De zomerbeha

Beste vrouwelijke lezers, heeft u dat nou ook? Wanneer de temperatuur buiten (en dus ook binnenshuis na verloop van tijd) stijgt heb ik meer en meer moeite met het fenomeen "beha".

Dichte schoenen en sokken zijn al langer geleden omgewisseld voor teenslippers (tegen de instructies van de fysiotherapeut in, maar hé, anders ontplof ik!). De strakke spijkerbroek is vervangen door een flodderig jurkje. Lekker fris en luchtig. Maar om warme lijf dan daaronder nog in een strakke beha te gaan persen? Ik voel er niet veel voor. Alleen het aantrekken is al hel. (En dan heb ik het nog niet over de corsetten van oma vroeger of het corrigerend ondergoed van nu waar sommige mensen zichzelf mee willen martelen.)

Jaloers! Waarom niet in Nederland?
(plaatje van internet)

Een luchtig dun behaatje, model t-shirt zonder beugels, liefst een maat te groot voor het lekkere -- dus dat zal waarschijnlijk niet de beste ondersteuning geven. Maar toen het op vakantie, in die ellendige tent, toch al tropisch warm was ben ik helemaal gestopt. Lekker losjes laten bungelen. Heerlijk. 

Helaas is mijn cup daar tegenwoordig niet heel geschikt meer voor. Niet alleen zijn ze behoorlijk in omvang toegenomen sinds mijn achttiende, maar ook is de potloodproef niet meer helemaal aan mij besteed. De strakke jaren zijn voorbij, zullen we maar zeggen. En dat toont dan weer niet heel keurig in alle luchtige zomerjurkjes. Mijn man vindt het leuk en de kinderen boeit het niet, maar in ander gezelschap voel ik mij dan toch enigszins opgelaten.

Dus pers ik me inmiddels overdag maar weer in een beha. Een floddertje. Dat nieuwe stijve kreng met die beugels moet nog even wachten.  

Eind zomervakantie ga ik mijn best wel weer eens doen met een strakke jeans, dichte sneakers met sokken en een heuse stevig ondersteunende beha. Mocht dat tegenvallen, dan emigreer ik gewoon naar het laatste hoekje in Afrika waar ze niet raar opkijken als ik de borsten vrij laat bungelen. 

Ben alleen bang dat zo'n rieten rokje enórm kriebelt... 

Als het avontuur nu maar een keer stopt

In een spontane, ietwat optimistische bui ben ik laatst in de aanbieding "weekendje Slagharen - het avontuur gaat dóór" gestonken. Leuk voor de kinderen! Die moeten ten slotte worden vermaakt, in de schoolvakantie. Pretpark, zwembad met heel veel leuke glijbanen. En slapen in een wigwam.

Ik ben beter in het plannen van vakantie dan in de uitvoering. Hoe dichterbij het kwam hoe meer koudwatervrees. En terecht.

Bij aankomst bleek het hete zomerweer veranderd in een (sub)tropisch regenseizoen. Tegen het uitdrukkelijke bevel van Pappalien in had ik gelukkig nog net op tijd wat zomerjasjes voor mezelf en de kinderen ingepakt, maar een paraplu hadden we niet. En slechts één setje reservekleding.

Het zwembad was leuk voor de kinderen, ik kan niet anders zeggen. En wij konden indien gewenst gewoon vanaf een bedje aan de kant toekijken. Ze redden zichzelf prima. Fijne middag gehad.

Maar daarna moesten we - mijn beha was nog steeds kleddernat - bij een graad of 30 een heel eind terug sjokken naar de wigwam. "Snoezig!", vond dochter, toen ze hem zag. "Ik wil bij mama slapen", vonden zowel jongste zoon als mijn echtgenoot. Ik keek eens naar het formaat van de drie slaaphokken en de moed zakte me in de schoenen. Slapen?! Hoezo? En waar moet ik met mezelf de rest van de tijd heen, als ik niet slaap? Wat een ellende...

Ik ben geen campingmens, dat moge duidelijk zijn. Zo fijn buiten leven en dicht bij de natuur, in weer en wind, tentje naast tentje, dat heeft wat mij betreft vooral nadelen. En dan hadden we nog de luxe variant met stroom, water en apart privé toilet.

De mensen om ons heen hadden er duidelijk minder moeite mee. Vooral de Surinaamse families (goed voor vier wigwams) waren zeer nadrukkelijk buiten aanwezig. De jongens voetbalden, de meiden feesten. Met veel muziek, hard zingen en gillen, tot diep in de nacht. De ochtend er op begon natuurlijk de familie met het kleine dreinertje áchter ons al weer vroeg herrie te maken.

En toen moesten we na een kort nachtje naar het pretpark. Was eventjes leuk. maar niet voor een hele dag. Laat staan voor drie. Om de vier meter een gokkast of kermisachtige ballengooiattractie waar je extra geld moest betalen. Om de drie meter een eettentje (patat, ijs, chips, snoep, ijs, poffertjes, patat, ijs...) Een zevenjarig die opeens vrijwel nergens in durfde, met een kort lontje vanwege het slaaptekort, een dertienjarige die wel heel lief meedeed met broer en zus maar zelf een beetje te groot aan het worden is voor dit soort dingen en een meisje van elf dat het wel leuk vond maar ook geen zin meer had in al te lange rijen.

Op en bepaald moment dit weekend lagen Pappalien en ik alleen aan de schaduwrand van het open lucht peuterbad terwijl de kindjes in de snoeihete tent lagen te gamen... ("Wanneer gaan we weer naar huis?" vroeg jongste... )

En toch, hoe blij we alle vijf ook waren op zondagavond weer thuis te zijn, toch vonden de kinderen alle drie dat we een leuk vakantietje hebben gehad. En daar was het mij dan toch maar om te doen.

Bovendien weet ik nu vrij zeker dat ik de komende vier weken vakantie geen last zal hebben van kinderen die zich afvragen of we nog "ergens heen gaan" of "iets leuks gaan doen". Het is nu even leuk genoeg geweest, vinden ook zij.

Liever cool dan droog

Het dreinerige regentje lijkt langzaam in een heuse regenbui over te gaan als de brugpieperpuber naar school moet. Hij had al niet zoveel zin in school, dit maakt het er niet beter op.

Ga met de bus, adviseer ik. Hij wil niet. Neem een regenjas mee, opper ik, tegen beter weten in. Even wachten tot het opklaart misschien? Hij trekt zijn korte dunne donsjackje dicht, capuchon op en fietst weg. Even later krijg ik een appje met foto. Hij staat als verzopen katje in de hal van de school, maar hij moet er ergens toch nog wel om lachen geloof ik.

Natuurlijk wil je geen regenpak als je een tiener bent. Zeiknat regenen en nog een hele tijd op school zitten soppen is niet fijn. Maar altijd nog beter dan zo'n stom pak aan. Tot ver in het najaar had ik blote voeten in mijn ballerina's omdat pantykousjes stóm waren. En je jas dícht doen? Alleen als het écht niet anders kon. Ook dat zag er niet stoer uit. Ook de pubers vader weet er alles van, die was zo mogelijk nog gevoeliger dan ik voor wat in zijn eigen ogen wel en vooral niet kon. 

Maar nu zijn we oud en wijs (haha, maar niet heus). En kiezen we (heel) soms toch voor comfort in plaats van voor cool. Man gaat met de auto naar zijn werk als het regent, en anders zit er een regencape in zijn tas. Ik loop al bijna vaker op platte verende zolen dan op pumps. En het interesseert ons allemaal niet zo veel meer wat de ander ervan denkt, als we het zelf maar lekker vinden.

Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat we gewoon wáttiger geworden zijn met de jaren. Ik moet nu eigenlijk boodschappen doen, maar zit gewoon binnen mijn tijd te verdoen omdat het buiten zo hard regent. Die twee meter naar de auto en die misschien wel honderd meter van parkeerterrein naar supermarkt, mét waterdichte jas en dichte laarsjes? Daar zie ik best tegenop...   

Alarm-moe

Ik,  trouw volger van de lokale weerberichten, waarschuw man en kinders maar weer eens. Neem je regenjas mee. Zou je wel gaan fietsen? Het gaat héél hard hagelen vanmiddag...

En keer op keer op keer komen ze thuis en beschuldigen mij ervan dat ze die jas écht niet nodig hadden. Dat het toch veel fijner was geweest met de fiets dan met de auto te gaan. Dat ze geenhagel hebben gezien. En ik kan ze, vanaf mijn bankje in de tuin onder de parasol, niet echt ongelijk geven.

De plantjes hangen slap van de droogte. Mijn kinderen en man nemen mij inmiddels niet echt serieus meer. Ik denk dat ik al die code oranje weer-alarmen maar gewoon eens ga negeren. Of beter, helemaal niet meer elke ochtend op de weerapp ga kijken. Ze weten er niks van, zoals oma al zei.

En bovendien, vroeger hagelde het ook wel eens. Dat was dan wel een beetje vervelend op de fiets, maar om daar nu een álarm voor af te geven? Zelfs de meest voorzichtige Nederlander trekt zich straks weinig meer aan van alarmcodes. Ook niet als er echt eens iets staat te gebeuren.

Spring is in the air

Het is lente! Andere jaren keek ik de krokusjes uit de grond, nu na deze lekkere warme kwakkelwinter heb ik het eigenlijk niet eens zo in de gaten gehad. Ik keek gisteren uit mijn raam en de halve prunus zat al vol met roze bloemknoppen! Wow.

Kater Nappie loopt al weer veel vaker buiten, ik heb mijn dikke winterjas aan de kapstok al vervangen door een tussen-jasje en beraad me op de beste dag om nieuwe schoenen voor de kinderen te gaan kopen (voor mezelf lukt dat vast wel tussendoor deze week). Behalve het heerlijke weer met dat fijne zonnetje en de aangename temperaturen vind ik het ook zo fijn dat het langer licht is. Zelfs de kinderen gaan opeens zomaar buiten spelen! Dochter is al twee dagen te laat thuis voor het eten omdat ze zo lekker in de buurt aan het steppen is met buurkinderen die we al die tijd niet gezien hebben. Misschien moet ik het avondeten dus maar wat later gaan inplannen.

Helemaal bij deze periode hoort natuurlijk ook de start van het tennisseizoen. Vroeger werd ik altijd helemaal wild als begin april naderbij kwam, de zomercompetitie begon en we weer lekker buiten konden tennissen. Nou gaat dat helaas niet meer door - mijn beste tennismaatje is dood en mijn schouder wordt waarschijnlijk ook niet meer wat hij geweest is zodat bovenhands spelen er niet inzit - maar komende zondag mag oudste zoon beginnen met een jeugdcompetitie, buiten. En met een beetje geluk zit ik dan geflankeerd door een paar gezellige mede-ouders in het zonnetje op een bankje langs de kant.

Mooi

Een van de mooie kanten van de herfst, die prachtige spinnenwebben 's ochtends als je naar buiten gaat. (Er met je hoofd of arm tegenaan stoten is minder lekker, maar vandaag waren ze goed zichtbaar gelukkig).

Mijn dag begon goed dus. Jongste vertelde spontaan tegen papa dat hij het altijd zo leuk vindt als broer en zus op school zitten en papa op zijn werk. "Want dan zijn mama en ik alleen samen!" En dan gaan we blijkbaar altijd leuke dingen doen... volgens hem. Meevaller!

Maar nu zitten ze alle drie op school en moet mama zelf zo ook opdraven: ik mag meedoen met de atletiekdag van (onder meer) groep 5! Mijn afkeer van atletiek en sportdagen is zoveel jaar na mijn eigen schoolcarriere wel enigszins gesleten. Bovendien hoef ik nu alleen maar aan te moedigen, uit te leggen en te meten hoe ver dan wel hoog ze gesprongen hebben. Op het fietsen heen en terug na is dat waarschijnlijk de zwaarste fysieke inspanning van mijn atletiekmiddag...

Kan iemand nog even een zonnetje regelen?

Eigenwijze krengen zijn het

Vrijheid is leuk, maar gevaarlijk Voor je het weet willen ze niet meer in het stramien. Ordnung muss sein! Rust en regelmaat. Bladiebla. En dan heb ik het nu eens niet over mijn kinderen - die gedijen prima bij wat vrijheid -  maar over mijn voeten: je geeft ze een vinger en ze nemen je hele hand. Laat je ze de hele zomer op teenslippers lopen, willen ze met geen mogelijkheid meer in gewone dichte schoenen. Dat het koud nat regenachtig herfstweer is vinden ze geen argument.

Op mijn nette hooggehakte roze pumps heb ik het gisteren welgeteld tien minuten, de wandeling van auto naar school en terug, volgehouden. Niet alleen struikelde ik om de haverklap, nu heb ik ook overal dikke blaren. Zelfs mijn uitgelubberde moccassins van zacht suede doen pijn. De shoppingactie gelijk dus maar iets uitgebreid: niet alleen moesten er nieuwe broeken aangeschaft, ook schoenen. En nee. Ook daarvoor natuurlijk nog niet geslaagd.

Er zijn mensen onder u die zweren bij birc.kenstocks en ug.gs, maar dat is niet mijn kopje thee. Vooralsnog zijn mijn ogen de baas over mijn tenen. Een paar fijne ballerina's of wat lagere pumps daarentegen, dat vind ik wel mooi en dat ging vroeger prima. Toen ze nog niet zo verwend waren, mijn voetjes. Om nu al met lekker zachte sokken in die grote winterlaarzen te gaan lopen is ook zo weer wat. Even voorop gesteld dat die eigenwijze voeten daar uberhaupt nog voor te porren zijn.

Ik moet ze heropvoetden, en snel. Anders zit er niets anders op dan te emigreren naar tropischer oorden.

Yie-ha!

Yie-ha, ik ben mezelf weer. Gisteren was een mooie dag, en de laatste restjes zieligheid verdwenen toen we met zijn allen naar een paar oude filmpjes keken van zo'n vier jaar geleden. Peuter was een gekke baby die alleen maar wat stuntelig lag rond te kijken, dochter een kleutertje met een scheve pony en mama's schoenen aan. Samen met een kleinere, nóg dunnere versie van oudste broer speelden ze met de playmobil. En de blaadjes in de tuin. En met Keefie(*). Wat waren ze liehief!! En wat zijn ze nog steeds lief, bijna liever! Zo hard als ze om zichzelf moesten lachen.

En vandaag schijnt de zon! Ik heb de kindjes naar school gebracht, man op zijn fiets gezet richting werk, en afgemaakt waar man aan begonnen was maar moest stoppen i.v.m. het weer. De kussen zitten er in, de verpakking is opgeruimd, heb zelfs wat groen gesnoeid. Dus wat houdt mij tegen om even een uurtje lekker even in het zonnetje op de nieuwe tuinset een potje te Wordfeuden?! Met een lekkere gezonde vruchtensmoothie erbij! Yie-ha! Het leven is zo beroerd nog niet.

Het is weer tuinweer

Wat een lekker tuinweertje gisteren, en vandaag! Maar na een kwartiertje zitten en genieten begint het bij mij alweer te kriebelen (wie had er bij ons htuis nou ook alweer een diagnose met te weinig rust in het hoofd?!) dus heb gisteren al wat onkruid getrokken en plannen gemaakt. Vandaag fijn naar het tuincentrum. Ik heb een flinke vangst. Van mest en potgrond tot franse geraniums voor in de potten en een paar nieuwe struiken van de soort die het altijd eigenlijk wel doen (aucuba en een laurierstruik) voor op die zompige schaduwplek waar ze de in mijn ogen niet voldoende presterende collega plantjes mogen vervangen. (Sorry, geen geduld of medelijden wat het plantjes betreft!)

Wat het wel prima doet zijn de paarde(n)bloemen die her en der uit de grond komen. Tussen de maagdenpalm, tussen het grind, tussen de tegeltjes... En dat vind ik dan weer minder leuk. (Tips zijn welkom!)

En dan valt mijn oog ook weer op die oude houten tuinset. Een tafel met houten klapstoelen. We kunnen er aan eten, dat wel, maar lekker relaxed liggen valt tegen. Bovendien hebben ze steeds een laag olie nodig, en even een stukje verderop zetten is ook nogal een klus... De kussens zijn aan vervanging toe, en de stoelen misschien eh... tja... ook wel? En laat ik nou in de winkel allemaal mooie vette luie loungebanken hebben gezien die prima in het hoekje daar zouden passen.... Het is dat ik tegenwoordig weinig verdien en op mijn centjes zit. Maar ik houd de blaadjes toch maar even in de gaten.

Lammetjesdag

Kom, besloot ik, laten we iets gaan dóen, op tweede paasdag. Iets paasachtigs. Dus togen we vijf man sterk naar Lammetjesdag, ergens vijftien minuten rijden van de bewoonde wereld. Geen bijster origineel idee, bleek al snel.

We konden kiezen tussen een fikse wandeling vanaf de plek waar de file begon of achteraan sluiten. Het waaide flink, peuter liep  niet snel, maar het wandelen was eigenlijk wel lekker. De zon scheen en we zijn er gekomen. En toen begon de ellende pas echt. Een overbevolkt springkussen bezorgde jongste een letterlijk knallende koppijn en een flinke driftbui. Dochter mocht na een half uur wachten in de snijdende wind een kort ritje op een aftandse pony, en oudste deed een poging de schietschijf te raken bij het boogschieten maar raakte vooral medebezoekers (met zijn boog, zijn pijlen kwamen alleen op de grond in voor zijn voeten terecht).

Daarna nog even een gratis-dus-kunjenietlatenstaan appelsapje gedronken en een muffin gegeten voor nieuwe energie. In het halfbakken speeltuintje een koprol en een glijbaantje gedaan. Van die boerderij-achtige beesten aaien, dat wilden ze liever niet. En ook het melken van de houten limonade-koe, dat ging ze te ver. Maar ondanks dat en ondanks het gemopper en ge-stress ("heb ik ze alle drie nog?!") van hun koukleumende ongeduldige moeder hebben de kinderen zich op de een of andere manier wel vermaakt. Al was het maar met het windmolentje dat peuter kreeg aangeboden en  waar de oudste twee een hele tijd zoet mee gespeeld hebben....

Eenmaal in de auto, man achter het stuur, zonnetje op het raam, cd-tje aan en mooi uitzicht dat in flink tempo voorbij reed werd ook ik weer warm en gelukkig. En ik bedacht me dat mijn favoriete vakantie eerder een fly-drive is dan een week kamperen bij de boer.

Helaas denkt de achterbank daar nog anders over.

Nieuwe collectie

Mijn mailbox zit vol met nieuwsbrieven dat de nieuwe lente- en zelfs zomercollecties er aan komen. Leuk! Ik ben dol op lente, en luchtige kleertjes. Al dat gedoe met sjaals en jassen en dikke sokken, dat heb ik wel gehad. Tijd voor iets nieuws.

Nadat ik het ijs van mijn auto had gekrabd en bijna onderuit was gegaan omdat de straat lekker was aangevroren toog ik dus naar het winkelcentrum. Helemaal geïnspireerd. Maar toen ik eenmaal de fijne bloesjes en korte mouwtjes tussen mijn vingers door liet glijden begreep ik weer wat er mis was. Het is gewoon begin februari, winter. Voorlopig kan ik helemaal niets met die vrolijke lentecollectie. Ik vond wel leuke laarsjes, nu vreselijk afgeprijsd omdat het euh, nou ja seizoen waarop men winterkleding koopt zo'n beetje is afgelopen. Dus die nam ik ook maar niet mee. Met de winter heb ik het wel gehad. Wat niet wil zeggen dat de winter het al met mij gehad heeft.

Waarom stink ik er toch elke keer weer in? De mode-industrie loopt helemaal uit de pas met de echte seizoenen. Dus ik deed mijn sjaal nog maar eens wat steviger om en ging weer naar huis zonder geld uitgegeven te hebben. Nou ja, met een een pakje sla dan, in plaats van een saucijzenbroodje. Want dat is weer het voordeel, als het nog even duurt voor het zomer is heb ik nog wel wat tijd om weer bikini-fertig te worden.

Als sneeuw voor de zon

Heerlijk, die zon. Ik zou er een lentegevoel van krijgen. Snowboots in de kast, schaatsen naar zolder. Met mijn jas half open en een enorme glimlach op mijn gezicht. De zon en die paar graden extra warmte hebben ook dat afgrijselijke humeur van afgelopen zaterdag, zo'n humeur dat geen moeder zou mogen hebben, compleet verjaagd. Ik maak me even niet druk en geniet gewoon van het hier en nu.

Peuter is weer vanachter het behang losgepeuterd - het arme kind kan er ook niets aan doen dat hij niet lekker in zijn vel zat, bedenk ik me nu achteraf weer met enig schuldgevoel - en huppelt vrolijk met me mee. Hoewel huppelen: zijn schoentjes zitten opeens helemaal niet lekker meer. Kennelijk heeft hij de afgelopen dagen een supersnelle groeispurt gemaakt. Morgen maar even langs de schoenenboer voor een paar hippe lente-stappertjes in vrolijke kleuren.

Rest mij nog jullie door te geven wat ik vanmorgen aan de ontbijttafel heb gehoord.

- Het is groen en het drijft? Andrijvie. Aldus dochter.

- Komt een goudvis bij de dokter. Zegt de dokter: Ah, ik weet het al: uit de kom! Aldus oudste zoon.

De jas

Met al die regen en wind van de afgelopen dagen werd één ding pijnlijk duidelijk: ik heb geen jas voor dit weer! Ik heb winterjassen, een leren jasje dat niet zo geschikt is voor de regen en een spijkerjack dat ook al niet dicht kan. Mijn zomerjas mét rits die ik eigenlijk niet zo leuk meer vond is laatst in een of andere goede doelen zak verdwenen. (Ik gooi namelijk nooit iets weg, meestal gaat het naar de kringloop of naar de zolder van mijn ouders, waar zussen en tantes regelmatig kleding komen brengen die ze zelf niet meer willen of niet meer passen. Iemand anders heeft er soms nog lol van.)

Nou ben ik gezegend met paraplu en auto, en op schoolhaal en -brengtijden na, de tijd redelijk aan mezelf. Maar dinsdagochtend stond ik opeens mijn met handen in mijn haar. Ik had me met mijn stomme kop als vrijwilliger opgegeven om te helpen op de sportdag bij zoon in de klas. Een sportdag op een blubberig voetbalveld op zeker een half uur fietsafstand van hier. En om daar nou de hele dag te staan verregenen op mijn teenslippers en in dat korte spijkerjackje? Brrr. Woensdag was kinderboerderijdag in de groep van dochter. En tennisles voor beide kinderen. Buiten.

Vandaag had ik de eerste mogelijkheid om naar een winkel te gaan. Op zoek naar een geschikte jas voor nu. Niet te dik, niet te dun. Niet te kort, niet te lang, hoogsluitend, vooral water/ en winddicht. Een neutrale overal bijpassende kleur en vooral ook iets dat lekker ruim en zacht zit. En liever niet te duur, want ik ben ook maar een arme zelfstandige. Na een uurtje of twee stevig doorzoeken had ik natuurlijk nog niets gevonden, en toen moest ik weer paraat staan op het schoolplein, als overblijfhulpje dit keer. Het regende net niet hard genoeg om de kinderen binnen te laten.

Maar toen ik na die overblijf-ellende mijn peuter bij oma op ging halen, zag ik hem liggen. De jas. Zo eentje zocht ik, precies mijn smaak! Hoe ze daar aan kwam? Nou, gewoon, dat was mijn jas? Blijkbaar had ik daar een jaar of twee geleden afstand van gedaan. Ze had hem keurig bewaard, want niemand anders van de familie wilde hem hebben. Of ik hem niet weer eens wilde passen? 

En zo liep alles toch nog goed af, ik sta voorlopig droog en warm. En kostentechnisch ook een mooie meevaller, zo in de crisis. Dat doet het nieuwe kabinet mij niet na! 

Ijsdansen, de tussenstand

Daar stonden we gisteren, op het ijs. Omdat peuterzoon een koudefobie heeft (van zijn moeder geërfd) moesten we in shifts het ijs op. 's Ochtends papalien met de oudste twee kids, 's middags mocht ik mee en bleef papa bij de dvd-speler met Diego peuter.

Papalien had allemaal excuses om zijn gloedjenieuwe Zandstra's toch maar in de doos aan de kant van het ijs te laten staan en is na een half uurtje afgedropen richting warme chocolademelk.

Dochter vindt het dit jaar opeens wel leuk. Ze krabbelt lekker op de dubbele ijzers en waant zich een kunstdanseres ("Mama, gaan we ijsdansen? Doen we samen een pirouette, goed!" Eh.. ) 

Zoon kent-geen-kou ("waaróm moet ik mijn jas dan dicht?") gaat op zijn ijshockeyschaatsjes. Hij maakt serieuze schaatsbewegingen en heeft als motto: als ik maar hard genoeg ga val ik niet om. Aan de andere kant, dat remmen is ook zo ingewikkeld, dus komt hij regelmatig met een al dan niet opzettelijke buik- of rugsliding voorbij gegleden. Onderwijl sneeuwballen gooiend naar zijn vriendjes.

En ik, mensen, wat was ik een held. Na twintig jaar weer op de schaats (die drie keer de afgelopen drie jaar tellen niet mee) en wat een ge-wel-di-ge rondetijden. Zo sierlijk, zo gracieus, je zou niet zeggen dat ik vierhonderd kilo zwaar en evenzoveel jaren oud ben en nog in de moeilijke dagen van de maand ben ook. Jammer van die valse scheur in het ijs die me bij mijn schaats greep toen ik net al héél ver was zonder te vallen en gelukkig buiten het zicht van de gezellig kletsende club met buren/kennissen. En nee, geen heupen gebroken of rug verrekt, zo oud en gammel ben ik gelukkig ook weer niet. Maar ik denk wel dat mijn been en bil morgen spannende kleurtjes hebben. Tot nog toe heb ik niet durven kijken. 

Sneeuw en spektakel

Ondanks dat ik vanmorgen in al mijn premenstruele chagrijn al plannen had gemaakt voor een emigratie richting warmere streken, bleek het uiteindelijk toch wel leuk, die sneeuw. Mooi vanachter het raam, en de kinderen vonden het geweldig. Peuters alarm ging geregeld af als hij zijn 'handsloenen' weer eens kwijt was of niet meer aan wilde, maar hij vond het ondanks de kou toch wel erg boeiend. Op de slee vond hij het geweldig, maar daar heb ik dan weer geen foto van, helaas. (Ik maak eigenlijk vooral foto's vlakbij de plek waar ik het fototoestel opberg, en dan meestal als ik me verveel. Dus bewijzen dat we ook werkelijk wel eens iets leuks doen heb ik niet zoveel!) 

Dochters nieuwste schepping

Zoon poseert even in de tuin. 

In volle vaart de helling af, daar heb ik dan natuurlijk

weer geen foto's van... 

En wat een inzicht, dat ik laatst van die snowboots en skibroeken heb gekocht (klik) ... Geen koude natte kinderbenen dit keer. (Volgende keer koop ik ook een maatje mama.) 

Verder hadden we nog helemaal gratis wat extra spektakel voor de deur: een heuse brandweer-crew kwam oefenen met gaten in het ijs hakken, brandweermannen erin gooien en er later toch ook weer voorzichtig uittrekken. 

Sneeuw en spektakel dus. Ook voor papalien. Met dit weer weet je ook weer waarom je eigenlijk liever niet met de trein naar je werk gaat. Of met de auto, wat dat betreft. Je komt namelijk niet meer thuis. Ik hoop dat we papalien dit weekend toch nog een keer mogen begroeten. De kip madras staat in ieder geval op je te wachten schat, als je dit leest. 

Gevoelstemperatuur

Een gevoelstemperatuur van min zeventien? En dan nog een bivakmutsverbod ook. Peuter was not-amused, vanmorgen, buiten op straat. En dat heeft ie denk ik van zijn moeder, want ik ben een kou-kleum, voor mij mag de winter weer snel voorbij zijn.

Het doet me wel weer terugdenken aan de winter van 1996-1997. Toen moest ik 's ochtends via de kofferbak mijn autootje in omdat de voordeuren te dichtgevroren waren. En de ramen waren zelfs aan de binnenkant van een flinke laag ijs voorzien. Maar bij het afspraakje laat in de middag wist papalien (die nog geen papa maar gewoon een knappe slanke donkerharige vent was) me niet alleen helemaal te ontdooien, we deden er zelfs graag een laagje bij uit allebei. In de stilstaande auto met -20 op het thermometertje op het dashboard en het weerbericht dat zelfs een nog vreselijker gevoelstemperatuur beloofde. Wij hadden er niet zoveel last van.

En zo blijkt maar weer, ook gevoelstemperatuur is relatief.

Mist

Ik vind het wel mooi, die mist. Hoef niet met de auto de grote weg op, en zo lijkt mijn vrije uitzicht écht vrij en eindeloos...

Het lijkt wel een beetje in de hersenen te kruipen hier. Zoon, die dochter op zou halen bij een vriendinnetje twee straten verderop kon opeens de weg naar dat huis niet meer vinden. Toen ik door de moeder van het vriendinnetje werd gebeld ben ik zelf op pad gegaan (met onwillige peuter onder de arm) en kwam hem halverwege de straat tegen, bijna huilend. Dochter gaat normaal alleen maar durfde niet nu opeens niet meer met mist en omdat het opeens om vijf uur toch al donker was. En zelf vergat ik zomaar de aardappelen door mijn aardappelschotel te doen.

Peuter vergat niks, sterker nog, hij weet nog precies dat hij vanmorgen zeurde om een  (s)noepje, en om de teletubbies, en dat hij beiden niet heeft gekregen. Hij zeurt er nog steeds over.

Snowboots en de kansberekening

Mijn ouders hebben toegang tot bronnen waar ik verre van blijf meestal niet mee in aanraking kom: ze lezen het huis-aan-huis-blad, hebben een abonnement op het landelijk sensatieblad dat onlangs onze regionale krant heeft overgenomen de krant, en vooral mijn moeder heeft wisselende contacten met buiten in het wild los lopende bejaarden. Dat levert vaak nuttige informatie op die ze maar wat graag met mij willen delen. Zoals het nieuws dat de spruitjes bij de super in de aanbieding zijn, dat je een gratis cd van Bassie de Clown Gaat Solo krijgt als je vijfentwintig zegeltjes uitknipt en opplakt - nadat je vijfentwintig niet te vreten pakken chickentonight hebt moeten kopen - of wanneer Sinterklaas precies aankomt in ons durp. Soms is het echt wel nuttig ja. 


Van de week wisten ze ook te melden dat er een héle strenge winter aankomt. Ik vraag me af welke bron daar zijn hand voor in het vuur durft te steken, maar goed. Wat ik me nog veel harder afvraag is of ik toch maar niet drie paar snowbootsjes en sneeuwbroekjes moet gaan kopen. Handschoenen en sleetjes heb ik wel. Maar snowboots? Eigenlijk ben ik daar aan het begin van de winter meestal te gierig voor: als het niet gaat sneeuwen heb je toch weer geld uitgegeven voor niets, want het jaar erop past de boel geheid niet meer natuurlijk. Gaat het wél sneeuwen, dan ben je te laat, is alles uitverkocht of als je geluk hebt nog voor over-de-top prijzen verkrijgbaar. Vorig jaar, toen de hele wijk hele dagen druk aan het spelen was in de sneeuw waren mijn kinderen na vijf minuten met koude natte voeten en benen weer binnen om vervolgens heel zielig vanaf de verwarming voor het raam de sneeuwpret van anderen te volgen. Terwijl ik het internet afspeurde naar het laatste paar laarsjes en een waterdichte broek.

Dus. Gelukkig heb ik bronnen waar mijn ouders weer helemaal niets van weten: medebloggers, wat denken jullie?

Ik heb het even niet

Iemand vroeg het hieronder al, gaat het wel goed met Mammalien? Op zich wel hoor, maar ik heb het de laatste dagen even niet, en daar heb ik niet vaak last van maar nu dus wel. Geen zin, geen inspiratie, geen fut. Geen tijd, geen geduld vooral. En mijn haar wil ook al niets anders dan slap om mijn kreukelige kop hangen.

Heel blij was ik dan ook dat ik vanmorgen zomaar even een ochtendje voor mezelf had. Ik kan doen wat ik wil, maar het idee dat ik zó veel wil en een keuze moet maken omdat ik hem (ze) straks weer op moet halen verlamt me. Ik schiet in de stress en eigenlijk doe ik niet zoveel. Het is geen lekker weer, mijn bankrekening is roder dan rood, en het winkelen dat ik net heb gedaan (hele verantwoorde aankopen op het gebied van kleding voor de kinderen, viltstiften en een cadeau voor de verjaardag van man) helpt ook al niet.  Het witte bolletje met (trakteer jezelf eens) filet americain was lekker, maar zelfs dat heeft me nog niet van de bui bevrijd.

Slapen dan maar? Dat  lijkt het enige waar ik de hele dag aan denk, het is er ook het weer voor. Ik gaap de hele tijd, mijn hoofd voelt duf. Ik slaap sinds kort wel weer de hele nacht door, maar desalniettemin lijken de nachten toch steeds weer te kort. Ik kijk dus ietwat jaloers naar de dikke poes met de goed verzorgde vacht die achter het raam van de buren een fijn plekje in het raam bij de centrale verwarming heeft gevonden. De hele dag heeft ze niets anders te doen dan gewoon lekker rustig warm binnen liggen, beetje naar buiten kijken, zo meteen zorgen dat ze wat geaaid wordt en wat filet americain krijgt.

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.

Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.