dinsdag 10 oktober 2017

Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 
"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 
Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"
Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.
De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

maandag 9 oktober 2017

Herfst met bijbehorende snotterbuien

Dochter liep vorige week wat sipjes door het huis. Wit gezichtje, grote wallen, snotterend en kuchend, klagend over keelpijn... Vroeger, toen ik hele kleine kinderen had wist ik vrij zeker dat wanneer alle kinderen aan de beurt waren geweest en dankzij mijn goede zorgen weer van dooie vogeltjes in druktemakers veranderden, ik uiteindelijk zelf op de bank zou stranden, met zere hoofd en buik stiekem wensend dat ze óf naar school konden óf weer even een klein beetje keelpijn zouden krijgen zodat ze niet zo ontzettend veel lawaai zouden maken...

Maar inmiddels is ze 12, en kan ze haar eigen billen vegen en zichzelf in bed leggen. We hebben zelfs geprobeerd wat op te letten met nachtkusjes en zo.

Helaas. Ik voelde het vanmorgen komen opzetten. Als ervaringsdeskundige met een heel aantal jaar ervaring op het gebied van de meest heftige verkoudheden weet ik hoe het gaat. Eerst snotter je een beetje, dan voel je langzaam wat meer druk achter de ogen, en begint de keel wat minder te voelen. Je snuit nog eens, en nog eens. En voor je het weet slaap je de nacht er op niet vanwege gebrek aan lucht door je neus.

Ik heb mezelf maar een middagje vrij gegeven om onder een dekentje op de bank te gaan liggen met mijn e-reader ("De erfenis van Mozart", staat er dit keer min of meer per ongeluk op, maar is wel lekker boek).

Nog een paar dagen te gaan voor de herfstvakantie.

donderdag 5 oktober 2017

Lekker, zo'n dagje staken

Buiten is het storm en regen, kou en herfst. De brugpieper en de 3e klasser zijn inmiddels nat en verwaaid aangekomen op hun school, man heeft voor de zekerheid de auto maar genomen.
Jongste en ik zitten heerlijk op de bank, onder een dekentje. Te kijken hoe de rest van Nederland koud en nat wordt.

We zijn helemaal solidair met de juffen die staan te protesteren in de kou in Den Haag. Maar fijne bijkomstigheid is wel dat jongste man en ik  nu lekker onder een fleece-dekentje op de bank, warme chocolademelk bij de hand, lekker samen dom voor de tv hangen. Beetje dollen, beetje stoeien. Beetje internetten, beetje rommelen in huis. Heerlijk.

Zo is het weer tijd voor de halfjaarlijkse wisseling van de wacht in de hal en kledingkasten. Teenslippers naar boven, o wacht, ik ga nog op vakantie!, handschoenen en sjaals uitzoeken, passen, eventueel vervangen. De jongste twee zijn opeens gigantisch aan het groeien, daar moet waarschijnlijk wel het een en ander voor worden gekocht. Op internet, als het vandaag moet. Ik ga namelijk de deur even niet meer uit...





dinsdag 3 oktober 2017

Vergeten...

Die jongens, ik word er soms gek van. Als hun kop niet vastzat vergaten ze hem nog.

Zo heb ik een week of drie moeten wachten tot oudste er aan dacht een simpel formuliertje voor me mee te nemen van school. We moesten een weekje vrij vragen, voor de vakantie, straks. Hoefde hij alleen maar op te halen bij de leerlingenadminstratie. En elke middag kwam hij uit school, zonder formulier.

Zijn vader? Een heel selectief geheugen. Gelukkig sta ik hem bij, al was het maar bij het voorlezen van onze gezamelijke familiekalender. ("Wanneer moet ik jongste nou ophalen en waar ook alweer eigenlijk?") 

En dan jongste. Gymtas? Huiswerk? Meestal hol ik achter hem aan of moet de juf nog wat in zijn tas doen. Vanochtend waren zowel jas als schoenen weg. De schoenen had ik al snel gevonden, enigszins vochtig van een nachtje onder de trampoline in de tuin. De jas was spoorloos. Toen we in dik vest langs de speeltuin om de hoek bij school liepen zagen we hem aan een paaltje naast de glijbaan hangen.

Eenmaal thuis, me nog verbazend over zoveel vergeetachtigheid, duik ik de garage in om mijn koffer te zoeken. Binnenkort gaan we op vakantie. Ik weet precies waar het ding is, ik vergeet niet. De koffer staat hoog bovenop de plank, links in de hoek, waar hij al - even snel rekenen- dertien jaar staat. Ben in die tijd niet verder dan Centerparcs geweest, en dan is een grote weekendtas ook wel genoeg.

Het ding is niet meer om aan te pakken, zo vies. Ik weet niet wie of wat er tegen het dak van de garage woont, maar schoon is ie niet. Ik borstel het ergste er af en spuit de rest schoon met een stevige waterstraal. Doekje chloor er over heen, nog een sopje. Nu moet het lukken. 

Voor ik de koffer kan openen kom ik nog een vervelende verrassing tegen. Het cijferslot. En het ding zit stevig dicht. Oeps. Ik weet nog dat ik ooit riep dat code 3-6-9 of was het nou 9-3-6, of toch 1-2-8 ( 8-2-6?)  of zo iets makkelijk te onthouden was. Maar waarom? Wat was de logica? Het gevoel? Ik weet ook nog dat ik voor de zekerheid de code op een papiertje heb geschreven. Maar waar? Op mijn pc, digitaal, is het niet te vinden.

Arggghhhh.

Ik ben al drie keer alle 999 combinaties doorgelopen. Ik luister met mijn stethoscoop aan de koffer terwijl ik heel voorzichtig die cijfers draai. Helaas zitten de wieltjes zitten zo vast dat alleen het verschuiven van het ene cijfer naar het ander al een flinke krak oplevert. Ik prik met dunne ijzertjes tussen de radartjes. Kom daarbij alleen nog maar een halfdode spin tegen. De kluis van de best beveiligde bank ter wereld had ik zonder problemen open gekregen, maar deze koffer dus niet.

Misschien is het een teken van boven, dat ik toe ben aan een nieuwe koffer. Een ultralichte met uittrekbaar handvat, meedraaiende wieltjes in een flitsende kleur en design. Met een artifical intelligent slot dat reageert op mijn aanwezigheid. Mijn vingerafdruk desnoods. Die vingerafdrukken gaan waarschijnlijk langer mee dan dat spoortje in mijn hersens dat die drie lullige cijfertjes had moeten onthouden...

woensdag 27 september 2017

Hoe gaat het nu op school?

Het gaat lekker, mag ik wel zeggen. Of de resultaten goed zijn weet ik nog niet. Dochter kwam gisteren met haar eerste cijfer - een 8! - thuis, maar van de jongens heb ik geen idee en daar ga ik me nu bewust maar even niet mee bemoeien. Ze doen in ieder geval leuk mee en het belangrijkste is, ze zitten goed in hun vel. Oudste zit nu in een leuke klas en heeft een leuke vriendengroep geloof ik. 

Jongste is op deze school al vanaf het begin gewoon zichzelf en is thuis vrolijk en blij. Het is gestructureerd, en er wordt veel van ze verwacht maar ook veel voor ze gedaan. Ze worden niet in het diepe gegooid of aan hun lot over gelaten, wat ik zo zie. Geen verveling. Dit is wel een beetje wat ik in mijn gedachten had toen ik bedacht dat hij beter af zou zijn op een hb school. Niet alleen zijn er "lotgenoten" en is het werk moeilijker. Er is vooral ook aandacht voor de valkuilen van de hb kinderen en de manier waarop ze leren, en er is gewoon veel extra. Muziek, filosofie, Spaans en techniek. Maar ook in de les wordt er gewoon net even wat meer gedaan. Zo leren ze een beetje gebarentaal, of vertelt de juf tussen neus en lippen door een weetje. En ze leren ook van elkaar.  "Weet je, mam", hoor ik vaak, en dan volgt er weer een of ander wonderlijk feit. Bijna elke dag. 

Heerlijk.

 

donderdag 21 september 2017

Hoe mijn man een nieuwe baby kocht (en ik hem uiteindelijk toch adopteerde)

Opeens stond hij daar, op het volgepropte computerhok de studeerkamer van mijn echtgenoot. Een bronzen wezentje / baby met bril, in een kogel.

Gigers Bullet Baby in koper (Foto: Ebay)


Ik leg even uit. Mijn echtgenoot houdt van mooie dingen. Ik ook. Niet altijd dezelfde dingen, vaak wel. Ik kan me iets beter beheersen met kopen. Bovendien ben ik van mening dat een paar mooie dingen in de woonkamer mooi genoeg zijn. Volproppen met minder mooie dingen vind ik zonde.

Maar dit vind ik wel een heel tof beeldje. Het sprak me aan,  de stijl, nog voor ik wist wie het had gemaakt en dat het kennelijk een vrij bekend ontwerp is en wat de betekenis precies is. (Lees op http://www.hrgiger.com/newborn.htm)


   The Birth Machine en the Bullet baby's zijn oorspronkelijk getekend in 1967, door H.R. Giger. 
Hij is ervan overtuigd dat de grootste bedreiging van de beschaving de dreigende 
overbevolking op de planeet is. De sculptures zijn gemaakt naar aanleiding van deze tekening.

Ik ben dol op baby's, heb er drie gekregen en zou er graag nog tien bij willen maar eh, nou ja. Overbevolking is inderdaad een heel slecht idee. Deze knapperd mag in ieder geval ergens in de woonkamer, op een mooie plekje. Maakt een ander Mooi Ding maar even plaats. (En voor dat iedereen denkt dat wij heel erg rijk zijn: het is een replica...) 


(Bullet Baby in aluminium, achterkant Foto: Ebay)

Wat vinden jullie van deze Bullet Baby? Zou het bij jou thuis mogen staan?


Reacties

Reacties zijn leuk en welkom, allemaal (nou ja, mits geen reclame voor weet ik wat voor vreemde sites in het Russisch of anderszins onleesbaar...)

Ik begreep hieronder dat het niet helemaal altijd goed gaat met plaatsen? Dat is dan vooral de schuld van Blogger. En een beetje van mij, ik heb net de map met berichtjes doorgekeken die zogenaamd spam zouden zijn of nog gemodereerd moeten worden (plaats je een reactie op een blog van een week oud dan moet ik eerst toestemming geven voor plaatsing)... en dat heb ik dus niet gedaan. Dat is mij dan weer aan te rekenen.

Sorry! Ik zal er vaker naar kijken, wie weet kan ik de instellingen ook wat makkelijker maken.

Wat ik maar bedoel te zeggen is: blijf voor reageren!

(Ik ga NU de hele bak even door om te lezen en alsnog te plaatsen)

maandag 18 september 2017

Het overgangsvirus

Het lijkt een soort zeer besmettelijk virus: overal om me heen lees en hoor ik vrouwen die last hebben van De Overgang. En dan ga ik mezelf toch weer eens achter mijn oren krabben...

De overgang, symptoom één: wegblijvende menustruatie


Ik ben namelijk 48 heb misschien een beetje de leeftijd. Een jaar geleden was ik nog in het bezit van een spiraal, dus gezegend met het ontbreken van elke vorm van menstruatie. Geen idee dus, of ik in de overgang was of niet. Wel voelde ik me wat, mwah, soms, had ik wat symptomen. Kon ook aan dat spiraaltje liggen. Eerste stap dus: ding er uit. Gevolg: regelmatige maar overvloedige menstruaties.

Opvliegers en nachtelijk zweten


Die opvliegers, de kortstondige tropische zomers, die ken ik eigenlijk niet. Wel ben ik 's ochtends tegenwoordig de eerste die ramen openzet en de laatste die de verwarming aan wil. Wat eerst dus precies omgekeerd was. Ik drijf nog niet mijn bed uit, zoals ik deed in de periodes na de bevalling. Maar koud heb ik het ook niet meer. Daarbij heb ik wel van die buien dat ik het opeens enorm koud heb. Een soort omgekeerde opvlieger!? (Griep, gewoon een beetje grieperig, roept een stem die op die van mijn moeder lijkt. Mijn moeder had namelijk geen last van de overgang. Wel had ze rond die periode veel griepachtige verschijnselen :-) )

Stemmingswisselingen

Dat vind ik allemaal nog niet zo vervelend. De stemmingswisselingen van tegenwoordig, die wel. Was altijd redelijk gelijkmatig en opgeruimd, maar nu slaat het soms toe. Bij vlagen vind ik mezelf zó zielig, zie ik het allemaal (echt allemaal!) niet meer zitten... maar hé, misschien is dat ook wel op een andere manier te verklaren. De bar slechte opbrengsten van mijn zaakje, zorgen om de ouder wordende ouders? De regenbuien van de afgelopen week? DE slapeloosheid? De sombere bui was van de week per direct over toen ik een stralend jongetje ophaalde van school.

Slapeloosheid


Nou en of. Al jaren. Inslapen is echt nooit een probleem, ik snurk al voordat mijn kersverse echtgenoot de kans heeft gekregen me welterusten te zoenen. Maar dan rond 3,4, soms 5 uur ben ik opeens wakker. En lig ik zeker een of twee uur waker. Even plassen en dan terug naar bed. Draaien, Piekeren, plannen maken, draaien, piekeren. Soms ga ik er maar even uit om iets achter de pc te doen. Wat dan later maar half gelukt blijkt overigens, heel helder ben ik kennelijk toch niet. En als je dan weer inslaapt is die wekker 's ochtends natuurlijk wel een hel. 

Gewichtstoename


Jaja. Houd maar op. Hier heb ik ook last van. Ik hoef maar naar een bitterbal te kijken of ik kom een kilo aan. En als ik heel erg mijn best doe met gewoon gezond en weinig eten dan blijf ik gewoon op gewicht. Dat is niet grappig. Maar zou het de overgang zijn? Of moet ik gewoon eens echt structureel gezonder gaan eten, meer bewegen, op schildklier testen en onder ogen zien dat ik gewoon wat ouder bent en niet meer kan maken wat ik vroeger wel kon zonder aan te komen?

Meer kenmerken van de overgang 


Er is genoeg te vinden op internet. Hier een checklistje voor jou. Ik ben gewoon nog even in de ontkennende fase... Ik zal wel gewoon grieperig zijn.

1. Opvliegers
2. Gewichtstoename
3. Onregelmatige menstruatie
4. Verlies libido
5. Vaginale droogheid
6. Stemmingswisselingen
7. Vermoeidheid
8. Haaruitval
9. Slaapstoornissen
10. Moeilijk concentreren
11. Geheugenverlies
12. Duizeligheid
13. Veranderende stembanden
14. Incontinentie
15. Opgeblazen gevoel
16. Allergieën
17. Broze nagels
18. Verandering lichaamsgeur
19. Onregelmatige hartslag
20. Depressie
21. Angst
22. Prikkelbaarheid
23. Paniekstoornis
24. Pijn in de borst
25. Hoofdpijn
26. Pijnlijke gewrichten
27. Brandende tong
28. Elektrische schokken
29. Klachten spijsvertering
30. Klachten tandvlees
31. Spierspanning
32. Droge huid
33. Misselijkheid
34. Nachtelijk zweten

donderdag 14 september 2017

Voor onze dochter

Twaalf jaar geleden beviel ik van onze dochter (lees op mijn blog: De geboorte van Roos, die overigens geen Roos heet). Vergeleken met de geboortes van haar grote broer en kleine broertje was het wel een beetje een gewóne bevalling. Volgens het boekje. Je zou het zelfs saai hebben kunnen vinden als je een verloskundige of gynaecoloog bent die van wat actie houdt. Maar papa, dochter en vooral ook ik vonden het helemaal prima zo. 

Twaalf jaar later. Eigenlijk is ze altijd een probleemloos kind geweest. Geen gebroken benen, geen ruzies, nooit kwijtgeraakt, op school alles goed. De 10-minuten gesprekjes op school hebben zelden 10 minuten geduurd. Gewoon, geen gedoe. Maar wel bijzonder. En zeker niet saai. 

Ze doet het allemaal prima. Een rustig meisje (nee, NIET saai), dat weet wat ze wil maar geen drammer of zeurpiet. Ze is lief en vriendelijk. Gevoelig van aard, heeft gevoel voor humor, is intelligent, mooi en vrouwelijk en charmant, heeft goed inzicht in sociale structuren, communicatief, behulpzaam, creatief, zelfstandig, ondernemend. Kan prachtig verhalen schrijven, lekkere taarten bakken, fotograferen en filmpjes maken, al dan niet voor social media. En ze kan mooie 3d prints maken met haar voor haar verjaardag gekregen 3d pen. Ze kan plannen en organiseren, heeft haar zaakjes op orde, heeft overzicht en regelt wel wat ze belangrijk vindt. Ik maak me geen enkele zorgen om haar, het komt goed. Ook al - of misschien juist daarom - heeft ze zelf nog wel eens haar twijfels en kan ze best heel diep nadenken over hoe dingen gaan of zouden moeten gaan.  

Afgelopen week had ze - ze is een echte verse brugpieper sinds een paar weken - een opdracht van school. Ze moest in een presentatie over zichzelf haar sterkte punten opnoemen. Nou dát vond ze moeilijk... "En als ik het al wist, dan ga ik dat toch niet over mezelf zeggen, mam"! , rolde ze met haar ogen. Want ze is ook een heel gewoon volgens het boekje een kleine beetje aan het puberen en een beetje aan het katten soms. 

O ja! Bescheiden! Dat ook. En een beetje assertiever en minder verlegen, dat wordt ze vanzelf straks. 

Meisje, je was een top-kind, je bent een top-meid en ik zie nu al dat je een top-vrouw aan het worden bent. Wij houden enorm veel van je. 

maandag 11 september 2017

De grote familie huwelijksreis

Die gaan we maken, zoals we al maanden geleden aan onze kinderen hebben beloofd.

Parelwitte stranden met palmbomen, zag dochter voor zich. Een super-splash-waterpark voor de jongste zoon en all-inclusive - de hele dag eten met onbeperkt wifi - voor de oudste. En wij ouders, wij willen tussen het relaxen door nog wat zien ook. De Inca-tempels of de Chinese muur, riep de man. Ik zelf zou ook New Zeeland nog wel eens willen proberen. Of zelfs Noordpoolgebied. Al ben ik meer van de zomerjurkjes dan van de bontjas.

Een lastig te combineren eisenpakketje. Tijd voor een poldermodelletje. Man en ik komen er wel uit als we met zijn twee zouden gaan, maar we willen dat we het alle vijf naar ons zin hebben, ook de kids. Afwisseling, dus. Maar wat doe je eigenlijk voor interessante uitstapjes met een 8, 12 en 14 jarige? Die niets gewend zijn qua vakantie, niet ver willen wandelen of fietsen of autorijden, het niet zo hebben op terroristen, inentingen en vreemd eten en een moeder hebben die nog wel eens last krijgt van vakantiestress?  

Een zwemparadijsje in een warm land, dat moet te doen zijn, en dan af en toe een uitstapje? Maar de grote resorts liggen dan meestal in niemandsland, waar maar bar weinig buiten de muur te doen is.  

Griekenland is leuk en betaalbaar, maar in de herfstvakantie geen enkele garantie dat je goed weer hebt. Heel Zuid Europa valt wat dat betreft in deze periode af.

Een nijlcruise? Lekker luxe lui laten varen langs de bezienswaardigheden! Maar er blijken meestal twee, hooguit vier personen te passen in de hutten op zo'n boot. Geldt ook voor vrijwel elke cruise op zee. En of het zwembad op zo'n boot nou echt groot genoeg is om ook de pubers vermaak te bieden? Toen ik bij de beschrijving van de cruise las dat "ondanks het van uitstekende kwaliteit zijnde buffet je beter niet teveel rauwkost kon nemen en je goed voorbereid op reis moest gaan (pillen tegen diarree mee)" was ik er helemaal klaar mee.

Thailand! Dat lijkt mij tof. Of Bali? Maar dat is best wel een eindje vliegen. En misschien (of misschien ook niet) net even te exotisch voor de kinderen en mama die nooit veel verder zijn geweest dan een weekje vakantiepark in Duitsland...

Een rondreis door Amerika! De everglades, Universal studio's, de Grand Canyon, desnoods Disney - als ik daarna maar op een mooi strand mag bijkomen. Een dagje. Stadjes, stukje rijden. Eigen camper. Maar vooral ik houd van het rondreizen, de kinderen dan weer minder. En die drie weken vrij, die hebben we eigenlijk ook niet.

Het moet natuurlijk ook nog in de schoolvakanties. Als we geluk hebben en we vragen het in drievoud aan kunnen de kinders op het voortgezet misschien aansluitend aan een vakantie nog wat daagjes vrij krijgen. Wat veel vakanties doet afvallen wegens of volgeboekt of onbetaalbaar. Ik bedoel, we hebben dan wel een bijdrage voor de huwelijksreis gekregen van onze gasten, maar die bruiloft was verre van gratis. (Het saldo was negatief, zeg maar...) 

Dus eh... we denken even. Tips zijn welkom!

dinsdag 5 september 2017

Mag je je kind aanmoedigen om terug te slaan?

Van huis uit ben ik zeer geweldloos opgevoed. De sfeer van love and peace hing er, of dat nu de tijdsgeest was, de linkse politiek geëngageerde jongeren of dat het zijn wortels meer had in het christelijke geloof in heb je naaste lief, waarin mijn ouders zijn opgevoed weet ik niet, maar de gouden regel was toch wel dat alles zo veel mogelijk met de mantel der liefde toegedekt moest worden. Vergeven en vergeten. Alles voor een goede sfeer. Liever lief dan assertief. Ik ben goed geslaagd.

Als de rest van de wereld nou ook zo was, zou dat een prima uitgangspunt zijn. Echter.

Gisteren in gesprek met een mede-ouder, onze jongste twee zitten niet in dezelfde groep, maar de situatie is vergelijkbaar: onze kinderen worden hier en daar wat op de kop gezeten door twee of drie medeleerlingen. En dit keer zijn het niet de jongens die de lastpakken zijn, maar de meisjes. Niet de Haantjes maar de Queenbees. Eigenlijk is dat misschien nog wel vervelender, zeker als je zelf een meisje bent. Meisjes voeren gemenere oorlogen dan jongens, zuigen, buitensluiten, roddelen, meer onderhuids en houden een wrok langer vol. (Ik generaliseer graag...)

De andere ouder was er kort over: ze hadden hun dochter geadviseerd maar eens een flinke mep te verkopen als die meiden haar weer buitensluiten of knijpen.

De vader van mijn grut is het daar wel mee eens. Ik zelf moet daar wel even een paar keer over slikken. De pedagogen in mijn tijd en ook in die van mijn oudste kinderen waren het er ook over eens: niet - nooit! - slaan. Vechten mag niet, praten!

Eens. Eerst praten. Maar als dat niet werkt? En is je punt wat kracht bijzetten hetzelfde als vechten? Zelfs ik, superlief en verlegen meisje, ooit, heb wel eens een flinke schop gegeven aan de wannabe-queenbee in mijn klas. Wat me overigens veel respect opleverde van de heersende queenbee - waar ik dan op mijn beurt weer niet zo goed raad mee wist omdat ik me niet in die strijd wilde mengen - maar die trut had wel zere benen en ze hield even op met naar doen tegen mij.

Van de zomer. Ik sta op het strand toe te kijken hoe mijn grut zich vermaakt op het opblaas eilandje / stormbaan-ding in het meer. Ze kunnen allemaal prima zwemmen, maar de kleinste is best wel klein, tussen al die grote drukke jongens. Opeens zie ik  mijn oudste staan worstelen met een andere jongen. Hij ziet er nogal pissig uit, die ander. En dan mijn lieve, geen vlieg kwaad doende zoon, wat gebeurt er? Ik word er wat wiebelig van, maar blijf kijken. Zoon zet nog even wat extra kracht en de andere jongen vliegt van het eiland af met een vette plons in het water. Zo.

Oudste loopt even later naast me. Dat er een paar vervelende jongens op het eilandje zijn broertje fink aan het pesten waren geweest,vertelt hij rustig. Die had hij maar eventjes een duw verkocht, en dat had die ander niet leuk gevonden. Ik kijk hem aan en zie een klein scheef lachje en een twinkel in zijn ogen.

Mén, wat was ik trots.

zondag 3 september 2017

Zo'n dag dat de broccolischotel zichzelf omtovert in patat-met

Zo'n dag dat zoon één met een lekke drinkbeker thuiskomt. Zoon twee van zijn step was gekukeld en bloedend en kermend op de bank zit te wachten tot jij bij hem gaat zitten. Bijna klaar zoon, even het eten in de oven!   

Zo'n dag dat je beseft dat je toch wat eerder die pan met dat half-losse handvat had moeten vervangen. (Maar ook wel weer blij bent dat je tenen en vingers niet geraakt zijn.) En je in plaats van te kunnen gaan zitten nu kunt gaan soppen. 

Zo'n dag dat je ovenschotel met broccoli had willen uitproberen maar eindigt in de snackbar. 



Zo'n dag dat er midden in alle chaos van pannen en auto's een buurman van verderop voor de deur staat die de sleutel in je handen duwt om vijf weken post en plantjes te verzorgen als hij ("het gaat helemaal niet goed met me") vijf volle weken op vakantie gaat. Geen probleem hoor, maar al was het geformuleerd als vraag, het was toch "na al die pakjes die IK voor jullie heb aangepakt, iets wat JIJ nu wel terug zou MOETEN doen". ("Dat vond ik wel wat raar om dat zo te zeggen, mama", vond ook de twaalfjarige. Ik moet een beetje lachen. "Ach, hij bedoelt het vast niet zo...", hopen we maar.)

Zo'n dag dat je echtgenoot met de auto naar zijn werk ging omdat zijn gerepareerde fietsbatterij nog niet geleverd is, en dan 's middags in alle kook-hectiek thuis komt met een spijker in zijn band. Zijn auto op de oprit pal achter de jouwe parkeert, en jij - op weg naar de patatzaak - dus eerst zijn auto opzij moet zetten. Die niet wil starten omdat jij de verkeerde knopjes hebt ingedrukt en geen idee meer hebt hoe dat ook alweer werkt, en hij vervolgens boos wordt als je het vraagt, omdat hij denkt dat jij in zijn auto met lekke band wilt gaan rijden.

Gelukkig was het dan weer niet zo'n dag dat je bij de patatzaak staat met je bestelling, wetende dat er een aantal hongerige kinderen thuis zitten en het pinapparaat niet werkt, je geen los geld hebt en alle pinautomaten in de verre omgeving ook niet werken omdat de bank een storing heeft... Die hadden we de vorige keer. Dit keer liep het gesmeerd, het betalen.

En zelfs de patat was beter te pruimen dan de vorige keren. Misschien stiekem nog wel beter dan de broccoli.

zaterdag 2 september 2017

De emotionele rollercoaster aan het begin van de nieuwe school

Voor de een wat makkelijk dan de ander. Jongste kreeg een hele nieuwe school, middelste werd een heuse brugpieper. En dat is toch allemaal wel veel nieuw en anders, en hoewel het ook leuk is zijn er ook best wat traantjes gevloeid. Van de spanning, de vermoeidheid, van te hooggespannen verwachtingen, van niet weten en wel je best doen maar het toch allemaal net niet gelijk goed doen en jezelf teleurstellen...

De brugpieper doet het prima, maar hé, het blijft nieuw. De tas is enorm zwaar, de klas nieuw, de groepsdynamiek in een nieuwe klas vol twaalfjarige meisjes (en wat jongens) is best eh, moeilijk, soms. De ene dag is ze dus ook zwaar teleurgesteld, de volgende dag heeft ze weer een topdag gehad omdat ze zo lekker heeft zitten lachen met die en die en een donut heeft gekocht in de pauze.

Jongste heeft denk ik een leuk programma op school, hoor ik. De eerste week ging het er rustig aan toe, kennismaken, groepsbinding. Er werd geklapt als er iemand een fout had gemaakt (fouten maken moet!). Dat soort dingen. De twee week werd er voorzichtig begonnen met wat werk. Veel leerzame spelletjes. Filosofie.

Maar bij een kind, en zeker bij mijn kind weet je het nooit. Praten, open en eerlijk en direct, met zelfkennis, zoals dochter dat kan, dat is niet aan hem besteed. Vraag je rechtstreeks of het leuk was is het antwoord meestal nee. Ik moet het doen met toevallige losse flarden tekst die er op onverwachte momenten uitkomen en lichaamstaal lezen. Roept hij doodleuk keihard in de tuin "dat hij niet weet waarom hij leeft, wat is het nut? Niks is leuk!", om vervolgens rustig een beetje te gaan springen op de trampoline, een vrolijk liedje zingend?!

Ik dácht dus dat het wel aardig ging. Maar het is natuurlijk bere-vermoeiend, al dat nieuws. Hij reageert niet chagrijnig maar zijn hoofd loopt om. Alleen al de hoeveelheid vergeten sleutels, kapotte bekers, gymtassen die van het ene moment op het ander verdwenen en voergoed verdwenen bleven is tekenend. Jongste gaat wel redelijk eenvoudig met de nieuwe jongens uit zijn klas om maar de nieuwe juf durft hij nog niets te vragen. Waardoor hij natuurlijk weer in de problemen komt omdat hij wel wil werken maar niet weet waar zijn spullen liggen, of zijn brood heeft laten staan in de klas die de juf net heeft afgesloten en dat niet durft te gaan vragen (maar wel honger heeft)...

Woensdag was hij bij het buitenspelen gevallen. Op zich al stoer dat hij dat toe durfde te geven aan mij en aan zichzelf, en dat die schaaf op zijn schouder niet heel veel pijn deed (maar toch een beetje wel, zag ik aan zijn gezicht) . Donderdag was hij weer gevallen, nog harder. Enorme schaafwonden, vooral om de binnenkant van zijn elleboog, wat natuurlijk een ontzettend lastige plek is. Ik troostte hem, zat bij hem, en (hoe dom) begon een gesprekje. Of hij de vorige school miste. Dát had ik natuurlijk beter niet kunnen zeggen. Hij ontplofte en was ontroostbaar zoals hij lange tijd niet ontroostbaar was geweest.

Vrijdagmiddag en zaterdag waren dus hele rustige dagen. Allemaal op de bank, achter de spelcomputer, voor tv of onder een dekentje (jongste beweegt zijn arm nog steeds niet, trekken aan het vel rond zijn wond doet pijn). Patatjes eten. Geen gezeur, wel vroeg naar bed.

En mama heeft daar ook behoefte aan, want het kost me een energie! Ik leef zo lekker mee met alle emoties die twee (drie) kinderen mee naar huis nemen, en moet aan de andere kant voortdurend op mijn hoede zijn. Sussen, strelen, temperen.

Het zal allemaal wel weer wennen, maar voor nu is het even heftig. Het schooljaar is weer begonnen.

donderdag 31 augustus 2017

Een van de mooiste cadeautjes uit onverwachte hoek...

... kwam van een verre collega van de man de volgende mail. Ze was niet uitgenodigd omdat je nu eenmaal niet alle mensen uit dat enorme bedrijf kunt uitnodigen, maar het universum heeft soms een eigen wil, en zo komt van het een het ander. En juist daarom was dit een extra mooi cadeau, waar we het allebei niet helemaal droog bij hielden.


Once upon a time….. actually, it was last week on Thursday, a mommy (yup… me) went to a playdate with her child. As she chattered and sipped her cappuccino. She saw a lovely bride enter the room…..
This woman sparkled! She was happy and had this glow about her…. Like she had come home. Her dress was elegant, her hair and make-up,beautiful! We mommies stared at her, as did her groom…..

He did not take his eyes off her for one second. You could see his wish had come true, he married the love of his life!

Congrats on the wedding to your soulmate! 

Jullie zagen er prachtig uit tijdens de fotosessie in <xxx> ;)




Thanks, (voor mij) onbekende dame. (De man heeft haar in real life bedankt, hoorde ik). Een prachtig cadeau!

zondag 27 augustus 2017

Welke muziek wil(de) jij op je bruiloft?

We mochten geen versterkers op de locatie, maar er stond een piano en er was een collega die al jaren geweldig speelt. Ook hadden we een neef die prachtig (Spaans) gitaar speelt. Beiden mochten een half uurtje doen, maar helaas bleek de gitaar niet te horen door al het rumoer. Zelf niet met mini-versterkertje. De piano, met Theme van Pirates of the Caribean en iets van Queen en wat ragtime, was wel geslaagd.

Daarnaast hadden we een uur of 7 die we zelf mochten opvullen met onze eigen mp3-tjes. De man (ha, nu mag ik hem écht zo noemen) en ik hebben heel wat moeite gedaan om al onze favoriete nummers terug te brengen tot een lijstje van ieder 3 en een half uur. Dat was even een uitzoekerij, en het heeft manlief heel wat pijn aan zijn hart gekost omdat hij moest snoeien in zijn favoriete nummers aller tijden en hij geen keuzes kon maken, maar het is gelukt. Ik zelf leverde wat songs met jeugdsentiment (U2, Simple Minds) in om de lijst nog wat vrolijker en zomerser te laten klinken, met de Bueno Vista Social Club en Bob Marley.

We leverden dus uitendelijk 7 uur aan geweldige mp3's aan met wat wij dachten dat goede achtergrondmuziek zou zijn.

Ergens aan het einde van de middagborrel vroeg ik me af hoe het eigenlijk met de muziek zat. Ik was zó druk geweest dat het me niet was opgevallen. Ik luisterde en hoorde, eh, niets? Niets herkenbaars. Waar bleven mijn (en, vooruit dan, man's) favorieten??

Ten eerste: het was te veel herrie met al het gepraat, bleek, de muziek kwam er nauwelijks bovenuit. (En daarna schijnt het nog zachter gezet te zijn omdat één van de gasten het kennelijk wel hoorde en zijn prikkelgevoelige hersenen daar kennelijk niet tegen konden). Ten tweede: áls we al wat hoorden, dan was het dat ene nummer van Total Touch (ha, dus toch wat jeugdsentiment).  En dat is één keer leuk, maar niet de hele tijd.

Later bleek: de "random" functie werkte niet helemaal helemaal niet goed. Van de enorme lijst met mp3 werden er 4 nummers voortdurend herhaald. Vraag me niet waarom. Kennelijk is toen ook de volumeknop nog verder naar beneden gegaan.

Nu, een week later, thuis, heb ik de lijst  (mijn lijst, die van de man maar heel gedoseerd...) op mijn telefoon gezet en nu luister ik er naar in de auto of als ik even in de tuin zit te niksen. En jongens, jongens, wat een héérlijke muziek. Echt voor een vrolijk zonnig feestje als je lekker op een terras een biertje aan het drinken bent met aardige mensen om je heen.

Manu Chao, Megustas Tu bijvoorbeeld. Of wat te denken van Hey There Delilah, Sunshine in a Bag,
Chef's SpecialRoad Trippin' (en de rest van de Chili Peppers..) , Julia van der Toorn, The Beatles met Blackbird, The Stones met Paint it Black, de onvermijdelijke Earrings, Queen, (en meer nummers die wij van onze oudere broers en zussen hebben meegekregen..), Lenny Kravitz, Madness (omdat we natuurlijk wel rare betà's ende computernerds waren ergens in de jaren 90 en dit nog steeds gezellig vinden), romantiek, bijna te zoet voor een middagje borrelen, Crowded House (gewoon een mooi nummer), even wat herrie van The Offspring tussendoor, onze eigen Hollandse Rocker Herman Brood, de mooie stem van Sandra van Nieuwland (waarbij ik steeds aan Mrs. T. moet denken als ik dit nummer hoor! :-) ), en een leuk nummer dat ik koos -ondanks de niet zo passende titel (Accidentaly in Love)

O, en deze kwam ik tegen tijdens het zoeken. Wat een pareltje van Kurt Cobain, deze Beatles cover.

Met op nummer één voor de bruiloft, de song waar het allemaal zo'n beetje mee begonnen is (o nee, dat was Guus Meeuwis, maar die hoeft dan weer niet persé in mijn playlist): Buckshot Lefonque, Another Day

Wat denk je, was jij blij geworden van onze playlist? En wat zou je zelf kiezen? 

woensdag 23 augustus 2017

Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

dinsdag 22 augustus 2017

Over uitnodigingen, afzeggingen en mensen die gewoon uit zichzelf komen...

In het Parool stond een artikel hoe zeg je tactvol een bruiloft, babyshower of vrijgezellenfeestje af. Ha! Daar kan ik over meepraten na de afgelopen weken, zeg maar.

Van alle mensen die we hebben uitgenodigd, inclusief kinderen, hebben zich er vooraf 111 netjes aangemeld. Een stuk of 18 hebben zich afgemeld - zowel ruim van te voren als last-minute, zowel met als zonder eerlijke en goede redenen. Er waren er 14 (7 adressen) die van te voren helemaal niets hebben laten horen. Een paar daarvan hebben later nog een kaartje gestuurd of een like op facebook gegeven, een paar zijn kennelijk helemaal overleden of niet meer in ons geïnteresseerd.

Ik vind het op zich allemaal prima. Vakanties, sterfgeval in de familie, een gebroken been en hier en zelfs ook hier en daar stiekem geen zin in een bruiloft van een ver familielid/vage bekende. Prima, wees eerlijk en doe waar je je goed bij voelt. Op chagrijnen die eigenlijk niet wilden komen zitten we ook niet te wachten.

Natuurlijk ligt het er aan of je een dag-gast bent en zeer close met het bruidspaar of alleen maar op de receptie bent gevraagd. Onze niet-melders behoorden gelukkig ook niet tot de categorie dag-gasten waarvoor het restaurant diner moest inslaan en plek reserveren en zo. Een sta-tafel met wat meer of minder bier en bitterballen dat is zo geregeld. Maar netjes is anders vind ik.

En als het dan toch over netjes en niet netjes gaat: de cadeau's. We hadden gevraagd om geld,harde cash: een bijdrage aan een reis voor het hele gezin. Een servies hebben we al jaren, theedoeken ook, en al die nutteloze rommeltjes waar mensen mee aan komen zetten, dat vind ik gewoon echt zonde van het geld. Geld daarentegen, dat hebben we even niet zo heel veel meer na dit feest, en de kinderen (en wij) willen ook best eens een keertje een leuke vakantie, iets verder dan Belgie of Duitsland.

Het viel mee, maar er kwamen maar een paar mensen die toch een bloemetje of een etentje hadden bedacht, de meesten hadden geld gestort of in een envelop gedaan. Een aantal stellen dat niet kon komen verraste ons toch door een cadeau te geven. Aan de andere kant waren er ook mensen die wel de hele dag zijn geweest maar geen enkele vorm van cadeau of felicitatiekaartje hebben achtergelaten.

De tip van het parool was overigens, als je niet van plan bent om te komen naar een feestje: "zeg op tijd af en houd je aan de waarheid (of blijf er dicht bij :-) )".

maandag 21 augustus 2017

De bruiloft

Ik wil trouwen, maar dan moet het wél lekker weer zijn!, had mijn voormalige verloofde nog gezegd, ook tegen de ambtenaar van de burgelijke stand. Alles stond dus klaar voor een tropische bruiloft. Lekker buiten foto's maken, buiten trouwen aan het water, een spetterende entree per waterfiets... lange receptie op het terras en een hele blote jurk.

Met angst en beven zagen we het weerbericht aan, de buienradar heb ik wel 100 keer uur gecheckt. De temperatuur zou niet hoger worden dan een graad of 21, soms 19 zelfs in de middag. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar die buien, wanneer zouden die vallen?!

Om 8.15 ging mijn wekker na een nacht van zeer onrustig slapen en veel wakker liggen . Ik was om de een of andere onduidelijke reden best wel wat bibberig, maar toen zowel dochter als kapster/visagiste in de huiskamer stonden en gezellig wat babbelden was het ook weer weg. 

Kapster/visagiste heeft haar werk goed gedaan!

Om 11 uur waren we klaar met aankleden, en stond de fotograaf voor de deur. In de stromende regen... Fotoshoot werd dus ook maar verplaatst naar binnen. We hebben dicht bij een prachtig gebouw, theater annex museum, daar konden we terecht. 






Na de fotoshoot vertrokken we per auto en geweldig ritje in een elektrisch golfkarretje naar de plek waar de ceremonie/receptie en diner zouden plaatsvinden. Helaas dus niet buiten aan het water en op het terras, maar in de grote lichte zaal in het ook heel erg mooie gebouw van de uitbuiter uitbater van het terras. We hadden een aparte ingang zodat we ongezien nog even in een kamertje boven konden relaxen (krentebol erbij, schoentjes uit..) terwijl beneden de gasten naar hun plaatsen werden gedirigeerd door de ceremoniemeester die al de hele ochtend aan het versieren en organiseren was geweest. 

Wat een geweldige uitvinding, zo'n ceremoniemeester zeg! We zijn best wel controlefreakjes, maar iemand die gewoon uitvoert met jouw wensen in gedachten en zelf nergens over na hoeven denken, dat is echt top! Daarbij, altijd het eerste drankje en hapje, iedereen maakt plaats voor je... (Zou Maxima dit nou altijd zo voelen?!)



De ambtenaar draaide zijn verhaaltje af, hier en daar begeleid door de bijzondere geluiden en vooral goed getimede geluiden die de kinderen met hun roltongen wisten te maken. We hebben ja gezegd, getekend, man heeft mij ondanks protesten van mij in verband met uitlopende lippenstift uitgebreid gezoend, nog een afrondend praatje en toen konden we aan prosecco en macarontaart. Echt heerlijk! 

En toen: borrelen!! Géén felicitatie-rij, hadden we gevraagd, gewoon gezellig kletsen en drinken en dan komt het bruidspaar wel een keer voorbij. Dat lukte prima.Soms moest een collega van man zich aan mij voorstellen en was er een tante die de man van mijn zus feliciteerde omdat ze dacht dat hij de bruidegom was, en hier en daar was er wel heel weinig tijd om bij te praten met mensen die we al lang niet hadden gezien... maar over het algemeen had iedereen het naar zijn zin en wij hebben ons in ieder geval prima vermaakt. De borrel zou om half zes stoppen en om zes uur zou iedereen weg zijn. Dat werd dus half zeven... 

De borrel begon buiten, op het terras. Hier en daar moesten de gasten vesten en jassen aan, maar we stonden droog en ik heb de hele dag geen moment last gehad van kou: integendeel, we waren blij dat het geen 30 graden was. Later begon het weer te druppelen, gelukkig konden we ook binnen goed terecht aan de veel statafels en in de zithoek. Er waren heel veel mensen, familie, vrienden, collega's, vriendjes van de kinderen (niet geheel toevallig kinderen van vrienden van ons of omgekeerd inmiddels...) Super leuk, alleen heb je natuurlijk weinig tijd om iedereen lang te spreken. 

De kinderen hebben zich prima vermaakt met kleurplaten en doolhoven, de snoeptafel (niet alle ouders waren er blij mee maar de kinderen wel!), de drone waarmee ze van bovenaf konden filmen, iPad, geheime hoekjes waar de pubers lekker konden chillen, de speeltuin waar tot grote spijt van mijn kinderen veel vriendjes en familie niet in wilden of van hun moeder niet in mochten vanwege te grote nat hout en modder (gelukkig heeft jongste en lekker met wat onbekende kinderen zitten spelen) . 

We hadden een half uur live pianomuziek van een collega van man die enorm goed kan spelen. Helaas was de gitaar van een neef (die ook heel goed kan spelen) vrijwel onhoorbaar in alle herrie.

We hadden een "photobooth" waar mensen met props (snorren, baarden, kroontjes etc en heel wat door man ge-3-d-printe attributen) voor een achtergrond van Alice in Wonderland op de foto konden. Ook daar hebben mensen heel veel lol gehad en wij hebben super leuke foto's. (Die ik hier natuurlijk niet allemaal kan laten zien i.v.m. privacy en zo, wie wil zijn eigen kop nu op mijn blog zien?!) Nu nog bewerken en er een bedankjes en een boek van maken... 


Te beschrijven bierviltjes met wens voor het bruidspaar als alternatief gastenboek. De "beschuitbus" (in de vorm van de 8 van augustus maar dan op zijn kant als oneindig-teken) heeft man zelf geprint.

Na de borrel konden mensen nog een speurtocht / wandeling in het park maken, of binnen blijven zitten met een veel te moeilijke quiz / kruiswoordpuzzel met persoonlijke vragen over ons opgesteld door mijn echtgenoot. 

Daarna diner met de familie en wat vrienden, toch nog 45 man totaal. Binnen eten, daarna nog wat binnen en buiten hangen, marshmallows op het vuurtje bakken, beetje kletsen beetje drinken. Gezellig! 

En natuurlijk ging er het een en ander mis. Ik was mijn boeketje vergeten mee te slepen naar de ceremonie. Niet iedereen heeft meegekregen dat er een gastenboek was, niet iedereen wilde op de foto, de akoestische gitaar was niet te horen, de lijst met mp3's van meer dan 7 uur lang aan favoriete muziek bleek ergens een probleempje te hebben zodat er slechts 4 nummers voortdurend achter elkaar werden afgespeeld, maar was er zoveel herrie dat niemand dat echt in de gaten had... 

Ondanks dat wij als bruidspaar met kinderen het idee hadden gehad als eerste weg te willen gaan om die hele stoet met zoenende gasten te vermijden waren we uiteindelijk toch de allerlaatste. De ceremoniemeesters gingen het park opruimen, de chauffeur probeerde onze auto te vinden. Stonden we daar, buiten, zacht temperatuurtje, droog, mooie sterrenhemel... al herinneringen ophalend. 

Het is een geweldige dag geworden. 



dinsdag 15 augustus 2017

De tropische bruiloft en de paraplu's

Een tropische bruiloft wilden we, liefst aan zee, maar aangezien we wat een flink stel kreupele bejaarden er wat minder mobiele oudere gasten zijn hebben we een buitenbruiloft op een goed bereikbare plek in het park aan het water. Ook leuk. Open jurk, kinderen met blote benen, ijs en bier, colombiaanse muziekje op de achtergrond...

De weersvoorspellingen helaas zijn verre van tropisch: het wordt "wisselvallig". Met vette regenkans. Ik hoef nog net geen bontjas, maar die paraplu heb ik voor de zekerheid besteld. De kleding en de colombianen zullen blijven, maar verder verplaatsen we de boel wellicht helemaal naar binnen. Dat kan daar gelukkig ook. Het gebouw is mooi, maar buiten in de zon in het gras was toch net even wat prettiger..

Aan de andere kant, die weersvoorspellingen zijn ook nogal wisselvallig. Het KNMI, de buienradar, weatherunderground, ze spreken elkaar lekker tegen soms. En de uur tot uur voorspelling van de buienradar geeft elk kwartier (ja, ik beken, ik kijk zo vaak...) een ander beeld. Dan is er 40% kans op 1.9 mm om 11 uur, dan weer 20% kans op 0.0 mm.

We wachten het wel af. Inmiddels heb ik een binnenlocatie gevonden waar we foto's kunnen maken die mogelijk nog mooier is dat de locaties die we buiten hadden, dus wat dat betreft maakt het me weinig meer uit. Maar de entree die we dachten te maken en het ja-woord in de stralende zon aan de waterkant... ehhmmm. Misschien moeten we dat nog even vlak van te voren bijstellen...