dinsdag 27 juni 2017

En maar weer eens een nieuwe school

De kogel is door de kerk: jongste gaat volgend jaar weer naar een nieuwe school. We hebben het zinkende schip toch maar achter ons gelaten.

Nadat ik alle scholen in de verte omtrek heb bekeken wezen de pijlen toch vooral naar de school die vorig jaar nummer drie op de shortlist was. We waren meer dan welkom en zoon mocht gewoon vrijblijvend een paar dagen meedoen om de sfeer te proeven. Nog met enige reserve gingen we er op heen...

... maar als snel werd duidelijk dat het toch echt wel een kanshebber was, deze school. Onder het mom van "overal is wat en deze is in ieder geval dichtbij" was ik al bijna om. Toen zoon ook huppelend de klas in ging op dag twee en zijn draai al gevonden leek te hebben waren we om. Dat een jongen die hem óók kende van de andere school zijn moeder had toevertrouwd dat onze zoon "op deze school heel anders deed en eigenlijk gewoon leuk is" was de druppel...

Het gebouw kent hij al, minimaal een oude vriend uit zijn oude klas gaat mee, en de rest lijkt ook oké.

Na maanden twijfel, praten, afwachten en nog eens alle voors en tegens afstrepen zijn we er uit. Ingeschreven, klaar, zoon opgelucht en wij ook. We gaan het meemaken. Maar voor nu, even lekker genieten van de rust.

maandag 19 juni 2017

Wedding deco (google er maar eens op)

Decoreren moeten jullie zelf doen, was de opdracht van de locatie. Neh, dachten we nog, we vinden alles best zoals het is, decoratie is niet aan ons besteed. Ik haat het om te versieren, en houd wel van strak en zo. Het is mooi genoeg hier. En heb nog een of andere gruwelijk tv programma in mijn hoofd waarbij de bride-to-be zich enorm druk maakte over de kleur die de stoelhoezen en strikken op de tafel moesten hebben? Waaaah! Niet! Niet! Niet! Gewoon een wit of metalen tuinstoeltje is prima!

Maar toen ging ik eens google-en en dan kom je toch wel leuke dingen tegen. Waar je hebberig van wordt, zeg maar. Zo'n wegwijzer, op de best lange weg naar de locatie toe? 

 

Of dan gelijk maar in Alice in Wonderland teaparty style? 



En dan natuurlijk niet te vergeten "We're al mad here", "Follow the white rabbit" en "Off with her head"...

Nu nog even kijken of ik nog net zo goed figuurzagen kan als toen ik 12 was...



Helium ballonnen? Een vet aangeklede snoeptafel voor de kinderen? Een loper? Mmmh. Ik denk nog even.


vrijdag 9 juni 2017

Sleutelen aan mijn bruidsjurk

De jurk. Op internet gezien: een plaatje. Besteld: in het echt ook een plaatje. Gepast: een iets gevulder plaatje, maar de jurk mocht wel blijven. Toch had ik nog steeds die ándere jurk in mijn hoofd. Met die mooie iets veel blotere halslijn. En ik besloot de jurk enigszins te verbouwen, best of both, zeg maar.

Hoewel het niet zo'n hele grote aanpassing is is het wel mijn trouwjurk en moet het netjes gebeuren. De twee topnaaisters die ik ken kunnen het niet meer. Mijn oma is dood, mijn moeder ziet weinig en beeft. Mijn eigen naaimachine staat nog steeds ingepakt te wachten tot ik de moed op kan brengen het eerste probeersel te naaien...

Op internet vond ik een naam, en goede recensies. Dinsdag belde ik, toch wat nerveus, aan. Mijn zenuwen verdwenen direct toen ik haar en haar atelier zag en hoorde, dat gaan goed komen! Ik paste, en zij keek, wij dachten samen heel diep na over de gevolgen van een en ander en maakten een plan van aanpak. Hier wat innemen, daar wat af. Omslaan.

Over een week of zo heb ik mijn nieuwe nieuwe trouwjurk! Zijn jullie ook zo benieuwd? Anders ik wel!

dinsdag 6 juni 2017

Nieuwe serie: midnight sun

Man Aanstaande en ik hebben al best wel een tijdje een serieuze hobby verslaving: series kijken. Ik blogde er eerder over. Vroeger was dat ook wel leuk, elke week een uurtje op de vaste tijd voor de tv gaan zitten, maar nu is er Netflixx, kun je uitzending gemist bekijken of iets opnemen, en soms krijg ik van mijn oudste zus een dvd box. Elke vrije avond zodra de kinderen op bed liggen dus "een aflevering of twee van ons serietje". Er gaan er behoorlijk wat doorheen bij ons thuis. En gelukkig hebben we ongeveer dezelfde smaak, samen kijken is wel zo gezellig.

Na de derde serie van The Hundred tegen heug en meug te hebben uitgekeken (*) bekeken we de tweede van Sense8 - ook die was in het eerste seizoen beter - en toen lag er een dvd box klaar:


Midnight Sun: is een Frans-Zweedse thriller van de makers van The Bridge. Ha! Thriller, Scandinavisch, beetje Frans... heerlijk. Na de gruwelijk moord op een Fransman in een mijndorpje hoog in het noorden van Zweden wordt een Algerijnse agente er op uit gestuurd om haar Zweedse collega's bij te staan. Los van die ene moord gebeurt er natuurlijk nog veel meer.

Van gruwelijke moorden tot gebroken personages, incompetentie, discriminatie. Echt vrolijk word je niet van het verhaal, maar de manier waarop het wordt verteld word is zo mooi, net als de beelden van de prachtige natuur in het altijd maar durende daglicht.

Deze coproductie van Canal+ en SVT, zit echt goed in elkaar. Het verhaal is super spannend, mooie beelden, meerdere verhaallijnen, en alle details kloppen. (Ik vind het ook heel verfrissend dat de rechercheur uit Parijs in haar eigen omgeving gewoon Frans praat en Franse teksten op haar laptop heeft, en de Zweden Zweeds. Tegen elkaar praten ze Engels. In sommige films komen ze niet verder dan Engels met zogenaamd een exotisch aandoend accentje...) 
Ik ben nog niet aan het einde van de serie, maar weet nu al, dit is een aanrader voor wie van Scandinavische thrillers houdt.

(*) in dit geval vond aanstaande hem nog wel spannend,ik was er eind seizoen twee wel mee klaar

maandag 5 juni 2017

Mannen onder elkaar - al dat geklets...

We komen even onverwacht op een vreemde tijd bij oma en opa, jongste zoon en ik, De tv staat aan, iets engelstaligs met Nedrlandse ondertitels, dus dit keer niet op oorverdovend bejaardenvolume gelukkig. Oma kijkt al niet meer. Veel te gezellig vindt ze het dat wij er zijn. Ze kletst zoals altijdhonderuit tegen mij, tegen jongste. Jongste vindt het ook leuk, maar als Het programma wordt onderbroken door (niet indertitelde) reclame staat hij op om naast opa op zijn stoel te kruipen. Hij lijkt een bindgenoot gevonden te hebben. "Zeg opa, hoe doe jij dat eugenlijk? Ik kan de televisie helemaal niet verstaan door al dat geklets van oma".

Wel jammer dat opa hem wegens vergevorderde doofheid zeLf ook niet helmaal verstond.

woensdag 31 mei 2017

Voorbereiding, deel zoveel


Zo zittend onder het bureau, hard tikkend op mijn toetsenbordje, af en toe naar de printer of de voordeur lopend moet het wel even kunnen... het uitlopen van de trouwschoenen....

woensdag 24 mei 2017

De slappe lach

Bedankt, Nicole, van Huisvlijt, voor het thema: of ik vaak lach?

Nou, eh... best vaak. Zeker de laatste tijd is mijn humeur niet stuk te krijgen lijkt het wel. (Zou het iets hormoontechnisch zijn? Ik herken mezelf weer van jaren geleden. Zal er binnenkort eens een stukje over schrijven.) Maar ben ook weer niet zo iemand waar je als buren last van heb wegens geluidsoverlast van bulderende lachsalvo's.

De echte slappe lach had ik vooral als puber enorm vaak. Mijn beste vriendin en ik hoefden elkaar maar aan te kijken en we dweilden alweer over de schoolbankjes. Heel irritant, lijkt me, achteraf. Maar ja, dat is nu net de slappe lach, als je er eenmaal mee begint kun je er niet meer mee stoppen. En wat mensen er ook van denken of zeggen, dat maakt allemaal niet uit.

En opeens, een week of wat geleden, daar was hij weer. De slappe lach.

Het gebeurt niet vaak in deze samenstelling, maar oudste twee kinderen en ik liepen op het winkelcentrum, langs de ijssalon. Ieder twee bolletjes, mochten we, vond ik. Terwijl dochter haar keuze (een hoorntje oreo-cookie-ijs en chocola) tegen de ijsman vertelde keek zoon van 14 mij in lichte paniek aan. Wat hij moest nemen? Als het zijn kleine broertje - of hij zelf vroeger toen hij kleiner was - was geweest, had ik waarschijnlijk met een serieus gezicht het smurfenijs aangeraden - dat nemen (namen) ze namelijk altijd. Maar aangezien deze zoon groter is dan ik ben, en smurf vast niet meer cool is op je 14e, hield ik maar even mijn mond.

Na lang twijfelen koos hij dan toch maar voor het veilige vanille, en voor zijn tweede bolletje, uhm, die gele daar. Mango, mompelt hij, met zijn veel te zware maar veel te verlegen puberstem. Wat?! Mango, probeert hij, iets harder. In een hoekje van de bak die hij aanwijst zie ik nog een klein stukje van het plaatje zitten dat aangeeft dat mango ijs vroeger ook wel om marketingtechnische redenen "Dora" ijs werd genoemd. Dus voor ik het weet ben ik mijn zeer behulpzame onnadenkende zelf en floep ik er, net iets harder dan hij, "Dora ijs" uit.

Pas als ik zijn beduusde gezicht zie besef ik mijn fout. Ik moest zó om hem en om mezelf en de hele situatie lachen... terwijl ik wist dat het eigenlijk helemaal niet zo heel leuk was, en al helemaal niet voor het arme koekoeksjong. De ijsman begreep er helemaal niets meer van.

Dus, zoals in de goede ouwe tijd, had ik weer een echte slappe lach aanval waar ik niet meer stoppen kon. Heel genant. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik mijn best deed om net te doen alsof er niets aan de hand was. "Gaat het, mevrouw? Dat is dan 7 euro 50".

Zoon was inmiddels naar buiten gevlucht en zat aan een tafeltje, samen met zus, lekker aan zijn Italiaanse mangoijs te likken....

maandag 15 mei 2017

De voorbereidingen. Actiefoto's.

Het is me een werk zeg, die voorbereidingen voor ons huwelijk! Alleen de looks al...  Jurk en schoenen zijn in huis, nu nog zorgen dat mijn lijf er bij past. Dus hup, in het zonnetje. Gelukkig hoef ik mijn mooie hoofdje ook niet te breken over een lekkere lunch. Want behalve de kleur van het lijf mag er ook nog wel een pondje of twintig hier en vooral daar af.



Gelukkig helpen de pakketbezorgers mee. Net als ik weer drie trappen beklommen ben om wat geld te verdienen gaat de bel. En nog een keer als ik halverwege de afdaling ben, want pakjesmannen houden niet van wachten. De personal trainer van de sportschool zat me minder op te jagen. Maar ja. zo kom ik wel aan mijn beweging.



En aan kleding. Zak na zak,doos na doos wordt binnen gedragen. Die dozen die ik dan zelf de volgende dag weer naar het postkantoor moet verslepen omdat het toch nét niet helemaal was wat we hadden gehoopt. Mijn schoenen en jurk zijn binnen, zoals ik al schreef, nu de rest nog. Nog een paar kinderen en een man om aan te kleden, wat accessoires hier en daar...  

Nu maar hopen dat het op de trouwdag ook dit heerlijke weer is! Of zouden bruine benen ook leuk staan onder zo'n grote gele regenjas? 

dinsdag 9 mei 2017

Einde van een luizentijdperk


Na een jaar of 8 trouwe dienst als luizenmoeder zit het er op. Soms viel het mee, soms viel het tegen. Qua vangst, en qua gezelligheid. Zo viel ik bij de school van jongste zoon met mijn neus in de boter waar er een heuse luizenoorlog werd uitgevochten over de hoofdjes van de kinderen. De klas van oudste, daar zaten wat meisjes in die het echt een soort verwennerij vonden als ze uit de klas werden gehaald om op de gang even lekker aan hun haar gefriemeld te worden.

De klas van dochter, daar is het altijd wel gezellig. mijn medeluizenmoeder daar is een gezellig en relaxed mens en daar zijn (dus) de kinderen ontspannen en vriendelijk en ondergaan het gespeur op hun hoofdjes braaf.

Donderdag is de laatste dag dat er controle is. Champagne! Of nee: we nemen dit keer onze eigen luizen mee.  




zaterdag 6 mei 2017

Zo vaak boos

Boos, zo vaak boos. Niet dat hij overdreven uit zijn dak gaat, of dat het heel lang duurt. Maar hij heeft best vaak weer een kort lontje. En een harde stem. En ook heel veel frustraties, ben ik bang.

's Ochtends bij het opstaan is alles ok. Heeft hij er zin in. Altijd. Hij huppelt naar school, naar zwemles. Aan het einde van de dag (na een schooldag, einde middag, begint avond) is het meestal over. Zit het even tegen, gaat het even niet zoals hij wil of wordt hij verkeerd begrepen, dan gaat hij in de verdediging. "Ja maar JIJ!". Of "Dat DEED ik niet!". Een zinnig gesprek is nu niet mogelijk, misschien later. (Hoewel hij een van de koppigste kinderen is die ik ken. Wat eenmaal wit is genoemd wordt nooit meer zwart, of andersom. In ieder geval zal hij het niet hardop toegeven, en zeker niet als de ander blijft beweren dat het toch echt wit is.)

Soms heeft hij teveel indrukken, zoals na de verjaarsweek. Meestal te weinig. Een dag waarop ik me niet veel met hem bezig kan houden, hij geen leeftijdsgenootjes heeft om mee te spelen en verder geen echte leuke bezigheden is moeilijk. Mét leeftijdsgenootjes zie ik hem goed bezig: hij is echt wel gegroeid. Hij is behulpzaam, grappig, kan samenwerken en gunt de ander ook zijn lolletje (en ook dat loopt natuurlijk wel eens fout, maar hé, het blijft een kind natuurlijk). Zichzelf vermaken gaat een beetje: hij kan het lang, maar het zijn altijd dezelfde dingen waar hij mee bezig is en daar is dan natuurlijk weinig verrassends aan en weinig uitdaging meer. Vrolijk wordt hij er niet van, in ieder geval. En eens iets nieuws proberen durft wil hij natuurlijk niet want nieuw is eng en misschien lukt het wel niet. Ook niet samen.

Als dan op zo'n lange saaie dag waarin papa en mama weinig aandacht hadden, ook papa nog eens boos tegen hem begint te schreeuwen dat hij de deur dicht moet doen terwijl hij in de gang staat te worstelen met zijn step, wordt hij boos. Heel boos. Hij probeert het met woorden te winnen, maar hij komt er niet uit. Dus trekt hij boos de deur achter zich dicht en verdwijnt - zonder jas - maar weer naar buiten.

Even later ben ik zelf beneden. Ik zie hem aan komen sjokken. Het is nu echt wel klaar met buiten en met de step en wil alleen nog maar naar binnen. Ik probeer het neutraal en vriendelijk aan te pakken. Maar hij is nog steeds boos. Op papa. Papa krijgt een vuile blik en dan schiet hij snel naar boven, naar zijn kamer. Ook ik mag hem niet troosten, niets zeggen, nergens over praten. Hij wil alleen zijn.

Als ik hem een beetje ken zit hij nu in zijn bed, troost zich met deken en knuffels, leest wat Donald Duckjes om zijn zinnen te verzetten. Straks komt hij beneden als hij weer gekalmeerd is. Om er vervolgens NIET over te willen praten.

En hoewel ik dit keer niet de schuldige was en niet het slachtoffer heb ik er toch best weer veel last van.

zaterdag 29 april 2017

Trouwen na je veertigste

Het motiveert wel, die reacties op ontlurkdag. Dank daarvoor! Op zondagochtend 7 uur extra vroeg opgestaan voor een nieuw blogje...

Het heeft - zo lag ik vanmorgen in bed naast mijn vet snurkende aanstaande wat te mijmeren omdat slapen dan natuurlijk niet meer lukt en sex voor het huwelijk ongepast is - het heeft wel voordelen om te trouwen op deze leeftijd: 
  • Je hebt meer geld dan vroeger. Zo'n eerste salaris is ook geen vetpot.
  • Je hebt al veel bruiloften meegemaakt. Je weet inmiddels hoe het ongeveer gaat, meestal, en hoe je het niet wilt.
  • Je aanstaande en jij hebben elkaar de afgelopen twintig jaar goed leren kennen
  • Je weet dus dat als je bloemen wilt je ze zelf zult moeten kopen
  • Je dochter is een goede hulp bij alle voorbereidingen, zoals het uitzoeken van de kleding en het inrichten van het kindersnoepbuffet
  • Je bent inmiddels groot genoeg om te bedenken dat je lak hebt aan 'zo hoort het nu eenmaal'  en gelukkig is je aanstaande het er helemaal mee eens (en net wat assertiever dan jij)
  • Of de trouwmaffia te sponsoren door vier keer meer te betalen voor taart, bloemen en make-up omdat er nu eenmaal 'trouw' voor staat...
  • Je hebt nog ergens van lang geleden een mooi speciaal voor jullie ontworpen kunstwerkje liggen dat te gebruiken is op de trouwkaarten
  • Als wit je kleur niet is, niemand verwacht meer een Sissi jurk van glanzende witte zijde
  • Je zonen staan misschien niet te springen om nette kleding, maar zijn met omkoopbaar met wifi en patat
  • De schoonfamilie kent je inmiddels, daar kun je geen goede of slechte beurt meer maken
  • Jij kent de schoonfamilie inmiddels ook en weet welke verre irritant idiote achterneef er wel altijd graag met zijn vrouw op feestjes komt opdagen maar zeker weten op die van jouw zal worden geweerd
  • Je kinderen zullen deze dag nooit vergeten
  • Je ziet nu pas echt het nut in van een goed ondersteunde beha. Zeker in die strapless jurk...
  • Panties daarentegen, daar doe je al jaren niet meer aan. Vleeschkleurige panties, in de zomer. Gruwel. Wat een nare dingen.
  • Je hebt nu minder geld dan vijftien jaar geleden, double income no kids. Alle beetjes helpen, dus zamel zoveel mogelijk envelopjes in op de receptie. 
  • De ouders zijn er hopelijk nog in redelijk goede conditie bij.
  • De kinderen zijn erbij!
  • Je allerliefste en meest intieme vrienden zijn er bij: je kinderen, hun vader (jouw geliefde) en je ouders.



Ontlurkdag

Beste bezoekers, het is ontlurkdag! Wat betekent dat mensen die nóóit reageren maar wel meelezen vandaag even een heel klein beetje een tipje van de sluier mogen oplichten en laten weten dát ze er zijn. Doe je mee? Mag je de rest van het jaar weer gewoon lekker meelezen zonder commentaar achter te laten. Want dat waardeer ik ook zeer, dat er kennelijk mensen zijn die het leuk vinden om mijn stukjes te lezen en daar nog wel eens voor terugkomen.

(Maak ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik om me te verontschuldigen voor het feit dat hier op het moment zo weinig blogberichtjes van mij verschijnen. En dat ik niet meer elke dag trouw mijn rondje bij mijn medeblogsters maak of als ik al lees niet altijd meer reageer. Het is namelijk DRUK in huize Mammalien. Werktechnisch gezien, kindtechnisch gezien, trouwtechnisch gezien en dan kan ik er nog wel een paar verzinnen. Niet alleen de blogs versloffen, het huishouden ook een beetje. Helaas is ook een Mammalien niet in staat zich in twee of drie of liefst nog vier te splitsen.)

Voor ik weer heel snel verder ga met van alles en nog wat nog wel even de oproep: beste lezers, hoe heet je, waar kom je vandaan, hoeveel verdien je, houd je van slagroom, van sex of van macrameeën, heb je schaamhaar, hoofdluis of psoriasis? Wat vind je van deze site en wat wil je van mij weten? Laat het weten. Dank! Alleen je naam is natuurlijk ook goed :-)

woensdag 26 april 2017

Queenbees

Ik mocht laatst even een kijkje in een voor mij nog onbekende klas in een andere school nemen. Een juf was aan het praten, de kinderen, zo tussen de 7 en 9 jaar, zaten in meer of mindere mate op te letten. Een paar brave kindjes, een boefje, een jongetje dat achterstevoren ondersteboven zijn eigen ding aan het doen was. En de twee queensbees.

Ik had het al gehoord: er zitten twee meisjes die wat eh, de baas spelen. Proberen andere kinderen te domineren, de boel naar hun hand te zetten. Gezworen vriendinnen, natuurlijk. In ieder geval een front vormend naar de rest van de klas.

Ik zag ze direct zitten. Een gemaakt verveelde uitstraling, ze straalden uit dat ze zich ver boven de rest van de klas - en al helemaal de meisjes uit de klas - verheven voelden. Speurden wel goed om zich heen en hadden direct een oordeel klaar over wat andere kinderen wel of niet deden.

Gruwel.

Heel lang geleden, toen ik nog op de basisschool zat, bestonden dat soort meiden ook al. In mijn geval was C de ontbetwiste koningin, met S als hoofd-hofdames. F daarentegen was de wannabe queen en op zich moedig genoeg om tegen het gevestigde hof in te gaan. Helaas voor haar had het meestal niet het gewenste effect. Er was veel ruzie, geroddel, gekonkel. De meisjesapenrots. Er wordt meestal niet geslagen maar dat onderhuidse is misschien nog wel erger.

Ik werd daar in ieder geval helemaal niet vrolijk van. Ik had geen behoefte kampen te kiezen, geen behoefte de dominante te zijn (hou op zeg, laat mij lekker rustig mijn ding doen!), werd ook niet gepest. Wel trok ik het me enorm aan als er weer eens "gedoe" was. Buikpijn had ik er van, thuis. (Ik kan nog steeds heel slecht tegen een slechte sfeer, en ruzie ontloop ik.) Helaas was ik toen op één meisje na die er nog wel eens iets tegen probeerde kennelijk de enige die zich er wat van aantrok. De rest ging vrolijk door met elkaar het leven zuur maken. Wat een enorme opluchting toen ik naar het voortgezet mocht en daar de kinderen gewoon veel normaler met elkaar omgingen.

Een paar jaar later ging ik vakantiewerk doen. Koffie inschenken in het bejaardentehuis waar mijn oma zat. En dan zat de recreatieruimte vol met vrouwen - de mannelijke wederhelften leefden meestal niet zo lang - aan tafeltjes. Groepjes, zeg maar. Er werd niet gevochten, er werd niet gescholden. Maar geroddeld! Het verleden, de kleding maar vooral het gedrag van de ander werd nauwkeurig in de gaten gehouden, besproken en beoordeeld. Ik weet nog dat er een vrouw (met echtgenoot, dus hoog in status, maar ook dat wekt jaloezie op!) met een zwierige lange witte rok binnenkwam. De degelijke bloemenjurken gromden en gniffelden: "Het lijkt wel een bruidje! Op háár leeftijd... in het wit... tjonge. "

(En daar moet ik nu jaren later dus steeds aan denken als ik - op mijn leeftijd- in mijn half witte jurk voor de spiegel sta.)

En nu hoor ik dochter, groep 8. Die heeft er ook last van. Ik vertel haar dat het hopelijk in het voortgezet wat beter wordt, hopelijk komt ze wat meer meiden van haar eigen soort tegen.

Ik durf echter niet te voorspellen hoe het zal zijn als ze over een jaar of honderd in een clubje hoogbejaarde chagrijnige weduwen terechtkomt...

zondag 23 april 2017

Kinderfeestje: lekker zwemmen met zijn allen

En toen hadden we, naast de jarige, opeens 8 kinderen, in de leeftijd van 7 tot 14. Die oudste twee, die ken ik al meer dan 10 jaar, die zijn supermakkelijk en helpen goed mee de sfeer er in te houden en te zorgen voor de kleintjes. En de rest bleek ook eigenlijk heel gezellig. Thuis even uitrazen, beetje eten, cadeautjes doen, en toen naar het zwembad. 

Dat was natuurlijk top. Een groot zwembad, kinderen allemaal in het bezit van diploma's en konden zich goed redden. Hoewel de één wat beter zwom en het wat langer volhield dan de ander hadden wij als ouders niet het gevoel dat we ze voortdurend in het vizier hoefden te houden. Iedereen mocht dus vooral doen wat ie leuk vond: stroomversnelling, glijbaan, duikplank of golven, op pappa's nek zitten of stuivertjes opduiken van de bodem. 

Lekker ongedwongen en veel mogelijkheid om uit te razen, dat zijn wat mij betreft de beste kinderfeestjes, zeker voor onze jongens.  

De patat en/of tosti met ijsje achteraf viel natuurlijk ook in goede aarde, al lagen er al een paar van de jongere en/of minder ervaren zwemmers redelijk op apegapen. 

Eindconclusie: volgens mij was het een succes. Alle gastjes blij, er zijn geen kledingstukken of kinderen verloren (er was zelfs één sok over?!), en iedereen moe maar voldaan thuis afgeleverd. Jammer dat die ene jongen zo ontzettend veel en hard in mijn oor zat te tetteren op de terugweg. Volgende keer kofferbak in plaats van bijrijdersstoel.

De jarige zelf vond het ook heel gaaf, dat weet ik zeker. Had het hoogste woord, al vanaf de zwemles 's ochtends vroeg eerst nog, en van begin tot het einde feestje in de middag. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Tegen einde feestje maar vooral thuis op de bank en s' avonds in bed was het lontje kort, korter.. en kwamen de buikpijn en de keelpijn en de tranen en was hij echt verdrietig.

Het ís allemaal niet wat, voor ons ventje. Een week in de schijnwerpers staan, alle aandacht, alle hooggespannen verwachtingen, de stress rondom het (eigen!) feestje... het was misschien nét even te veel. Wilde zich helaas niet echt laten troosten. Gelukkig heeft een nachtje slapen hem goed gedaan. Net als de komende twee weken vrij dat zullen doen.

En ik? Niet dat ik de hoofdpersoon was, het was het feestje van jongste en die moest het - met zijn gastjes - naar de zin hebben, als ouder pas je je aan. Maar hé, dit is mijn blog, over mij, dus ik moet het toch even kwijt..

Blij was ik, met al die leuke kindjes die zo leuk met elkaar en zoon omgingen. Het vriendinnetje van jongste zoon - die ik stiekem wel veel op jongere versie van dochter vind lijken- had in dochter natuurlijk een enorm voorbeeld en grote vriendin gevonden ("willen jullie me adopteren?") en oudste deed ook leuk mee (in zijn nieuwe wel passende zwembroek haha). Mama blij. 

Tot ik - de meiden en de oudste waren aangekleed, ik dacht even "snel" te kunnen plassen voor ik man met de chaotische club kleine jongens in het kleedhok eventueel zou kunnen helpen - gigantisch onderuit gleed. "Even snel" en met blote voeten op een natte tegelvloer is natuurlijk vragen om ellende. Ik glipte, en vloekte, en viel met mijn volle (iets te volle) gewicht op mijn heup en schouder. En vloekte weer. Behalve dat mijn droge kleren nu weer nat waren had ik me echt wel flink pijn gedaan. Maar ik kon weer lopen en de linkerarm deed het nog, dus heb de anderen daar ter plekke maar niets verteld... 

Inmiddels is de heup is een grote blauwe bult geworden, de schouder deed erg pijn en was niet goed beweegbaar, maar een nachtje slapen heeft wonderen gedaan.





dinsdag 18 april 2017

De anti-climax van het grote mensen feest

"Hoe lang duurt het nog, hoe laat komen ze?" De jarige staat, zoals alle minderjarige jarigen voor hem 's ochtends al te springen. Ongeduld en spanning. Het huis is versierd, het ruikt naar vers gebakken appeltaart. "Nog 137 minuten, dan komen ze!", telt de kleine wijsneus af. Terwijl ik me druk loopt te maken met dweil en stofzuiger, weet hij niet meer wat te doen van ongeduld, behalve de klok in de gaten te houden.

Prijs de heer - gelukkig komt de eerste bezoeker ook écht klokslag twee uur, de vanaf tijd van het feest. En vrij snel erna volgen er nog een paar. Terwijl zoon de felicitaties en envelopjes in ontvangst neemt maak ik me druk over taart en koffie. Het is begonnen!

Een uur later. De grote mensen zitten bier te drinken en te kletsen. Man houdt zich bezig met de gasten, terwijl ik koek en zopie voorbereid en aanbied. Hel. Wat de kinderen betreft is al dat geklets niet alleen veel herrie maar vooral saai. Af en toe probeert iemand ze aandacht te geven. Van die vragen waar ze niet op zit te wachten ("hoe gaat het op school?") tot iemand die grappig wil zijn en het toch al wat gespannen verjaardagskind aan zijn voeten omhoog trekt. Dat lijkt even leuk,maar al snel loopt het uit de hand. Hij kiest eieren voor zijn geld en vlucht, samen met broer en zus, naar boven. Eerst nog naar een computerspelletje wat ze met zijn drie kunnen doen, maar al gauw zit ieder voor zich op zijn eigen kamer zijn eigen ding te doen en de tijd uit te zitten. We missen heel erg bezoekertjes van hun eigen leeftijd.

Weer een uur later. Dochter en jongste zijn uitgespeeld, komen beneden wat chips eten, hangen wat. Gelukkig hebben ze inmiddels geleerd niet meer hardop te vragen "wanneer het bezoek nu eindelijk weggaat".

Zes uur, iedereen is vertrokken, ik ruim af en op. De kinderen hebben honger. Ik serveer wat opgewarmde magnetronpannenkoeken en neem zelf een kop soep. Papa gaapt vanaf de bank dat hij genoeg bier en hapjes op heeft.

's Avonds in bed spreek ik een en ander na met de jarige. Hij vond het maar saai, vandaag. Saai is wel een buzz-woord, deze dagen, maar echt ongelijk kan ik hem niet geven. Een grote-mensen-feest blijft toch vooral een feestje waar de familie en vrienden van je ouders met elkaar gaan zitten kletsen en waarbij jij pootjes moet geven en opzitten voor mensen waarvan je soms niet eens weet hoe ze heten omdat je ze alleen op verjaardagen ziet.  

En dat is ook niet erg en hoort er af en toe bij, maar kan toch eigenlijk niet de bedoeling van je eigen verjaardag zijn?

Misschien volgende keer toch maar iets anders organiseren.

maandag 10 april 2017

Een minder geslaagd stranddagje

Verdorie! Technische problemen op de commerciële websites, inkomsten dalen enorm. Werk aan de winkel dus. Ook in het weekend.

Om de jongste twee kinderen toch even uit te laten met het mooi weer had Pappalien bedacht dat we naar Scheveningen konden. (Oudste kon niet mee wegens Heel Veel huiswerk.. )
Even lunchen, even pootjebaden en wandelen en dan weer terug was het idee. Nou ben ik dol op strand, maar het was wat slecht getimed... want de rest van Nederland (en Duitsland en weet ik waar nog meer) had geloof ik het zelfde idee.

We hebben zeker een half uur in Den Haag in de file gestaan. Wat een heksenketel daar zeg. Veel te veel auto's, scooters, getoeter en stank. Daarbij was natuurlijk ook de airco in man's auto (hij fiets voornamelijk dus had geen idee) aan een beurt toe. Wel een hele irritante piep maar geen koude lucht. Zodat de eerste lekkere lenteachtige dag van het jaar gelijk een hele warme werd.

Eenmaal aangekomen moest er direct geluncht worden, de kinderen zagen nogal witjes. De Mac, vond Pappalien, en de kinderen haalden opgelucht adem. Ik was al blij met een wc (natuurlijk was er geen IN de Mac dus moest ik bedelen in een tentje verderop...) Ik heb weinig gegeten, want behalve dat ik aan de lijn ben vind ik Mac eten echt niet lekker meer.

Het pootje baden was leuk. Koud, dat wel. Maar de zee is altijd tof, toch? Wat mij en jongste betrof duurde het te kort. Maar hé, in gezelschap moet je compromissen sluiten. Dus trokken we verder, door het zand, langs de ijswinkel (ik doe nog steeds aan de lijn, dus ik deed weer niet mee). En na de ijswinkel moest er weer gedronken worden. Aan het strand dan, eiste ik, een leuke strandtent.

Een vrije plek vinden was lastig, maar we hadden uiteindelijk een loungebankje te pakken. In de vervelendste tent die er staat volgens mij. Maar dat begreep ik pas toen we eenmaal geïnstalleerd waren. O o Gerso, overal om ons heen. Ik heb weer een hoop geleerd over uiterlijkheden en hoe je je zelf nog lelijker kunt maken door te verven en in te spuiten. Irritante muziek ook, ongeïnteresseerd niet ingewerkt personeel, 20 euro voor 5 niet heel bijzondere drankjes waar we een half uur op hebben moeten wachten terwijl jongste zoon dorst had en zich enorm aan het vervelen was (en ons dus ook)...

Ik had het een beetje gehad en wilde vooral terug naar mijn donkere koele werkplek. Volgende stranduitje beter, hoop ik.

vrijdag 7 april 2017

Hoe scholen communiceren

Dochter is geplaatst op de school van haar eerste keuze. Hoera!

Vroeger was dat niets om over naar huis te schrijven. Je schreef je gewoon in op de school die het dichtst in de buurt lag. Geen open dagen, geen keuze stress, en al helemaal geen lotingen. Maar dat terzijde.

Ik had geen loting verwacht, overigens, dus ben dan ook niet actief op zoek naar informatie gegaan. Ik werd compleet verrast door een berichtje van de school zelf op mijn facebook. Ze konden tot hun vreugde alle leerlingen die zich ingeschreven hadden plaatsen (al moest er wel wat ruimte bij worden gemaakt).  

Behalve dat ik het fijn vindt dat dochter gewoon de school van haar eerste keus mag doen was ik ook heel blij met de berichtgeving zelf. Deze middelbare school heeft kennelijk wél door hoe te communiceren. Ik heb nog even gekeken op de site van oudstes school of daar iets bekend werd gemaakt over al dan niet loten, maar ik kon er niets vinden... Waarschijnlijk volgt volgende week de brief aan alleen hoogst nodig te informeren personen volgende week, in kleitablet met postduif.
Het is niet zozeer onwil, maar meer gebrek aan organisatie en structuur, en in de digitale wereld zijn ze ook geen koploper ben ik bang.   

Ik snap ook wel, een school voor voortgezet onderwijs is anders dan een basisschool. Op de basisschool van dochter is het simpel. Je komt je kind een paar keer per week brengen, en ziet dan de juf. Is er iets te melden doet zij of doe jij dat even kort. Is er meer nodig maak je een afspraak, waarbij beide partijen naar elkaar luisteren. Los van gewone ouderavonden en rapportgesprekken hebben ze allemaal mail die gelezen en beantwoord wordt, en schoolbreed is er een juf die alle leuke weetjes op facebook en twitter zet. Directie kan haar verhaal elke week in de nieuwsbrief kwijt. Top!

Dus verwend als we waren verwachtte ik ook zoiets bij school van jongste. Helaas. Er is wel iets sociaal media-achtigs waar je nog wel eens een leuke foto van de paasversiering of een uitje ziet, maar échte heldere eerlijke transparante communicatie? De schoolleiding niet, de juf niet. Waar de een vooral liever niets zegt uit politiek oogpunt heeft de ander gewoon geen idee. Ik heb maandenlang in het duister getast over wat zoon nu precies dééd daar, qua leerwerk. Of hij op zijn plek zat, op die nieuwe school. Ik moest het doen met wat zoon vertelde ("het is saaaaai" en "medeleerling P. zegt dat ik de domste van de klas ben!"). 
Inmiddels staan er een paar invaljuffen die me in ieder geval wel gewoon informeren over hoe zoon het doet in de klas. Met één of twee zinnen zo tussen neus en lippen houden ze me op de hoogte. ("Hij pikt alles zó snel op, hij hoort en ziet alles en is de snelste van allemaal en dat is een groot verschil met medeleerling P.  Het komt er alleen niet altijd uit, maar daar gaan we mee aan het werk..") 

Hoe is het met de communicatie bij jullie op school?

vrijdag 31 maart 2017

Het zinkende schip, vervolg soap in ik weet niet hoeveel delen nog

Het bestuur heeft gesproken. Directie en een paar bestuursleden in pak nodigden alle ouders op hoofdlocatie uit. Onderwerp: het verleden, wat ze nu al hebben gedaan om het zinken wat tegen te gaan en vooral De Toekomst van Het Zinkende Schip

Wat als De Oplossing werd gepresenteerd bleek nogal karig: we verhuizen. Onze locatie wordt opgedoekt, we mogen met de resterende twee groepen 4 kilometer verderop bij de hoofdlocatie in. Want dan is het makkelijker voor de juffen samenwerken, inval eenvoudig te regelen en kennelijk is er dan volgend jaar wel in ieder geval voor een groot deel wat beter gekwalificeerd personeel.  

Dus in plaats van dat het personeel af en toe heen en weer rijdt of belt, moeten de kinderen nu op hun kleine fietsjes heel ver rijden. Wisselen van BSO, ouders die opeens in spagaat komen omdat ze ook andere kinderen op andere scholen hebben. Het zou me niet verbazen als er aan het einde van het jaar van de overgebleven 11 in onze klas er nog eens 5 vertrekken. 

Dat viel niet goed. En niet alleen de praktische problemen, maar de manier waarop deze Oplossing wordt gepresenteerd. De arrogantie. Ja, het is mis gegaan, maar we gaan het (weer) opnieuw proberen. Geen excuses, geen inspraak. 

Via via hoorden we allemaal beroerde verhalen. De school zou zelf handtekeningen van ouders gezet hebben op belangrijke documenten. Enquettes uitgestuurd onder het mom van een werkstuk van studenten. Het vertrouwen is behoorlijk weg en nog lang niet terug.

Thuis in bed bedachten wij ouders dat "opnieuw beginnen" dan net zo goed opnieuw beginnen op een andere school kan zijn. Een waar we wel vertrouwen in hebben, eentje die zelf niet opnieuw hoeft te beginnen maar al jaren goed onderwijs levert. Welke alternatieven zijn er eigenlijk en wat vinden we belangrijk? 

Eerst maar eens aan de betrokkene zelf vragen. Maar zoon was kort: hij wil blijven. En alles wat voorheen stom was op school is nu toch wel oke. En deze school is fijner dan de vorige. En vooral, de kinderen (die en die en die) zijn zo lief.

Ik weet het even niet meer. Al ben ik bang dat die en die en die straks wel allemaal weg zijn.

maandag 27 maart 2017

Karamel en zeezout

Leuk he, zomertijd. Ik vind er helemaal niets aan. De wekker gaat gewoon té vroeg 's ochtends. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. En daar wordt niemand vrolijk van.

Daarbij, het is de laatste paar dagen weer enorm bal: ik kan niet slapen. Ik schrik om een uur of twee wakker en val serieus pas na een uur of drie soms vier weer in slaap. Behalve draaien en piekeren in bed besluit ik dan ook nog wel eens om op te staan en fijn wat (ik denk altijd) briljante ideeën in een kladblokje te schrijven of soms beneden op de tablet wat te gaan surfen. Om op nóg briljantere ideeën te komen. Die ik vervolgens opschrijf om de dag er op uit te gaan voeren,

Alleen komt daar dan niet altijd veel van terecht, al was het maar vanwege het slaaptekort...

Vannacht bedacht ik me onder meer dat ik een hele nieuwe blog moet gaan maken. De titel: "Karamel en Zeezout". Het past echt perfect bij me. De vla, de macarons, de chocola ook vooral. Alles smaakt lekkerder met Karamel en Zeezout smaak.

Waar de blog over gaat, ik heb werkelijk geen idee. Misschien moet ik daar vannacht nog eens over gaan piekeren.

woensdag 22 maart 2017

Vorige week had hij nog maat 134... of zo iets

En weer een mijlpaal. Voor de eerste keer heb ik een kledingstuk voor mijn zoon besteld in een herenmaat. Maatje XS bleek zelfs te klein, we gaan direct maar door naar de maat S.

Super fijn dat hij lekker aan het groeien is geslagen, dat het gewoon heel goed met hem gaat op alle gebieden. Maar toch moet ik er wel een beetje van zuchten.

Mijn kleine baby heeft een herenmaat...


maandag 20 maart 2017

Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

maandag 13 maart 2017

Afvallen met 5:2

Al een paar maanden ben ik bezig met het "afvalprogramma" op de sportschool. Maar helaas levert dat nog niet genoeg op qua gewichtsverlies. Het probleem zit hem vooral in het eten, ben ik bang. De diëtiste van het programma draait het standaard verhaaltje af doet haar best, maar haar tips zijn niet nieuw. Alleen een schema meegeven en dan verwachten dat ik verder leef op rijstewafels en cherrytomaatjes tussen die ene boterham en die bak sla door, dat gaat natuurlijk niet lang goed. Op een bepaald moment ga ik de fout in omdat iemand met een pak punselies voor mijn neus zwaait, en als de beer los is dan gaat hij meestal goed los en snaai ik de rest van de dag wat ik snaaien kan.

En toen kwam ik toevallig het tv programma dieet op maat tegen waarin het "vastendieet" of het "5:2 dieet" werd besproken. Bekijk ook vooral de documentaire waarin Michael Mosley uitlegt waarom (een beetje) vasten zo goed voor je lijf is. Het idee van het 5:2 dieet is dat je 2 dagen per week bijna niets eet, slechts 500 calorieën. De rest van de week mag je eten wat je wilt.

Het is bijzonder simpel, en dat trekt me wel. Niet de hele dag calorieën tellen, niet dag in dag uit letten op wat je eet. Geen lijst met verboden voedingsmiddelen. Als je een dag vast, dan eet je gewoon (bijna) niets. En anders wel. Dat kan ik! In het verleden bewezen.

Ik ben inmiddels twee weken bezig. Een dag niet eten is helemaal niet zo moeilijk als het lijkt. Mijn ervaring is echt dat hoe minder ik 's ochtends eet hoe makkelijker ik het vind om de uren erna niet te eten. En hoe meer ik me er op instel dat ik niet eet (en dus ook niets hoeft te kopen of te klaar te maken) hoe simpeler het is. Een fijne bijkomstigheid is dat ik opeens héél veel tijd overhoud...

Ik kies elke week twee dagen waarop dat het makkelijkst is, meestal de maandag en de donderdag. Dagen waarop ik een groot deel van de dag zo min mogelijk kinderen om me heen heb die ik vermaken en voederen moet, dagen waarop de agenda lekker vol staat met bureauwerk of ander soort afleiding. Waarop er niet gesport hoeft te worden en er geen feestelijkheden zijn natuurlijk. Naar het theater en dan na afloop mineraalwater met een wortel, dat vind ik zo'n domper...

Aan het einde van de dag krijg ik nog wel vaak hoofdpijn of voel me wat licht in mijn hoofd. Dat zal voor een groot deel wel het vochttekort zijn, want ik vergeet dan vaak ook te drinken. En hoewel ik meestal einde middag wel iets eet heb ik dan later op de avond als ik op de bank plof vaak best wel trek. Gelukkig mag ik dan naar bed met het idee dat er de volgende dag weer gewoon een bak yoghurt met banaan op me staat te wachten.

Want natuurlijk let ik in die andere dagen ook wel een beetje op, begin ik niet direct met chocoladecruesli en vermijd ik lunches die bestaan uit saucijzenbroodjes. Ik kies zoveel mogelijk gezond, maar ga niet mierenneuken over die laatste calorie boterhambeleg. Uit eten of een gebakje op een verjaardag moet gewoon kunnen. Zonder me schuldig te voelen. En dat is ook wel eens lekker.

Iemand ervaringen met dit dieet? 

vrijdag 10 maart 2017

De jurk

Over een paar maanden ben ik dan als alles goed gaat de bruid. Tijd om eens over kleding na te denken. Wat doet een echte bruid aan? Volgens dochter een échte bruidsjurk. Natúúrlijk helemaal wit of wittig (ivoor), met zo veel mogelijk prinsesseneffect. Volgens mijn 88 jarige moeder kan het écht niet om als samenwonende vrouw in het wit te trouwen. Ik zelf heb ook zo mijn bedenkingen over de "echte" trouwjurk. Maar daar had ik al een beetje over geschreven.

En toch, om wat ideeën op te doen, een en ander uit te sluiten en gewoon samen een leuke ochtend te hebben, togen dochter en ik dan toch naar die ene bruidswinkel waar ze naar eigen zeggen "geen tuttige en niet overdreven dure jurken" verkopen. "We kopen niks!", siste ik dochter nog toe toen we bij de deur waren. Maar toen zag ik dit bordje hangen...

Dit bordje op de deur maakte me nog wat zenuwachtiger...
Ik moet zeggen, een hele belevenis was het. We liepen strak na openingstijd de nog lege winkel in, en kregen dus direct een medewerkster aan onze broek. Wat op zich wel handig is, want zomaar even rondsnuffelen is al lastig: je ziet door de bomen het bos niet meer. En een jurk aanpassen, daar komt nog meer bij kijken.

Ik werd in een hokje geduwd en kreeg de opdracht strapless bruidsbh en bruidsschoenen van de zaak aan te doen en in ondergoed te wachten tot de medewerkster me kwam helpen met het aantrekken van De Jurk(en). Ik ben helemaal niet preuts, maar vond het toch wat ongemakkelijk. Half naakt met een vreemde vrouw in een hokje die je in meters tule en kant hijst, hier wat trekt en daar wat duwt en nog wat spelden in je prikt om alles helemaal netjes aan te laten sluiten.

Keer op keer werd ik, als alles op zijn plaats zat, het hokje uitgestuurd met een luid "Daar ga je dan!" Om in de enorme spiegel te zien hoe geweldig het me stond, en vooral ook me te laten bewonderen door het - in mijn geval slechts éénkoppige en minderjarige - publiek. Dochter keek haar ogen uit, maakte veel foto's voor papa thuis later en samen hebben we lekker gegniffeld over mama in een heuse trouwjurk.

Het was al met al een leuk uitje. En nuttig. Sommige jurken daar zijn echt best wel heel mooi hoor, vooral als je superslank en 20 jaar bent, zoals het meisje in het hokje naast me. Zelfs ik heb toch ook iets leuks gevonden. Niet de meest bruidige van allemaal maar toch best erg bruidig en best erg duur. Dus in plaats van een jurk heb ik vooral het nuttige advies mee naar huis genomen over welk model jurk mij mooi staat en hoe ik er op mijn voordeligst uit zie.

Na uren gesurf, wat gebestel en vooral veel teruggestuur op internet (ik kan hier een hele rij winkels opnoemen waar je NIET moet zijn) ben ik wel een flinke stap verder. Ik weet ongeveer wat ik wil en de aanstaande heeft ook zijn goedkeuring gegeven aan soort, type en model. Voor de rest van de wereld houd ik het nog een klein beetje geheim.

Nu nog even goed inschatten hoeveel kilo ik over vijf maanden kwijt ben en welke maat ik dan heb...

dinsdag 7 maart 2017

En toen had ik alleen het hoesje nog...

Pats! Daar lag mijn oude iPhone 4S op de tegels van de wc. Eerder gooi- en smijtwerk had hij overleefd, maar dit keer was het beeldscherm echt in honderdduizend scherven uiteen gevallen.

Het was even balen, natuurlijk, maar toch ook weer nét dat zetje dat ik nodig had om een nieuwe telefoon aan te willen schaffen. Een modernere, met het nieuwste besturingssysteem, met veel betere camera, maar vooral ook een veel groter scherm! Een 6 plus dus, want zonder leesbril wordt het steeds lastiger. Ik stuur regelmatig een hele verkeerde emoticon mee met mijn whatsappjes, omdat ik echt niet meer zie of zo'n geel bolletje nou lacht of boos kijkt...  Bovendien was het al nooit helemaal het ideale apparaat om bijvoorbeeld een website te bekijken. Groot dus, moest het worden.

Mijn mooie nieuwe giraf hoesje!
Stuur Pappalien om een boodschap het internet op, en hij vindt het. Een 6plus, refurbished, 1 jaar garantie, zacht prijsje. Ik heb alvast een mooi hoesje (bij onze hofleverancier caseable.com) laten maken. Een paar dagen later was hij in huis. Zag er prima uit. Sim en al mijn gegevens netjes overgezet. Klaar. Blij.

Maar niet voor lang. Na een dagje begon het op te vallen dat het ding niet altijd deed wat ik wilde maar zelf de controle overnam. Zo kreeg ik halverwege een door mij te versturen tekstberichtje opeens de letters niet meer ingetypt. Ging het ding uit eigen beweging apps openen en verbood het kreng me uiteindelijk gewoon in te loggen. Aan-uit-aan-uit, en hé, daar deed ie het weer. Even.

Omdat dit toch niet helemaal was wat ik me voor had gesteld sturen we hem dus maar terug om om te ruilen voor een werkend exemplaar. Maar wat te beginnen zonder mobiel, anno 2017?
De oude (met inmiddels hersteld scherm) was nog nét niet verkocht. Helaas bleek het terugzetten van sim en data van nieuw naar oud niet zo simpel. Met veel pijn en moeite is het gelukt, en heb ik de backup uit 2015 terug. Zodat mijn meest recente whatsappje gaat over het bedenken van een cadeau voor een verjaardag die al twee jaar terug is geweest. En, nog fijner, ik nieuwe telefoonnummers van de afgelopen twee jaar handmatig heb moeten invoeren.

Maar het werkt weer. Mijn nieuwe hoes ligt werkloos te wachten tot hopelijk zeer binnenkort een wel werkende 6plus komt...

donderdag 2 maart 2017

Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

woensdag 1 maart 2017

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)
NS forum
Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

dinsdag 21 februari 2017

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

vrijdag 17 februari 2017

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Afbeeldingsresultaat voor macarons toren
Pinterest
Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...
Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

woensdag 15 februari 2017

Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. En je hebt denk ik wel gelijk ook.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

dinsdag 14 februari 2017

Televisieavondje voor de tv

Gezellig samen met je ouders, je brusjes en bij voorkeur een zak chips op de bank naar de tv kijken op een tijd dat je normaal door de weeks al op bed ligt. Heerlijk toch? In mijn tijd waren dat vooral quizen geloof ik: Fred Oster en Mies Bouman (de hoofdrol), Ted de Braak met de 1-2-3 show.. Ron Brandsteders Honeymoonquiz en later Linda de Mol met Loveletters.
(Zucht. Dat het ooit nog goed met mijn smaak gekomen is, als ik dat zo lees...)

Tegenwoordig zitten we met onze eigen twee oudste kinderen op vrijdagavond naar The Voice op Holland te kijken en op zaterdagavond naar Wie is De Mol. 

En dat is wel heel erg gezellig. Sommige programma's zijn gewoon alleen maar leuk omdat je er met zijn allen naar kijkt. WK voetbal bijvoorbeeld. De cupcake cup vinden dochter en ik wel leuk, maar daar gaan de mannen in dit huis niet echt voor zitten. Naar De Mol zouden man en ik alleen ook wel kijken, maar naar The Voice niet. Tenminste niet de volle twee uur. 

Maar zo met zijn allen is dat natuurlijk wel heel erg leuk. Zak chips of popcorn erbij, iets lekkers te drinken, dekentje als het koud is en lekker tegen elkaar aan kruipen. En dan maar commentaar leveren ("wat is die Waylon een irritante lul"), de voors en tegens van kandidaten bespreken, of heel hard sssssst roepen als je eens wat van de tv wilt horen. 

Het leukste vind ik als broer en zus samen gaan dollen. Ik kan er uren naar kijken. Ze kunnen goed met elkaar opschieten, maar op de een of andere manier komt het er niet zo vaak meer van dat ze ook echt samen iets doen. Andere scholen, meer huiswerk, eigen hobbies. Zo'n avondje samen is dan goud waard. 

"Mama," verzuchtte dochter laatst, "ik vind het helemaal niet leuk, die halve finale bij de The Voice".  Het bleek niet zo heel veel met de halve finale zelf te maken te hebben maar meer met het feit dat het dan bijna afgelopen was. Gelukkig werd er direct in de reclame een oplossing bedacht. The Voice Kids begint weer. "Gaan we daar ook naar kijken, pleeeeaassse?" Tuurlijk. Gezellig.

zaterdag 11 februari 2017

Wit

Het sneeuwt! En sterker nog, het blijft liggen. Leuk voor de kinderen, straks. Maar nu vooral ook leuk voor mij. Ik kijk naar buiten en geniet. Het is heerlijk stil op straat, de sneeuw is wit en fris. Het licht dat door de ruiten (waar ik lekker warm bovenop de verwarming sta) naar binnen valt is extra mooi.

Soms zou ik willen dat ik goed kon fotograferen. Maar gewoon live en zeer mindful genieten van het moment heeft ook wat.

Ben benieuwd of ik het zo nog zo leuk vind als ik er met mijn dunne laarsjes door moet.

donderdag 9 februari 2017

Pijn aan mijn hart

Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens eikels  van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.

Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar nog sociaal nog niet echt heel slim. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste van school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap tegen een boom aan. Maar laat dit jongetje met rust met dit soort hele flauwe geintjes.

"Kom eens hier, we willen wat laten zien" en dan als hij dichtbij genoeg is een schop geven was het vorige keer. Of, zoals gisteren: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen", om dan vervolgens, als hij de step van school aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht". Zodat hij met lege handen staat. En pas later doorheeft dat hij gewoon genaaid is.

Wat zijn reactie was? Onduidelijk. Hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.

Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....

Hoe langer ik er over nadenk hoe laaiender ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, maar of dat de oplossing is geloof ik ook niet. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.

Ik raad mijn ventje aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.

donderdag 2 februari 2017

Ik ben er nog

Gij zult elke dag een blog schrijven. Maar ja, soms komt het er niet van. Soms is er geen inspiratie, soms te veel maar is het uiteindelijk toch niet om te publiceren. De afgelopen week was hectisch. Werk, bruiloft, ziekte, familie, kinderen. Alles en niks. Sorry, lieve lezers. Het was even stil hier. 

En ik heb ook elders niets gelezen. Als ik dan weer eens achter de pc zit met wat tijd voel ik me soort van verplicht om te zien wat ik in de tussentijd gemist heb. Net als op facebook en instagram. Beetje onnodig, ik weet het. Maar vast herkenbaar(?)

De bruiloft dus, om het daar maar even bij te houden. Net als bij de babynamen doe ik een soort beschikbaarheids/marktonderzoek. Snuffel eens hier, kijk eens daar, brainstorm wat en zoek dingen uit. Wat veel tijd kost maar leuk is. De enorme lijst met mogelijke opties wordt dan in een paar minuten door Pappalien gescand en voor het merendeel doorgestreept. De paar overblijvers worden nader onderzocht en mijn brainflodders worden netjes in excel uitgewerkt. 

En van het weekend gaan we op twee locaties kijken en praten. Ben benieuwd! 

dinsdag 24 januari 2017

Heugelijk nieuws

We vonden het niet zo belangrijk. Hielden/houden wel van elkaar en willen graag de rest van ons leven samen blijven. Maar zo'n bruiloft? We wisten niet hoe, met wie, waar. Af en toe brainstormden we wat maar helemaal precies wisten we het niet en dan was er altijd wel weer iets anders dat onze aandacht nodig had.
Dochter probeerde vorig jaar de druk al
iets op te voeren met deze mooie tekening... .
En voor je het weet heb je een koophuis, drie kinderen, en nog veel meer nichtjes en neefjes dan 20 jaar geleden, en ken je elkaar al meer dan 20 jaar... Het middelste kind, een meisje, vindt bovendien dat het er bij hoort, trouwen. En dat het leuk is. Mooi aankleden, mooie haartjes en make-up, véél gasten, een leuk feest ("maar dan niet de hele tijd gaan zitten praten en drinken, dat is sáái!") 
En ja, ze heeft gelijk. Het moet er maar eens van komen. Wij hebben er zin in! Dit jaar gaat het gebeuren:

We gaan trouwen!!


En dan is de grote vraag. Wanneer? Met wie? Waar? Hoe val ik snel 10 kilo af? Wat moet het kosten? En vooral, hoe leg ik aan dochter uit dat haar moeder nu echt niet meer in een maagdelijke witte trouwjurk met de prijs van een feestavond voor alle gasten rond gaat paraderen?  

Die jurk, daar komen we wel uit. Ook die van haar. En onze haartjes worden vast ook mooi gedaan. Het wanneer is ook redelijk duidelijk. Mijn aanstaande (Pappalien, voor intimi), wil lékker weer hebben. Zomer dus, in Nederland. Hopelijk valt het dit jaar goed uit. Nu even kijken dat het niet binnen in de toetsperiode van oudste valt, of in de eerste periode dat dochter net haar brugklasdebuut maakt. 

Hoe? Niet te traditioneel. Dat weten we al 20 jaar. En niet al te duur.

Waar? Buiten! Loungen, hangen, borrelen. In de schaduw van een boom, of aan het water. 's Avonds bij een vuurtje. Dat lijkt me wel wat. Op een plek waar zowel de kinderen lekker kunnen rennen en gillen en doen maar ook waar de hier en daar al flink krakkemikkig wordende familieleden rustig op een stevige stoel kunnen zitten en niet al te ver hoeven te lopen vanaf een ruime parkeerplaats. 

Een bruiloft zonder stress, dus. Voor niemand, en zeker niet voor onszelf.  Je begrijpt, we zijn de afgelopen weel al compleet in de stress geraakt omdat we snel moeten beslissen maar nog volop zoekende zijn...  

vrijdag 20 januari 2017

Taxibedrijf

Stel, je staat in de file en je kunt je kind niet op tijd van school halen. Of je moet opeens naar een vergadering en zoekt nog oppas voor die middag. Of je kind moet naar de sportdag, het regent, en jij hebt geen auto. Wie bel je dan?

Juist. Mij. Ik ben namelijk de beroerdste niet. Help graag. En daar hoeft in principe niets tegenover te staan.

Maar soms lijkt het allemaal net even té makkelijk te gaan en zou ik bijna het idee krijgen dat achter mijn telefoonnummer "gekkie Henkie" geschreven staat.

Zo waren er vroeger vriendjes van school die wel áltijd bij ons speelden maar onze kinderen maar zelden bij hen. Op de één of andere manier kwam dat nooit uit. Met vaak als argument ben-wel-thuis-maar-moet-werken of andere-niets-tegen-in-te-brengen-reden gebracht, maar vooral te vertalen in: ik heb er zelf nu even niet zo'n zin in. Niet in rommel of in herrie, niet in oppassen, niet in kinderen, ook niet in die van mezelf... dus als jij daar nou voor zorgt kan ik zelf mijn middagslaapje doen en me ongestoord aan mijn hobby wijden zonder afgeleid te worden... 

Ook ben ik vaak enorm populair als er kinderen een lift nodig hebben. Kinderfeestje? Daar appt moeder X al. Of wij haar kind ook even mee kunnen nemen - we rijden tenslotte toch en er past er vast nog wel een bij? Oja, en of ik dan ook gelijk kind Y kan meenemen.

Natuurlijk is het geen bezwaar om een kind mee te nemen of er een stukje voor om te rijden. Ik vind het ook fijn een sociaal netwerk te hebben. Als ik eens niet kan, dat iemand anders mijn kind meeneemt? Er is een aantal ouders waar je prima mee samen kunt werken. Ik breng, zij halen, of omgekeerd. Mensen waar je altijd terecht kunt, die eerlijk zeggen wat wel en niet kan. Maar er is ook een groep die het allemaal wel heel makkelijk vindt. Zodat meestal ik of Pappalien met hongerige maag na afloop van zo'n kinderfeestje nog wat rondjes extra rijden om allerlei kinderen thuis af te zetten - waar hun ouders dan meestal alvast lekker aan het koken zijn.

Nou vind ik het allemaal niet zo erg. Maar als al die hard werkende ouders die helemaal geen tijd hebben voor hun eigen kroost ons nou eens een kleine blijk van waardering zouden geven? In harde valuta? Dan ben ik bereid mijn citybugje in te ruilen voor een gloednieuwe, ruime luxe donkergekleurde auto met heel veel ruimte op de leren achterbank. Doe ik er ook nog wel een geluidsdicht schotje bij, tussen bestuurder en achterbank.

woensdag 18 januari 2017

De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

dinsdag 17 januari 2017

Hoe noem je je kind?

De naam die onze kinderen zouden gaan krijgen hebben we in de zwangerschappen bepaald. Meestal kwam ik dan, ergens na de derde maand als het allemaal wel goed leek te gaan met een voorzichtige suggestie naar Pappalien. "Wat denk je van ... als het een meisje wordt?"  Waarna we maandenlang brainstormden en discussies voerden natuurlijk. Ik vond Morris geweldig voor nummer drie, dat vond Pappalien stom. Hij wilde Per. Drie maal raden wat ik daarvan vond.

We hadden wat eisen. Liefst Nederlands, of goed uit te spreken door Nederlanders. Een beetje betekenis is leuk. Geen associaties met (nare) collega's, niet te veel voorkomend, en niet te veel lijkend op kinderen/familie in de directe omgeving want dat is niet praktisch. Niet te ouderwets, geen modenaam, niet te raar. Zo'n naam waar je direct al een gek rijmpje op weet is het ook niet (Dit stukje van de Vliegende Panters (klik) vond ik dan ook briljant :-)

Uiteindelijk had ik een lijst van 10 namen, man één of twee. De enige meisjesnaam die we allebei direct leuk vonden is het geworden. Dan wel niet voor oudste, dat bleek een jongen te zijn. De tweede keer was het wel toepasbaar. De reservenaam die we voor haar hadden als ze per ongeluk tóch niet goed gekeken hadden op de echo is naar nummer drie gegaan. Bij nummer drie hadden we geen inspiratie voor een meisjesnaam. En toen de eerste echo gelijk zo'n duidelijk beeld van zijn mannelijkheid toonde hebben we er ook niet verder over nagedacht.

Nu zijn die namen al jaren in gebruik, en kun je je bijna niet meer voorstellen dat ze anders heten dan dat ze heten. Soms denk ik nog wel eens aan al die namen die het niet geworden zijn. En dan ben ik toch wel blij dat het geen Per is geworden, of Thor. Geen Loki of de zoveelste Noah of Julia(*)

(*) allemaal overwogen, maar hoewel te apart niet leuk is is te veel voorkomen ook weer niet handig...

maandag 16 januari 2017

Blue Monday? Geen idee

Is het vandaag Blue Monday, las ik net? Het zal wel, ik doe kennelijk weer niet mee met de massa. Vandaag is een prima dag. Zelfs al schijnt de zon niet en ben ik in die beruchte periode van de maand.

Het lijkt de laatste tijd toch wel of mijn humeur vooral beïnvloedt wordt door de hormonen die van het ene moment op het andere opeens opspelen en mij veranderen in een sombere trut die niks wil en alles van de negatieve kant bekijkt. Externe factoren, de kleine dagelijkse ergernisjes of juist leuke dingetjes spelen maar een ondergeschikte rol. Als ik in "zo'n bui" zit is niks goed. Bah! Wat een hekel heb ik daar aan. Het zal toch niks met dat grote boze overgangsgedoe te maken hebben?

Maar zoals gezegd, vandaag geen probleem. Alles oké. En dan geniet ik ook nog van de kleine fijne dingen die me zomaar gebeuren.

Oudste zoon die vanochtend vroeg vrolijk en op tijd beneden kwam, gaf zelfs toe dat "school niet zo erg is, hoor mama, en ik heb ook nog gym!"  Fijn.

De tandarts vond geen gaatjes en schijn ik ook één van die mensen te zijn waarbij het tandsteen maar nauwelijks vat lijkt te krijgen op de tanden. De parkeerwachter vond het niet nodig om een bon uit te delen, ook al had ik niet betaald. (Of wellicht had hij wél last van Blue Monday en lag hij met een fles drank in een donker hoekje in plaats van te patrouilleren langs de straat)

En straks mag ik ook nog even naar de masseur en krijg ik de behandeling voor 50% vanwege een verjaardagskorting. Top, toch?

Dat mijn bankrekening diep donkerrood staat, er flink nagedacht moet worden over het verdienen van meer geld, dat het huis een grote puinhoop is die opgeruimd en schoongemaakt dient te worden, ach... komt allemaal goed. Vanmiddag. Of anders morgen.


vrijdag 6 januari 2017

Weg met die donkere dagen, tijd voor actie

De donkere dagen van het jaar, ik heb er niks mee. Donker, dat is 's nachts leuk. En 's avonds, uitgekleed en uitgeteld op de bank. Maar een dag waarop de zon meer onder is dan op, en in die tijd dat hij op zou moeten zijn nog volledig onzichtbaar door mist of sombere wolken? Daar word ik niet vrolijk van.

Waar ik ook niet al te vrolijk van word is niets doen. Even is dat leuk, maar twee weken lang? Dus pakte ik mezelf bij de kladden: ik moet in actie komen. Op allerlei gebieden. Te beginnen met wat beweging.

De omstandigheden zaten mee. De man bleek wat ziekig en bleef thuis op de kinderen passen. Het frisse vriesweer voelde heerlijk aan mijn ietwat oververhitte hoofd (zou dat nou de overgang zijn, die temperatuur?). Om acht uur zat ik op de sportschool op mijn roeiapparaat met op de oortjes van mijn telefoon een vers gedownloade cursus Spaans van de BBC (in het Engels).

Spaans had overigens net zo goed Deens kunnen zijn, of een andere cursus dan een taal. Dit kwam ik tegen en leek leuk. Lijf in beweging, hersens in beweging. Leren is leuk, en bovendien leidt het me net even wat beter af dan een muziekje, zodat ik niet de hele tijd smoezen aan het bedenken ben om toch maar weer van dat apparaat af te kunnen stappen voor de tijd om is...

Nu, na het douchen en het verplichte bakje yoghurt-na-het-sporten ben ik  voldaan, verfrist, en vol nieuwe energie. En nou is ook de zon nog gaan schijnen.

woensdag 4 januari 2017

Dagje Rotterdam

Helaas, geen foto's. Daar hadden we het te druk voor, dochter en ik. (Note to self: méér foto's maken, ook - juist - als we leuke dingen doen!)

We gingen samen een dagje uit: dochter koos voor winkelen in een andere stad. Rotterdam, zo besloot ik. Niet te ver, veel winkels, prima te doen met de auto tot te doen, zelfs tot in het centrum.

We hebben héél veel winkels gezien. De markthal afgezeuld op zoek naar de favoriete macarons van Pappalien. De lijnbaan en de koopgoot. Make-up uitgeprobeerd bij de Hema. De Lush met veel te dure maar hele mooi zeepjes en Claire's (waar die-en-die over vlogt) vol met rommeltjes waar kleine grote meiden dol op zijn. Geweldig vond ze dat. Dochter, die zelf heel goed weet wat ze wel en niet leuk vindt heeft heerlijk geshopt en kwam tevreden thuis met een poncho, een t-shirt, een trui en een grote fles Rituals douchefoam (want dat is zó lekker mama!).

Hier en daar een paar keer iets lekkers gegeten. En om de voetjes en de geest even wat rust te gunnen naar de film in de grote Pathé aan het schouwburgplein bekeken. Sing!

(Leuke film. Grote bioscoop met flinke zaal en enorm doek. Wat wel opviel was dat het publiek veel rumoerig was dan wij gewend zijn. Het eerste half uur was het een oorverdovend geknauw van links, rechts, voor en achter. Kilo's popcorn werden er weggewerkt. En met name het meisje naast me kon heel hard zuigen aan haar flesje Fanta. Haar broertje had van die lekkere led lampjes aan zijn gympen die in het donker nogal afleiden van de film. Haar zusjes vonden het nodig om steeds tegen elkaar te vertellen wat ze zagen op het scherm.)

Maar het was een super dag. Leuk om helemaal alleen met dochter op stap te zijn. Ze zou graag ook een keer alleen met vriendinnen gaan winkelen... verzuchtte ze later. Die tijd komt vast ook, dochter. Maar vergeet je moeder ook niet af en toe mee te nemen als je eenmaal groot genoeg bent om alleen te gaan. Want ik vind het maar wat gezellig samen!

zondag 1 januari 2017

De katten en het vuurwerk

Wekenlang al werd ik via social media wat opgestookt: dat geknal, dat vinden dieren niet leuk. Houdt er wat rekening mee, was de boodschap. Elders allemaal tips om je huisdier rustig te houden.

Het vorige katten stel, Sjors en Sjimmie, hadden er inderdaad moeite mee. Ik weet nog een jaar (het zal één van hun eerste oudjaarsfeestjes zijn geweest). Ze mochten officieel niet in de huiskamer 's nachts, maar we kregen ze met geen mogelijkheid meer onder de bank uit waar ze gebroederlijk onder gekropen waren en heel hard zaten te bibberen toen het vuurwerk begon.

Nee, dan Nap en Fien. Fien staat niet direct bekend als de meest stoere poes op de wereld. Ze is wat eenkennig, en buiten komt ze ook niet al te vaak of te ver. Nap is niet bang aangelegd, maar ook weer niet de macho van de buurt. Luik ging dus 's ochtends op slot: ze moesten binnen blijven.

Ergens aan het begin van de avond gisteren, toen er ergens zeer dicht bij ons huis flink wat geknal begon keek ik eens rond. Half en half verwachtend de schatjes hard weg te zien rennen.

Maar niks. De één lag diep in slaap op de bank. De ander liep gezellig met me mee naar de keuken om daar wat kopjes te halen (he, dat was onbedoeld dubbelzinnig, lees ik nu).

De rest van de avond heb ik nog geprobeerd of ze behoefte hadden aan een goed gesprek of een valiumpilletje, maar niks. Alleen de rustgevende aaisessies, die bliefden ze wel. Toen het twaalf uur was werden ze dan toch van onze schoot afgeduwd. Even zoenen en naar het vuurwerk kijken dat de rest van de buurt zo leuk aan het afschieten was. Ze waren bijna beledigd.

zaterdag 31 december 2016

Een paar daagjes weg

Zo. Terug in mijn eigen huis. Het is niet gehorig, het bed is heerlijk stevig en zacht, de bank lekker ruim en nieuw. We hebben een vaatwasser en een oven, Wifi en Netflix, en je kunt overal op blote voeten lopen zonder dat je tenen er af vriezen. En er begint niet opeens een afzuiger te loeien als je het licht in het toilet aandoet.

Waarom je toch soms denkt dit huis te moeten verruilen voor een ander, vraag je je dan af..

Het subtropische zwembad, bijvoorbeeld. Dat was wel erg leuk. En daar hebben we dan ook veel in gelegen. Heerlijk om met je schatjes een beetje te dollen in wildwaterbaan of golfslagbad, maar ik moet eerlijk toegeven dat nu ze alle drie twee of meer zwemdiploma's hebben ik ook af en toe gewoon even helemaal alleen aan een tafeltje naast het zwembad onder een handdoek een boekje ben gaan lezen. Heerlijk relaxed. Niet hoeven opletten, grote cappuccino en een bosbessencakeje onder handbereik.

En weet je, als er eens géén wifi is, geen speelgoed en er slaapkamers gedeeld moeten worden leidt dat ook wel weer tot verrassende samenwerking tussen de brussen. Zo hebben ze - terwijl ik beneden sliep een boekje las en Pappalien darts keek op tv - een flink aantal uur doorgebracht op hun eigen verdieping met ik weet niet wat: veel gelach, veel geklets. Filmpjes maken op een mobieltje, boekjes lezen en moppen tappen.

In de huiskamer hing een bord met een pijl die gericht kon worden op één van de teksten "gone to the beach", "in the pool", ... etc. Zie hiernaast. Deze - wat mij betreft oerlelijke - muurversiering beneden in de huiskamer werd zéér gewaardeerd door onze zevenjarige zoon die al goed Engels leest. Ging hij naar boven, pakte hij een stoel om op te kunnen staan en verzette de pijl naar "Stttt.. baby is sleeping". En een lol dat de baby daar dan om had...  Kwam hij beneden dan werd de pijl natuurlijk direct weer op iets anders gezet.

Het strand was dichtbij, mooi maar bere-koud. Gelukkig was de strandtent warm en knus. Dat er toevallig nét een wielertourtocht voor Ride of The Roses bezig was maakte het alleen maar gezelliger. Stoere mannen (en een paar vrouwen) die zich inspanden voor het goede doel. Hulde.


vrijdag 23 december 2016

Schriftelijk verzoek

Het als al ver over kinderbedtijd. Toch hoor ik wat op de trap. Als ik ga kijken vind ik dit briefje (let vooral op de roze letters, het was een hergebruikt briefje..) rechtop tegen een traptrede gezet. 
En zie ik in de kamer daarachter een nogal wiebelige bult onder dekbed liggen. 


Natuurlijk ben ik direct gaan zoeken. En ja hoor. In de enorme doos waar een week geleden onze nieuwe stoel nog in zat maar die nog steeds in huis staat omdat het zo'n mooi "hok" voor kindertjes is.
En voor Balou dus.

Maar 's avonds niet. Dan moet hij in bed. Anders kan 'ie niet slapen...