Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

Vorige week had hij nog maat 134... of zo iets

En weer een mijlpaal. Voor de eerste keer heb ik een kledingstuk voor mijn zoon besteld in een herenmaat. Maatje XS bleek zelfs te klein, we gaan direct maar door naar de maat S.

Super fijn dat hij lekker aan het groeien is geslagen, dat het gewoon heel goed met hem gaat op alle gebieden. Maar toch moet ik er wel een beetje van zuchten.

Mijn kleine baby heeft een herenmaat...

Grote kleine meisjes droom

Eén van mijn grootste kleine meisjes dromen was een kaptafel hebben. En make-up. Op een bepaald moment, ik was een jaar of zes, denk ik, kreeg ik de afgedankte kaptafel van de buurvrouw.  Beetje gammel, midden bruin teakhout met spiegel waarvan je de zijkanten kon omklappen om jezelf opzij én in het meervoud te zien. Wat was ik er blij mee!

Helaas had ik niet veel meer dan een haarborstel en wat zelfgemaakte kralenkettingen om er op te leggen. Later heb ik nog wel eens een oude lippenstift van diezelfde buurvrouw geërfd, en van iemand een restje parfum.

Moeder en zussen hadden er helemaal niets mee, met "optutten", zoals dat heette. Ik moest het maar gewoon een beetje proberen allemaal. Dat haar en die nagels, dat ging nog wel, met enig diep denken en uitproberen. Maar moet eerlijk bekennen dat ik tot op heden geen held ben in het beschilderen van mijn gezicht.

Mijn dochter heeft de interesse voor "optutten" van mij. En gelukkig voor haar kun je tegenwoordig veel leren van Youtube en andere social media waar de jeugd elkaar allerlei tips en trucs voorschotelt.

Ach ja, die dochter. Eerst wilde ze vooral knutselen en cakejes bakken, maar meer en meer is ze nu bezig met de grote(re)-meidenzaken. Ze zit soms uren gebiologeerd achter haar vlogs ("mama, vlogster die en die is zwanger!") en tekent liever op haar nagels dan op papier. Kleine meisjes worden kennelijk wat grotere meisjes.

Als klap op de vuurpijl gaf ze gisteren aan dat ze dat kastje met "die barbiespullen en poppendekentjes" toch maar weg wilde doen uit haar kamer. Dan kon ze daar een tafeltje zetten met een krukje erbij, vlak naast het andere kastje waar haar nagellakjes en haarspullen liggen. Dat leek haar wel zo handig.

Laat ze nu bijna jarig zijn. Dus ik ben maar eens gaan googlen. Met mijn huidige smaak en ideeën valt een groot deel van de zoekresultaten af wegens ongelofelijke kitsch, maar er zit ik weet vrij zeker dat er wel iets tussen zit waar we haar erg blij mee maken. Nu pappa nog overtuigen...

Fietsenrekkie

Het wisselmonster heeft weer toegeslagen. In korte tijd zijn boven de twee middelste tanden eruit, onder zitten er al een tijdje twee gaten die nog niet opgevuld worden. En net - meneer wil graag groot zijn en vindt het maar wát stoer - kwam hij met plakkerige rode vingertjes en bloederige mond nog een tandje brengen. Kijk mam! Nog één!

Het ziet er zeer aandoenlijk uit, zo'n fietsenrekkie vind ik. Hij slist er lekker op los, maar elke foto die ik snel met mijn telefoon wil maken mislukt omdat hij niet stil kan blijven staan van zoveel spannends.

Mijn grote meid

Ze is tien en een half, een meter veertig en mooi slank. Een lekkere kwebbel. Zodra ik haar ophaal van school of waar dan ook, begint ze te vertellen. Zodra kleine broer een te lange pauze in zijn verhaal laat vallen begint zij met een eigen verhaal. Maar ze kan ook goed rustig zijn en luisteren. Meedenken en meehelpen. Ze regelt, ze zorgt, ze verzint en voert het ook uit, maakt leuke, mooie en lekkere dingen. Zit aan "Brugklas" en haar mobiele telefoon vastgeplakt soms. Ze denkt na over hele andere dingen dan de mannen in dit huis en weet dat dan ook uitstekend te verwoorden.

Gisteren was ik met oudste zoon op stap en moest zij alleen naar huis. Ik kreeg een whatsapje: "Gaat lekker hier. Jullie nog nat geworden?", vergezeld van een foto van haar druipnatte hoofdje na de hagelbui. En een foto van een dikke koek en een kom zelfgemaakte warme chocolademelk (die ze helaas toch niet warm genoeg had gekregen omdat ze de magentron nog niet helemaal precies snapt, maar hé, wel geprobeerd!). Had ik al gezegd dat ze graag groot en zelfstandig wil worden en daar goed haar best op doet?

Heerlijk meisje. Maar vandaag is ze weg. Logeren. Weliswaar maar een straat of twee verderop, maar toch is het gek. En stil. Eerst leek dat wel even lekker rustig. Maar nu begin ik haar toch wel weer te missen. Het is ánders, een huis met man en twee zoons in plaats van een man met twee zoons én een dochter. Iets met groepsdynamiek en ieder zijn eigen rol en zo.

Ben al even in haar kamertje gaan kijken, met haar knuffel geknuffeld. Een appje gestuurd met een kusje én eentje teruggekregen.

Morgen is ze er weer.

Sterallures

Ze komt me uitnodigen voor een optreden. Helemaal in diva style met zonnebril, glinsterende kettingen en een paar geleende iets te grote schoenen van haar broer. Ik krijg een door haar zelf getekend toegangsbewijs dat ik moet inleveren als ik haar kamer binnenkom. Omdat K.3 blijkbaar te kinderachtig is geworden heeft ze een cd-tje van Adèle opgezet. Ze danst wild heen en weer, klapt een beetje uit de maat en zingt vooral alle uithalen flink hard mee in een prachtig nét geen Engels maar met dramatische uitdrukking op haar gezichtje. Achteraf deelt ze handtekeningen uit als het éénkoppige publiek hard geklapt heeft.

Aandoenlijk, hoe klein ze opeens lijkt als wannabe-popster. Ze wil zo graag groot zijn, maar net als haar broers op bepaalde gebieden haar leeftijd vooruit en op andere weer een stuk minder ver. Heerlijk kind. Dat het nog maar een flinke tijd mag duren voor ze écht met lippenstift op en diep uitgesneden topjes het uitgaansleven induikt.

Postnatale premenstruele midlife verwarring

Vanmorgen was het dan zover, de babykamer werd opgehaald. Weg ledikantje waar mijn drie baby-tjes als engeltjes zo zoet lagen te slapen, weg commode waar drie paar babybillen op verschoond zijn. Weg kledingkast die nog steeds zo heerlijk rook naar Z.witsal en pas gewassen rompertjes (het luchtje dat na het luchtje van eigen versgeperste baby op de tweede plaats komt in de lekkere luchtjes lijst). Een aanslag op mijn moederhart. Voelde ik me net zo lekker als mama-met-kleintjes, lijkt het potverdorie alweer bijna klaar. Einde tijdperk. Wat nu?!

Om het allemaal nog wat erger te maken zaten we een krap uur later in een zaal vol mensen, niet eens zo heel veel ouder dan wij, maar voor een groot deel al wel in de levensfase waarin opeens ledikantjes voor logerende kleinkinderen aanschaft worden. Vier stramme zestigers met gitaar en drumstel speelden een belegen jaren-zestig repertoire: Cliff Richard, Buddy Holly, Roy Orbison, Cliff Richard, Cliff Richard ("The young ones... lalala... for we won't be the young ones very long") Het is dat ik wat premenstruele klachten voelde opzetten anders was ik zeker weten in een heftige midlife overgangscrisis beland. De glimmend kale prepensioener in veel te kleurig streepjesoverhemd die als wannabe kenner-van-de-popmuziek alles aan elkaar praatte en -o gruwel- zelf ook nog mee ging zingen maakte het feest compleet.

Na een veel te lange toegift konden we eindelijk weer op huis aan om de oppassers te ontzetten. Om half zeven waren we thuis, waar ik nog snel even wat eten en een fris washandje op de kleinste twee kon loslaten voor ze in bed (een heus grote-jongens-peuterbed en een matras op de grond in afwachting van) gegooid werden. Ik mag dan wat verward zijn over mijn imago en leeftijdsfase, zo rond zeven uur 's avonds heb ik daar geen tijd voor en is het voorlopig echt nog wel even hard buffelen voor deze mama.

Baby zijn

Net nu ik echt aan niemand meer verkopen kan dat mijn twee-en-een-half-jarige jongste nog een teer zacht onbeholpen kindje is heeft hij een nieuw spelletje. "Mama, ik wil baby zijn!" komt hij regelmatig naar me toe. Ik moet hem dan op schoot nemen, zijn hoofdje ondersteunen, zijn benen dubbelvouwen. Zoete babyliedjes zingen en hem zachtjes aaien. Zijn boevenbekkie verzacht helemaal en hij produceert een lief babyachtig glimlachje. Zo lief! Ik stink er bijna in.

Oudste is nooit een baby geweest. Zelfs toen hij een baby was had hij geen rust in zijn kleine dunne kontje om gewoon stil te liggen. Ik heb met verbazing gekeken hoe mijn zwangerschapsgymcollegamoeders hun baby's, die toch even oud waren als de mijne, gewoon wél urenlang op schoot konden houden. Waar die baby's dan ook nog in slaap vielen, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Nu, acht jaar later, probeer ik ook mijn oudste te verleiden weer heel even baby te zijn op mijn schoot. Hij kijk meewarig naar de dubbelgevouwen koekkoeksbaby die ik aan het wiegen ben, maakt nog een flikflak met schroef op de bank terwijl hij een mop navertelt en een volgende hap uit zijn boterham neemt.

Zes jaar geleden paste het nog wel!

Gelukkig hebben we nog dochter. Dochter is tegenwoordig één meter twintig aan knokige botten en ook al jarenlang veel te eigenwijs om zich te laten vertellen wat ze moet doen, maar ze wil toch nog wel steeds graag lekker gepamperd worden. Meer dan ooit eigenlijk. Zo moet ik haar opeens weer helpen met uit- en aankleden 's ochtends, haar velletje insmeren met bodymilk en praat (commandeert) ze het liefst op babytoon.

Als ze ziet dat ik met peuterbroer aan het babyknuffelen ben neemt ze dus de kans waar en springt, peuterbabybroer ruw opzij duwend, bovenop mijn schoot. Peuterbabybroer druipt af en ik knoop haar ledematen in elkaar om het toch nog enigszins te laten passen. Ze tettert keihard TATA in mijn oor en als ik dreig haar weer in een wiegje te leggen omklemt ze me met stalen arm- en beenspieren. Geen ontsnappen aan, ik heb een baby. Van zes jaar.

Omgekeerde ontwikkeling

Een van de dingen die ik zo boeiend vind aan kinderen is de ontwikkeling die ze doormaken. Ze beginnen als hulpeloos baby-tje en leren helemaal vanzelf hoe ze opeens hun handjes kunnen gebruiken, leren lopen, praten, noem maar op.

En soms gaat het ook omgekeerd, lijken ze zomaar hun kennis en vaardigheden te verliezen. Zo heeft mijn oudste ooit echt begrepen wat die wijzers op zijn horloge met de tijd te maken hadden, maar nu kijkt hij me alleen wat onnozel aan als ik vraag hoe laat het is om drie uur precies. (Euh, kwart voor negen?) Dat zal wel onder het noemertje use-it-or-lose-it vallen. Vraag mij trouwens ook niet om onvoorbereid mijn scheikunde examen nog eens te maken, ik ben bang dat ik echt meer dan de helft vergeten ben (bovendien ben ik mijn Binas tabellenboekje kwijt)

Maar wat te denken van dat jongste kind? Een paar maanden terug nog kon hij keurig tot zeker tien tellen, het bewijs staat op film. En puzzelen, vier puzzels door elkaar, van vier, negen, twaalf en zestien stukjes. Hij draaide zijn hand er niet voor om. En nu? Elke dag vraag ik hem zijn tenen te tellen. Gisteren had hij er vijf, vandaag opeens twintig, o nee, kreertig. En die puzzel, soms begint hij aan die van vier, met die hele grote stukken. Maar halverwege moet mama helpen. Terwijl ik bloed zweet en tranen vergiet om de laatste twee op de juiste plek te krijgen oefent hij met de rest van de puzzelstukje zijn bovenhandse zwaai met rechtsdraaiend topspin effect. Ze liggen overal: onder de bank, op de kast, achterin de oven.

Ook best knap, trouwens. Dat deed hij drie maanden geleden nog niet!

Niet zo snel graag

Soms kijk ik ze groot. Kijk ik verlangend uit naar de dag dat het traphek niet meer nodig is, dat ik geen anderhalf uur hoef uit te trekken om een paar krentenbollen te kopen, dat zoon ook alléén naar zijn vriendje kan fietsen of lopen, en dat dochter haar A diploma heeft en groot genoeg is om zelf een kleurplaat uit te printen. En dat ik niet de hele dag door hoor "mamaaaaaaa....mag ik/wil je..."  Een beetje zelfstandigheid geeft moeders ook wat meer armslag.

Maar soms (heel vaak, vooral als ik weer even lekker geslapen heb) weet ik ook heel zeker dat ik niet wil dat ze zo snel opgroeien. Gisteravond nog, in het speeltuintje om de hoek. Ze zijn zo lief zoals ze nu zijn. Peuter moet ik handjes en soms een kontje geven zodat hij op de glijbaan kan klimmen, dochter vraagt voortdurend of ik even kijk als ze weer een héle moeilijke koprol op het rek maakt. Ze kunnen helemaal ondersteboven zijn bij het zien van een mooie vlinder, of bang worden van een verhaaltje over een eng monster. En oudste krijgt al wel lange knokige benen, maar er zit nog een vrolijk gekleurde korte broek omheen in plaats van een zwart spijkerachtig ding waar zijn billen uithangen. Hij is lief en eerlijk op het naieve af. Heeft nog geen benul om zich serieus stoerder voor te willen doen dan hij is. Meisjes zijn stom. Hoewel, zus is goed, maar mama is de beste.

Ik zoen peuter nog maar eens flink in zijn nekje, zet mijn ouwe lijf op de wip tegenover oudste en vertel dochter dat ze vast wel een echte turnster wordt, later. "Maar ik wil moeder worden, mama. En dan wil ik twee kinderen. Meisjes. Of ik neem toch een echte baan."

Heerlijk toch? Laat mij maar moeder zijn. Een doodvermoeiende baan, maar ik heb er graag mijn "echte" baan voor opgegeven.

Samson, eh, Q. en de kapper

Soms zit je bij de kapper en dan komt er een moeder met een peutertje binnen. Vertederend, zo'n klein mannetje dat achter mams aanhuppelt, vrolijk onverstaanbaar kletsend. Ze laten zich meestal gewillig naar een grappig uitziende kinderstoel begeleiden. Kijken ademloos naar een of ander afgrijselijk videootje terwijl een vreemde mevrouw de haren uit het hoofdje trekt. De moeders lezen ondertussen een Libelle en genieten van een cappuccinootje.

Zo niet Mammalien en haar peuters. Ook jongste maakt er weer een heel feest van. Buiten gaat het prima, maar zodra we de deur van de kapperszaak door zijn kijkt hij verwilderd om zich heen. En met een luid en dramatisch NEEeeee verankert hij zich stevig aan de grond.



Met veel overredingskracht, omkoperij en af en toe een goedgemikt dreigementje weet ik mijn arme schaap uiteindelijk in de stoel te krijgen. Zo'n leuke, met een stuurtje aan de voorkant. Ik rol met mijn ogen en prijs het ding de hemel in. Peuter is even stil en draait lafjes wat rondjes. Helaas verdwijnen zowel stuur als peuter bijna direct weer onder een griezelig grote enge kapmantel en het lipje gaat alweer trillen. De kapster weet echter van wanten en slaagt erin ondanks ontwijkende bewegingen van zijn kant met haar schaar toch zijn haartjes te raken en zijn oortjes te ontwijken.

Ik heb inmiddels mijn tas met noodvoorzieningen opengetrokken en tover er af en toe wat uit. Lievelingsknuffel Slurf, doosje rozijntjes, flesje sap. Ondertussen sussen en tutten en leiden we af. De kapster en ik, we lijken wel twee overdreven blije verloskundigen die ergens een complicatie vermoeden maar dat niet tegen de ietwat panisch aangelegde kraamvrouw in kwestie willen zeggen: "Het gaat gooooeeed, je doet het priiiimaaaaaa. Kijk eens, ik zie al haartjes!" Kreun.

En dan is het opeens klaar. Terwijl ik met klotsende oksels, rode wangen en nog hevig natrillend van de stresshormonen de rekening betaal is peutertje alweer blij aan het lachen. Niks aan het handje. Hij zwaait de kapster gedag en huppelt vrolijk achter mama aan richting deur. Dit keer draait de deur de goede kant op.

Leerzaam logje

De oudste, die werd goed gepusht om maar snel slim en groot te worden. We keken de eerste woordjes uit zijn mond en moedigden hem flink aan bij alle klim- en klauterpartijen die hij deed op weg naar zijn eerste stapjes.

De tweede, die mocht het iets rustiger aan doen. Wij hadden inmiddels ontdekt dat baby's ook wel eens slaap nodig hebben, en dan liefst een paar keer per dag, boven in hun eigen bedje in het eigen kamertje. (En eigenlijk was dat ook best fijn voor ons als ouders.) Maar ook bij haar hebben we niet stilgezeten. Ze heeft alle tafels uit haar hoofd moeten leren van ons. Ze kreeg pianolessen van Wibi S, zat op klassiek ballet en las Plato in het Oud Grieks. En dat alles ruim voor haar eerste verjaardag. Wij vinden dat nou eenmaal belangrijk, dat je een kind wat meegeeft, zeg maar.

En de jongste gaat zeker ook heel veel van ons leren, zeker weten. Maar pas als hij er aan toe is, nu nog niet. Toch? Mijn jongste, mijn babymannetje is dan wel vorige maand twee geworden, maar het is mijn hoofd nog niet opgekomen om het met hem over zoiets ingewikkelds als kleuren te hebben bijvoorbeeld. Eerst maar eens verstaanbaar leren praten, dacht ik zo.

Dus vorige maand wees hij blij naar een blokje en noemde daarbij de kleur. Seel. Of soen, jood en blaaaaaauuuw, die kent hij ook. Manlief wist van niks, oudste twee hadden het niet gedaan, maar oma bekende. Dat had ze hem geleerd toen hij daar even was laatst. O, echt? Tjee.

Maar wat flikt mijn baby peuter me van de week? Aan tafel zit hij een beetje met zijn vinger ergens in te prikken en te mompelen: "ter", "kant", "hoek"... Wazegtienouw? Ik kijk eens goed, hij prikt zijn vingertje in een lineaaltje waar vormpjes uit zijn gesneden. VIERkant? Ster? DRIEhoek? Wow... En hij wijst ze nog goed ook.

Papa wist van niks, de oudsten wisten van niks en dit keer was oma ook onschuldig. Zou mijn baby peuter nou gewoon stiekum mijn oude wiskundeboeken uit de kast hebben getrokken? (Trok hij het potje maar met net zo veel enthousiasme uit de kast!)

Het is me wat. De ontwikkeling van kinderen in het algemeen en die van mijn eigen kinderen in het bijzonder. Boeiend, leuk om te zien, fijn dat ze groeien en leren. Maar eh, Q,tje, lieve baby vent van me, de laatste baby mag nooit té snel groot worden hoor, daar hebben moeders soms een beetje moeite mee...

Niet knipperen

Van deze baby, ons laatste kindje zou ik zo ongelofelijk gaan genieten. Veel knuffelen, heel veel bij hem zijn. Ik zou elk klein ontwikkelingsstapje meemaken, elk gebaartje, elk lachje zien. Elk moment intens beleven. En heel goed onthouden.

En opeens werd ik wakker. Na het babyzwemmen. Links en rechts van ons lagen lieve kleine hulpeloze baby'tjes hun mama aan te staren, wachtend tot ze werden aangekleed. En op mijn aankleedkussen ... stond verdorie gewoon een véntje. Te kletsen, te wiebelen, in mijn haar te graaien. Ik hoorde mezelf smeken of hij alsjeblieft even wilde meewerken en zijn been in dat pijpje wilde stoppen.

Heb ik nou verdorie weer niet goed genoeg opgelet? Al zat ik er boven op, heb ik mijn werk ervoor opgegeven, het huishouden laten versloffen, het is zomaar weer gebeurd. Toen ik even met mijn ogen knipperde zeker. Dat zoete rustige afhankelijke baby-tje is weg, verdwenen, komt nooit meer terug. En dat vind ik toch wel een beetje jammer. Echt. De oudste spoorde ik aan om snel groot te worden, maar deze jongste.. het is toch anders.

Maar de baby mag dan weg zijn, ik heb er wel een ventje voor terug. Een lekkere eigenwijze maar o zo lieve dreumes. En wat voor een. Dreumes zag mijn verwarring en stond zowaar even stil. Keek me aan, lachte zijn ondeugendste lachje en toen kreeg ik zomaar spontaan een dikke kus.