Plafond muren en vloer: kamperen in eigen huis.

"Papa, papa!!", zei onze toen nog zeer kleine oudste zoon, en rende in volle vaart tegen papa's benen aan die net een flesje zeer geconcentreerde en zeer rode vruchtensap aan het drinken was. De rode vlek op het plafond was tussen al die fijne putjes niet schoon te krijgen en de poging om daar met een heel verkeerd soort witte verf overheen te schilderen was ook al niet zo'n succes. We hebben nog jaren tegen deze vreemde witte wolk aan zitten kijken.

Tot, deze week, eindelijk de plannen om het huis beneden eens goed aan te pakken werkelijkheid werden.

We zijn eerst dágen bezig geweest om de boel te ontruimen. Alleen de inhoud van de grote kast met hobbyspullen van de man had al meer dozen nodig dan ik ooit voor een vorige verhuizing nodig heb gehad. Daarna kast uit elkaar gehaald en de losse stukken in de schuur geplaatst, samen met wat andere meubels. Bank naar buiten, tafel afgedekt. Hele boel afgeplakt. En toen konden we eindelijk beginnen met witten. Ik de randjes, hij de grote vegen.

De vlek is weg. En het plafond is witter dan ooit. Man zijn armen trouwens ook. (En al had de vakman het vast iets netter gedaan, voor twee informatici die niet zo gewend zijn aan dit soort werk ziet er prima uit).

Zo ver zo goed. Helaas moet man nu de rest van de week gewoon weer zijn eigen soort werk op kantoor gaan doen en heb ik nog drie vakantie vierende kinderen  rondlopen, dus we leven nog minimaal een week op campingniveau: plastic op de grond en zonder al te veel meubels. Ben allang blij dat ik de keuken weer enigszins gebruiken kan en dat onze stijve spieren weer wat bij kunnen trekken. Maar komend weekend zijn dan hopelijk de muren klaar en kan dat kolere plastic weg. En ik hoop dat we nog een vakman vinden die het parket kan schuren én lakken voordat de nieuwe bank komt.

En mijn kleine man? Die vindt het ergens een beetje jammer, dat die vlek weg is. "Weet je nog mama? Ik greep papa's benen en toen zei hij... <censuur>.. "