maandag 22 januari 2018

40 - love oftewel hoe hard het kan gaan

40-0, een fijne stand, zeker als je zelf mag serveren. In het Engels roepen ze dan weer niet zo hard dat die ander 0 punten heeft, maar is het fourty-love. Het schijnt dat de love van het Franse l'oeuf (= het ei) komt. Omdat zo'n ei nogal op een 0 lijkt. Rare jongens, die Britten.

Mijn moeder was 40 toen ze mij kreeg. Ik was 40 toen ik mijn jongste kreeg. Zodat we een rijtje 80-40-0 hadden. Niet alleen bijzonder vanwege de mooie rekenkundige symmetrie, maar ook drie hele andere levensfases. 

Gelukkig was mijn moeder een vlotte 80-er zodat ze ook voor dit kleinkind nog een hele leuke oma was. Maar nu, 8 jaar verder, blijkt dat het leven niet stilgestaan heeft voor de 0 en de 80 jarige. 

Die kersverse zoete slapende baby met zijn zachte lijfje is in bijna niets meer te vergelijken met de knokige achtjarig die met veel lawaai door het huis springt, klaagt over de Wifi verbinding en vooral zelf wil bepalen hoe of wat en de gekste ideeën verzint. (In plaats van twee verschillende sokken is het tegenwoordig zo dat hij nog maar één sok draagt. Ook buiten. Soms links, soms rechts.) Elke dag groeit hij wat meer, kan hij weer wat meer. 

Bij de 80 jarige is dat omgekeerd. Ze krimpt. Ze kan steeds minder. In acht jaar tijd is ze meer dan acht jaar ouder geworden lijkt het. Qua gezondheid boet ze in. Vermoeidheid, pijnlijke gewrichten, opeens ook ziekenhuis bezoeken, allerlei pillen die ze voor haar 80e verjaardag helemaal nooit had. Inleveren op gehoor en vooral veel op het zicht. Ze is wel scherp en kletst veel, maar vergeet ook wel eens wat en raakt sneller van slag. 

Als je 0 of 80 bent tellen die 8 jaar ouder worden dubbel, lijkt het. Op je 40e maakt het allemaal niet zo gek veel uit. Op wat kleine klachtjes en een paar kilootjes na. De grootste verandering voor mij is dat ik opeens grote(re) kinderen heb. En flink wat oudere ouders. 

En dat ik weer ben gaan tennissen. Dat voelt wel weer lekker. Zelfs als het love-40 is in plaats van andersom.  

donderdag 18 januari 2018

Zijn we wel scherp genoeg?! Missers van het afgelopen jaar

1. De bril die niet goed werd opgemeten

Pappalien klaagde al een hele tijd over zijn bril. Heeft al jaren een vette min, maar nu ook een leesgedeelte erbij. En ja, dat is wennen, dacht de opticien. Wat wel raar was dat bij het opmeten hij echt heel erg scherp zag, en dat in de gekregen bril nooit meer heeft teruggevonden. Pas na een hele tijd heeft een andere zaak zijn ogen opgemeten. En de bril. En zelfs als zijn ogen in die tussentijd zijn veranderd (en dat is best aannemelijk) dan nog was de bril niet gemaakt volgens wat toen was opgemeten. Cilindertje beetje teveel naar links, puntje erbij of eraf, weet ik veel. De veel te dure brillenzaak wil er echter na die tijd niets meer van weten. Pappalien heeft bij een andere zaak nu een bril waar hij wél door kan zien.  

2. De dichte mechanische afzuiger

Al een hele tijd ergerde ik me aan de relatieve herrie die het afzuigsysteem voor frisse lucht in ons huis maakte. Ook in ruststand (want dan staat hij heel zachtjes aan), een altijd aanwezig achtergrondgeluid. Pas wanneer de motor uit werd gezet werd het voor mijn snel geirriteerde oortjes écht stil. 

We hebben een nieuwe motor geplaatst, maar dat was het niet. Een "mannetje" gebeld om de kanalen eens lekker schoon te vegen. Mannetje klom op het dak, en besloot: deze afzuigconstructie heeft nooit kunnen werken, hij zit potdicht. Wat?! Potverdorie. Bij de laatste verbouwing, jaren terug, is er toch iets mis gegaan, en dat hebben wij al die tijd nooit geweten. 

3. Glazenwasser dubbel betaald

"Het was koud, net aan de voordeur toen ik de glazenwassers betaalde", aldus man, toen ik me na een tijdje weer in de woonkamer vertoonde. Glazenwassers?  Hoezo? Die had ik juist vorige week betaald. Beetje slordig van ze om twee keer voor dezelfde maandelijkse wasbeurt geld te komen vragen. En beetje dom van ons dat we daar ook gewoon aan meewerken. De vorige keer dat ze dat probeerden had ik ze nog door. Dit kwam bij toeval uit. Misschien toch wat meer communiceren (of organiseren) in dit huishouden? Van de glazenwassers hoeven we het niet te verwachten kennelijk. 

En dat zijn dan de missers die we wél door hadden. Je vraagt je af wat er misschien nog meer niet helemaal goed is gegaan...

Wat was jouw grootste misser, de afgelopen tijd?



dinsdag 16 januari 2018

Zon gezocht

Half negen, ik zit bovenop mijn zolderkamertje. De zakelijke tekst die ik onderhanden heb wil niet vlotten. Ik kan me niet concentreren. De wind loeit, de regen slaat met veel lawaai tegen het grote raam naast me en op de lichtkoepel. Beide ramen zijn zo fijn om de zolder heerlijk licht te maken, normaal gesproken. Maar nu even niet. Integendeel, het is vies donker, somber en guur. Heb zelfs de gordijnen dichtgedaan omdat ik geen zin heb in de blikken van de buurman, nu die lamp weer aan moet.

Dit weer is niet bedoeld om actief te zijn. Regen, wind en donker, dan moet je cocoonen. Lekker in ochtendjas op de bank, kopje verse munthee erbij, chocola, een slootje Port en een kaasje desnoods, afhankelijk van het tijdstip van de dag. Onder een dekentje Netflixx kijken. Naar die fijne serie Thicker than Water bijvoorbeeld: los van het verhaal en de de karakters zeker in seizoen twee ook de moeite waard vanwege de mooie beelden van een zonovergoten bevroren stukje Zweden aan het water. (Het kan dus best, een goed gevoel in de winter. Kou, dat tot daar een toe, maar dat gebrek aan licht?! Blegh!)

Ik wacht met tot het licht genoeg wordt om de lamp uit te kunnen doen. En wie weet kom ik dan weer op gang. Ik begin gewoon alvast met een kopje thee en een straaltje zon uit mijn pc.

zaterdag 13 januari 2018

Waarom een gekloonde drieling beter was geweest

Vakantie, ja leuk! Dáár zijn ze het over eens. Maar waar naar toe dan? Dochter wil wel naar Parijs, of Londen. Oudste persé niet naar Parijs. Daar praten ze Frans, het is er vies druk, en er zijn heel veel winkels en musea. Een all-inclusive park met heel veel eten voor hongerige pubers vindt hij het fijnst. En Wifi. Disneyland zou eventueel ook kunnen, als dat onze keus zou zijn. Jongste vindt het best als hij maar kan zwemmen, en niet te lang hoeft te reizen of te winkelen. Disneyland, dat wil hij niet. Te eng.

Ze kunnen echt hartstikke goed met elkaar overweg, maar je begint nu toch wel wat te merken van verschillende leeftijden, geslacht, verschillende interesses. De een wil winkelen, de ander perse niet. De een gaat graag naar de ballenbak, de anderen krijg ik daar niet meer in. Beetje aanpassen dus maar. Soms doen we iets wat de één leuk vindt, soms krijgt de ander zijn of haar zin. En is het echt niet leuk dan doe je niet mee. We hoeven niet perse altijd met zijn vijven op stap. (Nou ja, die vakantie wel, hoop ik, nog een paar jaar.)

Het meest vermoeiende aan dat verschil in leeftijd voor mij als moeder vind ik de bedtijden. De tieners gaan steeds later naar bed, kijken tot laat in de avond met ons grote mensen mee naar de tv - die we speciaal voor hun op een programma zetten dat ook voor 16 minners nog leuk is. Pas als zij opzouten naar boven kan er een gruwelijk enge Netflixx serie op. De kleine daarentegen staat - ook in de vakantie - alweer om acht uur naast zijn bed te springen. Zodat ik eigenlijk de hele dag door kinderen om me heen heb.

Heerlijk vind ik het, dat ze me nodig hebben en graag in mijn nabijheid zijn, tegen me aan kletsen en met me willen spelen. Maar heeel soms, zou ik graag willen dat ze een gekloonde drieling waren geweest. Zelfde leeftijd, zelfde interesses. En dan met zijn drietjes lekker bezig zijn in plaats van om de beurt mama van haar andere bezigheden af te houden.

Drie meiden van 12 die lekker kletsen, filmpjes maken, creatief bezig zijn of make-uppen. Drie jongens van 14 die de godsganse dag gamen en puberhumor in het rond strooien? Wie weet steken ze elkaar aan en helpen ze elkaar nog eens met wat energie in huiswerk te steken. Of drie van die achtjarige eigenwijsjes die de hele dag druk doen en alle drie hun zin willen hebben en dan vervolgens alledrie Heel Boos worden als dat niet lukt?

Ik denk dat ik me dan ook maar moet laten klonen. Kan ik om de beurt even in alle stilte op zolder een boekje lezen...

Wat lijkt jou een ideaal leeftijdsverschil tussen meerdere kinderen?

woensdag 10 januari 2018

Curves en rondingen

Curvy. Is dat geen goeie nieuwe titel voor een nieuwe blog? CurvyCaro. Zo bedacht ik toen ik een of andere buitenlandse modeblog bekeek. Het ging nota bene om schoenen, maar de middel van het veel te opgeverfde model was vaker in beeld dan haar schoenen. En mén, wat zag dat er onnatuurlijk uit. Ze was een Barbie met anorexia, zonder tieten. Kunnen we niet een beetje normaal doen? Een vrouw hoort toch wat meer rondingen te hebben?(*)

Ik heb ze wel hoor, rondingen. Borsten, de ene helft van de maand wat groter dan de andere maar zelden onzichtbaar. Heupen, billen en helaas ook nog een paar hele flinke daar tussen in. Dat is dan weer wat jammer.

Niks mis met een zacht rondig buikje, maar toen ik vanmorgen in mijn zwart afkledende jurkje beneden kwam, man zag staren en ik dit keer met licht áán voor de spiegel ging staan kon ik wel janken. Die panty die eigenlijk een maatje te klein is hielp natuurlijk ook niet echt om de boel te verdoezelen, integendeel, het deelt de massa fijn op in twee massa's met enorm uitpuilende delen erboven en eronder.

Niks mis met een buikje. En al helemaal niet met de mijne: ik ben geen teer Oosters teer popje maar gewoon van de Hollandse klei en bovendien moeder van 3 en (bijna) in de overgang, en ik heb geen zin de rest van mijn leven alleen op crackers met wortelspread te knagen. Maar dat ik er nu uitzie of ik de volgende baby al een maand of vier onderweg is? Hou eens op zeg.

Daarbij voelt de buik niet fijn. Hard, opgeblazen. Veel lucht, wellicht. 's Avonds meer dan 's ochtends na een fijn nachtje slapen. Dus toch dat voedingspatroon maar eens in de gaten gaan houden. En bewegen. Een half uurtje op de hometrainer met een interessante docu voor mijn neus om het niet al te saai te maken, én een rondje wandelen. Wie gaat er mee? Aan het einde van de wandeling doen we gewoon een flinke kop cappuccino met lactosevrije melk en een appeltaartje gemaakt van half-volle biologische oerappeltjes.



(*) Zoals ik hieronder in de commentaren schrijf, ik vind alles prima, dun of dik, met of zonder borsten, je bent zoals je bent. Geen kritiek op de vrouw, maar wel op de manier waarop de spullen boel kennelijk verkocht moet worden en dat rare modellengedoe. En ja, wel gezond kritisch op mezelf. Hoop dat ik nu eindelijk mezelf genoeg trigger  om vaker te bewegen en minder vaak voor de tv een berg chips weg te gaan werken. 

dinsdag 9 januari 2018

Tussen dominante betweter en weifelende coach

Mijn vader, hoogbejaard, was laatst bij een specialist in het ziekenhuis. De man heeft zich onsterfelijk gemaakt door te vragen aan mijn vader: "Meneer, wat denkt u er zelf van?" Nou, dat was me wat. Hij was toch zeker de arts. Mijn vader had het vertrouwen in hem compleet verloren.

In de tijd van mijn grootouders - begin vorige eeuw - was het duidelijk. De dokter, de dominee/pastoor en de schoolmeester wisten het. Zij gaven gevraagd en ongevraagd hun advies en vertelden de mensen hoe ze hun leven moesten leiden. Het geven van al te veel uitleg of informatie was meestal niet aan de orde. Dat leidt alleen maar tot twijfel en ondermijning van het gezag. (Ik ken een gevalletje moeder van een tweeling die pas toen nummer één er uit was werd verteld dat er nóg een baby kwam. De vraag nu is, wist de arts het zelf niet, of had hij geen zin in teveel gedonder vooraf?)

Ook later nog. De huisarts van mijn ouders was in 1960 behoorlijk gepikeerd toen mijn moeder - zo veel kritischer dan mijn vader in dit opzicht - weigerde die nieuwe pillen tegen misselijkheid bij zwangerschap te nemen. Dom, vond hij, want het hielp zo goed, en - ik citeer - het kon écht geen kwaad.

Mijn zus is nu nog elke keer, als ze leeftijdsgenootjes met Softenon armpjes ziet, weer dankbaar dat onze moeder eigenwijs was.  

Tijden zijn veranderd. Het individu mag tegenwoordig zelf meedenken en beslissen. Ik voel me er wel prettig bij. Als ik bij onze huisartsenpost eenmaal voorbij het loket met bijtgrage betweterige terriërs weet te komen (niet iedereen is met hun tijd meegegaan kennelijk) en een afspraak met de huisarts krijg, blijkt die gewoon een écht mens van vlees en bloed. Eentje waar je mee kunt praten. Ik vertrouw op haar deskundigheid, maar ze luistert ook naar mij. Zij vertelt wat ze ziet, wat ze doet, legt uit, geeft aan waarom ze tot een bepaalde conclusie komt. Mocht ik daar vragen over hebben of twijfels, dan kan ik die prima kwijt en komen we er ook wel weer uit. 

Allemaal leuk en aardig, dat meedenken en participeren, maar dat werkt maar bij een bepaalde groep mensen. Zo vond ook de medisch specialist waar ik afgelopen weer (als begeleidster van een patiënt) naar toe mocht. De jongere generatie, de hoogopgeleiden, daar werkt het bij. Mensen die zelf betrouwbare informatie kunnen zoeken en beoordelen en graag de regie behouden. Er zijn ook genoeg mensen die daar niet mee lastig gevallen willen of kunnen worden. 

Soms draaft men wat door, vandaag de dag, met al dat ge-coach en mee laten denken en de enorme verwachtingen die men van het individu en zijn kennis heeft. De peuters moeten tegenwoordig voor ze überhaupt tot de peuterspeelzaal worden toegelaten zelf een sterkte-zwakte-analyse invullen en in drievoud een plan indienen over hun doelen van het komende kwartaal en hoe ze dat denken te gaan bereiken. 

Nou ja. Bij wijze van spreke dan. Ik weet het eigenlijk niet meer zo goed. Want mijn eigen kinderen zijn al gróót. Op de basisschool en het voortgezet zitten ze. En dan draai je daar natuurlijk je hand niet meer voor om. Kuch.

Dan nu de praktijk. Echt gebeurd.

Op de middelbare school hier in de buurt zijn de leraren bevorderd tot "vakinhoudelijk experts die jou kunnen begeleiden bij je leerdoelen". Nou is onze huidige brugpieper best een brave leerlinge en eentje die wel goed meedenkt, ook over zichzelf. Maar na drie maanden toen ze wéér een powerpoint presentatie over zichzelf moest maken voor een tien-minutengesprek tussen mentor en ouders verzuchtte ze: moet ik het nu alwéér over mezelf hebben? Van mentoruur tot Nederlands, bij drama en biologie en beeldend. Het draaide allemaal om haarzelf, haar hobbies. Wat ze at, wat ze dacht, wie ze was. Of ze dat ook in het Engels kon vertalen en er een wiskundig statistiekje bij wist te breien. Ik heb zelf een enorme allergie voor 360 graden feedback tools en functioneringsgesprekken en kan het me helemaal voorstellen dat ze er gek van werd. 

De achtjarige dan. Groep 5. Kreeg een mail van zijn juf waarin ze hem letterlijk vroeg "na te denken over zijn persoonlijke leerdoelen voor het komende half jaar school en die doelen duidelijk op papier te zetten en in te leveren". Acht jaar! Zoon keek me wat onnozel aan en vluchtte snel op zijn stepje naar buiten.

Soms verlang ik wel eens terug naar een school waar de juf of meester ze gewoon doodsaai leren om tafels te stampen en te leren wanneer je een d of een dt schrijft. Want die kennis ontbreekt helaas maar al te vaak bij de gemiddelde puber, en dat ligt niet aan de intelligentie.  

woensdag 3 januari 2018

En floep, daar gingen alvast wat voornemens van 2018

Iedereen maakt ze, goede voornemens. Het hele jaar door, maar toch stiekem in je achterhoofd het meest zo rond de jaarwisseling. Zo ook ik. 

Een verslag van dinsdag 2 januari. De dag waarop we met de familie een leuk uitje maakten naar het zwembad.

1. Gezond eten


Afvallen ja. Dat is al járen een wens, maar het wordt nu serieus wel nodig. Die overgang speelt ook niet zo fijn mee. Geen domme diëten, eerst maar eens gewoon gaan bewegen en gezonder gaan eten. Meer snacks laten staan, om concreet te zijn. Tussendoortjes beperken. 

Nieuwjaarsdag wat resten van de avond ervoor eten telt niet. Maar daarna zouden we niet meer bijkopen en serieus beginnen. 

En floep, voor ik het wist had ik een zelf meegebracht wit bolletje ham naar binnen gewerkt, een cake-je dat ik meegebracht had (je moet de pubers toch vrolijk stemmen) en patat besteld toen man de lunch ging halen. Patat mét. En een cappuccino.

Later belde mijn moeder: lusten jullie appeltaart? Wij hebben er nog eentje over. Die ben ik ook maar op gaan halen. Je kunt die mensen  toch niet met zijn tweetjes laten zitten met zo'n hele taart.

2. Geen alcohol


Niet dat ik een alcoholist ben, of nooit meer drinken mag van mezelf. Maar ook in het kader van gezond en afvallen is een maandje droogstaan wel een goed idee. Ik doe mee met Dry January dus (lees hier de voordelen

Dit voornemen is nog niet gesneuveld. Zou ook wel triest zijn op dag 2, maar goed. 

3. Melk


Minderen met melk. Eens nadenken of en hoe slecht het voor me is. 

Ik ben niet zo'n liefhebber van melk an sich. Daarbij geef ik melkproducten graag de schuld van minder prettige gevoelens in de buik en misselijkheid. Warme griesmeelpudding, brinta met veel suiker, lekker snel naar binnen lepelen? Geheid last. Havermout maak ik standaard klaar met een beetje melk en veel water.

Yoghurt gaat wel goed. Warme chocolademelk ook. 

Na een jaren geen koffie te hebben gedronken na mijn eerste zwangerschap ben ik het laatste jaar met cappuccino begonnen. Koffie verkeerd. Lekker! En verslavend, ik mis mijn kopje echt als ik het niet neem. Mag er ééntje thuis, 's avonds. En ergens in een koffietentje of tennisbar, waar ze vragen wat je wilt drinken, dan ook. 

Maar wie weet is toch de melk in die cappuccino wel de oorzaak van wat te veel en te opgeblazen buik. Minderen dus. 

De eerste koffiepauze in het zwembad was het raak. Jongste zoon liep wat verloren en ik heb om hem af te leiden een twee-eurostuk in zijn hand gestopt en hem de opdracht gegeven een cappuccino te halen voor me. Goed voor zijn zelfvertrouwen, taakjes uitvoeren die hij nog niet eerder had gedaan. Moest er daarna nog achteraan rennen met 35 cent, trouwens. 

4. Geduldig en liefdevol opvoeden


Het belangrijkste voornemen. Gaat natuurlijk bijna altijd goed. Onze kinderen zijn schatjes. Ik ben voor een gelijkwaardig gesprek in plaats van autoriteit. Voor begrip vooral. Kijken naar je kind en wat het nodig heeft. Kinderen doen niet zomaar vervelend, daar hebben ze vaak een goede reden voor. Geduld dus, en me niet laten meeslepen in dwarse buien. 

In het zwembad. We gingen vooral voor jongste, die daar enorm veel lol heeft, en de kerstvakantie niet ziet als twee weken eten, drinken en uitrusten, maar gewoon iets wil doen en zich de tandjes verveelt als hij niet bezig is. Broer en zus uit hun puberbedjes getrokken dus, papa en mama zich in badpak gehesen, op naar het zwembad.... Zij gingen voor, ik eerst nog even plassen. 

Eenmaal aan de rand van het bad bleken er vier van mij in te liggen en hadden alle vier lol. De vijfde stond te pruilen op de kant. Jongste had Geen Zin om Nat te worden. 

WAT? 

Ik heb gekeken, aangehoord (maar helaas geen zinnig antwoord gekregen op de vraag waaróm dan niet), geprobeerd om te kopen en af te leiden, genegeerd, grapjes gemaakt... Ben met de andere gaan zwemmen en van een afstandje een beetje gelachen om zijn pogingen het toch leuk te hebben ondanks zijn besluit NIET in het water te willen. Ook al was dit zwembad misschien niet het zwembad dat hij in gedachten had, meedoen en lekker zwemmen is toch leuker dan een beetje langs de rand huppelen en met de steunpaal dansen. Maar om dat nou te moeten toegeven... Gezichtsverlies is ook een dingetje.  

Na anderhalf uur(!) mijn goede voornemens vast te hebben gehouden hoorde ik een enorme ploef en zag ik ook dit voornemen in het water vallen. Positief opvoeden is leuk, maar soms komt het neer op een beetje liegen, of in ieder geval je mond houden. Niet zeggen dat het hij je enorm irriteert, uitleggen dat hij veel te koppig is voor zijn eigen bestwil, zeiken over dat jullie allemaal speciaal voor hém zijn gegaan en tenslotte weglopen om stoom af te blazen als hij met zijn hele houding laat zien je nodig te hebben. 

Overigens was papa daar, om troost te bieden. Gelukkig. Knuffelen zonder zeiken. Heb ik honderdvierenzeventigduizend baantjes gezwommen om af te koelen en te bedenken dat ik gewoon mijn schouders had moeten ophalen en dat er al weer een goed voornemen was gesneuveld. Het kind zelf ging (natuurlijk), na wat gegeten te hebben gewoon uit eigen beweging zwemmen, toen niemand het er meer over had of oplette. Zodat ik me de pleuris heb gezocht op het droge deel van het grote zwembad, en hij doodleuk na een kwartier drijfnat de wildwaterbaan uitstapte. Het is leuk, mama!

's Avonds heb ik heel veel kusjes gekregen. Van de zeldzame soort. Zoon is een uniek kind, unieker dan vele andere unieke, met een heel eigen gebruiksaanwijzing. ("Je hebt er geen kind aan als je zijn gebruiksaanwijzing weet", was de gevleugelde uitspraak van de juf van de peuterspeelzaal).
Ik weet het, ik snapt het, leef mee. Misschien iets te veel. Want soms vergeet ik het even, in het heetst van de strijd. Laat ik me toch weer teveel meeslepen. 

Conclusie voornemens

Mijn conclusie, het gaat best aardig :-) met die voornemens. En vooral, welke twee steden zijn er ook weer niet op één dag gelijk gebouwd? En al helemaal niet op nieuwjaarsdag. Stapje vooruit, stapje terug, twee stapjes vooruit... We gaan de goede kant op. Nou de weegschaal nog meekrijgen. 

Jullie nog goede voornemens?

40 - love oftewel hoe hard het kan gaan

40-0, een fijne stand, zeker als je zelf mag serveren. In het Engels roepen ze dan weer niet zo hard dat die ander 0 punten heeft, maar is h...