De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

De huishoudtag

Villa Blabla, ik neem hem over! De huishoudtag.

Vaatwasser of met de hand afwassen?

Natuurlijk de vaatwasser. Sinds ik dat ding heb gaat er vrijwel niets meer met de hand. Tenzij de pannen héél vies zijn. Of het om één lepetje gaat dat er niet meer in past.

Het ding draait tegenwoordig 2 keer per dag (want de familie wordt steeds groter en gaat steeds meer eten!). Nu wordt het tijd om de kinderen te leren hoe ze hem in en uitruimen.

Wegwerp poetsdoekjes of uitwasbaar poetsgerei?

Ik ben dol op wegwerpdoekjes. Allesreinigerdoekjes, chloordoekjes voor de wc, babydoekjes voor de kwetsbare plekjes op hout of stof. Pas als ik me echt kwaad maak en er grotere oppervlakken worden gedaan neem ik een emmer met spons en oude theedoeken, heb ook nog ergens een microvezel liggen maar daar weet ik niet zo goed mee wat ik er mee aanmoet...

Stofzuiger of bezem?

Bezem? Die gebruik ik alleen in de tuin. Onze katten laten behoorlijk wat haren achter, en van die korrels uit de kattenbak die dan aan hun pootjes blijven hangen en het hele huis doorzwerven (heel fijn om met je blote voeten op te gaan staan, NOT). De kinderen laten veel kruimels vallen omdat ze kennelijk overal en nergens koek en brood en weet ik het eten. Dus stofzuigen moet eigenlijk elke dag. Maar meestal wordt het een of twee keer per week.  Afhankelijk van of er bezoek wordt verwacht :-)

Stofzuiger of swiffer?

Swiffer gebruik ik zelden. Dweilen doe ik met zo'n mop en allesreiniger.

Droogkast of was ophangen?

Ik heb de droogkast even door GoogleTranslate gehaald :-) Ha! Een wasdroger. Ja zeker. Gebruik ik vrijwel elke dag een of twee keer. Voor alle wasjes. Heel soms komt er iets een stuk kleiner uit dan er in is gegaan (de lamswollen trui van man), maar meestal gaat het goed. En het wordt zo lekker zacht!

Milieuvriendelijke poetsprodukten of chemische troep?

Eh.... ik ga me schamen geloof ik. Maar je zet me aan het denken. Misschien toch eens vaker proberen.

Vloeibaar wasmiddel of waspoeder?

Een beetje wat er in huis is / in de aanbieding. Ik heb thuis geleerd dat vloeibaar slecht is voor je machine, maar af en toe een keertje zal wel loslopen denk ik. Ik was zelden heel warm, de was krijgt niet echt de kans om vuil te worden hier.

Strijken of niet strijken?

Bloesjes, t-shirts, katoenen broeken strijk ik zeker. Vaak de theedoeken ook nog. Slaapshirts of sportspullen van katoen vouw ik netjes op en duw even een strijkbout ertegen. Dekbedovertrekken niet, en spullen van kreukvrij materiaal natuurlijk niet.

Ik vind strijken wel een fijne bezigheid, kan daar lekker "Zen" van worden. Ik had daar een blogje over geschreven, maar nu zie ik dat dat nog in concept fase staat. Moet ik eens publiceren....

Chemische luchtverfrisser of geurstokjes?

Versgebakken appeltaart! Of stoofperen. Het raam open. Desnoods op de wc een chemisch iets, maar eigenlijk vind ik dat vaak erg vies ruiken. Geurstokjes heb ik ook, maar daar komt vrijwel geen lucht meer af na het eerste uur.

Spuitbus of sopje, emmer en aftrekker om de ramen te zemen?

Sopje (spiritus) met trekker en spons. Maar ik ben er zó slecht in, heb altijd strepen. Iemand tips?

We hadden een glazenwasser voor de bovenste verdieping maar nu opgezegd wegens slechte prestaties. En die ladder, mwah... ik weet het niet. Ben aan het nadenken over een ingenieus systeem om het van binnenuit of van beneden te kunnen doen. 

Poetsvrouw of zelf poetsen?

Ik heb verschillende huishoudelijke hulpen gehad, de een beter dan de ander. De beste waren wel een stuk beter dan ik zelf moet ik zeggen. De laatste paar jaar doe ik alles zelf. Omdat ik nu thuis werk en dus tijd over zou hebben voor het huishouden. Man doet de zware klussen, en dingen als badkamers ontschimmelen en oven schoonmaken, schuur opruimen. 

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders eten, mijn niet al te grote recepten-repertoire uitbreiden met iets nieuws is wel een goed idee.

Tussen de  noodzakelijke advertenties (dat snap ik, ze moeten ook geld verdienen, ik kijk er wel doorheen) vind ik de eigen artikelen. Hier en daar een recept, maar vooral moet ik kennelijk in de mood komen door de hele uitstraling van het blad. De ene hipster baard na de andere gezellig uitziende kok. Foto's van open haarden, warme kleuren. Rake teksten met veel trefwoorden die het de laatste tijd goed doen in foodminnend Nederland. Styling. Zelfs de foto's van het eten zien er uit alsof ik er zelf helemaal niets mee kan. Nog los van de accessoires die ik mis. De opeenstapeling van ingrediënten, keurig uitgelijnd of heel doordacht losjes neergelegd met alle kleuren en vormen in een evenwichtige verdeling.


Het is me wat, de foodindustry. Met al die hippe culinaire blogs, fotografen die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het fotograferen van iets kunstmatigs dat meer op lekker eten lijkt dan het eten zelf. Het is een wereld op zich geworden. Mij gaat dat allemaal een stapje te ver.

Nee, dan de foto's van gerechten in restaurants in warme toeristische streken, die al decennialang achter het raam in de zon hangen te vergelen en vergroenen. Groene patat links, een vaag stuk vlees in het midden, rechts een klodder van het een of ander. Ook dat is het eigenlijk niet.

In een restaurant vind ik het wel aardig als er iets bijzonders op het menu staat en mogen ze het ook nog wel wat presenteren, maar daar heb ik thuis ten eerste het publiek en ten tweede het geduld en ten derde het talent niet voor. Ik ben al blij - als het geen eenpansgerecht is - dat ik alle onderdelen ongeveer tegelijk klaar heb en kwak dan alles zo snel mogelijk naast of bovenop elkaar op een bord, ondertussen de kinderen aanmoedigend snel wat bestek neer te leggen en wat glazen te pakken.

Bij mij komt niemand genieten van een twaalf gangen tellend kerstdiner, dat moge duidelijk zijn. 

Huisvrouwendiploma

Ik ben dan wel tegenwoordig in huize Mammalien benoemd tot “hoofd huishouding”, maar helaas heb ik weinig werkvolk onder me en ligt noch mijn vooropleiding noch mijn werkervaring op dit vlak. 

Heb ik laatst nog met een lekker vochtig doekje de stopcontacten aan de binnenkant schoongemaakt (schokkend), vandaag heb ik het koffieapparaat ontkalkt. Er brandde al een tijdje een lampje op het ding, met dank aan Google heb ik ontdekt wát dat betekende en wat ik er aan moest doen. (Hoera, Mammalien is een huishoudelijk genie.) Na dit daverende succes heb ik direct ook de waterkoker maar ontkalkt.

Die van vreugde overliep en kortsluiting wist te veroorzaken.

Ik heb genoten van de stilte. Wat héérlijk! Geen enkel apparaat maakt meer geluid, zelfs dat irritante afzuigsysteem was eindelijk helemaal stil.

Maar toch. Ik miste mijn apparaten met stroom en zo enorm. Dus dook ik - bij gebrek aan man in huis, ik bedoel, zelfstandige technische vrouw als ik ben, haha - de meterkast in en heb ik daar wat schakelaars op goed gelukt omgezet. 

De afzuiger begon direct weer te zoemen, een aantal andere apparaten moesten eerst nog even een klein duwtje van mij. Maar het ging. Wekkers kon ik gelijk zetten, de wasmachine weer even aan. Zelfs die (niet geheel bugvrije, compleet gestoorde) smart-tv en het internet beneden kreeg ik aan de praat. Helaas bleek de wifi versterker in ons internetnetwerk een station te ver waardoor het internet op de bovenverdieping nergens meer te vinden bleek.

“Help!”, appte ik man dus maar. Een ingewikkelde beschrijving over iets software-matigs op zijn pc volgde. Geen idee waar dat zou moeten staan dan. Zelfs de stekker die ik dan maar eens eruit-en-erin moest doen heb ik nog steeds niet kunnen vinden. 

Ik pleit voor een verplicht vak huishoudkunde op de middelbare school. Misschien gelijk ook even meenemen hoe je een fietsband plakt, want dat heb ik ook nog nooit gedaan. 

Doeiii

Badjas, handdoek, borstel - check
Vriendje-van-zoon's moeder gedubbelcheckt dat ze 'm ophaalt uit school - check
Briefje op het aanrecht met instructies/tijden/adressen voor Pappalien - check
Avondeten voorbereid en klaargezet in de koelkast - ja dáág, zo gek als mijn moeder ben ik niet
Sleutel in dochters tas gestopt - check
Vaatwasmachine gerepareerd - uh... bijna. Monteur komt vrijdag!
Huis opgeruimd - check

Ik ga zo - met dat ietwat aangekomen lijf en al - lekker met vriendin naar de sauna. Even lekker bijkletsen, uitrusten en superschoon worden. En dan - om te voorkomen dat we met onze neus in het spitsuur thuis vallen als we terug komen - nog even lekker wat eten in een restaurantje om de hoek.

Geen medelijden met Pappalien die de schrik van zijn leven krijgt nu hij een middag en avond helemaal alleen voor drie kinderen moet zorgen: halen brengen opvoeden eten koken billen wassen voor (laten) lezen en naar bed en dan nog even met oudste voor de tv hangen. Geen medelijden, want hij kan dat heel erg goed. Bovendien gaat hij straks gewoon bijna een hele week weg en mag ik dan alles in mijn uppie doen.

Ik hoop wel dat dan de vaatwasser is gerepareerd.

Hoe het afliep met de luizen

Net na de zomervakantie begon het: luis gesignaleerd op het hoofd van jongste. Omdat ik meer vertrouwen in dodelijke chemie heb dan in mijn eigen zorgvuldigheid qua kammen, toog ik naar de apotheek.

Twee merken, hadden ze, allebei met dimeticon. De een wat hoger gedoseerd dan de ander. Dan nog de keuze uit een shampoo die na een kwartier uitgespoeld kan worden en een lotion die de hele nacht (of dag) moet intrekken. 

Ik heb ze allemaal geprobeerd. Plus nog een goedkoop iets van het Kruidvat waarbij ik zelf bijna bewusteloos de badkamer weer uit kwam. Ook de familieleden, die op het eerste oog géén luizen dachten te hebben, heb ik behandeld (want hé, die leesbril heb ik niet voor niets, ik zie kennelijk nog wel eens een luisje over het hoofd).

Helaas zijn geen van die shampoo's tegenwoordig nog serieus 100% gegarandeerd dodelijk voor luizen en neten. Dus moest ik na dat inzeep, indroog en uitspoelfeest ook nog eens heel precies kammen. En nog eens kammen. Vijf man sterk, ook de vader van het stel én mezelf. Twee onuitwarbare langharigen en één dwarse niet stil willen zittende zesjarige die niet van kammen houdt. En hoe kijk je in vredesnaam op je eigen hoofdhuid?! Een complete weekendbaan was het geworden. En twee weken later wéér. 

Elke keer als ik dacht dat we luisvrij waren dook er toch weer één op. Uiteindelijk, heel veel tijd, protesten, oefeningen in geduld en een kapitaal aan shampoo's, lotions en crèmespoeling(*)  later dacht ik eindelijk klaar te zijn. Schoon. Alle luizen weg. 

Tot zoon de dag er bij de luizencontrole op school wéér werd uitgepikt. Aaarrrrrghhh. 

Ik heb eerst hard tegen Papaliens (onbehaarde, dus luisvrije)  borst staan uithuilen. Daarna ben ik eens op onderzoek uitgegaan op het internet. Behalve heel veel reclame voor de mij inmiddels bekende shampoo's en een bedrijf dat voor een dikke honderd euro per persoon je hoofd luisvrij maakt met een apparaat, kwam ik tips tegen over groene zeep, azijn, teatree oil en citroensap. Zoals oma het allemaal vroeger ook deed zeg maar. Ik besloot ze allemaal maar te proberen. Tegelijk. 

De teatree oil kostte nog wel iets, maar de rest van de ingrediënten was vrijwel gratis. Met een brede, vervaarlijke glimlach liep ik de supermarkt weer uit. Dood aan de luis!

Ik heb alle haren met teatree shampoo gewassen, daarna nog een keer met een flinke lik groene zeep (wat overigens een heel grappig effect op je coiffure heeft...). Uitgespoeld met een flinke scheut azijn én citroensap door het water. Wederom die crèmespoeling en kammen maar. 

En nu zijn we écht luisvrij. Wélk huismiddeltje het 'm heeft gedaan, of dat het toch het kammen is geweest, we zullen het nooit weten. Maar ik weet wel dat als we nogmaals getroffen worden door de luizenplaag ik geen shampoo's of lotion's meer ga kopen. 

De luizencontrole op school hebben we dit keer goed doorstaan. Al wist iemand op te merken dat er toch nog wat  dode neten op een paar centimeter afstand van de hoofdhuid zaten. "Probeer ze er toch maar uit te peuteren met je nagel, want je weet maar nooit" (what the f...??!). 

Nou is het wel bijna Pasen, maar ik geloof toch niet dat neten uit de dood opstaan om zich voort te planten op mijn zoon's hoofd. Zelfs niet met oma's huismiddeltjes. 

(*) het 1 minuut masker van Andrélon, enige dat echt lekker werkt tegen onuitwarbaar haar

De mopperrobot

Niet alleen heb ik een hekel aan dweilen en stoffen, ook aan een vieze vloer en aan stof. Aan banken en stoelen opzij schuiven en onder de kasten kruipen. En aan werksters in mijn eigen huis: behalve dat ze duur zijn, gaan ze me op den duur ook steeds meer irriteren. (Wat waarschijnlijk meer aan mijn eigenwijze eenzelvige karakter ligt dan aan de werkster, maar dat maakt voor het verhaal even niet uit.)   Dus kocht ik laatst een heuse robomop. Zo'n groen ding, doekje eronder om stof op te vangen, balletje met chip erin dat zorgt dat ie de kamer rondrolt. Oók onder die kast.

Ik moet het toegeven, robots fascineren me. Tijdens mijn studie informatica, ergens eind vorige eeuw, heb ik natuurlijk ook wel iets van robotica meegekregen, maar dat was vooral behoorlijk ingewikkelde wiskundige theorie. En dit ding is vast in tegenstelling tot de RoboSapien die we ooit hadden, geen speelgoed maar een serieuze hulp in huis. Als ik ook maar een spriet gras in de tuin had was ik allang voor zo'n maai-robot gezwicht, zo gezellig als die over je gazon dwalen de hele dag...

Ook de kinderen waren gefascineerd. Dochter heeft kennelijk een stukje opvoeding gemist, want noch het werkwoord moppen noch de praktische uitvoering zijn haar bekend. "Een mopper-robot?!", riep ze dus uit toen ik vertelde wat er in de doos zat, "Wat doet die dan de hele dag?" Het antwoord gaf ze zelf en ze moest er erg om lachen. (Waarop broer hem kon inkoppen: "Dáár hebben we 's ochtends vroeg geen robot voor nodig, we halen gewoon mijn zusje uit bed!")

 "Kan nooit wat zijn, voor dat geld", mopperde Pappalien toen hij mijn nieuwe moppervriend deskundig in de oplader installeerde. Maar, zo redeneerde ik, mopperrobot zal allicht meer stof opnemen dan mopperPappa ooit gedaan heeft of zal doen. En voor die dertig euro heb ik dan toch weer even lol.

En toen begon het eerste rondje van onze moppervriend over de benedenverdieping. Als je niet veel verwacht (dat hij niet op de bank zuigt, het speelgoed opruimt of de aardappels afgiet) dan valt het heel erg mee. Na een half uurtje was hij bijna overal geweest. Onder bank, onder de kast, tussen de pootjes van de verwarming. En het doekje zat vol met stof van járen.  

Het enige nadeel: ook de katten zijn zeer gefascineerd door de mopperrobot. Ik ben benieuwd hoe lang ze hem laten leven.

Voorjaarsschoonmaak

Al voelt het als mid-winter, ik heb besloten de lente uit te dagen: ik ben vanmorgen met de grote voorjaarsschoonmaak begonnen. Goed voor de lichaamsbeweging en de muizen in mijn hoofd. En eerlijk gezegd was het ook wel een beetje nodig als ik zo kijk. Het begint op te vallen dat we de schoonmaakhulp drie jaar geleden haar congé hebben gegeven...  Dus terwijl de driejarige op de bank zat te i-padden ben ik druk in de weer met stofzuigers, ragebollen en vooral heel veel emmers met sop.

Heerlijk. Zou ik vaker moeten doen. Het nadeel van al dat frisse geschrob is dat ik nu alleen nog maar meer huishoudelijke wensen heb. De vloer zou eens goed geschuurd en opnieuw gelakt moeten worden. De muren van een nieuw stuclaagje voorzien. De binnendeuren vervangen. En dan heb ik het nog niet eens over de bekleding van de bank en de eetkamerstoelen gehad. Maar daarvoor moeten we eerst op zoek naar een dierenarts die bereid is wat nageltjes te trekken. Of misschien maar zelf een nieuwe bank mozaïeken. Van beton.

Van je moeder moet je het hebben

Fijn, zo'n moeder die je jas binnen twee uurtjes weer vogelpoepvrij weet te maken, roep ik tegen oudste. Niet alleen schoon maar dankzij de droger op superpowerstand ook weer helemaal direct klaar voor gebruik.

De gsm die in zijn jaszak zat is nu trouwens ook schoner en droger dan ooit. Of die ooit nog klaar voor gebruik zal zijn betwijfel ik.

Leuk hoor, die belastingen

Ik stel het al maanden uit, maar vandaag gaat het gebeuren: de inkomstenbelasting aangifte voorbereiden. Ik hoef eigenlijk alleen maar te zorgen dat mijn administratie op orde is, de excel sheetjes kloppen, de verkopen zijn ingevoerd, de factuurtjes netjes geprint zijn. Want: Looft den Heer! (mijn eigen heer in dit geval) Pappalien doet de aangifte. Zowel die van hemzelf als die van mij.

Maar dan nog word ik er altijd een beetje treurig van, van dat belastinggedoe... niet om wat ik betalen moet, maar om de stapel cijfertjes waarvan ik altijd twijfel of ik ze nou wel precies goed heb berekend en op de juiste plek heb ingevuld. Bovendien zie ik nu opeens keihard de winst-verliesrekening zwart op wit staan en dat is ook zo confronterend. Aan mij is in ieder geval geen boekhouder verloren gegaan, dat is zeker.

Vandaag moet het gebeuren. Dit is het moment. Na mijn kindjes te hebben gedumpt op school en peuterspeelzaal is het zover. Ik kom thuis in een leeg huis en kan zo aan de slag. Mijn pc staat aan, de spullen staan klaar. Mail, blogs en alle andere programma's die niets met belastingen te maken hebben zijn uitgezet. Geen afleiding toegestaan nu.

In mijn hoofd ben ik er al mee bezig. Ik heb geen tijd voor thee, laat staan dat ik eerst even op de bank ga zitten. Gewerkt moet er worden! Maar ik kijk zo eens rond en ik geloof dat ik wel éérst even dringend de vloer beneden moet moppen - want nu is er niemand die me daar in de weg loopt. Dus eerst stofzuigen, beetje opruimen, deuren lekker open en poetsen maar. Als het beneden koud en nat is en ik niet meer op de vloer mag lopen beland ik vanzelf boven achter de pc. Ik klik wat met mijn muis. En dan piept de wasdroger. Jippie! Euh, verdorie, bedoel ik. Eerst maar even doen dan. En wat zie ik nu, is de badkamer al zó lang niet schoongemaakt?!

Een uurtje later weet ik echt niets dringends meer te verzinnen. Ik kan alleen nog maar hopen dat die voorspelde zonnestorm (link) mijn pc lam legt. Maar helaas, de electriciteit werkt prima. Ik zucht eens diep en ik begin.

En nog een uurtje later is het klaar. Nu maar hopen dat die zonnestorm niet opeens alsnog vanmiddag stiekem mijn briljantje berekeningen in het excel sheetje door de war stormt. Anders moet ik wéér mijn hele huis gaan schrobben.

Als het baasje van huis is...

...stoppen we die stinkende bruin uitgeslagen Slurf lekker even in bad...

Bezig

Niet alleen is het de eerste dag na de vakantie, maar ik ben ook nog eens ongesteld geworden. En ik weet niet hoe dat bij jullie werkt, maar dan is mijn schoonmaak- en vooral opruimnood echt niet meer te houden.  Dus nadat ik de oudste twee op school had gedumpt en peuter achter een mooie puzzel had geparkeerd ging ik los, compleet los. Tot mijn bureau leeg was, mijn mailbox leeg, mijn was- en strijkmand leeg, de vloeren gezogen en geboend, de badkamer glom, de vuilnisbak uitpuilde en het schuim op mijn lippen stond. Dat laatste kan overigens ook komen omdat ik mezelf heb verboden iets anders te eten dan een droog beschuitje of een gezond appeltje. En  als je ergens hoofdpijn van krijgt is het wel van dat gezonde dieet zonder chocola of koekjes.

Peuter was trouwens vanmorgen niet heel erg coöperatief. Hij wilde géén rustig ochtendje baby-tv kijken, maar ging vooral overal héél hard om gillen. Om dat hij niet aan het touw van de luxaflex mocht trekken bijvoorbeeld en dat het koekje dat hij in de verwarming had gegooid er niet meer uitgehaald kon worden. Tussen mijn geruim door smeet hij leuk alle puzzels op de grond, en de doos met lego. Plaste een keer of twee in zijn broek (bijna zindelijk, ja, bijna...)  en poepte zojuist in zijn schone bad. Dochter kwam in commandeer-modus uit school, goed bedoelde bevelen schreeuwend tegen iedereen. Tegen mij, tegen peuter, tegen vriendinnetje en tegen oudste zoon. Zoon gooide dus maar gewoon een bal tegen haar hoofd, waarop zij dan weer ging huilen. Nu heb ik ze allemaal in hun eigen hok opgesloten, peuter in een schoon bad geduwd (hij geef nog geluid, dus het gaat goed) en kan ik even één van de dingen die ik nog op mijn to-do lijstje heb staan afwerken. Blogje. Zo. Vink. Klaar.

Soulmate gezocht

In een hoekje, op de trap naar boven, is de verzamelplaats van schone sokken. Sokken die na een flinke was- en droogbeurt liggen te wachten op hun eigen levenspartner om samen de reis terug te maken naar hun eigen vertrouwde plekje in één van de sokkenladen in ons huis.

Na het doorwerken van de stapel is meestal zo'n tachtig procent weer herenigd. Helaas blijven er altijd een paar ongelukkigen achter. Tussen de rest van de populatie kunnen ze niks vinden wat echt helemaal goed bij ze past. Hoopvol wachten ze op de nieuwe lichting was, want er kan zomaar wat vertraging hebben opgetreden: niet alles kan in één keer mee natuurlijk.

Als echter ook daar de verloren geliefde niet uit te voorschijn komt worden ze al wat bedrukter. Er is natuurlijk nog een kansje dat de verloren maat is vreemd gegaan met de partner van die gekke donkerblauwe buurman die in het donker doet of hij óók zwart is. Misschien wordt de misstap ontdekt en hersteld.

Als het wachten een paar weken heeft geduurd is het jammer. Soms komt de partner echt nooit meer terug. Triest. Maar eenzame sokken, of erger - ongelukkige verbintenissen tussen niet bij elkaar passende individuen- daar heeft niemand wat aan, zelfs de goededoelen kledingzak wil ze niet hebben. Dus gaan ze er aan, de prullenbak in. Weg ermee.

Precies de dag na deze gruwelijke onherstelbare daad  komt meestal de andere sok terug. Onder de bank uit gekropen, heldhaftig ontsnapt aan een klittenbanderige jas of een hongerig dekbedovertrek, weet ik veel... En hoe leg je dan uit dat zijn partner niet meer wachten kon en vertrokken is?

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.

Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

Koffie

Pappalien is fijn met drie kinderen naar de kinderboerderij. In de tijd dat zij wat cavia's platknijpen en de koe van de leg brengen kan ik mooi even mijn geest verzetten. Dat is even wennen natuurlijk, van mama naar gewoon mens, dus eerst even een kopje koffie maar.

Koffie. Juist. Dat gaat in ieder geval thuis niet door. Het sen.seo apparaat dat we een jaar of tien geleden hebben aangeschaft heeft gelukkig helaas eindelijk de geest gegeven. En voor manlief een reanimatie heeft kunnen proberen heb ik hem naar de vuilstort voor witte en bruine apparaten gebracht (ook al was hij zwart). De koffiezet is dood, lang leve de nieuwe koffiezet.

En daar heb ik jullie mening dan weer voor nodig. Want wat moet ik in vredesnaam kopen? Man drinkt geen koffie, kinderen ook niet  en bezoek moet niet zeiken.  Ik drink eigenlijk al sinds mijn eerste zwangerschap geen koffie meer, geen gewone in ieder geval. Zo'n cappuccinootje in de horeca of uit een automaat op het een of andere bedrijf vind ik dan wel weer lekker, eens in de zoveel tijd. Vooral met zo'n koekje erbij. Maar moet ik duizend euro uitgeven aan zo'n een luxe apparaat met toeters en bellen dat één kopje tegelijk zet? En wat dan als er een feestje is en er opeens tien man tegelijk koffie willen? Toch maar zo'n ouderwets koffieding dan dat een hele kan viezigheid tegelijk zet? Dan drink er zelf weer niet van. Maar ieder voordeel hep zijn nadeel, geloof ik.

Help?

Zennnnn mama, zennnn

Dochter zit op haar bed, klaar voor het rustgevende verhaaltje voor het slapen gaan. Opeens springt ze op, geeft een perfect imitatie van een hyperactiev adhd-er die door een zwerm bijen achterna gezeten wordt.  Kind schei uit, en kom gezellig bij me zitten, rustig luisteren en wat knuffelen, roep ik haar terug.

En wat zegt ze?  "Mama, maar ik wil net zo zijn als jij. Als jij zo druk bent..."

Oef. Dank meisje, voor deze eyeopener. Ik zag en vooral hóórde mezelf. Met één hand stofzuigend en de andere een notitie makend, ondertussen rondkijkend wat Q. uitspookt en hard naar Roos roepend dat ik zó kom dat ik nu héél even druk ben. Zucht....

Multitasken is leuk, maar mama moet wat meer aan de mindfulness. In ieder geval als het om aandacht geven aan de kindertjes gaat. De vuile sokken, die wachten wel tot ze slaapt. Kan ik die mooi wassen als ik dit blogje tik en tussendoor de boterhammen voor morgen vast smeer.

Industrieel Ontwerpsels

Weten jullie dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering op mijn 18e ingeschreven stond als student Industrieel Ontwerpen aan de TU in Delft? Al vrij snel kregen we een practicumopdracht van een week of 3: ontwerp en bouw je eigen kliko. ?!#!$(*&?! En toen werd mij duidelijk dat er voor het echte ontwerpersvak meer nodig is dan een goed cijfer voor wiskunde en leuk poppetjes kunnen tekenen. Mijn creatieve spier is daar zo verrekt dat ik sindsdien nooit meer serieus iets heb getekend of geknutseld. En ben ik van schrik Informatica gaan studeren.

Maar goed. Een aantal jaar ervaring in een eigen huishouden, een paar kinderen verder... zie ik nog wel steeds het nut in van goed ontworpen produkten. En vooral ook dat je er niet bent met alléén een mooie aparte look. Eén van onze beginnersfouten was de aanschaf van de Wesco Space Boy. Een leuke prullenbak, maar nauwelijks ruimte voor vuil. Bovendien zat het gat ongeveer in het midden. Dus óf je vuilniszak was half vol, óf er bleek bij het verwisselen van de zak allemaal vuil in de raketkop te zitten die je dan vervolgens met het handje nog eens in de de vuilniszak kon proppen. Niet handig.
Inmiddels is hij vervangen door een wat traditioneler exemplaar. Past prima vuil in. Helaas heeft deze een grote klep bovenop, zodat de kinderen heel goed kunnen zien wat mams allemaal heeft weggegooid, wat tot gemiddeld twee huilbuien per week leidt.

En wat me verder nog irriteert:
- slabbers met klittenband die in de wasmachine aan m'n panties blijven hangen (en er als je ze losmaakt een gat in trekken)
- slabbers die babylief zelf af doet halverwege zijn macaroni met rode saus
- de speciale-niet-verkleurende-parketlak die na 14 jaar onze eiken vloer op een kanarie doet lijken (een gele, ja)
- een oplaadbare ladyshave die het alleen maar doet als hij in de oplader staat
- een bordje voor baby's warme eten dat niet in de magnetron mag
- van die iniemienie gsm-etjes met van die ieniemienieknopjes die je alleen maar per twee tegelijk in kunt drukken
-....

En jullie? Wat mag er van jou wel nog wel eens goed ontworpen worden?

Schrobben en poetsen

Ik heb een werkster. Want zo de hele week op kantoor, zwangerschapsverlof internetten thuis aan het werk met de kindertjes, dan komt er toch ook niets van schoonmaken. Bovendien ben ik zelf gewoon niet zo handig met spons en zeem heb ik andere talenten.

Mijn werkster dus. Heb er diverse versleten, maar deze mag blijven. Ze praot een bietsie plat en begrijpt vaak maar de helft van wat ik zeg. Huh? U ook? dan ligt het toch aan mij!. Maar schoonmaken, dat 'ken' ze. Elke week de badkamer, de wc, de keuken, de houten vloer, en wat haar verder zoal aan vuil opvalt. Genoeg dus. Helaas was ze de vorige keer zo druk met het verpakken van ons bed in ons nieuwe dekbedovertrek dat de badkamer er na haar vertrek nog steeds uitzag als een vette zwijnenstal.

Dus... opeens kreeg ik een vlaag van schoonmaaklust. Mede geinspireerd door <linl> dook ik mijn badkamer in. Gewapend met een emmer, borstels en allesreiniger. Zo op mijn knieen met mijn neus op de vloer bleken de kleine hoekjes en donkere gaatjes toch niet zo heel erg schoon. Gadverdamme! Met nog wat extra sterk gif onder mijn arm dus opnieuw het strijdveld betreden en pas weer verlaten toen ook de hardnekkigste vuilresten, de huid van mijn vingers én voetzolen verdwenen waren. Leermomentje: doe eerst de afzuiger uit het plafond en dan pas de vloer.

Nou nog een likje voegenreiniger, en de werkster schrikt zich kapot als ze volgende week weer komt.

Afwassen?!

Op een slechte dag, nog niet zo heel lang geleden, kreeg onze trouwe vriend vaatwasser wat probleempjes. De timer was de weg kwijt zodat hij de hele dag aan het wassen bleef, de vaat die er uiteindelijk uitkwam was vet en vochtig.


Ik weet niet hoe ik tot voor zo'n 8 jaar terug nog zonder kon, want och, och, wat is het leven zwaar zonder vaatwasser... Overal troep op de aanrecht, geen schone glazen meer in de kast.. En als de nood dan echt hoog is, onder de hete kraan je poten branden als je het minst vieze glas probeert met een straal kokend water (wie heeft er nou afwasmiddel in huis?!) schoon te spoelen..


Gelukkig heb ik een handige vent die een nog grotere hekel aan zelf afwassen heeft dan ik. Gelukkig kan hij goed lezen én hadden we het boekje bewaard waarin stond dat je zo af en toe eens die draaiende flappen onder en bovenin moet schoonmaken. Zelf. Met een schuursponsje of zo. Omdat daar sensoren inzitten, en die niet door vette lasagneresten van de afgelopen 8 jaar heen kunnen kijken. Bovendien heb ik moeten beloven dat ik niet meer ga proberen het zand van de zandbakvormpjes zal proberen te verwijderen met behulp van de vaatwasser...


Maar... Hij doet het weer! Jippieeeeeee....