woensdag 6 december 2017

Heeft iemand de UIT knop al gevonden?

Ken je dat? Je schrikt wakker, 's nachts om een uur of vier meestal. En dan kun je niet slapen. Je hebt een goed stel hersens, dat overdag best leuk logisch nadenkt, maar 's nachts doen ze een beetje té goed hun best. Geen muggen maar olifanten. Rampscenario's. Alle vage onzekerheden worden worst-case scenario waarheden. 

En ze malen maar door, stap na stap na stap. De katten zijn in mijn gedachten al dood verklaard voor ze bij de dierenarts zijn geweest voor een diagnose. Dát ze een dodelijke ziekte hebben is dan een gepasseerd station, even na vier uur 's nachts zijn mijn hersens vooral bezig te bedenken hoe ik de kinderen ga vertellen dat onze tuin niet echt geschikt is als begraafplaats maar dat ik ook niet ga bijbetalen voor een katten-crematie. De pinpas die man gisteren niet kon vinden is in handen gevallen van boefjes die zijn hele hebben en houden hebben geplunderd. En de vier onvoldoendes van zoon op het herfstrapport garanderen nu al aan het einde van het jaar een enkele reis terug naar de havo (het jaar er op naar de mavo en dan naar zonder diploma van school...) 

Ja, die ja. Ik wéét het wel.
Ik heb mijn liefjes al honderden malen als niet meer levend of bijna dood beschouwd, afhankelijk van of ze niet thuis waren gekomen op de afgesproken tijd of dat ze wat vreemde lichamelijke klachten vertoonden de dagen ervoor. Van een verdacht pukkeltje bij mezelf wordt 's nachts ook in een handomdraai een vreselijke ziekte gemaakt en maak ik me vreselijke zorgen of dit nieuws alleen al mijn oude moeder de das niet om zal doen, hoe de kinderen toch in vredesnaam hun school af moeten krijgen als ik er niet ben om de mails van de mentor in de gaten te houden en of man nu niet beter een pedagogisch onderlegde vriendin kan gaan zoeken op korte termijn. Die een goede klik met jongste heeft en die ook nog eens handig is met de was. Misschien is dat eigenlijk nog wel beter ook, bedenk ik me. Ik doe ook maar wat, met dat opvoeden en dat huishouden. Het kan vast beter.  

Man naast me merkt mijn gedraai en gesteun op en wordt half wakker. Ik ga even tegen hem aanliggen en hoop op het verlossende antwoord. Maar hij heeft geen idee, en ik kan het hem niet vertellen. Toch troost zijn aanraking me een beetje.

Uiteindelijk val ik toch weer in slaap. En word een uurtje later door de wekker wakker. Ik voel me brak. 

Maar hoe brak ook, in het ochtendlicht, in frisse koude lucht buiten, zie ik weer letterlijk het licht. Het zal wel meevallen allemaal. 

Raar mens. Heeft iemand die knop al gevonden om je hersens even tijdelijk uit te zetten? Het enige voordeel is, ik ben de avond er op zó moe dat ik heel erg blij ben dat ik mijn heerlijke bedje weer in mag. Ik slaap als een roosje. Tot een uur of vier toch zeker...

zondag 3 december 2017

De apenrots en de minder bedeelden

Ze hadden net de vriendengroep in twee leuke groepjes opgesplitst, voor het volgende schoolproject. "... en toen kwam de juf kwam naar ons toe om te vertellen dat Max nog geen groepje had. Steve en ik keken elkaar aan, en Steve bleef nét even wat langer stil. Hij mag wel bij ons in het groepje, zei ik dus maar. En nu hebben we Max in ons groepje", vertelde hij met een vrolijk maar enigszins verongelijkt gezicht.

Max is niet de meest gewilde jongen uit de klas, zover is me duidelijk. Waarom, dat nog niet. Is hij te verlegen, doet hij vervelend? "Hij doet onbedoeld vaak vervelend". Ah, zo.

Naast een flink gevoel van medelijden voor Max moet ik stiekem ook wel om lachen, om die beschrijving. Want ja, zo gaat het in groepen, zeker op school. Zoon zelf heeft nu een leuke groep, met veel jongens waar hij goed mee op kan schieten. Er wordt veel gelachen, in ieder geval. Puberhumor. Heerlijk.

Ik prijs zoon, vind het mooi dat hij die jongen gewoon opneemt in zijn groepje, ook al is hij er niet onverdeeld gelukkig mee.

Op de één of andere manier weten mijn oudste twee kinderen altijd wel de minder populaire kinderen aan te trekken. Ze staan in principe open voor iedereen, zijn flexibel naar de kleintjes of minder bedeelden toe, vinden dat iedereen er bij zou moeten horen en doen daar tot op zekere hoogte ook hun best voor. Ik denk, een prachtige eigenschap. Maar het kost je wel wat, soms.

Zo weet de juf ze altijd te vinden als er nieuwe plaatsen in de klas werden gemaakt en er nog een plekje voor de lastpak gezocht werd. Kan prima naast de rustigere niet zo veel aandacht vragende kinderen. Zeker als die niet direct onvriendelijk reageren.

Dochter deed op de basisschool ook altijd goed haar best in dat opzicht, ook de minder populaire kinderen een kans geven. En ook dat heeft ze geweten. Als ze meisje X weer een keer in haar kielzog had mocht ze ook zelf opeens niet meedoen met een spelletje van de meiden op het schoolplein waar ze anders mee speelde. Dochter probeerde X nog te verdedigen maar de meiden waren onverbiddelijk. Er mocht helemaal niemand meer meedoen. Kon niet, smoesje hier, smoesje daar. Dat was natuurlijk ook weer niet haar bedoeling.

Wat dat betreft is het net de wereld van websites en de rankings in Google: te veel connecties met minder populaire sites en je eigen ranking daalt vanzelf mee.




donderdag 23 november 2017

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en school. Aan mij om te bepalen hoe ik mijn ochtend in ga vullen. En ook dat voelt als een soort cadeautje. Ik kan gaan werken, maar ik kan mezelf ook verwennen met eh... tja.

Waar word ik blij van? Zo dacht ik. Los van dat i
Zomaar een foto waar ik heel blij van word
(mijn eerste baby, en flink aantal schoenmaten geleden)
k meestal(*) gewoon elke dag opsta met een vrolijk en positief gevoel (en daar heel blij mee ben), word ik nog blijer van

- het zonnetje dat schijnt! Liefst op een droge en windloze dag
- vrolijke vriendelijke vreemde of semibekende mensen die je onderweg blij toeknikken
- veel reactie op mijn stukjes :-)
- een gezellige poes op schoot en een gevoel van rust in je hoofd
- een weegschaal en vooral spiegel die me laten zien dat ik goed op weg ben

Een kinderhand is gauw gevuld, ook als je al 49 bent. Leuk, maar lastig zelf te regelen.

Hoewel het afmaken van mijn lange to-do list fijn is en ik graag resultaat zou zien, is een ochtendje  ongegeneerd niets doen ook fijn. Een legpuzzel met heel veel stukjes maken? In bad liggen, op de bank onder een dekentje naar Netflixx kijken? Boek helemaal uitlezen? Of zomaar eens een keer geld uitgeven aan mezelf: naar de sauna? De schoonheidsspecialiste (nee, dat doet pijn!) De bioscoop? Een stukje wandelen en een cappuccino met taartje in een gezellig tentje? Nieuwe pumps kopen? Naar het strand? Een museum nu de museumkaart nog geldig is?

Te veel keus soms.

Een blog schrijven dan maar? Wie weet kom ik nog op goede ideeën.

maandag 20 november 2017

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders eten, mijn niet al te grote recepten-repertoire uitbreiden met iets nieuws is wel een goed idee.

Tussen de  noodzakelijke advertenties (dat snap ik, ze moeten ook geld verdienen, ik kijk er wel doorheen) vind ik de eigen artikelen. Hier en daar een recept, maar vooral moet ik kennelijk in de mood komen door de hele uitstraling van het blad. De ene hipster baard na de andere gezellig uitziende kok. Foto's van open haarden, warme kleuren. Rake teksten met veel trefwoorden die het de laatste tijd goed doen in foodminnend Nederland. Styling. Zelfs de foto's van het eten zien er uit alsof ik er zelf helemaal niets mee kan. Nog los van de accessoires die ik mis. De opeenstapeling van ingrediënten, keurig uitgelijnd of heel doordacht losjes neergelegd met alle kleuren en vormen in een evenwichtige verdeling.


Het is me wat, de foodindustry. Met al die hippe culinaire blogs, fotografen die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het fotograferen van iets kunstmatigs dat meer op lekker eten lijkt dan het eten zelf. Het is een wereld op zich geworden. Mij gaat dat allemaal een stapje te ver.

Nee, dan de foto's van gerechten in restaurants in warme toeristische streken, die al decennialang achter het raam in de zon hangen te vergelen en vergroenen. Groene patat links, een vaag stuk vlees in het midden, rechts een klodder van het een of ander. Ook dat is het eigenlijk niet.

In een restaurant vind ik het wel aardig als er iets bijzonders op het menu staat en mogen ze het ook nog wel wat presenteren, maar daar heb ik thuis ten eerste het publiek en ten tweede het geduld en ten derde het talent niet voor. Ik ben al blij - als het geen eenpansgerecht is - dat ik alle onderdelen ongeveer tegelijk klaar heb en kwak dan alles zo snel mogelijk naast of bovenop elkaar op een bord, ondertussen de kinderen aanmoedigend snel wat bestek neer te leggen en wat glazen te pakken.

Bij mij komt niemand genieten van een twaalf gangen tellend kerstdiner, dat moge duidelijk zijn. 

dinsdag 14 november 2017

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het was nat, er stonden héél veel mensen op een kluitje en het duurde lang. "Wanneer gaan we naar huis?" Toen Sint er eindelijk aangetuft kwam in zijn bootje was had hij zijn interesse verloren.
Is het nu wel of niet leuk?!

Beetje te spannend, al dat vreemde gedoe

Oudste zoon, 3 en een half. Op het lokale winkelcentrum komt een de Sint met Pieten. Ik duw zoon naar voren, zoon duwt terug. Hij wil niet. Is opeens ontzettend bang en verlegen en wil NIET naar Piet. Ook niet als hij dan pepernoten krijgt. Ik moet zeggen, de meerderheid van de Pieten is zeer lief voor gevoelige kleine kindertjes. Die pepernoten zijn er toch gekomen.

Oudste twee, in Center Parcs huisje. Ergens in de avond, eind november. Het is beredonker, er wordt op de deur van het hutje geklopt. Oudste heeft het er nog járen later over hoe eng het was dat hij in de avond alleen een wit gebit zag, het zwarte gezicht en donkere kleding van de Piet in kwestie viel nogal weg tegen de donkere bossen op de achtergrond.
Overigens was die avond eigenlijk jongste als baby de enige die het allemaal niet zo spannend vond. Hij lag heerlijk bij een zwarte Piet met ontluikende vaderlijke gevoelens op schoot en lachte braaf omhoog.

Verlegen


Dochter, keek de kat nogal uit de boom toen Sint op bezoek kwam. Vond het bere-eng, maar is wel zo gehaaid dat ze voor de vorm even lachte en een pakje kwam aanpakken en op verzoek heeel zachtjes een liedje zong als ze een goede bui had. Wel vond ze het idee dat er zomaar pieten in huis kwamen als niemand oplette erg eng. Sindsdien gooit Piet alles door de brievenbus, zó in de schoentjes. Wat best knap is als je bedenkt wat het formaat van die pakken is.

De anti-climax


Jongste zoon. Ouders hebben inmiddels geleerd. We beginnen niet te jong, niet te vroeg in november, we doseren. Niet naar álle feestjes waar die ouwe baardmans verschijnt, we maken keuzes. En dan nog. Zijn hoofdje liep om van de spanning, de vragen, de verwachtingen. Je zag hem vermoeider en witter worden, met als (anti)climax het moment dat Sint éindelijk zijn opwachting had gemaakt op 5 december op school, en jongste het hele schoolplein onderspuugde. Zo. Klaar. Naar huis, onder een dekentje, geen Sint meer gezien dat jaar.

Spagaat tussen niet kunnen begrijpen maar wel willen geloven


Even los van een paar "missertjes" zoals hierboven hebben ze alledrie hele leuke herinneringen aan Sinterklaas, en veel geslaagde feestjes gehad. Ik wil alleen maar zeggen dat het niet niks is voor kinderen. Zeker niet voor die diep nadenkende en hoog gevoelige kinderen waarvan ik er ook een stuk of drie heb. Alle soms heftige spanningen, hoge verwachtingen, opgewonden blijdschap en flinke niet toe te willen geven angsten, alle emoties door elkaar. En dan die een enorme spagaat omdat ze ergens wel weten dát het allemaal niet kan en klopt maar tóch heilig willen blijven geloven.  Met een beetje fantasie en goede wil hadden ze dat, als wij ouders daar geen stokje voor gestoken hadden, tot ver na de puberteit gedaan ben ik bang. Oudste zoons gevleugelde woorden nadat ik hem had ingewijd in het Grote Geheim: "Ik had het liever niet willen weten..." (waarna hij boos en wrokkig ging zitten sippen in een hoekje). Dochter was teleurgesteld (maar haar kon ik blij maken met het vooruitzicht dat ze mocht helpen jongste voor de gek te houden!). Jongste doet nog steeds of zijn neus bloedt als het op het bestaan van de Sint aankomt.

Aan de andere kant, toen ze wat groter werden en een en ander meer konden plaatsen vonden ze het feest nog steeds heel erg leuk. Nog steeds een beetje spannend, nog steeds cadeautjes en snoep, maar behapbaar. (Die spanning dan, ik heb het maar niet over al die snoep...) Dus nog lang nadat het Geloof sneuvelde werd er een spurt naar de tv ingezet als Het Sinterklaasjournaal begon. En werd er vorig jaar enorm veel lol gemaakt met de app waarmee je gratis naar Sinterklaas kunt bellen en hem álles kunt vragen.

Te oud voor Sinterklaas?

Dit jaar voor het eerst vieren we geen Sinterklaas met de rest van de familie. Door omstandigheden. En bovendien, met 8,12 en 14 zijn ze misschien wat groot voor het verhaal en het schoen zetten. Misschien maak ik me er maar van af met 3 cadeautjes en een zak pepernoten en een gezellig filmavondje?

Dacht ik. Dochter vind van niet. Ze wil schoen zetten en op 5 december een huis vol met bezoek en koek en zopie. Die surprises, dat is een twijfelgeval, hoop werk en kost veel tijd, maar is toch wel leuk. Eigenlijk heeft ze gelijk. Het is een veel te leuk feest om zomaar opzij te zetten.

maandag 13 november 2017

Het past niet meer. Tips gevraagd

En weer een nieuwe layout. De vorige had wel iets fris, maar het werkte helaas niet helemaal lekker. Bij het zoeken naar een nieuwe lay-out in het standaard blogger lijstje kwam ik eigenlijk niet veel tegen wat me aansprak.

Ik ben een tijdje met Wordpress bezig voor een andere site, en dat heeft natuurlijk veel meer mogelijkheden. Aan de ene kant wil ik graag iets "professioneler" bloggen, aan de andere kant vraag ik me af of dat weer een "Mammalien"  moet worden. Als ik toch overstap naar een ander platform en een domeinnaam aan moet vragen, vraag ik me af: pást Mammalien nog?

Ik voel me een Mammalien, zal altijd zowel de Lien als de Mama blijven, ook al ben ik 100. Aan de andere kant, het schept misschien wat verwachtingen bij (nieuwe) lezers. Al een tijdje geen echte real life stories meer over zwangerschap, luiers verschonen of fruithapjes. Straks zit die Mammalien in de overgang, heeft ze het herintreden en carrière in haar hoofd, of is ze een zeer welgestelde pensionado (nog even bedenken hóe dan). En dan komen al die doodvermoeide, net moeder geworden meisjes die mijn dochter hadden kunnen zijn lezen op een blog die niet gaat over zwangerschapsstrepen maar over jicht. Niet over de eerste keer naar de peuterspeelzaal maar over de eerste keer bowls spelen in de bejaardensoos.

Hopelijk valt dat mee. Maar wát te schrijven, voor wie, en hoe dat dan te noemen?  Ik ben er nog niet helemaal uit.

Tips zijn welkom. Tot die tijd maar even deze layout.

zondag 12 november 2017

Wat zit er in mijn nachtkastje

Weten jullie nog, vroeger die tag "wat zit er in je handtas", of  "wat zit er in je koelkast"? Dan moest je per direct een foto maken van de inhoud ervan en op je blog publiceren, zonder dat er dingen uithaalde. Meestal best génant (voor jezelf dan, want iedereen heeft een enorme berg nutteloze troep en tampons in haar handtas zitten toch?) Eigenlijk ook wel weer leuk om na jaren terug te zien en te merken dat ook die inhoud aan vernadering onderhevig is. Vooral de koelkast blijkt nog véél voller (en leger) te kunnen, met pubers in huis...

Vanochtend viel mijn oog op mijn nachtkastje en het idee voor een nieuwe blog was geboren.

Op te delen in twee delen trouwen. Ten eerste, wat zit er in mijn nachtkastje? Het tweede, wat ligt er eigenlijk náást mijn nachtkastje? Bij gebrek aan ruimte...  Deel één komt morgen. Vandaag deel twee.

Wat ligt er niet in of op mijn nachtkastje maar bij gebrek aan ruimte naast mijn bed?






Boeken, dus. En een heleboel stof. 
  • Van idee naar app. Geleend van de bieb. Wil ik nog wel eens leren, zelfs apps maken. Boek Ziet er overzichtelijk en toegankelijk uit, maar heb de moed nog niet gehad het boek ook daadwerkelijk te lezen.
  • Ook van de bieb: Boeddhisme voor alledag. Boeddhisme spreekt me altijd aan, maar hoe het precies zit en om het nou ook daadwerkelijk toe te passen, dat vergeet ik dan weer. Als ik in de mood ben bestel ik dan zo'n boek in de bieb. Maar die mood gaat ook weer snel voorbij, en dan komt het lezen er weer niet van.
  • Twee kleine boekjes: De gids over hoogbegaafde kids, 80 vragen en opvoedtips. En De gids over emoties bij kids. Ook 80 tips, bedoeld voor ouders van de wat gevoeligere kinderen die soms niet weten wat te doen met hun eigen gevoelens. Heel herkenbare "problemen", dingen waar we tegenaan lopen. Goed kort uitgelegd,  met praktische tips inderdaad. Ook om nog eens na te lezen.
  • Een boek over google analytics, analyse tool van Google die je vertelt hoe jouw website (niet deze, daar staat het niet op) presteert. Welke zoekwoorden doen het goed, waar komen je bezoekers binnen en hoe lang blijven ze. Waarom gaan ze uberhaupt weer weg zonder iets van je te kopen of op je ads te klikken. 
  • Op dieet? Doe normaal! Van één van jullie als tips gekregen. Het beste dieetboek ooit. Gelezen, maar ligt klaar voor nog een keer.
  • Het vervolg op het meesterwerk "Slim, maar...", over kinderen met een goed verstand maar wat mindere executieve vaardigheden. Het zit er wel maar het komt er niet uit. Vergeten kwijt en afgeleid. is een vervolg. Zeker van toepassing, ook op mijn zonen, met tips voor ouders. Gelezen, naslagwerk. Reminder. 
  • Gone is een krijgertje. Geen idee nog waar het over gaat. Is vast heel spannend. 

Van die boeken die ik éigenlijk heel interessant vind maar waar ik steeds maar niet toe kom. Ik lees namelijk vooral mijn e-reader. Die hier op de foto niet bijligt omdat ik hem mee naar de bank beneden heb genomen. Die leest fijn, zonder leesbril, met wat groter lettertype en verlicht scherm. Maar vooral staan er goeie boeken op. Zoals Nicci French, Zondagochtend breekt aan. En dat trekt toch net even wat meer dan lezen of herlezen van de papieren boeken die hier liggen. Ze liggen er dus nog wel even, ben ik bang.

Wat ligt er naast, op of onder jouw nachtkastje? Lees je voor je gaat slapen en zo ja wat dan?

Heeft iemand de UIT knop al gevonden?

Ken je dat? Je schrikt wakker, 's nachts om een uur of vier meestal. En dan kun je niet slapen. Je hebt een goed stel hersens, dat overd...