maandag 30 december 2013

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?