maandag 21 augustus 2017

De bruiloft

Ik wil trouwen, maar dan moet het wél lekker weer zijn!, had mijn voormalige verloofde nog gezegd, ook tegen de ambtenaar van de burgelijke stand. Alles stond dus klaar voor een tropische bruiloft. Lekker buiten foto's maken, buiten trouwen aan het water, een spetterende entree per waterfiets... lange receptie op het terras en een hele blote jurk.

Met angst en beven zagen we het weerbericht aan, de buienradar heb ik wel 100 keer uur gecheckt. De temperatuur zou niet hoger worden dan een graad of 21, soms 19 zelfs in de middag. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar die buien, wanneer zouden die vallen?!

Om 8.15 ging mijn wekker na een nacht van zeer onrustig slapen en veel wakker liggen . Ik was om de een of andere onduidelijke reden best wel wat bibberig, maar toen zowel dochter als kapster/visagiste in de huiskamer stonden en gezellig wat babbelden was het ook weer weg. 

Kapster/visagiste heeft haar werk goed gedaan!

Om 11 uur waren we klaar met aankleden, en stond de fotograaf voor de deur. In de stromende regen... Fotoshoot werd dus ook maar verplaatst naar binnen. We hebben dicht bij een prachtig gebouw, theater annex museum, daar konden we terecht. 






Na de fotoshoot vertrokken we per auto en geweldig ritje in een elektrisch golfkarretje naar de plek waar de ceremonie/receptie en diner zouden plaatsvinden. Helaas dus niet buiten aan het water en op het terras, maar in de grote lichte zaal in het ook heel erg mooie gebouw van de uitbuiter uitbater van het terras. We hadden een aparte ingang zodat we ongezien nog even in een kamertje boven konden relaxen (krentebol erbij, schoentjes uit..) terwijl beneden de gasten naar hun plaatsen werden gedirigeerd door de ceremoniemeester die al de hele ochtend aan het versieren en organiseren was geweest. 

Wat een geweldige uitvinding, zo'n ceremoniemeester zeg! We zijn best wel controlefreakjes, maar iemand die gewoon uitvoert met jouw wensen in gedachten en zelf nergens over na hoeven denken, dat is echt top! Daarbij, altijd het eerste drankje en hapje, iedereen maakt plaats voor je... (Zou Maxima dit nou altijd zo voelen?!)

Stipt half twee. Daar komen we! In alle zenuwen vergeet ik gewoon mijn
bruidsboeket, dat staat nog ergens in een vaas...

Heerlijk, kinderen bij je ceremonie.
Zeker de jongste zorgde voor extra vermaak. De spanning is er af voor mij.

De ambtenaar draaide zijn verhaaltje af, hier en daar begeleid door de bijzondere geluiden en vooral goed getimede geluiden die de kinderen met hun roltongen wisten te maken. We hebben ja gezegd, getekend, man heeft mij ondanks protesten van mij in verband met uitlopende lippenstift uitgebreid gezoend, nog een afrondend praatje en toen konden we aan prosecco en macarontaart. Echt heerlijk! 

En toen: borrelen!! Géén felicitatie-rij, hadden we gevraagd, gewoon gezellig kletsen en drinken en dan komt het bruidspaar wel een keer voorbij. Dat lukte prima.Soms moest een collega van man zich aan mij voorstellen en was er een tante die de man van mijn zus feliciteerde omdat ze dacht dat hij de bruidegom was, en hier en daar was er wel heel weinig tijd om bij te praten met mensen die we al lang niet hadden gezien... maar over het algemeen had iedereen het naar zijn zin en wij hebben ons in ieder geval prima vermaakt. De borrel zou om half zes stoppen en om zes uur zou iedereen weg zijn. Dat werd dus half zeven... 

De borrel begon buiten, op het terras. Hier en daar moesten de gasten vesten en jassen aan, maar we stonden droog en ik heb de hele dag geen moment last gehad van kou: integendeel, we waren blij dat het geen 30 graden was. Later begon het weer te druppelen, gelukkig konden we ook binnen goed terecht aan de veel statafels en in de zithoek. Er waren heel veel mensen, familie, vrienden, collega's, vriendjes van de kinderen (niet geheel toevallig kinderen van vrienden van ons of omgekeerd inmiddels...) Super leuk, alleen heb je natuurlijk weinig tijd om iedereen lang te spreken. 

De kinderen hebben zich prima vermaakt met kleurplaten en doolhoven, de snoeptafel (niet alle ouders waren er blij mee maar de kinderen wel!), de drone waarmee ze van bovenaf konden filmen, iPad, geheime hoekjes waar de pubers lekker konden chillen, de speeltuin waar tot grote spijt van mijn kinderen veel vriendjes en familie niet in wilden of van hun moeder niet in mochten vanwege te grote nat hout en modder (gelukkig heeft jongste en lekker met wat onbekende kinderen zitten spelen) . 

We hadden een half uur live pianomuziek van een collega van man die enorm goed kan spelen. Helaas was de gitaar van een neef (die ook heel goed kan spelen) vrijwel onhoorbaar in alle herrie.

We hadden een "photobooth" waar mensen met props (snorren, baarden, kroontjes etc en heel wat door man ge-3-d-printe attributen) voor een achtergrond van Alice in Wonderland op de foto konden. Ook daar hebben mensen heel veel lol gehad en wij hebben super leuke foto's. (Die ik hier natuurlijk niet allemaal kan laten zien i.v.m. privacy en zo, wie wil zijn eigen kop nu op mijn blog zien?!) Nu nog bewerken en er een bedankjes en een boek van maken... 



Te beschrijven bierviltjes met wens voor het bruidspaar als alternatief gastenboek. De "beschuitbus" (in de vorm van de 8 van augustus maar dan op zijn kant als oneindig-teken) heeft man zelf geprint.

Na de borrel konden mensen nog een speurtocht / wandeling in het park maken, of binnen blijven zitten met een veel te moeilijke quiz / kruiswoordpuzzel met persoonlijke vragen over ons opgesteld door mijn echtgenoot. 

Daarna diner met de familie en wat vrienden, toch nog 45 man totaal. Binnen eten, daarna nog wat binnen en buiten hangen, marshmallows op het vuurtje bakken, beetje kletsen beetje drinken. Gezellig! 

En natuurlijk ging er het een en ander mis. Ik was mijn boeketje vergeten mee te slepen naar de ceremonie. Niet iedereen heeft meegekregen dat er een gastenboek was, niet iedereen wilde op de foto, de akoestische gitaar was niet te horen, de lijst met mp3's van meer dan 7 uur lang aan favoriete muziek bleek ergens een probleempje te hebben zodat er slechts 4 nummers voortdurend achter elkaar werden afgespeeld, maar was er zoveel herrie dat niemand dat echt in de gaten had... 

Ondanks dat wij als bruidspaar met kinderen het idee hadden gehad als eerste weg te willen gaan om die hele stoet met zoenende gasten te vermijden waren we uiteindelijk toch de allerlaatste. De ceremoniemeesters gingen het park opruimen, de chauffeur probeerde onze auto te vinden. Stonden we daar, buiten, zacht temperatuurtje, droog, mooie sterrenhemel... al herinneringen ophalend. 

Het is een geweldige dag geworden. 

En toen gevloerd op de bank


dinsdag 15 augustus 2017

De tropische bruiloft en de paraplu's

Een tropische bruiloft wilden we, liefst aan zee, maar aangezien we wat een flink stel kreupele bejaarden er wat minder mobiele oudere gasten zijn hebben we een buitenbruiloft op een goed bereikbare plek in het park aan het water. Ook leuk. Open jurk, kinderen met blote benen, ijs en bier, colombiaanse muziekje op de achtergrond...

De weersvoorspellingen helaas zijn verre van tropisch: het wordt "wisselvallig". Met vette regenkans. Ik hoef nog net geen bontjas, maar die paraplu heb ik voor de zekerheid besteld. De kleding en de colombianen zullen blijven, maar verder verplaatsen we de boel wellicht helemaal naar binnen. Dat kan daar gelukkig ook. Het gebouw is mooi, maar buiten in de zon in het gras was toch net even wat prettiger..

Aan de andere kant, die weersvoorspellingen zijn ook nogal wisselvallig. Het KNMI, de buienradar, weatherunderground, ze spreken elkaar lekker tegen soms. En de uur tot uur voorspelling van de buienradar geeft elk kwartier (ja, ik beken, ik kijk zo vaak...) een ander beeld. Dan is er 40% kans op 1.9 mm om 11 uur, dan weer 20% kans op 0.0 mm.

We wachten het wel af. Inmiddels heb ik een binnenlocatie gevonden waar we foto's kunnen maken die mogelijk nog mooier is dat de locaties die we buiten hadden, dus wat dat betreft maakt het me weinig meer uit. Maar de entree die we dachten te maken en het ja-woord in de stralende zon aan de waterkant... ehhmmm. Misschien moeten we dat nog even vlak van te voren bijstellen...

zaterdag 12 augustus 2017

Annex Dotus

Ik sta op een feestje en spreek een vriendin die ik al een tijd niet heb gezien. We staan naast de band en kijken hoe ze langzaam opstarten. "Mijn Kim wil graag Annex Dotus op haar bruiloft volgend jaar!", vertelt ze me. Ik ken haar dochter, een leuke meid, jong, beetje alternatief. Ik pijnig mijn hersens over welke zanger ze in godsnaam op haar bruiloft wil laten optreden, maar val al snel door de mand. Wie? "Kim!", zegt ze, iets harder nu. "Ja, dat verstond ik wel, maar wie is A.." Met grote ogen kijkt ze me aan: "Nou, ja, je weet toch, KIM!, mijn DOCHTER!"

Achter me staat iemand die ons en vooral haar al langer kent. "Ze bedoelt dat ze anekdotes op haar bruiloft wil horen..."

Ah.Ik weet er nog wel een.

donderdag 10 augustus 2017

Beautyblog: de bruid en de wimperextensions

Een heuse review vandaag, en wel over wimperextensions. Dames, en heren ook, ik begin potverdorie bijna een beautyvlogger te worden. "Vandaag laat ik jullie zien wat mijn ervaringen met wimperextensions van merk-x zijn.."

Waarom ik geen vlogger ben 


Kansloos. Ten eerste weet ik niks van make-up en gedoe, ik moet het zelf altijd op internet opzoeken, hoe e.e.a. werkt als je meer wilt dan dat lijntje op je oog en een veeg lippenstift. Dan kom ik bij allemaal mooie jonge meiden uit die een heel verhaal houden voor de camera, waarbij ik meestal na een halve minuut vol ongeduld doorscroll naar waar ik hoop de kern van de zaak te treffen. Niet lullen, maar poetsen. En als je lult, maak het dan een beetje léuk en vertel niet steeds hetzelfde, ik ben toch niet achterlijk?!. Ik weet niet hoe de generatie van mijn dochter het volhoudt, ik ben gewoon geen goed publiek voor youtube filmpjes. Het duurt me allemaal te lang. En scroll ik door, dan mis ik dus steevast een Hele Belangrijke Tip. Of althans, dat denk ik, want het lukt me nog steeds niet om die make-up op zo'n manier op mijn gezicht te krijgen dat ik er beter van ga uitzien. En in selfies maken ben ik ook al geen held...

"Mama, KIJK niet zo raar. Dat doe je nou altijd als je een selfie maakt". (Maar mijn wimpers zijn vet!) 

Wimperextensions


Met De Dag in zicht besloot ik dat mascara heel mooi is maar op de een of andere manier niet mooi blijft bij mij. Ook de waterproof hypo-allergeen geeft me na een dagje toegang tot de binnenkant van het panda-verblijf in Rhenen. De kunstwimpers die ik heb geprobeerd zagen er ook prachtig uit maar na een uurtje stond de ene helft recht omhoog tegen mijn wenkbrauw aan, en dat geeft je ook niet echt een intelligente blik. 

Omdat ik verder niet overdreven opgemaakt zal zijn vond ik toch wel dat ik op De Dag een extraatje mocht in de vorm van wat een zwoele oogopslag en koos er dus voor om wimperextensions te laten zetten door de schoonheidsspecialiste.


De behandeling


We kozen samen uit haar voorraadje wimpers een mooie lengte en mate van krul, en ik mocht in de stoel. Ik heb enorm gevoelige ogen, kan bij de kapper of de tandarts al geen oog openhouden als de lampen aangaan en ik naar het plafond kijk, laat staan nu. En ik begin bij het minste of geringste te tranen. Vooral het afplakken van de onderste wimpers - waarbij ik de ogen dus open moest houden terwijl zij er aan frunnikte - vond ik Hel. Daarna mochten ze gelukkig weer dicht. Ik heb anderhalf uur plat gelegen terwijl zij de kunstwimpers met lijm aan mijn echte wimpers vastplakte. Daar voel je verder niet veel van, hooguit is het een wat vreemd gevoel. Toen ik omhoog mocht en de boel weer open moest ging mijn rechteroog zo hard tranen dat de nieuwe wimpers vrolijk aan elkaar plakten. De linker moest toen nog, daar bleef het afplakband niet zitten, ook vanwege eerdere tranen waarschijnlijk.

Na anderhalf uur had ik een beurs achterhoofd, maar wel een vette oogopslag zag ik in de spiegel.

"Wauw!", vond de schoonheidsspecialiste. "Wohw!", zei puberzoon toen ik thuiskwam. Hoe een zelfde woord op iets andere toon uitgesproken een heel andere betekenis kan hebben... Ook de man zei Wohw, maar dan meer in de betekenis die ik er zelf ook aan gaf: wohw, dit is anders, dit is opvallend. Even wennen. Morgen kijken we of het heel leuk of toch meer een "beter-niet" is. 

Conclusie: wel of geen extensions?


Ik denk dat het toch wel mooi is, deze nieuwe look. Zeker voor een feestje. Er zijn mensen die altijd veel mascara gebruiken en dit een fijn alternatief vinden, dat snap ik ook. 's Ochtends en 's avonds geen gedoe. En geen vlekken. Aan de andere kant, voor het geld dat het kost en de tijd die je er aan kwijt bent: 50 euro en anderhalf uur nieuwe set, een week of twee later laten bijwerken en na een maand of anderhalf weer nieuwe laten zetten omdat je eigen wimpers natuurlijk uitvallen en doorgroeien. Ik ben er blij mee, maar denk niet dat ik er na de bruiloft nog veel tijd en geld instop.

woensdag 9 augustus 2017

Leuk! Wipe-Out met de kinderen

Zoals gezegd, er zitten ook dagen bij dat het wél lekker loopt. Zo gingen we maandag naar Wipe-Out beach in Zoelen. Een idee van dochter - gezien op internet - en de broers vonden het direct meer dan geweldig.  

(Foto: Wipe-Out Kids Zoelen)

Oudste keek al samen met paps naar het programma Wipe-out toen hij nog een ukkie was, en raakte zeer geinspireerd. De jongens, en met name oudste, zijn wel van het klimmen en het springen. Lenig, soepel en sterk. Jammer dat ze verder niet echt iets willen met een sportclub of zo..

(Foto: Wipe-Out kids)
Het strandje bleek in het echt eigenlijk nog leuker dan wat we op internet hadden gezien. Behalve een plas met strand en zwemwater en lekker terrasje - ook al leuk - stond het terrein hier nog eens vol met speeltuig. Het was echt een kindvriendelijke versie van het Wipe-Out programma. De Sucker Punch, bouncing balls, de trampo-sweeper, grote glijbanen in het water, obstacle run... zelfs een stukje Expeditie Robinson met de evenwichtsproef en het paalhangen. De kinderen hebben lekker gespeeld en bewogen, mama hobbelde er met de camera ("nee mama, ik wil niet op de foto") er achteraan. Dat wil zeggen, tot ik ontdekte dat ze zich met zijn drie prima wisten te redden, ik alles gezien had en trek kreeg in een kopje koffie en even lekker in het zonnetje met mijn ogen dicht. 

(Foto: Beldert Beach Wipe Out Kids)

Het was een heerlijk dagje. Zon, strand, spelen, patatjes. Een dagje uit waar iedereen, de jongste én de pubers (en ik niet te vergeten) zich prima hebben vermaakt!  

zondag 6 augustus 2017

Zes weken vakantie is best wel erg lang voor een mama....

Zes weken lang vrij zijn, thuis, met twee puberachtige pubers en een verveeld HB kind die zelf geen initiatieven neemt maar wél verwacht of in ieder geval nodig heeft dat er iets gebeurt. Wat zal ik er van zeggen. Bij vlagen gaat het prima, maar soms erger ik me helemaal kapot. En ben ik doodop van het trekken aan allerlei dode paarden om er nog wat anders dan alleen schermtijd in deze vakantie van te maken.

Ik zelf kan niet zo goed tegen niets doen. En nog slechter tegen mensen in mijn omgeving die uitgebreid in mijn persoonlijke ruimte niets liggen te doen terwijl er nog zoveel te ontdekken/doen/leren/maken/... is. Ik erger me dus aan de pubers en aan man maar maak me het meest druk om de kleine. De achtjarige verveelt zich de tandjes, al geeft hij dat niet toe en onderneemt zelf geen actie. Zijn gedrag wordt er niet makkelijker op. Helaas zijn er nu even geen vriendjes die opgetrommeld kunnen worden., alles moet van ons - van mij - komen. Dus probeer ik af en toe de familie te mobiliseren. "Kom jongens, uit bed, we gaan naar een museum!", roep ik dan om tien uur 's ochtends.

Haha, kansloos. Oke. Dat heeft deze kersverse (puber)mama inmiddels geleerd. Pubers vinden a. alles saai,  en b. willen 's ochtends niet uit bed (en c. 's avonds er niet in). Dat moet tactischer aangepakt. Net als bij peuterpubers even de juiste snaar weten te raken of soms gewoon doorduwen. Want áls we eenmaal op stap zijn is het meestal leuk, voor iedereen. Hoewel ook het leeftijdsverschil van 6 jaar best meespeelt. De kleine werd niet echt vrolijk wordt van de vitrines in museum Volkenkunde en de groten willen niet meer naar de ballenbak. Maar meestal wisselen we af en doet iedereen gewoon braaf mee. Zeker als er ijs, patat, cupcake of pizza in het vooruitzicht wordt gesteld. Zwemmen vinden ze allemaal op zijn tijd nog heel erg leuk. En de dag er op mag er dan wel weer ge-gamed en tv gekeken worden, desnoods de hele dag. Doe ik mijn eigen ding wel.

Ik spreek zo veel mogelijk af met andere ouders, moeders van kinderen in dezelfde leeftijd. Desnoods met alleen de jongste en leeftijdsgenootjes, laten we de pubers aan hun puberlot over. En soms dwing ik de pubers met de kleine te spelen (eerst trampoline met je broer, pas daarna weer gamen). Maar dan nog. Een lief familielid waar hij even zou mogen logeren, een paar dagen bso per week of nog een week ergens een of ander kamp zou meer dan welkom zijn. Ik heb me altijd al afgevraagd waarom het buiten de zomervakantie altijd zo druk is met alles op school en clubjesgebied tegelijk en in de zomervakantie er opeens helemaal niets meer te doen is, als je niet weggaat?

Of, voor een volgende keer, misschien had ik ze alledrie tegelijk moeten krijgen zodat ze in ieder geval of met zijn drie lekker veel herrie/ruzie/lol zouden maken óf met zijn drie alleen maar willen uitslapen en schermen...

Hoe deden jullie dat?

dinsdag 1 augustus 2017

Met angst en beven...

Ze staan er klaar voor: nog een paar weekjes te gaan en dan...

Na het ja-woord (en de bubbelende drankjes en de zoete hap - geen bruidstaart), als de volwassenen saai gaan zitten kletsen mogen de kinderen zich gaan uitleven op dit bruidspaar. Geblinddoekt met grote stokken. Tot ze uit elkaar barsten en de snoepjes en wie weet rommelcadeautjes(*) er uit vliegen.

Geweld stimuleren? Eh, tja. Kleur- smaak- geurstoffen en suikers? Eh, wie weet. Ik probeer het te beperken. Consuminderen en milieuvriendelijk bezig zijn? Eh, nee. 

Maar het is wel leuk!

(En leerzaam, want ze moeten de troep achteraf zelf opruimen...)

(*) Wie heeft er nog een tip wat betreft de vulling? Liefst voorverpakt snoep ivm hygiëne, niet al te veel suikers en kleurstoffen om de andere moeders blij te maken (omdat hun kinderen daar naar zeggen net iets té hyper blij van worden). Niet te duur en geschikt voor 6 tot 14 jarigen...



maandag 17 juli 2017

Plogje

Wegens drukte (schoolvakantie, dus nog drukker dan anders...) even wat plaatjes ipv samenhangende tekst. 

De kapster is geweest en heeft me in de make-up gezet en mijn haar in een proefopstelling gedraaid. 
Hier en daar kan er nog wel een versiersel in (parels,  diamanten of desnoods een verse bloem) en aan de voorkant mag er nog wel een vlechtje bij om te voorkomen dat ik op Beatrix lijk, maar de achterkant lijkt wel oke. Wie stemt er mee: de lange of de korte variant?



Het leek wel of we op vakantie waren, ergens in een huisje! De kinderen na het avondeten bijna niet meer teruggezien. (Na heel goed zoeken zag ik een slipper op een meter of 5 boven de grond...)



En even lekker chillen met zijn drie. Heerlijk om te zien. Wat er besproken wordt weet ik niet, dat moet ik geloof ik ook niet altijd willen weten... 


En ook de jongste zoon is er altijd graag bij. (Terwijl zijn zus liever binnen ligt te slapen...)




zaterdag 15 juli 2017

Stoere scout

Vorige week zondag brachten we hem weg: onze grote kleine man, naar het scouting zomerkamp. Het afscheid was niet moeilijk, zoals bij een paar mede-scouts, maar om nou te zeggen dat hij echt stond te trappelen... hij hield zich groot en deed net alsof hij het niet bere-spannend vond.

Al snel volgden de eerste foto's vanaf locatie. Blije gezichtjes, een mooie boomhut, vuurkuil... komt wel goed.

Een paar dagen later, we begonnen hier net te wennen aan de rust en de vrijheid zonder de lawaaierige handenbinder, ging de telefoon. Dat hij zo veel sliep. Huh? Wie? Die jongen van ons, die nooit slaapt en dat ook niet schijnt te missen? Hij lag vaak op bed en was energieloos, hoorde ik. Misschien dat hij plotselinge aanvallen van slaap kreeg als hij corvee moest doen? Of dat het afkicken van computergames hem zwaar viel? Ik gokte maar wat... Hij at ook bijna niets, zeiden ze. Waarop we samen tot de conclusie kwamen dat het brood en de worst dan waarschijnlijk nét even anders waren dan bij ons thuis en dat macaroni echt iets oneetbaars is voor hem. Ik heb nog wat tips gegeven wat hij in geval van nood altijd eet - om te voorkomen dat hij compleet zou uithongeren (en voordien het kamp zou vergallen met vermoeidheid en chagrijn).

Ze deden hun best (applausje voor de top-leiding die hem zo goed snapt en zo hun best doet voor de kinderen), maar dat bijvoeren bleek nauwelijks nodig op die bak met frikandellen na dan. 

Uit de appjes en foto's die ik de dagen erna kreeg bleek dat hij echt wel op zijn plek was daar: er kwamen een hoop grapjes uit en ze hadden veel lol met zijn allen. Onze kleine held deed het zo goed! Slapen op een hard luchtbed, "vreemd" eten en ander regime dan thuis, dat is best wel heel moeilijk voor kleine gevoelige piekerende kinderen die niet zo van anders dan anders houden. Maar ook wel heel leerzaam en gezond. En vent is wel heel koppig maar ook berestoer. Waar anderen eerder afhaakten vanwege heimwee of iets, ging hij door tot de volle week. En had veel lol.

Wij konden met een gerust hart met zijn vieren naar de Efteling, en ik moet zeggen, zonder die kleine ben je echt een stuk sneller en kom je nog eens in attracties waar je anders niet komt. Ook leuk.

Na zes nachten 's avonds laat naar een leeg bedje te hebben staan kijken stonden vanmiddag dochter en ik weer klaar om hem op te halen. Een héél blij, heel vies en heel moe gezichtje lachte me toe vanuit een van de auto's. Hij was echt blij dat hij mij en zus weer zag, we kregen zowaar een handje en dikke knuffels, maar hij had het wel heel erg leuk gehad. En ook toen we nog even moesten wachten ging hij al weer met wat andere scoutjes in de weer.

(Gesprek net in badkamer. Ik: "Jongste, wat geef je het kamp voor cijfer voor leuk van nul tot tien?" "Een NUL!" Het was echt niet leu... Om vervolgens weer honderduit te vertellen over levend stratego, de liedjes van de bonte avond te zingen, te vertellen over zwemmen en pretpark, eten en wat die en die toen en toen zei en deed en... )

Ik ben beretrots op mijn stoere scout. Die lekker weer in zijn eigen bedje ligt te slapen. Hopelijk tot ergens halverwege de ochtend morgen.

zondag 9 juli 2017

Herintredende moeder maakt come-back

Vroeger tenniste ik veel, ik ben geen groot talent en niet heel sportief, maar alles wat je aandacht geeft groeit en zo werd ik uiteindelijk - mede dankzij mijn superfijne sportieve lieve mix-partner(s) en tennisteam - toch wel best aardig en behaalde ik een 6 in de dubbel en (per ongeluk zelfs) een 5 ranking in de single.

En toen begon het grote zwangeren/moederen en bleef er weinig tijd en zin over om toernooien en competitie te blijven spelen, uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Toen ik jaren later weer wilde beginnen liep ik al na twee maanden een hardnekkige blessure op die me drie(!) jaar van de tennisbaan heeft gehouden. Toen ik daarna weer begon waren al mijn tennisvriendjes verhuisd/dood/gestopt met tennissen... en op de nieuwe club leek ik er maar moeilijk tussen te komen, dus dat schoot ook niet heel erg op.

Dit jaar zou het laatste jaar worden dat ik voor jan met de korte achternaam lidmaatschap betaalde: als ik weer niet zou spelen stopte ik er definitief mee, beloofde ik mezelf. En ik schreef me in voor het openingstoernooi. Een supergezellig middag waar ik een paar hele leuke enthousiaste nieuwe leden tegenkwam en van het een kwam het ander.
Oké, zo lang geleden was het nou ook weer niet, mijn hoogtij dagen.
(En mijn rokje is ook net weer iets moderner...)

Ik mocht een paar keer invallen tijdens de competitie, speelde een aantal keer gewoon vrij met wat dames en dat was heel gezellig maar ging eigenlijk ook best wel heel erg goed. Hooguit de volgende dag merkte ik dat ik geen 30 meer ben, maar op de baan ging het eigenlijk best lekker. Ik ruilde mijn veertien jaar oude tennisschoenen dus in voor een paar nieuwe. De rest van de outfit - het donkerblauwe rokje volgens de mode van vijf jaar terug, het gewone simpele zwarte (niet bij donkerblauw kleurende maar wel lekker slank afkledende) t-shirt van 5 euro bij de Hema - kon nog wel. Ik moest mezelf nog even wat meer bewijzen vond mijn nieuwe zuinige ik.

Een van de dames vroeg me om samen een toernooitje te spelen in de buurt. Dat was ik eigenlijk nog niet (niet meer) van plan geweest, maar ach, ze was niet bloedfanatiek, de club lekker dichtbij en het leek wel leuk.

We werden ingedeeld in de 8. Omdat ik een paar jaar niet ingeschreven heb gestaan heeft de knltb mijn (dubbel) ranking teruggedraaid van 6 naar 8. Begrijpelijk, want een beetje techniek en conditie en vooral vastigheid in de slagen lever je wel in. Maar ingedeeld worden op niveau 8? Mijn aanstaande lachte zich rot toen hij het hoorde. Dat toernooi moesten we op onze slofjes gaan winnen....

Oef. Nou. Ik zal de clou vast verraden, we hébben inderdaad vandaag de finale gewonnen, maar op onze slofjes ging het niet altijd. Soms omdat het best lastig is te spelen tegen mensen die veel slechter zijn, soms omdat we zelf gewoon bere-slecht speelden, en soms omdat er wel meer mensen in die 8 spelen die eigenlijk prima met de 7 mee hadden kunnen doen.

Mijn ranking gaat er een stukje van dalen na dit resultaat, maar daar lig ik al jaren niet meer wakker van, wat er voor niveau op het pasje staat. Wel was ik heel blij dat het gewoon nog ging, zo'n wedstrijdje. En dat het leuk was. Ik vond het eigenlijk heel erg tof om weer mee te doen. De sfeer, de spanning van zo'n wedstrijd, lekker wat ballen raken, het biertje de koffie achteraf. Man en kinderen kwamen zelfs een wedstrijdje aanmoedigen met een ipad en springkussen erbij vermaakte zelfs jongste zich. of bleven gewoon thuis zonder dat mama's aanwezigheid echt heel noodzakelijk was.

Ik denk niet dat ik een hele grote come-back ga maken als toernooi-tijger, maar af en toe moet kunnen. Leuk!

En nu even genieten van deze overwinning. En morgen mag ik van mezelf de gewonnen waardebon om gaan zetten in net zo'n vet hip modern rokje als de helft van mijn tegenstandsters aanhadden deze week.

Als ik tenminste morgen de getergde spieren en gewrichten weer aan de gang weet te krijgen...

zaterdag 8 juli 2017

De trouwambtenaar

Als je vaker naar bruiloften geweest bent weet je vast wel wat ik bedoel: zo'n praatje van zo'n ambtenaar... Soms is het leuk, vaker beresaai, nu en dan tenenkrommend. Het is natuurlijk al snel een standaard riedeltje dat ze opdreunen. Een vast format waar alleen de variabelen nog ingevuld moeten worden tijdens een soort van persoonlijk gesprek, een uurtje van te voren. "Welkom, speciaal welkom voor oma daar, dit mooie gemeentehuis bla bla... de bruidegom is administrator bij een groot belastingkantoor en de bruid is interieurverzorgster bij een grote keuken
winkel in het dorp hier... "
En dan even persoonlijk: "ik heb jullie leren kennen (...) als een lief/leuk/gezellig/streepdoorwatnietvantoepassing is  paar... bla bla." En tussendoor een flauwe mop over het huwelijkse leven (man, vrouw, deegrollers of iets met de huwelijksnacht). Geg-geg. Help!

Ten eerste, waarom zou ik iemand die ik niet ken en nooit meer terugzie iets over mezelf vertellen zodat die dat kan doorvertellen aan ons en alle mensen die ons allemaal al wel jarenlang kennen? Dat man timmerman is weet iedereen, en boeit weinigen. Wat we op onze eerste date deden gaat niemand iets aan. Ik bedenk me nu rot wat voor leuke anekdote we hem eventueel nog wel in kunnen fluisteren.


Ten tweede, ik houd niet van flauwe grappen, tenzij ik erg dronken ben. En dan eigenlijk nog niet de grappen van de types Jos en Edgar.*

Een vriendin laatst had een hele leuke trouwambtenaar, het klikte, hij had een goed praatje. Helaas kwam hij van een andere gemeente dan waar wij trouwen.

Zelf de ceremonie opfleuren met kaarsjes of zandrituelen? Elkaar ten overstaan van de hele goegemeente gedichtjes voor gaan lezen? Ik ga vast iemand beledigen, maar hou op schei uit zeg. Daar houden wij niet zo van. We houden het dan maar graag bij een praatje. Hopelijk een leuke.

We hebben nog nagedacht over zelf iemand uitzoeken uit de groep familie en vrienden maar kwamen niet tot een besluit (bovendien moet je bijbetalen voor een zelf meegenomen en te installeren ambtenaar voor een dag). Een cabaretier dan? Lijkt me geweldig, maar ach. Geld, organisatie... we gokten dus maar op een beetje een goede aan ons toegewezen ambtenaar.

Hij belde gisteren. Na twee minuten aan de telefoon op speaker (wat voor hem kennelijk een heel nieuw concept was omdat hij pappalien maar bleef grappen of zijn "aanstaande het er ook mee eens was") keken de aanstaande en ik elkaar met pretoogjes aan: Jiskefet Meneer Jos in hoogst eigen persoon. Gruwel. Kunnen we nog terug?! Of anders heb ik toch echt al voor de ceremonie een flinke fles bubbels nodig.

* Debiteuren Crediteuren serie van Jiskefet, met Herman Koch als de altijd vrolijke maar niet-grappige en natuurlijk best wel heel treurige kantoorman Jos  

donderdag 6 juli 2017

Afscheidsmarathon

Vandaag de grote finale van de afscheidsweek na weken van afsluitingen op dansclubjes, scoutingclubjes en zwemclubjes. Op de twee scholen al weken eindmusical, eindfeest, eindfeest, eindbarbecue, eindpicknick.... Dit keer écht de laatste schooldag van twee kinderen die niet meer op die school terugkomen, en een crematie.

Op school 1 's ochtends begon het al lekker. Tussen de verhuisdozen in de lege klas stonden twee juffen die allemaal leuke zelfgemaakte cadeautjes kregen terwijl mijn kind en ik uitblonken in lege handen en weinig gepaste tekst. ('s Avonds toen ik jongste weer zag bleek dat de juffen wel flink geknutseld hadden met foto's en snoepjes en grappige afscheidstekstjes...)

's Middags een crematie in de familie, waar dit keer ik mijn moeder heen mocht begeleiden. Een oom op vrij hoge leeftijd, en op zich niet iemand die we veel zagen. Maar het was allemaal zeer plotseling gegaan, en het was de laatste en jongste van de 13 broers en zussen van mijn vader. Best wel heftig dus, voor mijn ouders en mij . En zelf voelen ze zich ook een stuk minder de laatste tijd. Het leven is eindig, dat weet je, maar nooit leuk om er zo opgedrukt te worden. Al had de oom in kwestie er heel stoer en luchtig over gedaan en wilde het allemaal vrolijk en positief houden, net als zijn hele instelling en zijn leven was geweest.

Of je mij nou mee moet nemen als rots in de branding naar zoiets, ik geloof het niet. Ik ben een emotioneel wrak gevoelig type en neem direct alle emoties over. Een kind met een gedichtje over opa, een stoere voetbalpuber die niet uit zijn woorden komt van het verdriet, een liedje met aangrijpende tekst... Ik ben een lek mandje op begrafenissen. Zeer génant, vind ik, als de directe omstanders het nét wel droog weten te houden... ik probeer uit alle macht aan moeilijke wiskunde te denken om mijn gedachten te verzetten tijdens zo'n bui, maar ik blijf er wat nat en verwilderd uitzien na afloop.

Op een bijna-val van moeder na (ze werd duizelig en greep een paaltje dat niet vast bleek te staan)
verliep het toch allemaal naar wens.

En toen moest ik als een speer door naar school om dochter op te vangen die haar laatste dag groep 8 had en de school werd "uitgezwaaid". Of de ouders allemaal even op konden vangen, was gevraagd? Ik was nét te laat....  Maar het feest bleek slecht georganiseerd, dochter was nog steeds moe en de rest van de meiden in de klas bleek er gelukkig ook niet zo'n tranentrekker van te maken als de meiden dat twee jaar terug in de klas van broer deden. "Ik zie de meesten toch morgen al weer, of anders na de zomervakantie", vond ze. En reed samen met grote broer, die daar heel lief in mijn plaats al stond te wachten, samen naar huis. Ik bleef nog even met een andere moeder dralen. Voor het laatst op het plein van de basisschool waar we de afgelopen tien jaar zo vaak zijn geweest en nooit meer terugkomen...

Thuis snel koffer van dochter gepakt voor een kinder/slaapfeestje, weggebracht en wat chinees gehaald. Een half uurtje later jongste weer opgehaald van zijn kinderfeestje. Ze bleken toch nog in staat een tas van hem op school te hebben laten hangen. Die andere school waar we niet meer teug zouden komen. Ik denk dat ik het verlies van de shopper maar op de koop toe neem. Nog een keer afscheid nemen van school en de juffen en het veelgelukvolgendjaarenwieweetzienweelkaarnogeens als ik 'm vandaag zou gaan halen trek ik niet.

Ik ben even compleet uitgeput. Gelukkig is het bijna vakantie!

dinsdag 4 juli 2017

Beugelbekkie

"Nu ben ik een echte burgpieper mama", zei dochter, zonder te slissen overigens. Na een uur op de stoel zaten de slotjes er in, de haken om haar kiezen voor de scharnier die over een tijdje geinstalleerd wordt, en een touw door de slotjes heen.

Echt leuk is het natuurlijk niet, maar voor het goede doel. Ze mocht wat ons betreft zelf kiezen of ze wel of niet wilde, en zij heeft het er voor over. Stoerder dan ik was vroeger! Aan de andere kant, tegenwoordig lijk je er bijna niet meer bij te horen zonder...

Ze wilde perse terug naar school "om aan mijn vriendinnen te laten zien". Ze kon niet stoppen met voelen en in de spiegel kijken. Pijn deed het nog niet echt, maar kan me voorstellen dat het straks allemaal wel gaat irriteren aan wangen en mond. Maar hé, daar hebben we geen tijd voor. Vanavond is er een eindfeest, en dan nog twee dagen "leukedingendoen" op school en dan nog weer eens een logeerfeestje van een vriendin buiten de klas en dan vrijdag nog een feestje van een mede-ex-groep-achter...

Gelukkig hebben we dan zes weken vrij om gewoon bij te komen van al dit geweld. Ik hoop tenminste niet dat we om de andere dag bij de orthodontist op de stoep staan om herstelwerkzaamheden te hoeven laten verrichten aan dit hele beugelgedoe.



zondag 2 juli 2017

Vrijgezellenfeest?!

Manlief is gezellig met zijn broers een hapje gaan eten en een spelletje in de VR (virtual reality) room gaan doen. Samen afgesproken. Leuk.

Of ik ook.... ? vroeg iemand.  Moeten we iets...? vroeg de naaste familie zich af. Nou... eh.... ik heb het niet zo op vrijgezellenfeestjes. Net zo min als mijn familie. 

Net als met andere feesten heb ik het niet op verplichtingen en tradities. Ik vind het gruwelijk als er iemand "grappig" verkleed in de stad rondloopt op een zaterdagavond met een horde bezopen mannen of een horde giebelende vrouwen er achteraan. Wat plastic geslachtsdelen of platte teksten op bordjes en leuke opdrachten. 

Ook heel erg zijn de feestjes waarbij een groepje veel te nuchtere vrouwen een gezamelijke truttige knutsel moeten doen. De ene helft kent de andere niet, de schoonfamilie vindt de andere familie niet zo tof, en die ene vriendin is eigenlijk een vreemde eend in de bijt. Arrrgghh. 

Op zich vind ik het wél weer leuk om op stap te gaan, hapje drankje, activiteitje, whatever. In léuk gezelschap (dwz iedereen heeft er zin in en ze zien elkaar ook zitten): prima.

En toen kreeg ik deze uitnodiging in mijn brievenbus: 



Ik ben in!

zaterdag 1 juli 2017

Mijlpaaltjes: groep 8 musical en zwemdiploma C

Een en al "afscheid", dezer dagen. Einde schooljaar. Einde basisschool zelfs, voor dochter. De eindmusical van groep 8 is geweest, en wat deed ze het góed! Supertrotse papa en mama (en broertjes). Ze zag er geweldig uit, sprak en bewoog natuurlijk, was goed verstaanbaar en intoneerde goed. Ze was niet eens verlegen of zenuwachtig, zoals sommige andere kinderen. (Papa en mama kregen bij voorbaat al geen rol/tekst, ze durfden echt niet!)

Het was een spetterend feest en het duurde nog wel even voor we thuis waren en de kinderen in bed lagen. 

Vanmorgen waren we ze dan ook not amused toen de wekker al vroeg ging voor het volgende evenement: jongste mocht afzwemmen! Om 8 uur 's ochtends maar liefst. Hij met kleren aan door dat koude water, wij met zo min mogelijk kleren op die gruwelijk hete tribune.

"En HIER komen de kinderen voor C: Annemarie, Pieter, Keesje, Koosje, Klaasje.... en, hé, Jongste, heb je er zin in? nee, mooi zo.... Karel, Valentijn..."  Whahahaha. Ze kennen jongste, weten dat - hoe blij hij ook kijkt -  hij altijd zegt dat het NIET leuk is. En dat daar zeer vrolijk en blij op reageren / negeren vaak het beste werkt. Heerlijk. Hij huppelde vrolijk zwaaiend naar de tribune het bad in.

"Ik vind afzwemmen stom", riep zoon vorige keer al toen hij hoorde dat hij mocht. Geen idee waarom. Misschien toch wat stress en faalangst. "Maar ook wel weer leuk. Want daarna hoef ik NOOIT meer te zwemmen!" 

Op zich heeft hij een punt. Nu we 3 kinderen met (minimaal) 3 diploma's hebben kunnen wij ouders ongestoord in een hoekje van het zwembad gaan liggen luieren in plaats van achter ze aan rennen. En hóeven we niet meer elke week naar zwemles. Mijlpaaltje, dus. 

A en B zijn verplicht, en C eigenlijk ook. Maar als ze daarna door willen met zwemmen juich ik dat van harte toe. Dochter heeft er nog 6 diploma's aan toegevoegd, mooie crawltechniek geleerd en conditie opgedaan. Zoon weet het nog niet. 

Ik heb hem voor de zekerheid toch maar opgegeven voor de volgende cursus in het zwembad. Na de zomer, als hij bijgekomen is van al het eindejaarsgeweld en zwemlessen misschien niet meer om 8 uur 's ochtends zijn mag hij er nog eens over nadenken. Of een andere sport kiezen. 


dinsdag 27 juni 2017

En maar weer eens een nieuwe school

De kogel is door de kerk: jongste gaat volgend jaar weer naar een nieuwe school. We hebben het zinkende schip toch maar verlaten.

Ik heb zo'n beetje alle scholen in de verre omtrek bezocht en de pijlen wezen toch vooral naar de school die vorig jaar nummer drie op de shortlist was - een school met "gewone" klassen en klassen die gericht zijn op de kinderen die wat meer en wat sneller kunnen. We waren meer dan welkom en zoon mocht gewoon vrijblijvend een paar dagen meedoen om de sfeer te proeven. Nog enigszins sceptisch gingen we dat dan maar even doen...

... maar als snel werd duidelijk dat het toch écht wel een kanshebber was, deze school. Onder het mom van "overal is wat en deze is in ieder geval dichtbij" was ik al bijna om. Toen zoon huppelend de klas binnen ging op dag twee en zijn draai al gevonden leek te hebben waren we om. Dat een jongen die hem óók kende van de andere school zijn moeder had toevertrouwd dat onze zoon "op deze school heel anders deed en eigenlijk gewoon leuk is" was de druppel...

Het gebouw kent hij al, minimaal een misschien twee oude vrienden uit zijn huidige klas gaan mee, en de rest (juf komend jaar, leerstofaanbod, communicatie en plannen directie) lijkt ook oké.

Na maanden twijfel, praten, afwachten en nog eens alle voors en tegens afgestreept te hebben zijn we er uit. Ingeschreven, klaar. Zoon opgelucht en wij ook. We gaan het meemaken. Maar voor nu, even lekker genieten van de rust.

maandag 19 juni 2017

Wedding deco (google er maar eens op)

Decoreren moeten jullie zelf doen, was de opdracht van de locatie. Neh, dachten we nog, we vinden alles best zoals het is, decoratie is niet aan ons besteed. Ik haat het om te versieren, en houd wel van strak en zo. Het is mooi genoeg hier. En heb nog een of andere gruwelijk tv programma in mijn hoofd waarbij de bride-to-be zich enorm druk maakte over de kleur die de stoelhoezen en strikken op de tafel moesten hebben? Waaaah! Niet! Niet! Niet! Gewoon een wit of metalen tuinstoeltje is prima!

Maar toen ging ik eens google-en en dan kom je toch wel leuke dingen tegen. Waar je hebberig van wordt, zeg maar. Zo'n wegwijzer, op de best lange weg naar de locatie toe? 

 

Of dan gelijk maar in Alice in Wonderland teaparty style? 



En dan natuurlijk niet te vergeten "We're al mad here", "Follow the white rabbit" en "Off with her head"...

Nu nog even kijken of ik nog net zo goed figuurzagen kan als toen ik 12 was...



Helium ballonnen? Een vet aangeklede snoeptafel voor de kinderen? Een loper? Mmmh. Ik denk nog even.


vrijdag 9 juni 2017

Sleutelen aan mijn bruidsjurk

De jurk. Op internet gezien: een plaatje. Besteld: in het echt ook een plaatje. Gepast: een iets gevulder plaatje, maar de jurk mocht wel blijven. Toch had ik nog steeds die ándere jurk in mijn hoofd. Met die mooie iets veel blotere halslijn. En ik besloot de jurk enigszins te verbouwen, best of both, zeg maar.

Hoewel het niet zo'n hele grote aanpassing is is het wel mijn trouwjurk en moet het netjes gebeuren. De twee topnaaisters die ik ken kunnen het niet meer. Mijn oma is dood, mijn moeder ziet weinig en beeft. Mijn eigen naaimachine staat nog steeds ingepakt te wachten tot ik de moed op kan brengen het eerste probeersel te naaien...

Op internet vond ik een naam, en goede recensies. Dinsdag belde ik, toch wat nerveus, aan. Mijn zenuwen verdwenen direct toen ik haar en haar atelier zag en hoorde, dat gaan goed komen! Ik paste, en zij keek, wij dachten samen heel diep na over de gevolgen van een en ander en maakten een plan van aanpak. Hier wat innemen, daar wat af. Omslaan.

Over een week of zo heb ik mijn nieuwe nieuwe trouwjurk! Zijn jullie ook zo benieuwd? Anders ik wel!

dinsdag 6 juni 2017

Nieuwe serie: midnight sun

Man Aanstaande en ik hebben al best wel een tijdje een serieuze hobby verslaving: series kijken. Ik blogde er eerder over. Vroeger was dat ook wel leuk, elke week een uurtje op de vaste tijd voor de tv gaan zitten, maar nu is er Netflixx, kun je uitzending gemist bekijken of iets opnemen, en soms krijg ik van mijn oudste zus een dvd box. Elke vrije avond zodra de kinderen op bed liggen dus "een aflevering of twee van ons serietje". Er gaan er behoorlijk wat doorheen bij ons thuis. En gelukkig hebben we ongeveer dezelfde smaak, samen kijken is wel zo gezellig.

Na de derde serie van The Hundred tegen heug en meug te hebben uitgekeken (*) bekeken we de tweede van Sense8 - ook die was in het eerste seizoen beter - en toen lag er een dvd box klaar:


Midnight Sun: is een Frans-Zweedse thriller van de makers van The Bridge. Ha! Thriller, Scandinavisch, beetje Frans... heerlijk. Na de gruwelijk moord op een Fransman in een mijndorpje hoog in het noorden van Zweden wordt een Algerijnse agente er op uit gestuurd om haar Zweedse collega's bij te staan. Los van die ene moord gebeurt er natuurlijk nog veel meer.

Van gruwelijke moorden tot gebroken personages, incompetentie, discriminatie. Echt vrolijk word je niet van het verhaal, maar de manier waarop het wordt verteld word is zo mooi, net als de beelden van de prachtige natuur in het altijd maar durende daglicht.

Deze coproductie van Canal+ en SVT, zit echt goed in elkaar. Het verhaal is super spannend, mooie beelden, meerdere verhaallijnen, en alle details kloppen. (Ik vind het ook heel verfrissend dat de rechercheur uit Parijs in haar eigen omgeving gewoon Frans praat en Franse teksten op haar laptop heeft, en de Zweden Zweeds. Tegen elkaar praten ze Engels. In sommige films komen ze niet verder dan Engels met zogenaamd een exotisch aandoend accentje...) 
Ik ben nog niet aan het einde van de serie, maar weet nu al, dit is een aanrader voor wie van Scandinavische thrillers houdt.

(*) in dit geval vond aanstaande hem nog wel spannend,ik was er eind seizoen twee wel mee klaar

maandag 5 juni 2017

Mannen onder elkaar - al dat geklets...

We komen even onverwacht op een vreemde tijd bij oma en opa, jongste zoon en ik, De tv staat aan, iets engelstaligs met Nedrlandse ondertitels, dus dit keer niet op oorverdovend bejaardenvolume gelukkig. Oma kijkt al niet meer. Veel te gezellig vindt ze het dat wij er zijn. Ze kletst zoals altijdhonderuit tegen mij, tegen jongste. Jongste vindt het ook leuk, maar als Het programma wordt onderbroken door (niet indertitelde) reclame staat hij op om naast opa op zijn stoel te kruipen. Hij lijkt een bindgenoot gevonden te hebben. "Zeg opa, hoe doe jij dat eugenlijk? Ik kan de televisie helemaal niet verstaan door al dat geklets van oma".

Wel jammer dat opa hem wegens vergevorderde doofheid zeLf ook niet helmaal verstond.

woensdag 31 mei 2017

Voorbereiding, deel zoveel


Zo zittend onder het bureau, hard tikkend op mijn toetsenbordje, af en toe naar de printer of de voordeur lopend moet het wel even kunnen... het uitlopen van de trouwschoenen....

woensdag 24 mei 2017

De slappe lach

Bedankt, Nicole, van Huisvlijt, voor het thema: of ik vaak lach?

Nou, eh... best vaak. Zeker de laatste tijd is mijn humeur niet stuk te krijgen lijkt het wel. (Zou het iets hormoontechnisch zijn? Ik herken mezelf weer van jaren geleden. Zal er binnenkort eens een stukje over schrijven.) Maar ben ook weer niet zo iemand waar je als buren last van heb wegens geluidsoverlast van bulderende lachsalvo's.

De echte slappe lach had ik vooral als puber enorm vaak. Mijn beste vriendin en ik hoefden elkaar maar aan te kijken en we dweilden alweer over de schoolbankjes. Heel irritant, lijkt me, achteraf. Maar ja, dat is nu net de slappe lach, als je er eenmaal mee begint kun je er niet meer mee stoppen. En wat mensen er ook van denken of zeggen, dat maakt allemaal niet uit.

En opeens, een week of wat geleden, daar was hij weer. De slappe lach.

Het gebeurt niet vaak in deze samenstelling, maar oudste twee kinderen en ik liepen op het winkelcentrum, langs de ijssalon. Ieder twee bolletjes, mochten we, vond ik. Terwijl dochter haar keuze (een hoorntje oreo-cookie-ijs en chocola) tegen de ijsman vertelde keek zoon van 14 mij in lichte paniek aan. Wat hij moest nemen? Als het zijn kleine broertje - of hij zelf vroeger toen hij kleiner was - was geweest, had ik waarschijnlijk met een serieus gezicht het smurfenijs aangeraden - dat nemen (namen) ze namelijk altijd. Maar aangezien deze zoon groter is dan ik ben, en smurf vast niet meer cool is op je 14e, hield ik maar even mijn mond.

Na lang twijfelen koos hij dan toch maar voor het veilige vanille, en voor zijn tweede bolletje, uhm, die gele daar. Mango, mompelt hij, met zijn veel te zware maar veel te verlegen puberstem. Wat?! Mango, probeert hij, iets harder. In een hoekje van de bak die hij aanwijst zie ik nog een klein stukje van het plaatje zitten dat aangeeft dat mango ijs vroeger ook wel om marketingtechnische redenen "Dora" ijs werd genoemd. Dus voor ik het weet ben ik mijn zeer behulpzame onnadenkende zelf en floep ik er, net iets harder dan hij, "Dora ijs" uit.

Pas als ik zijn beduusde gezicht zie besef ik mijn fout. Ik moest zó om hem en om mezelf en de hele situatie lachen... terwijl ik wist dat het eigenlijk helemaal niet zo heel leuk was, en al helemaal niet voor het arme koekoeksjong. De ijsman begreep er helemaal niets meer van.

Dus, zoals in de goede ouwe tijd, had ik weer een echte slappe lach aanval waar ik niet meer stoppen kon. Heel genant. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik mijn best deed om net te doen alsof er niets aan de hand was. "Gaat het, mevrouw? Dat is dan 7 euro 50".

Zoon was inmiddels naar buiten gevlucht en zat aan een tafeltje, samen met zus, lekker aan zijn Italiaanse mangoijs te likken....

maandag 15 mei 2017

De voorbereidingen. Actiefoto's.

Het is me een werk zeg, die voorbereidingen voor ons huwelijk! Alleen de looks al...  Jurk en schoenen zijn in huis, nu nog zorgen dat mijn lijf er bij past. Dus hup, in het zonnetje. Gelukkig hoef ik mijn mooie hoofdje ook niet te breken over een lekkere lunch. Want behalve de kleur van het lijf mag er ook nog wel een pondje of twintig hier en vooral daar af.



Gelukkig helpen de pakketbezorgers mee. Net als ik weer drie trappen beklommen ben om wat geld te verdienen gaat de bel. En nog een keer als ik halverwege de afdaling ben, want pakjesmannen houden niet van wachten. De personal trainer van de sportschool zat me minder op te jagen. Maar ja. zo kom ik wel aan mijn beweging.



En aan kleding. Zak na zak,doos na doos wordt binnen gedragen. Die dozen die ik dan zelf de volgende dag weer naar het postkantoor moet verslepen omdat het toch nét niet helemaal was wat we hadden gehoopt. Mijn schoenen en jurk zijn binnen, zoals ik al schreef, nu de rest nog. Nog een paar kinderen en een man om aan te kleden, wat accessoires hier en daar...  

Nu maar hopen dat het op de trouwdag ook dit heerlijke weer is! Of zouden bruine benen ook leuk staan onder zo'n grote gele regenjas? 

dinsdag 9 mei 2017

Einde van een luizentijdperk


Na een jaar of 8 trouwe dienst als luizenmoeder zit het er op. Soms viel het mee, soms viel het tegen. Qua vangst, en qua gezelligheid. Zo viel ik bij de school van jongste zoon met mijn neus in de boter waar er een heuse luizenoorlog werd uitgevochten over de hoofdjes van de kinderen. De klas van oudste, daar zaten wat meisjes in die het echt een soort verwennerij vonden als ze uit de klas werden gehaald om op de gang even lekker aan hun haar gefriemeld te worden.

De klas van dochter, daar is het altijd wel gezellig. mijn medeluizenmoeder daar is een gezellig en relaxed mens en daar zijn (dus) de kinderen ontspannen en vriendelijk en ondergaan het gespeur op hun hoofdjes braaf.

Donderdag is de laatste dag dat er controle is. Champagne! Of nee: we nemen dit keer onze eigen luizen mee.  




zaterdag 6 mei 2017

Zo vaak boos

Boos, zo vaak boos. Niet dat hij overdreven uit zijn dak gaat, of dat het heel lang duurt. Maar hij heeft best vaak weer een kort lontje. En een harde stem. En ook heel veel frustraties, ben ik bang.

's Ochtends bij het opstaan is alles ok. Heeft hij er zin in. Altijd. Hij huppelt naar school, naar zwemles. Aan het einde van de dag (na een schooldag, einde middag, begint avond) is het meestal over. Zit het even tegen, gaat het even niet zoals hij wil of wordt hij verkeerd begrepen, dan gaat hij in de verdediging. "Ja maar JIJ!". Of "Dat DEED ik niet!". Een zinnig gesprek is nu niet mogelijk, misschien later. (Hoewel hij een van de koppigste kinderen is die ik ken. Wat eenmaal wit is genoemd wordt nooit meer zwart, of andersom. In ieder geval zal hij het niet hardop toegeven, en zeker niet als de ander blijft beweren dat het toch echt wit is.)

Soms heeft hij teveel indrukken, zoals na de verjaarsweek. Meestal te weinig. Een dag waarop ik me niet veel met hem bezig kan houden, hij geen leeftijdsgenootjes heeft om mee te spelen en verder geen echte leuke bezigheden is moeilijk. Mét leeftijdsgenootjes zie ik hem goed bezig: hij is echt wel gegroeid. Hij is behulpzaam, grappig, kan samenwerken en gunt de ander ook zijn lolletje (en ook dat loopt natuurlijk wel eens fout, maar hé, het blijft een kind natuurlijk). Zichzelf vermaken gaat een beetje: hij kan het lang, maar het zijn altijd dezelfde dingen waar hij mee bezig is en daar is dan natuurlijk weinig verrassends aan en weinig uitdaging meer. Vrolijk wordt hij er niet van, in ieder geval. En eens iets nieuws proberen durft wil hij natuurlijk niet want nieuw is eng en misschien lukt het wel niet. Ook niet samen.

Als dan op zo'n lange saaie dag waarin papa en mama weinig aandacht hadden, ook papa nog eens boos tegen hem begint te schreeuwen dat hij de deur dicht moet doen terwijl hij in de gang staat te worstelen met zijn step, wordt hij boos. Heel boos. Hij probeert het met woorden te winnen, maar hij komt er niet uit. Dus trekt hij boos de deur achter zich dicht en verdwijnt - zonder jas - maar weer naar buiten.

Even later ben ik zelf beneden. Ik zie hem aan komen sjokken. Het is nu echt wel klaar met buiten en met de step en wil alleen nog maar naar binnen. Ik probeer het neutraal en vriendelijk aan te pakken. Maar hij is nog steeds boos. Op papa. Papa krijgt een vuile blik en dan schiet hij snel naar boven, naar zijn kamer. Ook ik mag hem niet troosten, niets zeggen, nergens over praten. Hij wil alleen zijn.

Als ik hem een beetje ken zit hij nu in zijn bed, troost zich met deken en knuffels, leest wat Donald Duckjes om zijn zinnen te verzetten. Straks komt hij beneden als hij weer gekalmeerd is. Om er vervolgens NIET over te willen praten.

En hoewel ik dit keer niet de schuldige was en niet het slachtoffer heb ik er toch best weer veel last van.

zaterdag 29 april 2017

Trouwen na je veertigste

Het motiveert wel, die reacties op ontlurkdag. Dank daarvoor! Op zondagochtend 7 uur extra vroeg opgestaan voor een nieuw blogje...

Het heeft - zo lag ik vanmorgen in bed naast mijn vet snurkende aanstaande wat te mijmeren omdat slapen dan natuurlijk niet meer lukt en sex voor het huwelijk ongepast is - het heeft wel voordelen om te trouwen op deze leeftijd: 
  • Je hebt meer geld dan vroeger. Zo'n eerste salaris is ook geen vetpot.
  • Je hebt al veel bruiloften meegemaakt. Je weet inmiddels hoe het ongeveer gaat, meestal, en hoe je het niet wilt.
  • Je aanstaande en jij hebben elkaar de afgelopen twintig jaar goed leren kennen
  • Je weet dus dat als je bloemen wilt je ze zelf zult moeten kopen
  • Je dochter is een goede hulp bij alle voorbereidingen, zoals het uitzoeken van de kleding en het inrichten van het kindersnoepbuffet
  • Je bent inmiddels groot genoeg om te bedenken dat je lak hebt aan 'zo hoort het nu eenmaal'  en gelukkig is je aanstaande het er helemaal mee eens (en net wat assertiever dan jij)
  • Of de trouwmaffia te sponsoren door vier keer meer te betalen voor taart, bloemen en make-up omdat er nu eenmaal 'trouw' voor staat...
  • Je hebt nog ergens van lang geleden een mooi speciaal voor jullie ontworpen kunstwerkje liggen dat te gebruiken is op de trouwkaarten
  • Als wit je kleur niet is, niemand verwacht meer een Sissi jurk van glanzende witte zijde
  • Je zonen staan misschien niet te springen om nette kleding, maar zijn met omkoopbaar met wifi en patat
  • De schoonfamilie kent je inmiddels, daar kun je geen goede of slechte beurt meer maken
  • Jij kent de schoonfamilie inmiddels ook en weet welke verre irritant idiote achterneef er wel altijd graag met zijn vrouw op feestjes komt opdagen maar zeker weten op die van jouw zal worden geweerd
  • Je kinderen zullen deze dag nooit vergeten
  • Je ziet nu pas echt het nut in van een goed ondersteunde beha. Zeker in die strapless jurk...
  • Panties daarentegen, daar doe je al jaren niet meer aan. Vleeschkleurige panties, in de zomer. Gruwel. Wat een nare dingen.
  • Je hebt nu minder geld dan vijftien jaar geleden, double income no kids. Alle beetjes helpen, dus zamel zoveel mogelijk envelopjes in op de receptie. 
  • De ouders zijn er hopelijk nog in redelijk goede conditie bij.
  • De kinderen zijn erbij!
  • Je allerliefste en meest intieme vrienden zijn er bij: je kinderen, hun vader (jouw geliefde) en je ouders.



Ontlurkdag

Beste bezoekers, het is ontlurkdag! Wat betekent dat mensen die nóóit reageren maar wel meelezen vandaag even een heel klein beetje een tipje van de sluier mogen oplichten en laten weten dát ze er zijn. Doe je mee? Mag je de rest van het jaar weer gewoon lekker meelezen zonder commentaar achter te laten. Want dat waardeer ik ook zeer, dat er kennelijk mensen zijn die het leuk vinden om mijn stukjes te lezen en daar nog wel eens voor terugkomen.

(Maak ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik om me te verontschuldigen voor het feit dat hier op het moment zo weinig blogberichtjes van mij verschijnen. En dat ik niet meer elke dag trouw mijn rondje bij mijn medeblogsters maak of als ik al lees niet altijd meer reageer. Het is namelijk DRUK in huize Mammalien. Werktechnisch gezien, kindtechnisch gezien, trouwtechnisch gezien en dan kan ik er nog wel een paar verzinnen. Niet alleen de blogs versloffen, het huishouden ook een beetje. Helaas is ook een Mammalien niet in staat zich in twee of drie of liefst nog vier te splitsen.)

Voor ik weer heel snel verder ga met van alles en nog wat nog wel even de oproep: beste lezers, hoe heet je, waar kom je vandaan, hoeveel verdien je, houd je van slagroom, van sex of van macrameeën, heb je schaamhaar, hoofdluis of psoriasis? Wat vind je van deze site en wat wil je van mij weten? Laat het weten. Dank! Alleen je naam is natuurlijk ook goed :-)

woensdag 26 april 2017

Queenbees

Ik mocht laatst even een kijkje in een voor mij nog onbekende klas in een andere school nemen. Een juf was aan het praten, de kinderen, zo tussen de 7 en 9 jaar, zaten in meer of mindere mate op te letten. Een paar brave kindjes, een boefje, een jongetje dat achterstevoren ondersteboven zijn eigen ding aan het doen was. En de twee queensbees.

Ik had het al gehoord: er zitten twee meisjes die wat eh, de baas spelen. Proberen andere kinderen te domineren, de boel naar hun hand te zetten. Gezworen vriendinnen, natuurlijk. In ieder geval een front vormend naar de rest van de klas.

Ik zag ze direct zitten. Een gemaakt verveelde uitstraling, ze straalden uit dat ze zich ver boven de rest van de klas - en al helemaal de meisjes uit de klas - verheven voelden. Speurden wel goed om zich heen en hadden direct een oordeel klaar over wat andere kinderen wel of niet deden.

Gruwel.

Heel lang geleden, toen ik nog op de basisschool zat, bestonden dat soort meiden ook al. In mijn geval was C de ontbetwiste koningin, met S als hoofd-hofdames. F daarentegen was de wannabe queen en op zich moedig genoeg om tegen het gevestigde hof in te gaan. Helaas voor haar had het meestal niet het gewenste effect. Er was veel ruzie, geroddel, gekonkel. De meisjesapenrots. Er wordt meestal niet geslagen maar dat onderhuidse is misschien nog wel erger.

Ik werd daar in ieder geval helemaal niet vrolijk van. Ik had geen behoefte kampen te kiezen, geen behoefte de dominante te zijn (hou op zeg, laat mij lekker rustig mijn ding doen!), werd ook niet gepest. Wel trok ik het me enorm aan als er weer eens "gedoe" was. Buikpijn had ik er van, thuis. (Ik kan nog steeds heel slecht tegen een slechte sfeer, en ruzie ontloop ik.) Helaas was ik toen op één meisje na die er nog wel eens iets tegen probeerde kennelijk de enige die zich er wat van aantrok. De rest ging vrolijk door met elkaar het leven zuur maken. Wat een enorme opluchting toen ik naar het voortgezet mocht en daar de kinderen gewoon veel normaler met elkaar omgingen.

Een paar jaar later ging ik vakantiewerk doen. Koffie inschenken in het bejaardentehuis waar mijn oma zat. En dan zat de recreatieruimte vol met vrouwen - de mannelijke wederhelften leefden meestal niet zo lang - aan tafeltjes. Groepjes, zeg maar. Er werd niet gevochten, er werd niet gescholden. Maar geroddeld! Het verleden, de kleding maar vooral het gedrag van de ander werd nauwkeurig in de gaten gehouden, besproken en beoordeeld. Ik weet nog dat er een vrouw (met echtgenoot, dus hoog in status, maar ook dat wekt jaloezie op!) met een zwierige lange witte rok binnenkwam. De degelijke bloemenjurken gromden en gniffelden: "Het lijkt wel een bruidje! Op háár leeftijd... in het wit... tjonge. "

(En daar moet ik nu jaren later dus steeds aan denken als ik - op mijn leeftijd- in mijn half witte jurk voor de spiegel sta.)

En nu hoor ik dochter, groep 8. Die heeft er ook last van. Ik vertel haar dat het hopelijk in het voortgezet wat beter wordt, hopelijk komt ze wat meer meiden van haar eigen soort tegen.

Ik durf echter niet te voorspellen hoe het zal zijn als ze over een jaar of honderd in een clubje hoogbejaarde chagrijnige weduwen terechtkomt...

zondag 23 april 2017

Kinderfeestje: lekker zwemmen met zijn allen

En toen hadden we, naast de jarige, opeens 8 kinderen, in de leeftijd van 7 tot 14. Die oudste twee, die ken ik al meer dan 10 jaar, die zijn supermakkelijk en helpen goed mee de sfeer er in te houden en te zorgen voor de kleintjes. En de rest bleek ook eigenlijk heel gezellig. Thuis even uitrazen, beetje eten, cadeautjes doen, en toen naar het zwembad. 

Dat was natuurlijk top. Een groot zwembad, kinderen allemaal in het bezit van diploma's en konden zich goed redden. Hoewel de één wat beter zwom en het wat langer volhield dan de ander hadden wij als ouders niet het gevoel dat we ze voortdurend in het vizier hoefden te houden. Iedereen mocht dus vooral doen wat ie leuk vond: stroomversnelling, glijbaan, duikplank of golven, op pappa's nek zitten of stuivertjes opduiken van de bodem. 

Lekker ongedwongen en veel mogelijkheid om uit te razen, dat zijn wat mij betreft de beste kinderfeestjes, zeker voor onze jongens.  

De patat en/of tosti met ijsje achteraf viel natuurlijk ook in goede aarde, al lagen er al een paar van de jongere en/of minder ervaren zwemmers redelijk op apegapen. 

Eindconclusie: volgens mij was het een succes. Alle gastjes blij, er zijn geen kledingstukken of kinderen verloren (er was zelfs één sok over?!), en iedereen moe maar voldaan thuis afgeleverd. Jammer dat die ene jongen zo ontzettend veel en hard in mijn oor zat te tetteren op de terugweg. Volgende keer kofferbak in plaats van bijrijdersstoel.

De jarige zelf vond het ook heel gaaf, dat weet ik zeker. Had het hoogste woord, al vanaf de zwemles 's ochtends vroeg eerst nog, en van begin tot het einde feestje in de middag. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Tegen einde feestje maar vooral thuis op de bank en s' avonds in bed was het lontje kort, korter.. en kwamen de buikpijn en de keelpijn en de tranen en was hij echt verdrietig.

Het ís allemaal niet wat, voor ons ventje. Een week in de schijnwerpers staan, alle aandacht, alle hooggespannen verwachtingen, de stress rondom het (eigen!) feestje... het was misschien nét even te veel. Wilde zich helaas niet echt laten troosten. Gelukkig heeft een nachtje slapen hem goed gedaan. Net als de komende twee weken vrij dat zullen doen.

En ik? Niet dat ik de hoofdpersoon was, het was het feestje van jongste en die moest het - met zijn gastjes - naar de zin hebben, als ouder pas je je aan. Maar hé, dit is mijn blog, over mij, dus ik moet het toch even kwijt..

Blij was ik, met al die leuke kindjes die zo leuk met elkaar en zoon omgingen. Het vriendinnetje van jongste zoon - die ik stiekem wel veel op jongere versie van dochter vind lijken- had in dochter natuurlijk een enorm voorbeeld en grote vriendin gevonden ("willen jullie me adopteren?") en oudste deed ook leuk mee (in zijn nieuwe wel passende zwembroek haha). Mama blij. 

Tot ik - de meiden en de oudste waren aangekleed, ik dacht even "snel" te kunnen plassen voor ik man met de chaotische club kleine jongens in het kleedhok eventueel zou kunnen helpen - gigantisch onderuit gleed. "Even snel" en met blote voeten op een natte tegelvloer is natuurlijk vragen om ellende. Ik glipte, en vloekte, en viel met mijn volle (iets te volle) gewicht op mijn heup en schouder. En vloekte weer. Behalve dat mijn droge kleren nu weer nat waren had ik me echt wel flink pijn gedaan. Maar ik kon weer lopen en de linkerarm deed het nog, dus heb de anderen daar ter plekke maar niets verteld... 

Inmiddels is de heup is een grote blauwe bult geworden, de schouder deed erg pijn en was niet goed beweegbaar, maar een nachtje slapen heeft wonderen gedaan.





dinsdag 18 april 2017

De anti-climax van het grote mensen feest

"Hoe lang duurt het nog, hoe laat komen ze?" De jarige staat, zoals alle minderjarige jarigen voor hem 's ochtends al te springen. Ongeduld en spanning. Het huis is versierd, het ruikt naar vers gebakken appeltaart. "Nog 137 minuten, dan komen ze!", telt de kleine wijsneus af. Terwijl ik me druk loopt te maken met dweil en stofzuiger, weet hij niet meer wat te doen van ongeduld, behalve de klok in de gaten te houden.

Prijs de heer - gelukkig komt de eerste bezoeker ook écht klokslag twee uur, de vanaf tijd van het feest. En vrij snel erna volgen er nog een paar. Terwijl zoon de felicitaties en envelopjes in ontvangst neemt maak ik me druk over taart en koffie. Het is begonnen!

Een uur later. De grote mensen zitten bier te drinken en te kletsen. Man houdt zich bezig met de gasten, terwijl ik koek en zopie voorbereid en aanbied. Hel. Wat de kinderen betreft is al dat geklets niet alleen veel herrie maar vooral saai. Af en toe probeert iemand ze aandacht te geven. Van die vragen waar ze niet op zit te wachten ("hoe gaat het op school?") tot iemand die grappig wil zijn en het toch al wat gespannen verjaardagskind aan zijn voeten omhoog trekt. Dat lijkt even leuk,maar al snel loopt het uit de hand. Hij kiest eieren voor zijn geld en vlucht, samen met broer en zus, naar boven. Eerst nog naar een computerspelletje wat ze met zijn drie kunnen doen, maar al gauw zit ieder voor zich op zijn eigen kamer zijn eigen ding te doen en de tijd uit te zitten. We missen heel erg bezoekertjes van hun eigen leeftijd.

Weer een uur later. Dochter en jongste zijn uitgespeeld, komen beneden wat chips eten, hangen wat. Gelukkig hebben ze inmiddels geleerd niet meer hardop te vragen "wanneer het bezoek nu eindelijk weggaat".

Zes uur, iedereen is vertrokken, ik ruim af en op. De kinderen hebben honger. Ik serveer wat opgewarmde magnetronpannenkoeken en neem zelf een kop soep. Papa gaapt vanaf de bank dat hij genoeg bier en hapjes op heeft.

's Avonds in bed spreek ik een en ander na met de jarige. Hij vond het maar saai, vandaag. Saai is wel een buzz-woord, deze dagen, maar echt ongelijk kan ik hem niet geven. Een grote-mensen-feest blijft toch vooral een feestje waar de familie en vrienden van je ouders met elkaar gaan zitten kletsen en waarbij jij pootjes moet geven en opzitten voor mensen waarvan je soms niet eens weet hoe ze heten omdat je ze alleen op verjaardagen ziet.  

En dat is ook niet erg en hoort er af en toe bij, maar kan toch eigenlijk niet de bedoeling van je eigen verjaardag zijn?

Misschien volgende keer toch maar iets anders organiseren.

maandag 10 april 2017

Een minder geslaagd stranddagje

Verdorie! Technische problemen op de commerciële websites, inkomsten dalen enorm. Werk aan de winkel dus. Ook in het weekend.

Om de jongste twee kinderen toch even uit te laten met het mooi weer had Pappalien bedacht dat we naar Scheveningen konden. (Oudste kon niet mee wegens Heel Veel huiswerk.. )
Even lunchen, even pootjebaden en wandelen en dan weer terug was het idee. Nou ben ik dol op strand, maar het was wat slecht getimed... want de rest van Nederland (en Duitsland en weet ik waar nog meer) had geloof ik het zelfde idee.

We hebben zeker een half uur in Den Haag in de file gestaan. Wat een heksenketel daar zeg. Veel te veel auto's, scooters, getoeter en stank. Daarbij was natuurlijk ook de airco in man's auto (hij fiets voornamelijk dus had geen idee) aan een beurt toe. Wel een hele irritante piep maar geen koude lucht. Zodat de eerste lekkere lenteachtige dag van het jaar gelijk een hele warme werd.

Eenmaal aangekomen moest er direct geluncht worden, de kinderen zagen nogal witjes. De Mac, vond Pappalien, en de kinderen haalden opgelucht adem. Ik was al blij met een wc (natuurlijk was er geen IN de Mac dus moest ik bedelen in een tentje verderop...) Ik heb weinig gegeten, want behalve dat ik aan de lijn ben vind ik Mac eten echt niet lekker meer.

Het pootje baden was leuk. Koud, dat wel. Maar de zee is altijd tof, toch? Wat mij en jongste betrof duurde het te kort. Maar hé, in gezelschap moet je compromissen sluiten. Dus trokken we verder, door het zand, langs de ijswinkel (ik doe nog steeds aan de lijn, dus ik deed weer niet mee). En na de ijswinkel moest er weer gedronken worden. Aan het strand dan, eiste ik, een leuke strandtent.

Een vrije plek vinden was lastig, maar we hadden uiteindelijk een loungebankje te pakken. In de vervelendste tent die er staat volgens mij. Maar dat begreep ik pas toen we eenmaal geïnstalleerd waren. O o Gerso, overal om ons heen. Ik heb weer een hoop geleerd over uiterlijkheden en hoe je je zelf nog lelijker kunt maken door te verven en in te spuiten. Irritante muziek ook, ongeïnteresseerd niet ingewerkt personeel, 20 euro voor 5 niet heel bijzondere drankjes waar we een half uur op hebben moeten wachten terwijl jongste zoon dorst had en zich enorm aan het vervelen was (en ons dus ook)...

Ik had het een beetje gehad en wilde vooral terug naar mijn donkere koele werkplek. Volgende stranduitje beter, hoop ik.

vrijdag 7 april 2017

Hoe scholen communiceren

Dochter is geplaatst op de school van haar eerste keuze. Hoera!

Vroeger was dat niets om over naar huis te schrijven. Je schreef je gewoon in op de school die het dichtst in de buurt lag. Geen open dagen, geen keuze stress, en al helemaal geen lotingen. Maar dat terzijde.

Ik had geen loting verwacht, overigens, dus ben dan ook niet actief op zoek naar informatie gegaan. Ik werd compleet verrast door een berichtje van de school zelf op mijn facebook. Ze konden tot hun vreugde alle leerlingen die zich ingeschreven hadden plaatsen (al moest er wel wat ruimte bij worden gemaakt).  

Behalve dat ik het fijn vindt dat dochter gewoon de school van haar eerste keus mag doen was ik ook heel blij met de berichtgeving zelf. Deze middelbare school heeft kennelijk wél door hoe te communiceren. Ik heb nog even gekeken op de site van oudstes school of daar iets bekend werd gemaakt over al dan niet loten, maar ik kon er niets vinden... Waarschijnlijk volgt volgende week de brief aan alleen hoogst nodig te informeren personen volgende week, in kleitablet met postduif.
Het is niet zozeer onwil, maar meer gebrek aan organisatie en structuur, en in de digitale wereld zijn ze ook geen koploper ben ik bang.   

Ik snap ook wel, een school voor voortgezet onderwijs is anders dan een basisschool. Op de basisschool van dochter is het simpel. Je komt je kind een paar keer per week brengen, en ziet dan de juf. Is er iets te melden doet zij of doe jij dat even kort. Is er meer nodig maak je een afspraak, waarbij beide partijen naar elkaar luisteren. Los van gewone ouderavonden en rapportgesprekken hebben ze allemaal mail die gelezen en beantwoord wordt, en schoolbreed is er een juf die alle leuke weetjes op facebook en twitter zet. Directie kan haar verhaal elke week in de nieuwsbrief kwijt. Top!

Dus verwend als we waren verwachtte ik ook zoiets bij school van jongste. Helaas. Er is wel iets sociaal media-achtigs waar je nog wel eens een leuke foto van de paasversiering of een uitje ziet, maar échte heldere eerlijke transparante communicatie? De schoolleiding niet, de juf niet. Waar de een vooral liever niets zegt uit politiek oogpunt heeft de ander gewoon geen idee. Ik heb maandenlang in het duister getast over wat zoon nu precies dééd daar, qua leerwerk. Of hij op zijn plek zat, op die nieuwe school. Ik moest het doen met wat zoon vertelde ("het is saaaaai" en "medeleerling P. zegt dat ik de domste van de klas ben!"). 
Inmiddels staan er een paar invaljuffen die me in ieder geval wel gewoon informeren over hoe zoon het doet in de klas. Met één of twee zinnen zo tussen neus en lippen houden ze me op de hoogte. ("Hij pikt alles zó snel op, hij hoort en ziet alles en is de snelste van allemaal en dat is een groot verschil met medeleerling P.  Het komt er alleen niet altijd uit, maar daar gaan we mee aan het werk..") 

Hoe is het met de communicatie bij jullie op school?

vrijdag 31 maart 2017

Het zinkende schip, vervolg soap in ik weet niet hoeveel delen nog

Het bestuur heeft gesproken. Directie en een paar bestuursleden in pak nodigden alle ouders op hoofdlocatie uit. Onderwerp: het verleden, wat ze nu al hebben gedaan om het zinken wat tegen te gaan en vooral De Toekomst van Het Zinkende Schip

Wat als De Oplossing werd gepresenteerd bleek nogal karig: we verhuizen. Onze locatie wordt opgedoekt, we mogen met de resterende twee groepen 4 kilometer verderop bij de hoofdlocatie in. Want dan is het makkelijker voor de juffen samenwerken, inval eenvoudig te regelen en kennelijk is er dan volgend jaar wel in ieder geval voor een groot deel wat beter gekwalificeerd personeel.  

Dus in plaats van dat het personeel af en toe heen en weer rijdt of belt, moeten de kinderen nu op hun kleine fietsjes heel ver rijden. Wisselen van BSO, ouders die opeens in spagaat komen omdat ze ook andere kinderen op andere scholen hebben. Het zou me niet verbazen als er aan het einde van het jaar van de overgebleven 11 in onze klas er nog eens 5 vertrekken. 

Dat viel niet goed. En niet alleen de praktische problemen, maar de manier waarop deze Oplossing wordt gepresenteerd. De arrogantie. Ja, het is mis gegaan, maar we gaan het (weer) opnieuw proberen. Geen excuses, geen inspraak. 

Via via hoorden we allemaal beroerde verhalen. De school zou zelf handtekeningen van ouders gezet hebben op belangrijke documenten. Enquettes uitgestuurd onder het mom van een werkstuk van studenten. Het vertrouwen is behoorlijk weg en nog lang niet terug.

Thuis in bed bedachten wij ouders dat "opnieuw beginnen" dan net zo goed opnieuw beginnen op een andere school kan zijn. Een waar we wel vertrouwen in hebben, eentje die zelf niet opnieuw hoeft te beginnen maar al jaren goed onderwijs levert. Welke alternatieven zijn er eigenlijk en wat vinden we belangrijk? 

Eerst maar eens aan de betrokkene zelf vragen. Maar zoon was kort: hij wil blijven. En alles wat voorheen stom was op school is nu toch wel oke. En deze school is fijner dan de vorige. En vooral, de kinderen (die en die en die) zijn zo lief.

Ik weet het even niet meer. Al ben ik bang dat die en die en die straks wel allemaal weg zijn.