Over kleding en het kleuterbrein en een heuse give-away

Voor jongste zoon heb ik een tijdje terug een shirt gekocht bij de Henn.es. Niet duur, wel leuk. Vond ik. Hij vond hem vooral éng. Dat er op zijn dekbedovertrek ook monsters staan en dat hij laatst geen enkel probleem had met het uitkiezen van nieuwe schoenen betekent blijkbaar niet dat ik hem een nieuw monstershirt door zijn strotje kan duwen.

Na veel gedoe heb ik het opgegeven. Dus vandaag een serieuze give-away. Wie wil dit mooie shirt, maatje 104? Niet gedragen, niet eens gepast. En neem van mij aan, die monstertjes doen echt niets....  Liefhebbers reageren hieronder graag.

Daarna heb ik dus maar een ander nieuw wintershirt voor hem uitgezocht. Een lekker dikke polo van Z.8, donkerblauw met geprinte bretels en letters. Vooral dat laatste moet aanspreken, dacht ik. Maar ook deze was éng en kon ongepast weer retour.

Daarentegen vroeg hij vanmorgen zelf opeens om zijn winterjas. Die hele nieuwe die nog lag te wachten in de kast. Die wilde hij graag aan. En hij liep er zeer gelukkig mee naar school. In het blaadje van H.ennes heeft hij en-passant ook nog een shirt met groene streepjes aangewezen dat hij wél wil hebben.

De wegen van mijn zoon zijn soms ondoorgrondelijk. 

Bangerik

"Leuk, dit wordt vet!", gilt zoon in mijn oor. Hij is helemaal in zijn element. Ik niet: we zitten in een klein karretje en worden langzaam omhoog getakeld op een grote groene rails. Eenmaal bovenaan vliegt het kreng met een rotvaart naar beneden, en ik trek me terug in mijn diepste zelf op zoek naar de schakelaar om al mijn zintuigen uit te zetten.

"Mama!", roept zoon blij, "je moet je armen omhoog doen, zo!" Ik piep van nee, en na de eerste keiharde bocht mindert het ding een beetje vaart en durf ik één oog een beetje open te doen. Ik zie dan ook nog net hoe zoon me een beetje meewarig aankijkt. Hij is tien, ik ben vierenveertig. Ik ben zijn moeder, zijn steun en toeverlaat, weet alles beter (sowieso) en ben er altijd om hem te beschermen. Dat de rollen een keer zouden worden omgekeerd dat wist ik wel, maar nu al? Hij kijkt nog eens een lacht me vrolijk toe: "Mama je bent een bangerik!" Hmh. Ja. Heel opmerkzaam hoor. Het tweede rondje ging trouwens al stukken beter.

Eenmaal veilig terug op aarde probeer ik mijn gezicht weer enigszins in een normale moederlijke plooi te trekken. Nu is het namelijk de beurt aan papa en dochter, en dochter was ook nogal zenuwachtig. Dus aan mij de schone taak om even iets geruststellends te zeggen. Papa ziet echter direct de verwilderde blik in mijn ogen en moet hard om me lachen. Om het nog erger te maken schreeuwt zoon keihard naar zijn zus: "Mama was óntzettend báng!"

Maar eigenlijk vond ik mezelf best stoer, vorig jaar durfde ik het nog niet, ook al was het maar een kinderachtbaantje. En nu heb ik het gewoon gedaan. En eigenlijk ehm, was het best wel een beetje leuk.  

De zomerjas, deel honderdenzoveel

De zomerjas, ik kan er blogjes over blijven schrijven. Hij wil hem niet aan. Maar de winterjas is op mysterieuze mama-weet-er-zogenaamd-niets-van wijze verdwenen en het is nu toch écht te koud om zonder naar buiten te gaan. Maar hij wil hem niet aan.Nee. Weeeeeeeeeh. (En vond hij vroeger jassen uittrekken nog lastig, nu lukt dat prima.)

Omdat ik niet de beroerdste ben gaf ik hem dus maar een keuze. Déze mooie blauw met witte zomerjas, of een andere, die hij vandaag zelf in de winkel mocht gaan uitzoeken. Hij keek me opgelucht aan. "Een andeje". Ik ben altijd in voor een uitje, dus zouden wij samen naar het winkelcentrum, waar we behalve jassen nog veel meer leuke dingen gingen omkopen, zoals snoep en even kijken in de speelgoedwinkel. Maar dat kon natuurlijk alléén maar als hij iets jasserigs aandeed over zijn truitje. Een vest dat nog van broer was geweest, een bodywarmer (helemaal gek natuurlijk, jas zonder mouwen!), of zijn zomerjasje.

En dus sprong hij weer in de paniekstand. Nee. Weeeeeeeh. Niet.

Eenmaal buiten op onze stoep waaide de wind toch wel heel vies om zijn lijfje vandaag en gaf hij zomaar toe. Snel stak hij zijn armpjes in de bewuste zomerjas. Voor één keertje dan, want zo meteen gingen we een andeje kopen.

In de winkels hingen heel veel jassen. Maar zoon wilde er nauwelijks naar kijken, laat staan ze passen. Nee, niet die groene, en die rode ook niet. Hij wilde ze allemaal niet. Na twee kledingzaken was het kwartje gevallen. Als hij dan mocht kiezen, dan hield hij zijn éigen nieuwe zomerjas wel, die hij nu aan had. Die was toch alweer net wat vertrouwder dan al die andere jassen in de rekken.

En zo hadden we mooi weer geld over voor een ijsje.

Inmiddels staat hij op de trampoline te springen, en heeft zelf zijn oude nieuwe jasje aangetrokken.

De clown

Ik kan bijna overal om lachen, maar niet om clowns. Ik haat clowns. Altijd al gedaan. Je kon mij als klein meisje niet erger pesten dan met Bassie van Adriaan op de proppen te komen. Gruweldegruwel. Flauwe moppen, het ligt er allemaal veel te dik bovenop.

Zondag zaten we met vier kinderen en twee ouders ergens in een ballenbakachtig iets. Terwijl de oudsten klommen en schoten, ging er een van ons met peuter mee. De ander had de zware taak om op "de tas" te passen. Net toen het mijn beurt was (voetjes omhoog, cappucinootje erbij en Wordfeud opgestart) kwam hij er aan gelopen: een rode neus, een geruit jasje en hele grote flapschoenen. OnzeLieveHeerStaMeBij, een clown! En laat hij nou net in het gezelschap dat het tafeltje achter het mijne bevolkte een goed publiek te hebben ontdekt.

Ze kwamen niet meer bij. Hoe grover en lomper hij, op zijn plat Uteregs, flauwe mopjes inkopte over schoonmoeders en besnorde tantes, het over "haar" had als hij op een soort van stoere man wees. Ik denk dat hij thuis, zonder neus en schoenen, regelmatig een knal voor zijn kop krijgt als hij zich zo gedraagt. Wat waarschijnlijk ook de reden is dat hij op zondag bij-beunt in de plaatselijke ballenbak. Voor zijn lol deed hij het in ieder geval niet.

Mijn enigszins bevooroordeelde mening over clowns werd alleen nog maar verder bevestigd. Toen hij in plaats van een lachende groep volwassenen opeens door allerlei kinderen werd bestormd wist ik het zeker. Onder dat pak zit gewoon een chagrijnige kinderhater. Hij zuchtte eens diep en begon aan het blazen van wat ballonnen waar hij op verzoek pistolen, lammetjes en konijnenoren van draaide.

Na een tijdje werd hij zo moe van het gezeur van die kinderen  dat hij patsboem op een stoel aan mijn tafeltje neerzakte. Bovenop de schoenen van oudste en de jas van mijn man, zodat stiekem vluchten er voor ons ook al niet meer inzat.

Mijn Wordfeud tegenstanders hadden in ieder geval een makkelijk middagje, ik heb de rest van de potjes verloren.

Varkentjes wassen

De zon schijnt, het is heerlijk herfstweer. "Mama, is de glijbaan droog?" informeert peuter bezorgd. Dat zal wel lukken, de speeltuin zit vol kinderen. Vlak voor het trapje naar de glijbaan ligt echter een gigantische modderplas. Een grote superglibberig natte blubberig vieze modderige modderplas. De koning(in?) der modderplassen. Maar zus leert peuter hoe hij daar voorzichtig om heen kan lopen en alsnog het trapje kan beklimmen. Om vervolgens samen met zus van de glijbaan te roetsjen.

Twee keer, drie keer, honderd keer zijn ze al geweest met zijn twee. En als peuter dan nog een keer wil gebeurt het. Hij staat op de derde trede en glijdt er opeens zomaar af.  Boem. Spletsj. Midden in die enorme modderplas. En terwijl een andere moeder hem nog -  tevergeefs, maar toch - probeert op te vangen stond ik vooral te kijken naar de whatsapjes op mijn telefoon. Kreun.

Het modderige varkentje dat voorheen mijn peuter was blijkt een heus speenvarken. Het gegil is niet van de lucht. Alsof hij alle vier zijn pootjes gebroken heeft. Dat blijkt gelukkig mee te vallen, maar het idee van al die viezigheid op zijn jas, zijn gezicht, zijn handen... dat is te erg voor woorden. Dus krijst hij het uit. Ik til hem uit de plas en zet hem op zijn beentjes, maar van verder troosten wil mijn eigenwijze kereltje eigenlijk nooit iets weten. Wat nu? Terwijl de wederom behulpzame moeder een wc rol en handdoek uit haar tas tovert en mijn kind schoon begint te boenen sta ik met mijn nu ook lekker modderige handen in mijn haar. Wederom: kreun.

We hebben inmiddels een behoorlijke groep sensatiezoekende bso-kinderen om ons heen verzameld, maar als blijkt dat er niets spannenders aan de hand is dan een heel vies broekje, jasje en peutertje, druipen ze weer af. Ook het meisje van de behulpzame moeder. Die ziet het niet meer zitten, die glijbaan, en dribbelt samen met mams ergens anders heen. Mijn kind is weer stil geworden nadat ik hem thuis een warm bad voor hemzelf heb beloofd en de wasmachine voor zijn kleertjes. Maar voordat hij meegaat moet en zal hij toch nog glijden, nog één keer. Met zijn modderige lijf op de schone glijbaan. Pas toen het kwaad was geschied begreep ik dat ook dát weer niet zo'n handige actie was. Kreun, derde keer. Geen moederdiploma voor mij, die dag. Ik denk ook dat we die speeltuin voorlopig maar even overslaan...

Vanuit zijn modderige autostoel kon varkentje even later al wel weer een beetje praten. "En thuis mag ik bad he, mama. Dan word ik weer helemaal schoon." piepte hij, nog een beetje benauwd. En inderdaad, eenmaal lekker in het warme water kon hij weer lachen.