donderdag 19 juli 2018

Scoutingkamp

"Ik ga daar toch niet heen, he, mama, op zomerkamp?". Eh, ja, jongen. We hebben je ingeschreven. Je vond het weekendkamp laatst zo leuk en vorig jaar zomer was het ook leuk en bovendien is het goed voor je en wil de rest van de familie ook wel eens rust...

Even overleg met de leiding, en ook zij dachten dat hij het écht wel heel leuk had gehad, de vorige keren. Doorzetten, dus.

Een paar dagen later. "Zomerkamp is stom".

Een week later. "Ah nee he. Zomerkamp..."

En toen was het tijd om de koffer te gaan pakken. Hij schikte zich in zijn lot, lijdzaam. Bij het bekijken van de paklijst kwam hij al wat in de stemming. "Een zwembroek? Gaan we zwemmen dan?" en "O ja, dat zakgeld, daar heb ik toen dat leuke spel van gekocht!". Hij klaarde zichtbaar op bij de leuke herinneringen.

Stapte braaf in de auto en ging een Duckje zitten lezen in afwachting van vertrek. Keek niet meer op of om naar het uitzwaaicommité. Ik was nog zo dom om de deur even open te doen en iets aardigs te willen zeggen. De andere kinderen keken me vaag aan, de mijne mompelde, verdiept in zijn Donald Duck, nog iets van gamaarweg en kampisstom, maar maakte zich er verder niet zo druk over geloof ik.

Inmiddels is hij een aantal dagen weg en stromen de foto's vanuit de kampleiding binnen. Pretpark, waterfeest, eten en slapen en spelletjes. Het ziet er leuk uit. Hij schijnt ook al een paar keer gezegd te hebben dat hij het "echt heel erg leuk vindt".

En toen durfde ik weer adem te halen. Ik wíst het wel. Maar toch...

maandag 9 juli 2018

Social media irritaties

Twitter doe ik vrijwel niets mee, Pinterest is leuk, Instagram ook wel. 

Facebook, heb er een haat-liefde verhouding mee. Een beetje op de hoogte blijven van wat er gebeurt, in de familie/vrienden/vage kennissenkring. De nieuwe poesjes van mijn nichtje, een leuke foto van mijn schoonzus met haar kleinkinderen, een keurige kennis die opeens heel verrassend bij een concert van Guns 'n Roses opduikt?! Ik scroll wat, en like wat, post zelf soms wat. Zoals deze prachtige taart die mijn kinders gemaakt hebben.  Hij was -op de kitkats na - niet te vreten, maar zag er wel goed uit :-) 


Ben dol op de wijk-marktplaats-groep op facebook omdat dat juist weer een stuk  beter werkt dan Marktplaats, best vaak worden er gratis goede spullen aangeboden waar je op Marktplaats nog voor moet gaan afdingen (niet dat ik er op tijd bij ben, want als het iets goeds is ben ik meestal te laat :-) , maar het idee vind ik tof.) 

En dan ben ik nog lid van diverse groepen. Wijkgerelateerd,  kwaaltjes-gerelateerd, eigenschappen-van-je-kind-gerelateerd, werkgerelateerd, bloggerelateerd... En mèn o mèn wat een ellende lees je. 

Ik was even, héél even, lid van de groep strong-willed en hoog-sensitieve kinderen. Hoe gevoelig en koppig die van mij ook kunnen zijn, hier werd ik bij het lezen van de onderwerpen en de terminologie al vrij snel zelf nogal jeukerig van. Snel uitgeschreven maar weer. Groep zal best functioneren, maar niet voor mij. 

De berichten in de groepen die ik wel volg, daar krijg ik soms ook jeuk van. Zoals deze, vooral te vinden in de groepen over kwaaltjes of speciale kenmerken. "Ik heb het de laatste tijd zó warm, dat komt vast door de medicijnen. Herkennen jullie, lotgenoten, dat ook?", en dan dat gevoel van hitte relateren aan de kwaal in plaats van aan de temperatuur buiten. Meestal wordt hier meelevend op gereageerd, en af en toe is er iemand die een nuttige bijdrage heeft. In deze groep wordt zelden afgezeken. 

In de buurt gaat het er wat minder vriendelijke aan toe soms. "Er vliegt al de hele dag met veel lawaai een helikopter over, ze zijn op zoek naar een vermist kind. Wie weet er meer van?" De eerste opmerking: "je hoeft je toch niet te ergeren aan het geluid, als jouw kind weg is ben je ook blij als ze komen?"  Daar zakt mijn broek al vanaf. Of je je wel of niet ergens aan ergert is jouw persoonlijk probleem, en de poster zegt toch ook niet dat ze politieheli's moeten verbieden? Bijna net zo irritant wanneer je vader vroeger tegen je zei dat "spruitjes wél lekker zijn". Arggh. 

Een hele discussie volgde. Of je je wel of niet mag ergeren. En, al iets relevanter, over de veiligheid in de wijk. Maar nog steeds niet relevant genoeg, want aan het einde van de discussie bleek wat er aan de hand was: de heli is ingehuurd door een bedrijf dat een feestje had en om het kwartier mensen over de wijk laat vliegen. Het kind is nooit gevonden, nooit vermist, maar de discussie duurde eindeloos. 

Ook een leuke als je eens wilt keten. Plaats een opmerking over honden. Over niet opgeruimde poep, aanlijnplicht versus loslopen, een zogenaamde "gebakken spons" verhaal. Binnen de kortste keren staan de hondenliefhebbers lijnrecht tegenover de mensen die er vooral last van hebben, en worden de uitingen steeds harder, gaan niet meer over het onderwerp in kwestie en bevatten steeds meer spelfouten. 

Er is kennelijk een trant tegenwoordig om óveral je mond over open te trekken. En dan vaak niet op de meest constructieve en vriendelijke manier. Eigenlijk is dat mijn grootste ergernis. (En een uitgekauwd onderwerp, maar het valt me de laatste tijd weer zo op dat ik toch maar weer even kwijt wil.)

Hoe vaak ik me ook erger, soms is het toch nuttig. Je leest ook wel eens wat nuttige info, of kunt er je vragen kwijt. Van "wie heeft mijn kater gezien" tot "wie weet er een goede horecagelegenheid voor een 75-jarige bruiloft" tot "ik zoek betrouwbare autoverkoper". O nee, dat werkt dan weer niet, haha, héél veel reacties, vooral van de autoverkopers en hun familie zelf, maar ik weet niet of ik ze allemaal moet geloven :-) 

Wat doe jij allemaal op facebook en andere social media?

donderdag 5 juli 2018

De mama van Gumball

Puber ligt zeer ontspannen op het randje van de bank te knagen aan een stuk kaas. De toetsweek is bijna voorbij. "Weet je, er zijn mensen die denken dat ons gezin op dat van Gumball(*) lijkt. Dan ben ik die drukke Gumball die alles fout doet, A. het slimme kleine zusje en J de irritante kleine goudvis-op-pootjes genaamd Darwin. Papa het roze konijn die de hele dag op de bank hangt. En jij," wijst hij naar mij, "Gumballs mama die altijd enorm in de stress is omdat ze alles hélemaal goed wil doen."


Ik was er even stil van.

Had me dit verteld toen ik 18 was, of 28, of in ieder geval vóór ik kinderen had, en ik had er hard om gelachen, om dat beeld van mij. Goed doen? Stress? Wie, ik? (**)

Ben toch maar eens serieus gaan kijk naar die Gumball. En he, het was best wel grappig herkenbaar eigenlijk...





Nu krab ik me een beetje achter mijn oren en trek twee conclusies.

Ten eerste, misschien moet ik af en toe wat meer op de bank gaan slapen. Of het roze konijn dan op Magister gaat kijken en - vóór we door de mentor worden gebeld - overgaat tot navragen en desnoods aanjagen betwijfel ik. Het schijnt dat het konijn zelf pas achter het bestaan van een boekenlijst voor het eindexamen kwam toen hij nog nét tijd had om de samenvattingen door te lezen...

De tweede conclusie was dan ook: de makers van Gumball hebben héél goed gekeken naar hoe het toegaat in het gemiddelde gezin.

 (*)Gumball is een serie op Cartoon Network. Papa is een alledaags 1,93 meter groot roze konijn, die zijn dagen thuis doorbrengt. Mama werkt in een regenboogfabriek. Gumball, is 12, maakt zijn charmante dommigheid helemaal goed met zijn ongeneeslijke optimisme. Met zijn positieve energie brengt hij de show tot leven, ook al brengt zijn enthousiasme hem juist in lastige situaties. Anais is een 4-jaar oud geniaal konijntje.  Goudvis Darwin is een huisdier, er zijn beentjes uit zijn lijf komen groeien. 

(**) Ik bemoei me, in tegenstelling tot de moeders van zeker 5 vriendjes dan wel niet inhoudelijk met zijn werk en weet vaak niet eens wat hij voor toetsen heeft, maar ik kan het toch niet laten om af en toe te vragen hoe de status is en een klein duwtje te geven richting leerboek. Ik heb enorm veel vertrouwen in de intelligentie van mijn zoon, maar soms moet er ook wel eens wat worden gewerkt, en dan liefst niet pas de avond van te voren. En als ik achteraf hoor dat er punten zijn afgetrokken omdat hij v-e-r-g-e-t-e-n was een potlood mee te nemen word ik wel eens wat ongeduldig ja. En lig ik 's nachts te malen hóe dat soort dingen een volgende keer te voorkomen. 



dinsdag 3 juli 2018

Trots op mijn brugpieper

Dochter zeurt al maanden over docente Greta (die natuurlijk geen greta heet) die een of ander creatief vak geeft. Greta heeft altijd wat te zeuren en luistert niet naar tegenargumenten.

Ik heb Greta ook wel eens ontmoet op een ouderavond. Ze was nauwelijks zelf van school, eigenlijk geen juf maar zelfstandige. Een druk en ongeorganiseerd type dat graag en veel geluid maakt. Ze luisterde inderdaad niet. De kritische vraag van een andere ouder werd enthousiast beantwoord met een héél ander antwoord dat helemaal niet over de vraag ging maar wel weer benadrukte hoe goed het allemaal ging. Wat voorzichtig aandringen werkte niet. Volgens mij had ze geen idee wat er werd gevraagd. 

Ik snap dus wel wat dochter bedoeld. 

Soms komt dochter thuis en zit wat verdrietig te kijken of te mokken. Dan is Greta weer bezig geweest. Had dochter voor de presentatie X voorbereid, maar wist Greta zéker dat ze had gezegd dat het toch anders moest omdat het Y moest zijn want .. bla bla.. praktische problemen, en iedereen moet stil zijn en en... Uiteindelijk was de les om en was er niets gedaan. Geen X, geen Y. Wel iedereen boos. 

Op de dag dat ze les van Greta heeft draalt ze omdat ze geen zin heeft om naar school te gaan. 

Maar vanochtend kwam ze stralend en strijdlustig beneden. "Mam, ik ben helemaal Greta-proof!" giechelde ze. Ze was er klaar voor. Had alles driedubbel voorbereid, zodat er niets op de spullen aan te merken kon zijn. En mocht Greta tóch last-minute weer een ander idee hebben over de voorbereidingen dan had ze ook nog een back-up plan met spullen achter de hand. USB stick, papier en kleitablet en alle mogelijke stickertjes, stekkertjes en accessoires in haar tas. Haar kan niets gebeuren.

We hebben er hard om gelachen, ge-high-fived, en ik heb haar geadviseerd dat als juf Greta toch weer gaat zeiken ze haar voeten stevig neerpoot, haar borsten vooruit steekt en "bleeeeegggh" moet zeggen. 

"Haha, mam, ik heb geen borsten."

Ik was al trots op mijn brugpiepertje met haar goede werkhouding, haar goede cijfers, leuke manier van omgaan met haar vriendinnen... maar nu nog even extra trots. Laat je niet op je kop zitten door zo'n wiepje. 

maandag 2 juli 2018

Happinnes tag lijstje dingetje


Gepikt. Hoewel ik wel van vrolijkheid en geluk houdt (sterker nog, kan niet zonder) houd ik niet zo van dat eeuwige positieve geneuzel. Positief doen om het positieven, nóóit eerlijk toegeven dat het niet lukt, je het even niet ziet zitten, de taart is mislukt of je je kapot ergert aan die collega die te hard op zijn appel zit te knauwen een stukje verderop. 


Ik doe dus even mee aan deze tag :-)  

Van welk eten word jij blij?
Eh, letterlijk? Met chocola en koffie kun je me per direct een beter gevoel geven. Maar vaak werkt iets hartigs en warms ook prima. Ik had (lang leven de schildkliermedicatie) het vaak koud en dan word je zo blij van een dekentje op de bank met een broodje kroket, een opgewarmde tortilla of desnoods een tosti erbij.  
Welke film maakt je vrolijk?
Oef, films. Ik kan me er zo even niet een voor de geest halen, behalve die hele goede films die toch niet zo best afliepen. En van die ellendige Disney kinderdingen die ik de laatste tijd in de bioscoop kijk krijg ik alleen maar uitslag. 
Series, Netflixx series, daar word ik wel blij van. Ook als het soms even niet zo heel gezellig toegaat, zoals in "Breaking Bad", of de spin-off "Better Call Saul". Ook een pareltje waar ik altijd met een fijn gevoel mee bleef zitten als het klaar was "Mad Men". Niet alleen de sfeer, mooie (retro) kleding en stijl en muziek, maar het verhaal en de karakters zaten ook zo goed in elkaar. Ik hoop dat er nog een seizoen komt. 
Welk kledingstuk maakt je happy?
Jurkjes! Niet te lang, wel redelijk wijd en flodderig in soepele katoen. Ik ben dol op bloemetjesjurken, maar met het figuur van de laatste paar jaar kies ik dan toch vaker voor donkere tinten. En mooie schoenen. 
Van welke beautyproducten word jij blij?
Oei, van mij wordt de beauty-industrie niet rijk. Ik houd wel van een lekkere scrub onder de douche. Of badzout. Lavendel, meestal. 
Wat is jouw gelukkigste herinnering?
Zo veel. Ik heb een heel goed geheugen maar wel selectief. Dus op een paar nare die echt indruk hebben gemaakt zijn de meeste herinneringen goed. Heel veel herinneringen aan lieve mensen van vroeger en nu. De geboorte van mijn kinderen. Die dag in Laren dat ik de brief opende die mijn huidige man me geschreven had. 
Van welke muziek word jij blij?
Voor ons trouwen hebben we een playlist gemaakt, ieder de helft van de nummers. Op de dag zelf ging het mis en is er vrijwel niets van gedraaid. Nu heb ik de lijst in mijn auto. Heerlijk. Al moet ik zeggen dat ik soms een nummertje dat man er op heeft gezet doorspoel :-) 
Ik vind heel veel nummers goed. De een past beter bij de ene stemming dan de ander. Vrolijk wordt ik vaak van Chef's special Amigo of Madness.
Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?
Vaak werkt het om gewoon iets te gaan doen, in de tuin werken of opruimen (weggooien!), iets waarbij je niet hoeft na te denken. Gezelschap opzoeken van een gezellig iemand die altijd vrolijk is en lekker kletst over alles en niks (ik ken er een paar). 
Als het echt erg is trek ik me terug in een donker hoekje. En soms ga ik (heel fout) mezelf troosten met ongezond eten. Iets depressiefs luisteren van Nirvana unplugged of lekker schreeuwen bij The Offspring wil ook nog wel eens helpen. 
Noem drie willekeurige dingen op die je ontzettend gelukkig maken:
  1. Lekker zonnige dag met fijne temperatuur (22-24) na een tijdje minder weer
  2. Een slimme, grappige, stoere maar vooral onverwachte opmerking van een van mijn kinderen waaruit blijkt dat ze net weer wat verder zijn met hun gedachten. 
  3. De eerste slok warme cappuccino of koude pils op een terrasje

dinsdag 19 juni 2018

Traktatiebeleid

Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. Toen het bij oudere brussen nog wel mocht at hij graag mee. Maar hier en nu, op zijn school, anno 2018, moet het trakteren Gezond zijn! Een speerpunt. De oudercommissie jaagt de directie aan die de juffen inzetten als suikergestapo.  Koek Mag niet van de juf!

De eerste de beste dag op deze school kwam hij hongerig thuis uit school, want de evergreen liga uit zijn pauzetrommeltje mocht niet worden opgegeten. Fruit meegeven vond ik nooit zo'n succes, want dat wordt nogal zompig in die schooltassen. En een radijsje, dat gaat me echt te ver... Nu stop ik er vaak een bifi worstje in. Tot ik hoorde dat dat bere-ongezond is. Maar hé, er zit geen suiker in! Of het is te goed verstopt.

Foto: www.gezondtrakteren.nl
Wat je wel mag trakteren is onduidelijk. Een hele avond zitten knutselen op een vliegmachine of stekelvarken van radijsjes en blauwe goyabessen, die voor de meeste kinderen, inclusief de mijne, oneetbaar zijn, vind ik geen optie. Ook niet knutselen met voedingswaren die ze wél lusten overigens. Geen geknutsel.

Van die uitdeelcadeautjes dan, 30 keer 50 cent uitgeven aan milieuonvriendelijke rommel die direct kapot is? Hou op. 

Waterijsjes, had ik bedacht. Het zou warm worden, ik breng ze dan wel even langs. Maar nee, dat vond juf een slecht plan. Suiker! Er zijn ouders bij die dat niet willen. Of ik ze misschien zelf kon maken van wat gemengd fruit en dan invriezen?

Hét alternatief voor de ouders die zich er graag wat sneller vanaf maken en niet mee willen doen aan de MijnOuderIsDeBesteKnutselaar verkiezing is popcorn. Dat mag. Zelfs popcorn uit zakken van de supermarkt. Hoef je alleen nog maar ergens leuke bakjes te scoren en de hele middag met een rol doorzichtig folie en lintjes te gaan zitten prutsen.

En ik snap het allemaal wel, ik wil ook niet dat hij drie keer per week een kilo spekjes en een zak winegums eet op school. Jongste is daarbij helemaal niet zo'n snoeper, vaak slaat hij af en uit zichzelf zal hij er niet naar talen. Een bakje aardbeien, dat vindt hij lekker. Of een stuk worst. En er zitten geen moslims in de klas, dus dat biedt perspectieven.

Overigens was het suikerfeest afgelopen week heel geslaagd hoorde ik. Er kwamen moeders (uit andere klassen) met lekker suiker, eh, mierzoete hapjes voorbij. Mijn zoon bliefde het niet. Geen probleem, vond de rest van de klas. Zijn koekjes waren zo weg.

vrijdag 15 juni 2018

Van de doden niets dan goeds, of, hoe ik aan goede muziek kom...

Lang geleden, maar ik weet het nog goed. Ik studeerde. Op een ochtend werd ik wakker van mijn wekkerradio, waar ik op het nieuws hoorde dat Freddy Mercury was overleden. Wie? O ja. Van die clip, lang geleden, met die hoofden. Was best tof. De periode daarna werden we natuurlijk overspoeld met muziek van Queen en documentaires en zo. Pas toen heb ik zijn muziek eigenlijk leren kennen en waarderen. Wat een muzikant zeg.

Zelfde verhaal met Kurt Cobain. Pas toen ik zijn overlijdensbericht in de krant las kreeg ik een beetje dat hele Nirvana-gedoe mee. Wow. Top. Vind het nog steeds mooi. Net als Queen in mijn lijstje met favorieten.

John Lennon dan. God, ik was pas 12 toen! Maar met terugwerkende kracht in de periode daarna vond ik de Beatles helemaal te gek. Gelukkig hadden mijn oudere broers en zussen de platen allemaal al lang geleden gekocht en die leende ik dan graag - met of zonder toestemming vooraf.  

Ik ben gek op documentaires, en ook vooral op muziekdocumentaires. Veel meer dan bijvoorbeeld concerten of cd's van dezelfde artiesten. In vlot tempo komen de nummers voorbij, je hoort over hoe het begon en hoe het verder ging, waarom en hoe, achtergronden en - helaas meestal ook - hoe het dan uiteindelijk is afgelopen. 


Zo zag ik vanavond Jimi Hendrix. Bij mij vooral bekend van All along the Watchtower, waar U2 een hit mee had. Ik was puber, fan van U2, en vond dit gitaar gejank maar een takke-herrie. Jaren later wist ik eigenlijk nog steeds niet van Jimi, behalve dat ik altijd aan het zinnetje uit het boek van (ik meen) Christiane F.  moest denken die schreef dat ze zich niet kon herinneren of Jimi Hendrix nu een rode broek met groen shirt had gedragen of andersom. Hm. Het brein, mijn brein, onthoud de vreemdste dingen soms.

Deze week, bij het zien van de documentaire van Jimi Hendrix werd ik éindelijk, jaren na dato, eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Wat een fantastisch muzikaal genie, prachtige muziek gemaakt. Je moet het ook een beetje in de tijd zien, maar ik vind er echt prachtige stukken tussen zitten, het blues achtige. Ben sowieso een gitaar-fan.

Misschien is het wel een bekend verschijnsel: na je dood krijg je pas écht goede publiciteit en is de wereld klaar voor muziek en schilderwerken en andere kunsterig producten van de echte genieën. (De serie van Jeroen Krabbé in de voetsporen van Van Gogh en Gaugain en.. vind ik ook heel erg interessant!) Aan de andere kant, ik geloof niet dat The Beatles of Queen veel last hebben gehad van een tekort aan publiciteit en verkoopcijfers. (Alleen ik was toen nog wat klein of niet geboren, daar kunnen zij verder ook niets aan doen. Bij Nirvana heb ik gewoon onder een steen gezeten, denk ik.)

Kennelijk ben ik een beetje traag. Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber dat ik alle concerten af ga en op de hoogte ben van alles wat er op het moment hot en happening is. Gelukkig heb je ook nog de Lenny Kravitz-en, Golden Earrings en Red Hot Chili Peppers en nog wat band, die zó lang meegaan dat zelfs ik ze niet heb gemist (sterker nog, bij Lenny was ik al vanaf de eerste hit een fan...) en nog steeds van nieuwe nummers en zelfs een optreden hier of daar kan genieten.

Waar luister jij graag naar en ben je op de hoogte van wat er nú nieuw en hot en opkomend talent is?

Scoutingkamp

"Ik ga daar toch niet heen, he, mama, op zomerkamp?". Eh, ja, jongen. We hebben je ingeschreven. Je vond het weekendkamp laatst zo...