dinsdag 19 juni 2018

Traktatiebeleid

Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. Toen het bij oudere brussen nog wel mocht at hij graag mee. Maar hier en nu, op zijn school, anno 2018, moet het trakteren Gezond zijn! Een speerpunt. De oudercommissie jaagt de directie aan die de juffen inzetten als suikergestapo.  Koek Mag niet van de juf!

De eerste de beste dag op deze school kwam hij hongerig thuis uit school, want de evergreen liga uit zijn pauzetrommeltje mocht niet worden opgegeten. Fruit meegeven vond ik nooit zo'n succes, want dat wordt nogal zompig in die schooltassen. En een radijsje, dat gaat me echt te ver... Nu stop ik er vaak een bifi worstje in. Tot ik hoorde dat dat bere-ongezond is. Maar hé, er zit geen suiker in! Of het is te goed verstopt.

Foto: www.gezondtrakteren.nl
Wat je wel mag trakteren is onduidelijk. Een hele avond zitten knutselen op een vliegmachine of stekelvarken van radijsjes en blauwe goyabessen, die voor de meeste kinderen, inclusief de mijne, oneetbaar zijn, vind ik geen optie. Ook niet knutselen met voedingswaren die ze wél lusten overigens. Geen geknutsel.

Van die uitdeelcadeautjes dan, 30 keer 50 cent uitgeven aan milieuonvriendelijke rommel die direct kapot is? Hou op. 

Waterijsjes, had ik bedacht. Het zou warm worden, ik breng ze dan wel even langs. Maar nee, dat vond juf een slecht plan. Suiker! Er zijn ouders bij die dat niet willen. Of ik ze misschien zelf kon maken van wat gemengd fruit en dan invriezen?

Hét alternatief voor de ouders die zich er graag wat sneller vanaf maken en niet mee willen doen aan de MijnOuderIsDeBesteKnutselaar verkiezing is popcorn. Dat mag. Zelfs popcorn uit zakken van de supermarkt. Hoef je alleen nog maar ergens leuke bakjes te scoren en de hele middag met een rol doorzichtig folie en lintjes te gaan zitten prutsen.

En ik snap het allemaal wel, ik wil ook niet dat hij drie keer per week een kilo spekjes en een zak winegums eet op school. Jongste is daarbij helemaal niet zo'n snoeper, vaak slaat hij af en uit zichzelf zal hij er niet naar talen. Een bakje aardbeien, dat vindt hij lekker. Of een stuk worst. En er zitten geen moslims in de klas, dus dat biedt perspectieven.

Overigens was het suikerfeest afgelopen week heel geslaagd hoorde ik. Er kwamen moeders (uit andere klassen) met lekker suiker, eh, mierzoete hapjes voorbij. Mijn zoon bliefde het niet. Geen probleem, vond de rest van de klas. Zijn koekjes waren zo weg.

vrijdag 15 juni 2018

Van de doden niets dan goeds, of, hoe ik aan goede muziek kom...

Lang geleden, maar ik weet het nog goed. Ik studeerde. Op een ochtend werd ik wakker van mijn wekkerradio, waar ik op het nieuws hoorde dat Freddy Mercury was overleden. Wie? O ja. Van die clip, lang geleden, met die hoofden. Was best tof. De periode daarna werden we natuurlijk overspoeld met muziek van Queen en documentaires en zo. Pas toen heb ik zijn muziek eigenlijk leren kennen en waarderen. Wat een muzikant zeg.

Zelfde verhaal met Kurt Cobain. Pas toen ik zijn overlijdensbericht in de krant las kreeg ik een beetje dat hele Nirvana-gedoe mee. Wow. Top. Vind het nog steeds mooi. Net als Queen in mijn lijstje met favorieten.

John Lennon dan. God, ik was pas 12 toen! Maar met terugwerkende kracht in de periode daarna vond ik de Beatles helemaal te gek. Gelukkig hadden mijn oudere broers en zussen de platen allemaal al lang geleden gekocht en die leende ik dan graag - met of zonder toestemming vooraf.  

Ik ben gek op documentaires, en ook vooral op muziekdocumentaires. Veel meer dan bijvoorbeeld concerten of cd's van dezelfde artiesten. In vlot tempo komen de nummers voorbij, je hoort over hoe het begon en hoe het verder ging, waarom en hoe, achtergronden en - helaas meestal ook - hoe het dan uiteindelijk is afgelopen. 


Zo zag ik vanavond Jimi Hendrix. Bij mij vooral bekend van All along the Watchtower, waar U2 een hit mee had. Ik was puber, fan van U2, en vond dit gitaar gejank maar een takke-herrie. Jaren later wist ik eigenlijk nog steeds niet van Jimi, behalve dat ik altijd aan het zinnetje uit het boek van (ik meen) Christiane F.  moest denken die schreef dat ze zich niet kon herinneren of Jimi Hendrix nu een rode broek met groen shirt had gedragen of andersom. Hm. Het brein, mijn brein, onthoud de vreemdste dingen soms.

Deze week, bij het zien van de documentaire van Jimi Hendrix werd ik éindelijk, jaren na dato, eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Wat een fantastisch muzikaal genie, prachtige muziek gemaakt. Je moet het ook een beetje in de tijd zien, maar ik vind er echt prachtige stukken tussen zitten, het blues achtige. Ben sowieso een gitaar-fan.

Misschien is het wel een bekend verschijnsel: na je dood krijg je pas écht goede publiciteit en is de wereld klaar voor muziek en schilderwerken en andere kunsterig producten van de echte genieën. (De serie van Jeroen Krabbé in de voetsporen van Van Gogh en Gaugain en.. vind ik ook heel erg interessant!) Aan de andere kant, ik geloof niet dat The Beatles of Queen veel last hebben gehad van een tekort aan publiciteit en verkoopcijfers. (Alleen ik was toen nog wat klein of niet geboren, daar kunnen zij verder ook niets aan doen. Bij Nirvana heb ik gewoon onder een steen gezeten, denk ik.)

Kennelijk ben ik een beetje traag. Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber dat ik alle concerten af ga en op de hoogte ben van alles wat er op het moment hot en happening is. Gelukkig heb je ook nog de Lenny Kravitz-en, Golden Earrings en Red Hot Chili Peppers en nog wat band, die zó lang meegaan dat zelfs ik ze niet heb gemist (sterker nog, bij Lenny was ik al vanaf de eerste hit een fan...) en nog steeds van nieuwe nummers en zelfs een optreden hier of daar kan genieten.

Waar luister jij graag naar en ben je op de hoogte van wat er nú nieuw en hot en opkomend talent is?

donderdag 14 juni 2018

Heerlijk weekendje weg

Een weekendje naar de Ardennen. Van vrijdag (kind 1 was al vrij, kind 2 had opeens heel erg last van een HPV inenting en kind 3 had een moeilijke nacht gehad met wc bezoek en hoefde van ons niet naar school ... "mama, je zegt toch niet dat ik ziek ben he, dat is liegen, we gaan gewoon op vakantie!") tot en met zondag.

Kijk hier voor een review van een weekendje weg met de kinderen naar de Ardennen. Met foto's en filmpje.

En echt, het was tof. Al was het maar omdat de kinderen weer zo veel groter zijn geworden dan eerst. Was het vroeger hel om langer dan twee uur te rijden, nu kwam er wel wat gemor van achter uit de auto - op d een of andere manier duurde de heenweg niet de beloofde 3 uur maar het dubbele -maar accepteerden ze het en wisten ze er mee om te gaan. De een keek een filmpje, de ander luisterde muziek en de derde combineerde leren voor een toets en slapen, met zijn hoofd op de tassen. Best knap. Geen gezeik, geen geruzie.

(Jammer dat ik ook een stuk rijden moest mocht, op onbekend buitenlands terrein, in een auto die ik niet vaak bestuur. Ik ben beter op mijn gemak op de bij-rijderstoel. Wanneer ik achter het stuur zit en de bijrijdersstoel wordt bezet door de eigenaar van de auto die beter denkt te weten hoe je rijden moet, word ik daar nog wel eens onzeker van.)

Maar he, eenmaal daar.... Ik, moeder die zich altijd en overal zorgen maakt (*) of iedereen de kinderen het wel leuk hebben, of alles geregeld is... kwam compleet tot rust. Nee, er was geen all-inclusive eten, geen 24 uur per dag snack om de pubers blij te houden. Nee, het zwembad was bere-saai zonder glijbanen en stroomversnelling. Maar het was wel zó rustig dat ze gewoon lekker konden doen wat ze zelf leuk vonden: lekker spelen, heel veel herrie maken tot wanhoop van de twee bejaarden die daar baantjes trokken, maar zelfs daar heb ik me niet heel zenuwachtig over gemaakt na een paar waarschuwingen omdat ze het kennelijk toch allemaal zelf oplosten , lekker drijven in hun meegebrachte eenhoorn-zwemband. Beetje met de familie spelen. Naar bed gaan wanneer ze zelf moe werden.

De kinderen worden groter, dat merk je. De jongste heeft nog een half uurtje in het speeltuintje doorgebracht, maar verder was er geen interesse meer voor. Verder ging het gewoon goed. Met elkaar lief, lekker spelen, met twee of drie, in alle combinaties. Filmpjes maken op de mobieltjes, (bord)spelletjes doen, alléén zonder ouders naar het zwembad(je) terwijl papa ligt te slapen en mama een boek leest.

Ze worden groot. Ze doppen hun eigen boontjes, en zo niet dan zijn veel meer voor rede vatbaar dan voorheen. Supertrots ben ik op ze. 

De Mammalien is kennelijk stukje bij beetje weer wat aan het lossssslaten. Combinatie van mijn state of mind tegenwoordig, maar vooral ook de leeftijd van de kinderen en het gevoel dat ze niet in zeven sloten zullen lopen, denk ik. Zeker niet met zijn drietjes. Ze kunnen ook wel even zonder me en vinden dat nog leuk ook. Ik heb heerlijk een boekje zitten lezen op de veranda terwijl de schatjes alleen op stap waren. Wow.

Dochter was altijd al vér vooruit op haar leeftijd, op een bepaalde manier. Jongste lijkt zijn emoties steeds beter onder controle te krijgen. Oudste begint ook écht wat ouder te worden, en vindt het niet altijd leuk meer om met de brusjes te gaan spelen, heeft andere interesses. Gevolg is dat middelste en jongste juist weer veel meer naar elkaar toe trekken. En dat is ook superfijn.

Oudste zat tot laat samen met mij op de veranda,  buiten, in het donker. Zijn vader had al afgehaakt en was naar bed. Met een scheikunde boek op schoot (er was tenslotte een toets maandag en veel had hij er nog niet voor gedaan) en ondertussen vrijuit pratend over van alles en nog wat. Hij verwonderde zich over al die vuurvliegjes, die zo'n mooi licht gaven. Een hele andere jongen opeens, ver weg van zijn game-pc en vrienden, en toch zo zichzelf.

Ik begrijp (eindelijk) hoe fijn het kan zijn, op vakantie met je familie. Geen gestress over vergeten melkflesjes of niet slapende baby's. Geen zorgen over "vinden ze de speeltuinen wel leuk genoeg". Gewoon samenzijn met de kinderen en de man en veel tijd voor elkaar hebben. Het klinkt voor veel lezers misschien gek, maar eigenlijk kende ik dat niet. Niet uit mijn jeugd, toen ik zelf met mijn ouders op vakantie ging (daar hing altijd wel een soort van gespannen sfeer vol bezorgdheid over van alles en nog wat), niet van de tijd toen de kinderen nog een stuk kleiner waren en het voor 99 procent op mij neerkwam om te zorgen dat alle knuffels en flesjes aanwezig waren en op tijd werden gegeven. 

Komende zomer gaan we naar een hotel in de buurt van Praag. Hoop dat het net zo ontspannen zal verlopen als deze vakantie.

(*) Ik lees net ergens dat je je geen zorgen moet maken of je kinderen het leuk hebben op vakantie, en dat je meer naar jezelf moet kijken. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ben vast raar, maar ik voel me pas prettig als de mensen om me heen het goed hebben, en vooral op een vakantie die leuk moet zijn. Ik zet als echte moederkloek dan graag mijn eigen behoeften even in de ijskast en zet me in voor kinderen (en man).  En dat is overigens niet hetzelfde als dat ik de kinderen niet opvoed, ze niet leren aanpassen (teveel, hebben ze van mij!) of dat ik ze geen ruimte en teleurstelling gun en geef.

donderdag 7 juni 2018

Huis vol hormonen

Het is me ook een bar slechte timing: een schildklierprobleem, (bijna-of-misschien-toch-al-wel-een-tijdje) in de overgang en dan twee-en-een-halve puber in huis hebben rondlopen. (En dan heb ik het nog niet over mijn man gehad.)

De lichamelijke kant. Het opstaan kost me moeite, ik slaap de laatste tijd weer prima maar wordt oververhit wakker. Opstaan en alles openzetten! Snel! Maar snel, dat zit er even niet in. Ik ben stijf, heb een overvolle blaas en startpijn in de benen. Ik hielspoor-is-weer-helemaal-terug-strompel naar beneden en maak en-passant de negenjarige even wakker. De andere twee, daar brand ik mijn vingers niet meer aan. Beter voor hun én mijn humeur om ze dat maar gewoon zelf te laten regelen. 

Ik heb best veel gesport de laatste tijd. Vooral omdat het leuk is, maar je zou zeggen dat het ook wat moet doen voor het gewicht. De spiegel vindt van niet, de weegschaal bevestigt dit. Niks er af. Sterker nog, wéér een halve kilo erbij?! Hoe graag ik ook tennis, het lijkt meer kwaad te doen dan goed. Geen gewichtsverlies, wel een zere knie en schouder, dikke benen vol vocht, stijve spieren. 

Ik word er zó niet goed van.

En juist op dat moment komt er een puber beneden. Há, een liefje, mijn gedachten fleuren op, ik zeg iets. Een grapje. Een vraag. Iets. Wat dan ook. Maar kennelijk heeft ook de puber zo zijn eigen problemen en het wordt niet gewaardeerd. Dat wat ik zeg, of doe. Alles is "stom". En dan worden grapjes worden te hard, gegooide kussen trouwens ook. Lontjes te kort. Ook de mijne, helaas.

De kleine, van 9, die kijkt het allemaal eens aan. Hij is nog veel te klein voor al dat gepuber, kan nog geen halve dag zonder me, maar begint ook de drang tot zelfstandigheid te voelen. Dus als ik hem ergens aflever, op clubje of school, en ik draai me om hoor ik hem nog, veel te hard, roepen dat "zijn moeder Gelukkig Eindelijk weg is". Vertederend naïef en ook best grappig, denk ik soms. Maar vandaag niet. Vandaag irriteert het me enorm. Doe toch eens gewoon.

Normaal gesproken zou ik mezelf trakteren op een flinke reep Tony met zeezout, maar dat mag nu ook niet. Sterker nog, ik heb er niet eens zin in.

maandag 4 juni 2018

Klierig kliertje

Dik. Ik werd steeds dikker. Hoort erbij, dacht ik nog. De overgang. Of in ieder geval, de leeftijd. Op een paar supersportievelingen na lijken de meeste 45 plussers in mijn omgeving toch wel wat dikker te zijn geworden. En, ja, ik nam wel eens een zak patat en een stroopwafel. Hoewel steeds minder, want eigenlijk vond ik het niet zo tof, die extra kilo's. Niets mis met curvy shapes, maar toen ál mijn kleren veel te strak zaten en de vetrollen in de weg begonnen te zitten werd ik daar niet zo blij van. 

Met het afvalprogramma van vorig jaar (sport+dieet) heb ik heel erg mijn best gedaan. Ik kreeg wel wat meer conditie, zeker. Maar afvallen? Geen grammetje. Wat ik ook allemaal liet staan en wat ik extra bewoog, niets hielp. Sterker nog, afgelopen januari kreeg ik het voor elkaar om in een klap 3 kilo in een paar weken aan te komen. Dat was de druppel. Dit was niet normaal. 

Schildklier, misschien, dacht ik. Ook al omdat ik de overige 1001 symptomen ook helemaal herkende. Schoorvoetend naar de huisarts, want ik heb een hekel aan gezeur en gezanik om niets, en zelf al met een diagnose aankomen maakt je bij de gemiddelde huisarts ook niet echt populair. 

U heeft gelijk mevrouw, riep de huisarts, u heeft een flink verhoogde tsh waarde, uw schildklier werkt te traag. Ha! Dacht ik. Dat is mooi. Ten eerste ben ik niet gek, ten tweede sta ik niet voor lul als eigenwijze doe-het-zelvende hypochonder. Maar eh... ik héb dus wel wat. Op mijn nogal maagdelijke kaart stond opeens een heuse aandoening: hypothyreoïdie.

Een duidelijk beeld, niet langs de internist, goed behandelbaar, vond ze. En ik kreeg een doos pillen mee. Rest van mijn leven mag ik ze in een of andere dosis slikken.

Na 6 weken waren die enorm verhoogde waarden zo enorm gezakt dat de huisarts tevreden was (van 19 naar 0,2 - voor de kenners). Ik nog niet helemaal. Die meer en minder vage klachten die ik heb? Tja, wel een beetje geduld mevrouw, dat gaat langzaam.

Dat ik ineens weer een miss-universe body zou hebben had ik gehoopt maar als ik eerlijk ben niet verwacht. Een kilootje minder zou leuk zijn geweest maar in ieder geval ben niet meer aangekomen. Maar die zware benen, en dat enorme gehijg als ik twee trappen op loop? Het idee dat ik niet meer kan als ik twee games mijn best heb gedaan met tennis? Dat had ik voor de diagnose niet. En na een paar echte wedstrijden opeens zulke dikke onderbenen en knieeën dat ik niet meer lekker hurken kan? Hmh.

Ik heb geduld. Maar misschien binnenkort toch maar weer eens even moet gaan zeuren bij de huisarts. 

zaterdag 26 mei 2018

Het oude hek waande zich even de helft van een puberstelletje

Onze jongste, man van negen jaar, die is niet zo'n knuffelaar. En dat wordt er op deze leeftijd niet beter op. Meer stoere grapjes dan knuffels, zeg maar.

Des te harder verrast hij je als hij het initiatief neemt. Vanmiddag liepen we samen terug naar de auto, om nog even snel thuis wat te gaan eten voordat hij op scoutingkamp zou vertrekken.

"Mama, ik heb er zo'n zin in!", vertrouwde hij me toe. Even écht contact in plaats van de gebruikelijke grapjes en het gespring. Hij leek opeens wel een jaar ouder. En al pratend sloeg hij zijn arm om me heen, zodat we als een soort verliefd puberstelletje verder wandelden. Pubermeisje van bijna 50 was even van slag door maar zeer gelukkig met deze plotselinge avances en enigszins ongemakkelijk vanwege het halve meter lengteverschil. 

Wat een bijzonder kind is dit toch, met zulke intense gevoelens waar hij soms zelf niet goed raad mee weet. Nog los van het geknuffel en zijn geluk over het aanstaande kamp, was ik vooral helemaal blij dat hij zijn masker even liet vallen en een open en eerlijk kijkje in zijn ziel gaf.  Daar kan hij me echt mee ontroeren tot op het bot.




maandag 7 mei 2018

Waarom een sullig dagje uit al een hele opgaaf kan zijn, soms. En toch ook weer onbetaalbaar.

"Dat is jouw mening", vertelt de puber me. Het is vakantie, elf uur in de ochtend, lekker weer, ik wil met de familie op stap. We hebben geen grootste plannen, maar we verzinnen wel iets. Puber blijkt echter doodleuk achter zijn pc gekropen te zijn klaar voor en hele dag gamen, en het boeit hem weinig dat ik dat een slecht idee vind.

Een half uurtje later zijn we dan toch op pad. Mét de puber. Terwijl hij al weer gezellig met broer en zus kletst zit ik nog wat na te grommelen. Ik ben een gevoelig typetje en hou niet van een negatieve sfeer.

Eenmaal op de plaats van bestemming is jongste enthousiast. Wow! Dat ziet er vet uit. Ik voel me opknappen. Gelukkig maar. Ik was even bang dat zelfs hij te groot zou zijn voor dit park met speeltuin. Het is soms lastig iets te vinden wat jongens van 9 én 15 en meisjes van 12 leuk vinden. Wij ouders gaan lekker op een kleedje zitten, de kinderen gaan samen spelen.

Na een half uurtje spelen zakt het allemaal weer in. In plaatst van drie spelende kinderen hebben we een zeurende jongste, een verveelde oudste die het gezien heeft en als een vermoeide bejaarde op het kleedje (ons kleedje!)  ligt, en een 12 jarig meisje meisje dat opeens overal beestjes (uhl!) ziet en voelt... De stemming bij jongste wordt slechter en slechter, hij wil niet meer spelen, heeft overal vreemde redenen voor, om iets niet meer te willen.

Deze kennen we maar al te goed, de negatieve spiraal. Hij kan van een vrolijke veel te slimme 9 jarige afzakken naar een autistische starre en dwarse peuterpuber die niets meer wil en ook niet kan aangeven wát er nu precies aan de hand is.

Dan realiseer ik me opeens dat hij vandaag alleen nog maar een kommetje ontbijtgranen op heeft. Het is ver na lunchtijd, warm, en hij wil NIET drinken. Niet eten. Waarom, dat is onduidelijk. Waarschijnlijk omdat we chips in de tas hebben maar hem alleen broodjes en drinken aanbieden. Of a zeggen terwijl hij b wil. Weet ik het. Koppiger dan een ezel kan hij zijn. Gadverdamme. Hij zit zichzelf in de weg, dat weet ik wel, maar bepaalt ook nogal de sfeer. En vooral mijn humeur.

We proberen allemaal op onze eigen manier jongste weer aan het drinken en in de gewone modus te krijgen. Dat werkt natuurlijk ook niet. Daarbij luistert het nogal nauw wat je wel en niet doet of zegt en op welke toon. Uiteindelijk is het mij dit keer gelukt en zitten er zomaar opeens twee pakjes in en wat eten en is de impasse doorbroken, zijn batterij opgeladen en springt hij weer vrolijk overeind. In no-time is hij weer bij. (Zo bij dat hij zelf van meters verderop commentaar geeft op onze opmerkingen over zijn gedrag en opvoedingsvragen een ander kind niet had gehoord of begrepen... )

En terwijl ik nog aan het bijkomen ben van dit emotionele geweld loopt de jongen zelf alweer vrij en vrolijk te spelen. Mét broer en zus.

Dáárom, onder meer, vind ik vakantie moeilijk. Wil ik zo graag dé perfecte omstandigheden. Ik wil alleen maar blije gezichten bij de rest van de familie, en probeer dat maar eens te regelen met kinderen van uiteenlopende leeftijden en met een gebruiksaanwijzing hier en daar. Maar misschien is het mijn eigen gebruiksaanwijzing, dat kan ook. "Laat het los, en maak gewoon zelf lol", zegt man, en daar heeft hij ook wel een béétje een punt.

Een paar uur later zijn we uit eten geweest. Lekker, pannenkoeken met ijs, fristi en wijn. Het was super gezellig. En op de weg terug in de auto zit de achterbank met zijn drietjes liedjes te zingen. Super irritante liedjes, van de pubergeintjes op youtube tot de Teletubbies (variant a la huize mammalien die de kinderen hier zelf ooit hebben bedacht). Wat een lol hadden ze, zo met zijn drie. Ik heb heel stil voorin de auto gezeten en genoten. Deze momenten, die zijn goud waard. Zo wil ik wel maanden op vakantie.

Traktatiebeleid

Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...