Lekker rustig beetje vechten enzo

Hoe leuk ze ook met elkaar zijn, het kan, zeker tegen het einde van de vakantie, ook wel zéér verfrissend werken als je een paar brusjes inruilt voor een vriendje. Eentje van dezelfde leeftijd, geslacht en met dezelfde interesses. Zelfs in de auto op weg naar de bestemming was onze oudste stuiterbal opeens heerlijk rustig op de achterbank. (Toen we een uur lang op een bankje in de volle zon bij de vogelshow moesten zitten had hij het wel even zwaar, maar verder ging het prima.) Zeer relaxed ook voor moeders, twee tienjarigen ipv het driekoppig eigen broedsel. Kon ik ook eens rustig om me heen kijken, zonder dat er een kind aan mijn arm liep te jengelen en zonder steeds achterom te hoeven kijken of nummer drie nog volgt...

Dagje Ar.cheon deden we. Ik, zoon en zoons beste vriendje. Waren de heren vooral geìnteresseerd in de doe-dingen (cursus zwaardvechten, boogschieten, middeleeuwse spelletjes), voor mama's was het ook leuk. Ik heb genoten van alles wat er te zien was. De prehistorische hutjes en Romeinse badhuizen en de blote mannenknieën onder die romeinse pakjes haha... Ik vond het leuk te horen hoe bijvoorbeeld ijzererts werd gemaakt en hoe het Romeinse leger handelde, minder leuk maar wel boeiend om te zien hoe ze (achgossie) een molletje vilden...

Ik was nog nooit in het park geweest, maar vond het echt top. Een fijne sfeer hing er, het was niet te druk, niet te commercieel. De medewerkers daar deden allemaal hun best om net te doen alsof ze echt in de vroegere tijd leefden, met een knipoog dan. Allemaal zeer vriendelijk en met verstand van zaken en met een fijn soort humor dat ik wel waarderen kan. Zelfs de shows waren top. Aanrader!

Alleen die helmen: ze staan me goed, maar ietwat benauwd krijg ik het er wel van. Ik weet nog niet of ik 'm houd. Wat denken jullie?  

Alfa(bet)mannetje

Het was feest op de peuterspeelzaal. Toen ik zoon kwam ophalen zag ik tijgers, boeven, prinsessen... En mijn zoon?! Juist. Dat leek hem wel een goed idee. Niet één, niet de vijf uit zijn naam, maar alle zesentwintig.

Mammalien zag sterretjes

Zaterdagavond hadden we een soort van gezinsuitje, 4/5 deel van ons gezin in ieder geval. Peuter had een private date met een beeldschone 19-jarige en dirigeerde haar al snel richting zijn bedje. Waar hij -zoals gewoonlijk- in zijn eentje nog een half uur lang zichzelf met het alfabetlied in slaap heeft gezongen terwijl zij beneden tv keek, maar dat terzijde.

Pappalien, Mammalien en de oudste twee kinderen glibberden door het donker, de sneeuw en de ijzige kou naar de sterrenwacht waar we een heuse kinderrondleiding kregen. En wat was dat leuk zeg. En niet alleen omdat ze ver ná bedtijd gewoon nog buiten mochten lopen in het donker in plaats van naar bed te moeten. Al vond vooral dochter dat ook wel heel stoer.

We kregen op kinderniveau wat korte uitleg over hoe maankraters ontstaan, kindjes mochten zélf maankraters maken met grote stenen in een bak met zand en cacaopoeder. Daarna mochten ze een sterrenkaart knutselen waarop je op elke datum en tijdstip kunt zien welke sterren er aan de hemel staan. We hebben door de grote telescoop gekeken maar het was helaas flink bewolkt, dus veel verder dan 5 kilometer verderop naar het logo van de hogeschool kwamen we niet. ("Ik wist helemaal niet dat er letters in de hemel stonden", reageerde dochter dan ook verbaasd..) Maar eigenlijk was het in alle rust en warmte plat op onze rug naar de geprojecteerde sterrenhemel in het planetarium kijken nog wel het mooiste.

Het planetarium is een flinke opblaasbare koepel. Binnenin een meneer met veel verstand van sterren en een mooi computerprogramma met projector. We zagen de sterrenhemel in sneltempo veranderen, de maan om de aarde draaien, zons- en maansverduisteringen, jupiter en zijn manen, de sterrenbeelden geprojecteerd, er werd uitgelegd hoe je de poolster kunt vinden... etc etc. Boeiend en leerzaam - ook voor ouders- maar vooral ook heel erg leuk.

Eerste herinnering

Ik las laatst in het "Vergeetboek" van Nederlandse geheugenexpert Douwe draaisma over de eerste herinnering. Er werden ook veel voorbeelden gegeven van de eerste herinneringen van bekende mensen. Leuk om te lezen!

Meestal stamt de eerste herinnering van mensen uit de periode dat ze tussen de drie en de vier jaar waren. Soms iets eerder, soms later. Soms is het alleen beeld, soms een scene of meer. Een en ander ligt een beetje aan de leeftijd van het kind (taalontwikkeling) en aan de impact van de gebeurtenis. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt als kind hebben daar vroege, vaak angstige herinneringen aan. Blijkbaar blijven dat soort herinneringen beter hangen dan gezellige momentjes.

En dan nog, herinneringen zijn natuurlijk niet altijd even zuiver, zeker eerste herinneringen niet. Die worden onbewust beïnvloed door verhalen die bijvoorbeeld door je ouders verteld zijn over die periode of door foto's die je later hebt gezien. Maar ga maar eens na of datgene wat jij zeker weet dat je het je goed herinnert ook écht zo is gebeurd of dat je de herinnering later onbewust een beetje hebt ingekleurd of misschien helemaal hebt verzonnen, en je herinnering niet meer is dan een herinnering aan wat je toen dacht dat je je herinnerde....

Mijn eigen eerste herinnering is niet echt spannend. Het is een beeld: onze keuken, zwart-witte tegeltjes op de vloer, een gestreept kleurig vloerkleed (jaren 70!), de zon die warm licht op de vloer scheen, mama aan het aanrecht en ik bij de tafel. Ik zal twee of drie geweest zijn.

Boeiend, denken jullie. Ik probeer me dus nog iets spannenders te herinneren uit m'n vroege kindertijd. Die bouvier pup misschien, die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door opeens de keuken binnen te komen stormen waar ik lekker alleen aan het tekenen was? Hoe oud was ik dan, ergens tussen de 3 en de 5, is mijn nauwkeurigste gok. Dat is op zich nog wel na te gaan. Waren er geen vroegere herinneringen? Huilend in mijn peuterbed bij het idee dat mijn ouders al heeeel oud waren en bijna dood zouden gaan (inmiddels 40 jaar geleden en ze zijn er gelukkig nog steeds)? Toen mijn vader me vroeg wat er aan de hand was werd ik boos omdat ik natuurlijk niet durfde toe te geven wat me écht dwars zat..

Maar, wat ik nou wel eens weten wil: wat is jouw vroegste herinnering?

Lang leven

Geen inspiratie, geen tijd. Maar ik kwam wel een heel interessant stukje tegen in mijn mailbox. Kijk ook eens: (klik hier : "onsterfelijkheid is maar een bij-effect")

Boeiend onderzoek, dat sowieso. En als ik erover nadenk wat het in de praktijk eventueel betekent: het lijkt me geweldig, dat mijn kinderen misschien wel heel erg oud zullen worden. Of nog beter: heel erg lang gezond jong kunnen blijven. Maar ik zou het ook wel erg leuk vinden als ik daar dan óók nog een tijdje bij mag zijn...

En? Wat vind jij ervan? Ook zin om honderd jaar te leven, duizend, of liever gewoon gelijk maar onsterfelijk?

30 vragen - 15. Mijn dromen

We are such stuff

As dreams are made on; and our little life

Is rounded with a sleep.

- Shakespeare- (*)

Mooi citaat, lees ook eens hier. Persoonlijk heb ik meer met "Een schitterend Ongeluk" dan met Shakespeare. Boeiend onderwerp, vind ik. Maar dat wisten jullie al, dat ik dat vind.

Mijn dromen. Manlief droomt altijd alsof hij de held in een sf-actiefilm is, rennen, maar vooral vliegen, vechten. Ik droom heel gewoon, over hele gewone dingen. Dat ik ergens in mijn auto rijd en dan van de weg raak en in het water terecht kom. Of dat ik er na al die jaren achter kom dat ik nog een tentamen moet doen en de stof natuurlijk helemaal niet meer ken (en dan voel ik vooral die ongelofelijke weerzin om me er weer in te moeten verdiepen!). Dat ik voor de kast sta en niet weet wat ik moet aantrekken en dreig te laat te komen. Dat ik dreumes Q kwijt ben op een plek met (weer) heel veel open water. 

Al zijn mijn dromen niet spectaculair qua inhoud, ze zijn wel intens. Soms houd ik het gevoel dat ik ervan kreeg nog urenlang vast. Pas als ik aangekleed ben en naar buiten stap zakt de onrust van het dreigende gevaar uit mijn droom dan weer weg.

Sommige dromen zijn nog hardnekkiger. Ze sijpelen mijn hoofd uit en blijven in mijn kussen hangen. Wanneer ik dan 's avonds weer mijn hoofd op het kussen leg en mijn ogen dichtdoe, komt de herinnering aan de droom waar ik die ochtend mee wakker geworden ben weer in alle hevigheid terug. Zodat het lijkt alsof ik alleen even pauze heb genomen en gewoon weer verder ga met dromen.

Jongens en meisjes

Wat iedereen die wel eens goed naar kinderen gekeken heeft natuurlijk al wist: jongens en meisjes zijn écht heel anders. Een tijdje terug lag dat allemaal aan de opvoeding, vandaag de dag mag er weer over verschillen in aanleg, in de bouw van de hersens gesproken worden. Heel interessant vind ik dat.

Dus stuur ik de artikeltjes die a. niet zo wereldschokkend zijn en b. de helft van jullie vast al gelezen heeft (komt uit de J/M) maar c. toch wel interessant zijn gewoon hier even door:

http://www.jmouders.nl/Themas/Gezondheid-11/Gezondheid-11/Jongensbrein-Creatieve-en-abstracte-denkers.htm

en

http://www.jmouders.nl/Themas/Gezondheid-11/Gezondheid-11/Meisjesbrein-Intuitieve-en-zorgzame-multitaskers.htm

Veel plezier ermee!

Little miss sunshine

Hebben jullie hem ook gezien, vanavond op rtl8 of wellicht eerder een keer? De "feel good movie" Little miss sunshine (zoek zelf even wat youtube filmpjes op).

Wat een gezellige film, ik heb met een glimlach om mijn lippen de hele film uitgekeken zonder ondertussen twee boeken te lezen en de keuken te soppen, het internet af te struinen naar kinderkleding én wat te bloggen, wat me nog wel eens met films gebeurt die manlief boeiend vindt!. Aanrader dus wat mij betreft.

Home-made virus knutselen

Wat een interessant programma, Labyrint. Uit de tv-gids:

Labyrint volgde (dit keer, uitzending van gisteravond) een nieuwe generatie wetenschappers die in laboratoria synthetisch leven bouwen en zet vraagtekens bij deze ontwikkeling. Want de code van het leven is openbaar en DNA is op internet te koop. Kan iedereen met internet en een DNA lab in zijn garage nieuw leven creëren?

Mijn eerste gedachte bij het zien van dit programma was: wow wat interessant! Dat had ook een goeie studiekeuze voor mij geweest, daar had ik mijn hersencelletjes wel voor in willen zetten. (Helaas zijn ze nu verzwakt door al dat bevallen en moederen en jarenlang afstompend it-werk, ik kom niet verder meer dan het bedienen van de diverse Fischer Price activity centers). Ook schrokken zowel manlief als ik dat het zó snel is gegaan met de ontwikkelingen op dit vakgebied. En natuurlijk, net als met alle nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen kun je er goede en slechte dingen mee doen... (Off topic: Eén van de gasten riep ook iets grappigs over "terroristen met slechte bedoelingen", haha, alsof er ook terroristen zijn met goede bedoelingen?)

Klik even op deze link van uitzending gemist en bekijk de uitzending.

Ben benieuwd wat jullie ervan vinden.