Posts tonen met het label achgossie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label achgossie. Alle posts tonen

donderdag 3 oktober 2013

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

maandag 3 juni 2013

Mijn bloemetje

Ons meissie. Ze is lief en gehoorzaam, ze is slim en oplettend. Ze weet wat ze wil en probeert dat voor elkaar te krijgen. Ze is al vanaf haar eerste vroege woordjes communicatief sterk maar geeft zich toch niet snel helemaal bloot. Heel soms verdenk ik haar er de laatste tijd van  alvast een voorsprong te nemen op de puberteit. En net als ik weer eens te boos, te ongeduldig uitval met argumenten die nog lang niet voor kinderen van haar leeftijd bedoeld zijn zie ik pas dat ze eigenlijk gewoon een klein meisje van zeven is, met een zeer gevoelig hartje.

Na een lang weekend iets té vol met leuke activiteiten buitenshuis was ze gisteravond echt doodmoe, naar eenmaal in bed kon ze niet slapen. Stilletjes lag ze te huilen omdat ze zo bang was voor iets wat ze nog steeds niet durft te zeggen. En nog harder moest huilen omdat ze ons daar beneden op de bank niet weer mee lastig durfde te vallen. Arme kleine grote meid, ik houd zoveel van je. Laat je moeder je toch altijd gewoon lekker mogen troosten en van eh.. kuch.. wijze raad voorzien.. ik heb ervaring met kleine gevoelige en bange meisjes...

Ik ben er lekker bij gekropen en samen hebben we in haar smalle krakende hoogslapertje lekker warm onder het roze dekbed met de hartjes de belangrijke en ook vooral de minder belangrijke zaken van het leven eens doorgenomen. En toen ging het weer.

vrijdag 10 mei 2013

De zomerjas, deel honderdenzoveel

De zomerjas, ik kan er blogjes over blijven schrijven. Hij wil hem niet aan. Maar de winterjas is op mysterieuze mama-weet-er-zogenaamd-niets-van wijze verdwenen en het is nu toch écht te koud om zonder naar buiten te gaan. Maar hij wil hem niet aan.Nee. Weeeeeeeeeh. (En vond hij vroeger jassen uittrekken nog lastig, nu lukt dat prima.)

Omdat ik niet de beroerdste ben gaf ik hem dus maar een keuze. Déze mooie blauw met witte zomerjas, of een andere, die hij vandaag zelf in de winkel mocht gaan uitzoeken. Hij keek me opgelucht aan. "Een andeje". Ik ben altijd in voor een uitje, dus zouden wij samen naar het winkelcentrum, waar we behalve jassen nog veel meer leuke dingen gingen omkopen, zoals snoep en even kijken in de speelgoedwinkel. Maar dat kon natuurlijk alléén maar als hij iets jasserigs aandeed over zijn truitje. Een vest dat nog van broer was geweest, een bodywarmer (helemaal gek natuurlijk, jas zonder mouwen!), of zijn zomerjasje.

En dus sprong hij weer in de paniekstand. Nee. Weeeeeeeh. Niet.

Eenmaal buiten op onze stoep waaide de wind toch wel heel vies om zijn lijfje vandaag en gaf hij zomaar toe. Snel stak hij zijn armpjes in de bewuste zomerjas. Voor één keertje dan, want zo meteen gingen we een andeje kopen.

In de winkels hingen heel veel jassen. Maar zoon wilde er nauwelijks naar kijken, laat staan ze passen. Nee, niet die groene, en die rode ook niet. Hij wilde ze allemaal niet. Na twee kledingzaken was het kwartje gevallen. Als hij dan mocht kiezen, dan hield hij zijn éigen nieuwe zomerjas wel, die hij nu aan had. Die was toch alweer net wat vertrouwder dan al die andere jassen in de rekken.

En zo hadden we mooi weer geld over voor een ijsje.

Inmiddels staat hij op de trampoline te springen, en heeft zelf zijn oude nieuwe jasje aangetrokken.


donderdag 2 mei 2013

Nieuwe kleding en een ander kapsel

Nee, hij wil die jas niet aan. Het is een zomerjas, een hele stoere, van een heus merk en in vrolijk rood en blauw en wit. Zit hij niet lekker? Is hij niet mooi? Moet ik een andere zomerjas gaan zoeken, een vest? Dat is het allemaal niet, het is gewoon niet zijn oude vertrouwde jas die hij altijd aan heeft, dus wil hij hem niet aan. Dat die oude jas een lekker dikke donsjas is en het inmiddels 20 graden is buiten, dat is geen argument.

Ik zucht maar weer en weet, ook deze fase gaat over. Tenminste, dat is bij zijn oudere broer ook zo gegaan. Wat heb ik een trucs uitgehaald om oudste in zijn peutertijd nieuwe schoenen en nieuwe jassen aan te laten trekken (op de een of andere manier was het met shirts en broeken geen probleem). Voor nu geef ik mijn jongste nog maar even zijn zin en de oude kapotte winterjas tevoorschijn uit mijn Zeer Geheime verstopplek. Want hij moet zo naar de kapper, en dat is vast ook heel stressvol. Als hij tenminste op oudste lijkt. Die vond dat altijd zo vervelend, het stil zitten bij de kapper, het gekam en gekriebel en - o gruwel - het "nieuwe" haar dat er dan geknipt werd....

En om maar weer te bewijzen dat alle kinderen, zelfs binnen een gezin, anders zijn en hun moeder graag verrassen, huppelde hij zeer vrolijk de kapperszaak binnen en was alleen even boos dat broer hem vóór was op die stoel. Ze kletsten allebei honderd uit en lieten braaf hun haartjes in model knippen. Even later liep ik met twee vrolijke en keurig geknipte jongetjes weer in het zonnetje. Eéntje zonder jas en zonder gel (dat mag er absoluut niet in want dat voelt zo naar), en ééntje met gel in een lekkere dikke donsjas.

maandag 15 april 2013

Van het verjaardagsfeest dat eigenlijk afscheid bleek

Worden jullie al gek van me, met al die verhalen over onze peuter? Deze week is natuurlijk wel een hele belangrijke in zijn jonge leventje, zo'n verjaardagsweek met de grote overgang naar school en zo...  Zo meteen als hij op school zit en we daar allebei aan gewend zijn ga ik maar gewoon bloggen over mezelf. Zullen we eens zien of ik dan nog lezers over houd.

Gisteren begon de verjaarweek met het "feest" op de peuterspeelzaal. Hij vond het wel wat, verjaardag vieren. Op de stoel, mooie muts, uitdelen. "En waar gaan kindjes heen die vier zijn geworden?" vroeg de juf. Je zag de doodsangst in peuters ogen vanonder zijn feestmuts. Wát? Waar ga ik heen? Alle peuters antwoorden in koor: "naar school!". Of dat antwoord al zijn vreselijke vermoedens nu ontkrachtte dan wel bevestigde, dat weet ik niet. Er verscheen een flinke frons in zijn voorhoofdje. Dit was niet zomaar een feestje, dit was een afscheid. En erger nog, zeer binnenkort een nieuwe grote spannende sprong in het duister. Want al gaan broer en zus al jaren naar school, voor hem is het toch allemaal wel nieuw en eng.

Aan het einde van de middag hoefde ik niet te zeggen dat hij De(*) juf moest knuffelen, dat deed hij uit zichzelf. Knuffelen, zoenen, het hield niet op. En toen zij ook nog eens tegen mij begon over hoe ze erg ze hem zou gaan missen ("alle kinderen zijn bijzonder, maar hij is wel héél erg bijzonder!") toen hield ik het ook niet meer droog. En net zoals ik de vorige keer erg heb meegeleefd maar ook wel een beetje moest glimlachen om die gekke jankende moeder van K. toen die op zijn beurt vier werd, zo knikte de rest mij vandaag allemaal vriendelijk lachend toe. Eén pot nat, die moeders. Maar ja. Als zomaar je baby een heuse schoolgaande kleuter wordt, dan is dat niet niks.

Ben benieuwd of ik morgen op school weer ga janken als ik hem alleen op school achter laat.

(*) die ene, die superjuf...

zondag 24 maart 2013

Koudwatervrees

Hoe oud peuter is, vragen mensen hem vaak. Zeker nu zijn verjaardag met rasse schreden dichterbij komt. Drie jaar dus, dat weet hij maar al te goed. En soms wil hij maar al te graag vier zijn, "want dan krijg ik een cadeautje en taart".

Maar hoe leuk het ook allemaal wordt gepresenteerd, dat verjaren, hij is niet gek. Hij weet donders goed dat er ook nog wel wat anders bij komt kijken als je die magische grens van vier jaar gepasseerd bent. Moet je opeens naar school ("en dat vind ik best wel spannend mama") in plaats van naar de peuterspeelzaal. En hij had ook al iets opgevangen van zwemles, zonder bandjes, later als je vijf bent. Nou, daar had hij nog geen trek in. Gelukkig is hij nog gewoon drie jaartjes.

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl