dat is de gewoonte, oma is dat ooit zo gaan doen en ze moeten er erg om lachen. Ik zou me dood schamen als hij het ergens ánders ook zo deed dus sputter ik wat pedagogisch tegen. Maar naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

Als de smarties van de roze koek afgegeten zijn en die droge korst niet meer zo appetijtelijk is, gaan ze over op de volgende ronde. Een chocolaatje dan maar? "Die heeft hij nog niet gehad", bedelt oma naar mij. "Hij mag toch wel íets hebben, dat jongetje..." Het jongetje zelf kijkt me zeer geslepen heel lief aan vanachter oma´s benen. Daar kan ik geen nee meer op zeggen natuurlijk. Ze somt wat `gezonde´ varianten op. Chips zonder kleurstof? Een ijsje voor het vocht? En kijk, op deze verpakking staat dat er extra vitamine C in zit. Dat hebben ze nódig hoor.

Nou gaat hier thuis ook best veel te veel wel wat koek en snoep doorheen, en zeker als we eens bij iemand op visite zijn waar we niet zo vaak komen of op feestjes doe ik niet moeilijk over gezond versus niet gezond. Maar te vaak en te veel, dat is gewoon niet goed en leg oma dus op een later moment uit over wat men anno 2013 denkt over een gezond eetpatroon. Over suikers. Dat bij een wekelijks bezoekje van een half uur echt niet altijd drie soorten koek en snoep horen, dat ze het met een droog biscuitje ook echt wel gezellig vinden. Over onzin op verpakkingen. Dat ook croissantjes en yoki niet direct in de categorie gezond en verantwoord vallen. En dat onze kindjes wel vrij dun zijn, maar dat dat niet  betekent dat ze volgestopt moeten worden met ongezond eten. Dan talen ze helemaal niet meer naar hun boterhammen en groente.

Oma snapt het, ze heeft het beste met de kindjes voor. Ze zal er aan denken.

En dan moet ze nog even naar de supermarkt. Mijn nichtje doet eindexamen, en omdat mijn zus momenteel aan het lijnen is en er daar "niets" in huis is, moet oma maar voor een paar marsen en gevulde koeken zorgen om het nichtje straks toe te kunnen stoppen. "Want dat heb je nodig als je geestelijk zo moet inspannen..."

Zoals ik al zei, naar mij luistert nooit iemand.

(*) en nog veel meer kwaliteiten maar daar gaat dit logje niet over

Even wachten nog...

We zijn drie dagen lang in de Ef.teling geweest. Wie de Eftel.ing een beetje kent weet dus waar de titel op slaat. Niet alleen hebben we drie keer de vierdaagse gelopen in dat park (wat is het groot!! Veel attracties en daar tussenin nog veel meer eetgelegenheden...)  maar ook heel veel moeten wachten.

Bij elke attractie (én voor de toiletten) stonden giga wachtrijen. Je was zo drie kwartier verder voor je ergens een ritje van twee minuten kon maken. Zwaar, zeer zwaar. Voor ongeduldige Mammalien, voor oudste (stuiterbal-moeite-met-wachten-en-stilstaan) maar vooral voor onze kleuter (en dus voor mij): rustig in de rij staan is er bij hem niet bij. Door de rij heen en weer rennen, één van ons vieren beklimmen, bij mensen voor ons in de rij in de tas gluren, praatjes maken, in de billen van tieners die op het hekje zaten porren... en wat ik het ergst vond: uitbreken uit de rij en wegrennen.... waarop wij oudste achter hem aan stuurden die onze opdracht "breng hem terug" altijd heel kindvriendelijk en met zeer creatieve oplossingen wist uit te voeren - veel beter dan een bozige ongeduldige mama dat kan.... Kreun. Doodvermoeiend. Hoewel er ook nog zat mensen waren die het ventje met vertederende blik en grote grijns bekeken, bij mij staat het zweet dan wel op mijn bovenlip.

Eigenlijk, achteraf, was dit park nog een beetje hoog gegrepen voor kleuter. Voor een gewone kleuter vind ik het al heel wat: al dat lopen (gelukkig hadden we een buggy mee!), al die indrukken en dan met name al die enorme wachtrijen. En laten wij nu net een kleuter hebben die alles behalve gewoon is. (*) 

Hij heeft ook heel veel dingen wél leuk gevonden hoor (zoals die Wildwaterbaan, waar vooral papa en ik heel erg nat werden!) Eigenlijk kwam het er op neer dat het allemaal nét iets te veel was. Te veel wachten, te lange dagen, te veel ongezond eten, te veel spanningen en indrukken. Niet alleen het park zelf maar ook nog eens dat huisje waar we in sliepen en al het onbekende daar... het ventje is een gevoelig type. En dan zo halverwege de middag, dan is het gewoon óp en dan komen de nukken en de (drift)buitjes.

Gelukkig (voor mij) was het na drie dagen klaar en konden we naar huis. "Bijna thuis!", riep ik dus vrolijk naar de ietwat bleekneuzerige achterbank, onderwijl de laatste pakjes yoghurtdrank uitdelend. Helaas bleek de A2.7 afgesloten, en bleef man maar naar de zich daar niet van bewust zijnde Tom.Tom luisteren in plaats van naar mij, zodat we zigzaggend door het land heen gereden zijn en keer op keer bij die afsluiting terecht kwamen of anders in een vette file reden. In plaats van drie kwartier waren we al anderhalf uur onderweg en nog geen zicht op verlossing. "Even wachten nog...", riep ik, zelf al flink wat minder Zen, naar de achterbank. Waar oudste begon te kreunen van het ongemakkelijk stilzitten op zijn kleine plekje in het midden en jongste de feestvreugde nog wat verhoogde door al zijn Fristi en de resten van drie dagen patat, donuts en pannenkoeken over zichzelf en broer heen te spugen....

Maar toen waren we er opeens: bij onze wasmachine en douche, kleuters favoriete dvd, onze teerbeminde katjes. Wat een genot om weer thuis te zijn!

Eerlijk is eerlijk, ondanks wat ik gisteren schreef, met onze oudste twee is het tegenwoordig prima vakantie vieren, zij redden zich wel. Het Louvre is vast nog te hoog gegrepen voor ze, maar zo'n paar dagen in een kindvriendelijke omgeving vol vermaak is goed te doen. Zelfs uit eten (ze verkochten ook patat) was gezellig!

Ik zei het al. Even wachten nog. En dan kunnen we vast gewoon zonder zorgen en gedoe met drie kinderen op vakantie.



* Ik las net bij Josine in haar blog "jongens zijn geen meisjes" allemaal dingen die ik heel erg herken. Laat ik nu ook een redelijk volgzaam, sociaal en oplettend meisje hebben en twee jongens die zo hun eigen ideeen hebben... Oudste is inmiddels wat wijzer en voor rede vatbaar, ik denk dat jongste er ook nog wel overheen groeit, al zullen het nooit meisjes worden, haha

Verrassing!

Papa was al begonnen...

En toen de kinderen thuiskwamen wilden ze maar wat graag helpen...

En springen maar! 

Het cadeau van het jaar, geloof ik. Zó blij waren ze! Oudste heeft me gezoend en wel veertig keer bedankt. 

Dochter heeft al haar vriendinnen al ingeroosterd voor een middagje springen ("maar ik vind het niet leuk als ze alleen voor de trampoline komen en niet voor mij"). En jongste, die had het nou tien minuten in de kou en op dat hobbelige ding wel gezien. Terug naar binnen waar Nijntje (en mama, zucht...) wachtten! 

Enerverende ochtend, zo'n eerste paaszomertijdzondag

Voor iedereen die net zo dom is als ik: de klok moet vandaag vóóruit.

Op mijn nachtkastje twee wekkers, eentje stelt zichzelf netjes op de juiste tijd, de ander moet ik twee keer per jaar een uurtje voor- of achteruit zetten. Laat ik nou de verkeerde wekker serieus hebben genomen en er pas net achterkomen dat ik de hele morgen al twee uur achter loop...

Verder heb ik het zure maar zeer gemeende stuk dat ik hier had getikt - over Pasen en de Commercie en de paashaas die er met een christelijk feest vandoor gaat - maar weer gewist. Want het was tóch wel heel erg leuk om die enthousiaste kindjes te zien die paaseitjes gingen zoeken en te mogen verstoppen En die blije gezichtjes met vieze bruine mondjes aan een voor de gelegenheid gedekte ontbijttafel met "donots". Over tien jaar ziet het er hier vast anders uit op paasochtend, dus nu geniet ik er nog maar van.

Peuter en de speelgoedwinkel

Hij wil dolgraag een cadeautje, als hij zo meteen vier wordt, maar wat er dan in moet zitten? Hij weet het niet. Als we toch in de grote speelgoedwinkel zijn let ik goed op wat hij allemaal leuk vindt. We lopen langs de lego, de knutselspullen (haha), de knuffels, de autootjes, steppen, boekjes.. Is dit leuk, of dat? Neeee. Hij heeft geen interesse.

Hij glijdt een paar keer van zo'n ellendig plastic miniglijbaantje en speelt - net als zus- een tijdje in de speelhuisjes die er uitgestald staan. We hebben zelf zo'n ding in de tuin staan maar dáár kijkt geen van de drie naar om. Dat is toch anders.

Zus kiest uiteindelijk een pakje gummetjes, want daar gingen we eigenlijk voor. Om hem niet met lege handen naar huis te laten gaan mag hij ook iets uitzoeken. Bij voorkeur uit de goedkope rommel rekken aan het einde van de winkel. Maar hij wil niets. Niets wat Zus en ik aanprijzen. Zelf wil hij niet zoeken. Hij hoeft niets. Hij wil nu gewoon naar huis.

Die kinderen die gillend in het gangpad liggen omdat ze geen xxx of yyy mogen kopen van hun mama, ik weet het niet hoor. Ik heb ze niet.

Tijdreizen

Om de een of andere reden was ik opeens verdwaald in een donker hoekje van mijn harddisk waar allemaal lang vergeten foto's stonden van onder meer mijn kindertjes. De oudste twee als peutertje, als eigenwijze kleuters. Zo vertederend. Al is het maar een paar jaar geleden, toch waren ze een stuk kleiner dan nu. Kon ik maar even terug in de tijd om ze te knuffelen. Waren ze nog maar weer even zo klein en onbeholpen.

Als je er middenin zit zie je het niet meer altijd, kijk je uit naar het moment dat ze zelfstandig kunnen zitten zonder steeds om te kukelen, tel je de dagen af tot ze naar school mogen, juich je elk beetje extra zelfstandigheid toe. En als ze opeens zonder je kunnen, dan besef je dat het te laat is, dat je ze nooit had moeten laten gaan. Ik voorzie nu al een enorme post- eh wat? - depressie, empty nest syndroom, op het moment dat ze echt uit huis gaan.

Misschien toch maar tijdreizen dan? De dag die je zo graag voor jezelf wilt als je met je neus tussen de onzindelijke baby's zit, een nacht zonder onderbrekingen... die haal je later als je in een veel te groot en stil huis zonder thuiswonende kinderen zit maar wat graag weer in. Maar zolang niemand dat heeft uitgevonden heb ik zelf een truc bedacht: ik hersenspoel mijn schatjes elke avond, dat ze maar zo snel mogelijk aan lieve kleinkinderen voor mij moeten beginnen. En natuurlijk deze oma en opa vaak als oppas moeten inzetten...

Uit de tijd dat ze nog samen in een teiltje pasten...

Als sneeuw voor de zon

Heerlijk, die zon. Ik zou er een lentegevoel van krijgen. Snowboots in de kast, schaatsen naar zolder. Met mijn jas half open en een enorme glimlach op mijn gezicht. De zon en die paar graden extra warmte hebben ook dat afgrijselijke humeur van afgelopen zaterdag, zo'n humeur dat geen moeder zou mogen hebben, compleet verjaagd. Ik maak me even niet druk en geniet gewoon van het hier en nu.

Peuter is weer vanachter het behang losgepeuterd - het arme kind kan er ook niets aan doen dat hij niet lekker in zijn vel zat, bedenk ik me nu achteraf weer met enig schuldgevoel - en huppelt vrolijk met me mee. Hoewel huppelen: zijn schoentjes zitten opeens helemaal niet lekker meer. Kennelijk heeft hij de afgelopen dagen een supersnelle groeispurt gemaakt. Morgen maar even langs de schoenenboer voor een paar hippe lente-stappertjes in vrolijke kleuren.

Rest mij nog jullie door te geven wat ik vanmorgen aan de ontbijttafel heb gehoord.

- Het is groen en het drijft? Andrijvie. Aldus dochter.

- Komt een goudvis bij de dokter. Zegt de dokter: Ah, ik weet het al: uit de kom! Aldus oudste zoon.