Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl

Ik ben weer terug, ik ben weer weg

De zomervakantie is weer voorbij. Tijd om eens te bloggen over wat wij allemaal hebben uitgevoerd de laatste paar weken. Maar.... niet hier. 

Ik begin op een nieuwe site, nieuwe naam. Blogger was leuk maar geeft me niet genoeg vrijheid om te doen wat ik wil met mijn blog. 

Heel graag nodig ik iedereen uit mee te lezen op mijn nieuwe blog: Saralien 
(klik of tik in: https://saralien.nl en voeg 'm toe aan Blogloving)

Traktatiebeleid

Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. Toen het bij oudere brussen nog wel mocht at hij graag mee. Maar hier en nu, op zijn school, anno 2018, moet het trakteren Gezond zijn! Een speerpunt. De oudercommissie jaagt de directie aan die de juffen inzetten als suikergestapo.  Koek Mag niet van de juf!

De eerste de beste dag op deze school kwam hij hongerig thuis uit school, want de evergreen liga uit zijn pauzetrommeltje mocht niet worden opgegeten. Fruit meegeven vond ik nooit zo'n succes, want dat wordt nogal zompig in die schooltassen. En een radijsje, dat gaat me echt te ver... Nu stop ik er vaak een bifi worstje in. Tot ik hoorde dat dat bere-ongezond is. Maar hé, er zit geen suiker in! Of het is te goed verstopt.

Foto: www.gezondtrakteren.nl

Wat je wel mag trakteren is onduidelijk. Een hele avond zitten knutselen op een vliegmachine of stekelvarken van radijsjes en blauwe goyabessen, die voor de meeste kinderen, inclusief de mijne, oneetbaar zijn, vind ik geen optie. Ook niet knutselen met voedingswaren die ze wél lusten overigens. Geen geknutsel.

Van die uitdeelcadeautjes dan, 30 keer 50 cent uitgeven aan milieuonvriendelijke rommel die direct kapot is? Hou op.

Waterijsjes, had ik bedacht. Het zou warm worden, ik breng ze dan wel even langs. Maar nee, dat vond juf een slecht plan. Suiker! Er zijn ouders bij die dat niet willen. Of ik ze misschien zelf kon maken van wat gemengd fruit en dan invriezen?

Hét alternatief voor de ouders die zich er graag wat sneller vanaf maken en niet mee willen doen aan de MijnOuderIsDeBesteKnutselaar verkiezing is popcorn. Dat mag. Zelfs popcorn uit zakken van de supermarkt. Hoef je alleen nog maar ergens leuke bakjes te scoren en de hele middag met een rol doorzichtig folie en lintjes te gaan zitten prutsen.

En ik snap het allemaal wel, ik wil ook niet dat hij drie keer per week een kilo spekjes en een zak winegums eet op school. Jongste is daarbij helemaal niet zo'n snoeper, vaak slaat hij af en uit zichzelf zal hij er niet naar talen. Een bakje aardbeien, dat vindt hij lekker. Of een stuk worst. En er zitten geen moslims in de klas, dus dat biedt perspectieven.

Overigens was het suikerfeest afgelopen week heel geslaagd hoorde ik. Er kwamen moeders (uit andere klassen) met lekker suiker, eh, mierzoete hapjes voorbij. Mijn zoon bliefde het niet. Geen probleem, vond de rest van de klas. Zijn koekjes waren zo weg.

Happiness tag lijstje dingetje

Gepikt. Hoewel ik wel van vrolijkheid en geluk houdt (sterker nog, kan niet zonder) houd ik niet zo van dat eeuwige positieve geneuzel. Positief doen om het positieven, nóóit eerlijk toegeven dat het niet lukt, je het even niet ziet zitten, de taart is mislukt of je je kapot ergert aan die collega die te hard op zijn appel zit te knauwen een stukje verderop. 

Ik doe dus even mee aan deze tag :-)  

Van welk eten word jij blij?

Eh, letterlijk? Met chocola en koffie kun je me per direct een beter gevoel geven. Maar vaak werkt iets hartigs en warms ook prima. Ik had (lang leven de schildkliermedicatie) het vaak koud en dan word je zo blij van een dekentje op de bank met een broodje kroket, een opgewarmde tortilla of desnoods een tosti erbij.  

Welke film maakt je vrolijk?

Oef, films. Ik kan me er zo even niet een voor de geest halen, behalve die hele goede films die toch niet zo best afliepen. En van die ellendige Disney kinderdingen die ik de laatste tijd in de bioscoop kijk krijg ik alleen maar uitslag. 

Series, Netflixx series, daar word ik wel blij van. Ook als het soms even niet zo heel gezellig toegaat, zoals in "Breaking Bad", of de spin-off "Better Call Saul". Ook een pareltje waar ik altijd met een fijn gevoel mee bleef zitten als het klaar was "Mad Men". Niet alleen de sfeer, mooie (retro) kleding en stijl en muziek, maar het verhaal en de karakters zaten ook zo goed in elkaar. Ik hoop dat er nog een seizoen komt. 

Welk kledingstuk maakt je happy?

Jurkjes! Niet te lang, wel redelijk wijd en flodderig in soepele katoen. Ik ben dol op bloemetjesjurken, maar met het figuur van de laatste paar jaar kies ik dan toch vaker voor donkere tinten. En mooie schoenen. 

Van welke beautyproducten word jij blij?

Oei, van mij wordt de beauty-industrie niet rijk. Ik houd wel van een lekkere scrub onder de douche. Of badzout. Lavendel, meestal. 

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Zo veel. Ik heb een heel goed geheugen maar wel selectief. Dus op een paar nare die echt indruk hebben gemaakt zijn de meeste herinneringen goed. Heel veel herinneringen aan lieve mensen van vroeger en nu. De geboorte van mijn kinderen. Die dag in Laren dat ik de brief opende die mijn huidige man me geschreven had. 

Van welke muziek word jij blij?

Voor ons trouwen hebben we een playlist gemaakt, ieder de helft van de nummers. Op de dag zelf ging het mis en is er vrijwel niets van gedraaid. Nu heb ik de lijst in mijn auto. Heerlijk. Al moet ik zeggen dat ik soms een nummertje dat man er op heeft gezet doorspoel :-) 

Ik vind heel veel nummers goed. De een past beter bij de ene stemming dan de ander. Vrolijk wordt ik vaak van Chef's special Amigo of Madness.

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

Vaak werkt het om gewoon iets te gaan doen, in de tuin werken of opruimen (weggooien!), iets waarbij je niet hoeft na te denken. Gezelschap opzoeken van een gezellig iemand die altijd vrolijk is en lekker kletst over alles en niks (ik ken er een paar). 

Als het echt erg is trek ik me terug in een donker hoekje. En soms ga ik (heel fout) mezelf troosten met ongezond eten. Iets depressiefs luisteren van Nirvana unplugged of lekker schreeuwen bij The Offspring wil ook nog wel eens helpen. 

Noem drie willekeurige dingen op die je ontzettend gelukkig maken:

1. Lekker zonnige dag met fijne temperatuur (22-24) na een tijdje minder weer
2. Een slimme, grappige, stoere maar vooral onverwachte opmerking van een van mijn kinderen waaruit blijkt dat ze net weer wat verder zijn met hun gedachten. 
3. De eerste slok warme cappuccino of koude pils op een terrasje

Van de doden niets dan goeds, of, hoe ik aan goede muziek kom...

Lang geleden, maar ik weet het nog goed. Ik studeerde. Op een ochtend werd ik wakker van mijn wekkerradio, waar ik op het nieuws hoorde dat Freddy Mercury was overleden. Wie? O ja. Van die clip, lang geleden, met die hoofden. Was best tof. De periode daarna werden we natuurlijk overspoeld met muziek van Queen en documentaires en zo. Pas toen heb ik zijn muziek eigenlijk leren kennen en waarderen. Wat een muzikant zeg.

Zelfde verhaal met Kurt Cobain. Pas toen ik zijn overlijdensbericht in de krant las kreeg ik een beetje dat hele Nirvana-gedoe mee. Wow. Top. Vind het nog steeds mooi. Net als Queen in mijn lijstje met favorieten.

John Lennon dan. God, ik was pas 12 toen! Maar met terugwerkende kracht in de periode daarna vond ik de Beatles helemaal te gek. Gelukkig hadden mijn oudere broers en zussen de platen allemaal al lang geleden gekocht en die leende ik dan graag - met of zonder toestemming vooraf.  

Ik ben gek op documentaires, en ook vooral op muziekdocumentaires. Veel meer dan bijvoorbeeld concerten of cd's van dezelfde artiesten. In vlot tempo komen de nummers voorbij, je hoort over hoe het begon en hoe het verder ging, waarom en hoe, achtergronden en - helaas meestal ook - hoe het dan uiteindelijk is afgelopen. 

Zo zag ik vanavond Jimi Hendrix. Bij mij vooral bekend van All along the Watchtower, waar U2 een hit mee had. Ik was puber, fan van U2, en vond dit gitaar gejank maar een takke-herrie. Jaren later wist ik eigenlijk nog steeds niet van Jimi, behalve dat ik altijd aan het zinnetje uit het boek van (ik meen) Christiane F.  moest denken die schreef dat ze zich niet kon herinneren of Jimi Hendrix nu een rode broek met groen shirt had gedragen of andersom. Hm. Het brein, mijn brein, onthoud de vreemdste dingen soms.

Deze week, bij het zien van de documentaire van Jimi Hendrix werd ik éindelijk, jaren na dato, eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Wat een fantastisch muzikaal genie, prachtige muziek gemaakt. Je moet het ook een beetje in de tijd zien, maar ik vind er echt prachtige stukken tussen zitten, het blues achtige. Ben sowieso een gitaar-fan.

Misschien is het wel een bekend verschijnsel: na je dood krijg je pas écht goede publiciteit en is de wereld klaar voor muziek en schilderwerken en andere kunsterig producten van de echte genieën. (De serie van Jeroen Krabbé in de voetsporen van Van Gogh en Gaugain en.. vind ik ook heel erg interessant!) Aan de andere kant, ik geloof niet dat The Beatles of Queen veel last hebben gehad van een tekort aan publiciteit en verkoopcijfers. (Alleen ik was toen nog wat klein of niet geboren, daar kunnen zij verder ook niets aan doen. Bij Nirvana heb ik gewoon onder een steen gezeten, denk ik.)

Kennelijk ben ik een beetje traag. Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber dat ik alle concerten af ga en op de hoogte ben van alles wat er op het moment hot en happening is. Gelukkig heb je ook nog de Lenny Kravitz-en, Golden Earrings en Red Hot Chili Peppers en nog wat band, die zó lang meegaan dat zelfs ik ze niet heb gemist (sterker nog, bij Lenny was ik al vanaf de eerste hit een fan...) en nog steeds van nieuwe nummers en zelfs een optreden hier of daar kan genieten.

Waar luister jij graag naar en ben je op de hoogte van wat er nú nieuw en hot en opkomend talent is?

Heerlijk weekendje weg

Een weekendje naar de Ardennen. Van vrijdag (kind 1 was al vrij, kind 2 had opeens heel erg last van een HPV inenting en kind 3 had een moeilijke nacht gehad met wc bezoek en hoefde van ons niet naar school ... "mama, je zegt toch niet dat ik ziek ben he, dat is liegen, we gaan gewoon op vakantie!") tot en met zondag.

En echt, het was tof. Al was het maar omdat de kinderen weer zo veel groter zijn geworden dan eerst. Was het vroeger hel om langer dan twee uur te rijden, nu kwam er wel wat gemor van achter uit de auto - op d een of andere manier duurde de heenweg niet de beloofde 3 uur maar het dubbele -maar accepteerden ze het en wisten ze er mee om te gaan. De een keek een filmpje, de ander luisterde muziek en de derde combineerde leren voor een toets en slapen, met zijn hoofd op de tassen. Best knap. Geen gezeik, geen geruzie.

(Jammer dat ik ook een stuk rijden moest mocht, op onbekend buitenlands terrein, in een auto die ik niet vaak bestuur. Ik ben beter op mijn gemak op de bij-rijderstoel. Wanneer ik achter het stuur zit en de bijrijdersstoel wordt bezet door de eigenaar van de auto die beter denkt te weten hoe je rijden moet, word ik daar nog wel eens onzeker van.)

Maar he, eenmaal daar.... Ik, moeder die zich altijd en overal zorgen maakt (*) of iedereen de kinderen het wel leuk hebben, of alles geregeld is... kwam compleet tot rust. Nee, er was geen all-inclusive eten, geen 24 uur per dag snack om de pubers blij te houden. Nee, het zwembad was bere-saai zonder glijbanen en stroomversnelling. Maar het was wel zó rustig dat ze gewoon lekker konden doen wat ze zelf leuk vonden: lekker spelen, heel veel herrie maken tot wanhoop van de twee bejaarden die daar baantjes trokken, maar zelfs daar heb ik me niet heel zenuwachtig over gemaakt na een paar waarschuwingen omdat ze het kennelijk toch allemaal zelf oplosten , lekker drijven in hun meegebrachte eenhoorn-zwemband. Beetje met de familie spelen. Naar bed gaan wanneer ze zelf moe werden.

De kinderen worden groter, dat merk je. De jongste heeft nog een half uurtje in het speeltuintje doorgebracht, maar verder was er geen interesse meer voor. Verder ging het gewoon goed. Met elkaar lief, lekker spelen, met twee of drie, in alle combinaties. Filmpjes maken op de mobieltjes, (bord)spelletjes doen, alléén zonder ouders naar het zwembad(je) terwijl papa ligt te slapen en mama een boek leest.

Ze worden groot. Ze doppen hun eigen boontjes, en zo niet dan zijn veel meer voor rede vatbaar dan voorheen. Supertrots ben ik op ze. 

De Mammalien is kennelijk stukje bij beetje weer wat aan het lossssslaten. Combinatie van mijn state of mind tegenwoordig, maar vooral ook de leeftijd van de kinderen en het gevoel dat ze niet in zeven sloten zullen lopen, denk ik. Zeker niet met zijn drietjes. Ze kunnen ook wel even zonder me en vinden dat nog leuk ook. Ik heb heerlijk een boekje zitten lezen op de veranda terwijl de schatjes alleen op stap waren. Wow.

Dochter was altijd al vér vooruit op haar leeftijd, op een bepaalde manier. Jongste lijkt zijn emoties steeds beter onder controle te krijgen. Oudste begint ook écht wat ouder te worden, en vindt het niet altijd leuk meer om met de brusjes te gaan spelen, heeft andere interesses. Gevolg is dat middelste en jongste juist weer veel meer naar elkaar toe trekken. En dat is ook superfijn.

Oudste zat tot laat samen met mij op de veranda,  buiten, in het donker. Gezellig.

Ik begrijp (eindelijk) hoe fijn het kan zijn, op vakantie met je familie. Geen gestress over vergeten melkflesjes of niet slapende baby's. Geen zorgen over "vinden ze de speeltuinen wel leuk genoeg". Gewoon samenzijn met de kinderen en de man en veel tijd voor elkaar hebben. Het klinkt voor veel lezers misschien gek, maar eigenlijk kende ik dat niet. Niet uit mijn jeugd, toen ik zelf met mijn ouders op vakantie ging (daar hing altijd wel een soort van gespannen sfeer vol bezorgdheid over van alles en nog wat), niet van de tijd toen de kinderen nog een stuk kleiner waren en het voor 99 procent op mij neerkwam om te zorgen dat alle knuffels en flesjes aanwezig waren en op tijd werden gegeven. 

Komende zomer gaan we naar een hotel in de buurt van Praag. Hoop dat het net zo ontspannen zal verlopen als deze vakantie.

Klierig kliertje

Dik. Ik werd steeds dikker. Hoort erbij, dacht ik nog. De overgang. Of in ieder geval, de leeftijd. Op een paar supersportievelingen na lijken de meeste 45 plussers in mijn omgeving toch wel wat dikker te zijn geworden. En, ja, ik nam wel eens een zak patat en een stroopwafel. Hoewel steeds minder, want eigenlijk vond ik het niet zo tof, die extra kilo's. Niets mis met curvy shapes, maar toen ál mijn kleren veel te strak zaten en de vetrollen in de weg begonnen te zitten werd ik daar niet zo blij van. 

Met het afvalprogramma van vorig jaar (sport+dieet) heb ik heel erg mijn best gedaan. Ik kreeg wel wat meer conditie, zeker. Maar afvallen? Geen grammetje. Wat ik ook allemaal liet staan en wat ik extra bewoog, niets hielp. Sterker nog, afgelopen januari kreeg ik het voor elkaar om in een klap 3 kilo in een paar weken aan te komen. Dat was de druppel. Dit was niet normaal. 

Schildklier, misschien, dacht ik. Ook al omdat ik de overige 1001 symptomen ook helemaal herkende. Schoorvoetend naar de huisarts, want ik heb een hekel aan gezeur en gezanik om niets, en zelf al met een diagnose aankomen maakt je bij de gemiddelde huisarts ook niet echt populair. 

U heeft gelijk mevrouw, riep de huisarts, u heeft een flink verhoogde tsh waarde, uw schildklier werkt te traag. Ha! Dacht ik. Dat is mooi. Ten eerste ben ik niet gek, ten tweede sta ik niet voor lul als eigenwijze doe-het-zelvende hypochonder. Maar eh... ik héb dus wel wat. Op mijn nogal maagdelijke kaart stond opeens een heuse aandoening: hypothyreoïdie.

Een duidelijk beeld, niet langs de internist, goed behandelbaar, vond ze. En ik kreeg een doos pillen mee. Rest van mijn leven mag ik ze in een of andere dosis slikken.

Na 6 weken waren die enorm verhoogde waarden zo enorm gezakt dat de huisarts tevreden was (van 19 naar 0,2 - voor de kenners). Ik nog niet helemaal. Die meer en minder vage klachten die ik heb? Tja, wel een beetje geduld mevrouw, dat gaat langzaam.

Dat ik ineens weer een miss-universe body zou hebben had ik gehoopt maar als ik eerlijk ben niet verwacht. Een kilootje minder zou leuk zijn geweest maar in ieder geval ben niet meer aangekomen. Maar die zware benen, en dat enorme gehijg als ik twee trappen op loop? Het idee dat ik niet meer kan als ik twee games mijn best heb gedaan met tennis? Dat had ik voor de diagnose niet. En na een paar echte wedstrijden opeens zulke dikke onderbenen en knieeën dat ik niet meer lekker hurken kan? Hmh.

Ik heb geduld. Maar misschien binnenkort toch maar weer eens even moet gaan zeuren bij de huisarts.