Op huwelijksreis met zijn vijven

We waren een dikke week weg, op huwelijksreis naar Turkije waar het deze herfstvakantie gelukkig bovengemiddeld goed weer was. (Om de regen van onze huwelijksdag weer wat goed te maiken waarschijnlijk).

Hieronder een overzichtje.

Met het vliegtuig! Voor de kinderen was dit voor het eerst. Een beetje spanning hier en daar, maar al gauw vooral enorme verveling. Lang stil zitten (zonder Wifi!) en wachten is moeilijk voor onze schatjes. Aan de andere kant, ze hebben het echt heel erg goed gedaan. Helden!
Voor ik het met goede vakantienieuws begin eerst even zeiken. Ik begon namelijk aan mijn vliegreis met een flinke snotneus. De week ervoor was ik echt beroerd van mijn dichte holtes, maar net voor we weggingen bleek het te beteren. Ik had mijn neusspray lekker thuisgelaten dus. 

Wist ik veel, in een vliegtuig verergert dat enorm. Dus heb de hele weg zitten snot uit mijn longen gerocheld en de prut uit mijn neus proberen te snuiten, totdat ik zelf gek werd en mijn medepassagiers ook. En toen begon de daling. F*ck! Mijn oren gingen er aan, trommelvlies maakte een pijnlijk dansje en toen zaten ze volkomen dicht. En ze bléven dicht. Alsof je met je kop in een vissenkom rondloopt. Ik kan je zeggen, dat gaat enigszins ten koste van de communicatie met de buitenwereld. Ten eerst versta jij niets, alleen jezelf in echo. En de rest verstaat jou niet, tenzij je heel erg je best doet verstaanbaar te klinken. Bovendien werd ik er bere-chagrijnig van. Pas de volgende ochtend later schoot alles weer op zijn plek en kreeg ik weer wat ruimte in mijn hoofd en mijn gehoor terug. 

En toen kon de vakantie pas echt goed beginnen!

foto van internet - lobby

We hadden een heel groot hotel, heel erg nieuw, ruim opgezet, schoon en fris. Met heel veel marmer dat elke dag geveegd werd met een gemotoriseerde boener. Het mannetje bovenop had veel lol met onze jongste door hem wat achterna te zitten op zijn boenscooter.

foto van internet - de slaapkamer van de kinderen

Onze hotelkamer had twee verdiepingen, één ruime slaapkamer beneden voor de kinderen en één voor ons boven. Ieder met eigen luxe badkamer. Helemaal tevreden. (Ik heb zelfs uitgebreid gedoucht, haar gewassen en gepoept. Dat kunnen niet alle hotelkamers zeggen, dat ze dat voor elkaar hebben gekregen, hihi)

Foto van internet - buitenkant kamers

Ons verblijf lag direct aan een zwembadje. Zo tof! Kinderen konden vanuit hun slaapkamer zó het terras op en water in. 

Aan de andere kant van ons hotel was de "main" pool, die eigenlijk uit verschillende baden en vooral ook uit verschillende glijbanen bestond. 

Zwemmen, spelen, glijden, zwemmen, glijden, spelen... 

En in de zon schaduw op een bedje liggen met een boek of een beetje rondkijken vanachter je zonnebril. Dat eerste vooral voor de kinderen, dat laatste was vooral de taak van de ouders. Zo nu en dan moesten we een kind opwarmen met een handdoek, zonnebrandcreme smeren of foto's maken, zelf even afkoelen in het zwembad of meehelpen het door de kinderen gebrachte drinken en eten op te maken (van kaasloempia's tot warme wafels, taartjes en kipkluiven, ijs)

foto van internet 

En nog meer zwembaden en nog meer glijbanen... 

foto van internet

Dit hutje was ook heel vet, maar je bent een Nederlander of niet, dus na de kosten voor je All-Inclusive resort ga je natuurlijk geen cent meer betalen, laat staan vijftien euro om in een hutje te mogen zitten als de ligbedden ernaast gratis zijn... 

Hi!

foto van internet - het toetjesbuffet!

Ik heb me niet gewogen, maar ik moet een flinke baby aangekomen zijn na die week.

Ultra All inclusive, eten en drinken de hele dag door, overal. De hele dag volop keuze. Zowel aan het grote buffet bij ontbijt, lunch en diner, en allerlei snacks bij de diverse kraampjes over het hele complex. Ik heb heerlijke toetjes op, gevulde aubergines, pasta, rijst, jongste heeft, onder het motto "wat de boer niet kent of wat er als groente of pasta uitziet" zich vooral aan zijn dieet van patat, ijs en kip gehouden (...) 

En nog wat vreemde zaken. Na een paar flinke knallen midden in de nacht bleek de volgende ochtend het glas van het balkon van de buren opeens eh, nogal, eh, stuk. Buren waren niet meer te vinden.

Over buren gesproken, aan de ándere kant zaten een paar Russen, waarvan er twee, een man en een vrouw, elkaar niet zo aardig meer vonden, die eerste nacht, tussen half twee en drie uur. Wat een takke-herrie! Schreeuwen, huilen, deuren slaan... Dochter vond het vreselijk eng en kon niet slapen van de herrie. Ik bood haar mijn bed, vanwege de afstand iets minder lawaaiig en dicht bij sterke papa. Ik in dat van haar. Waar je inderdaad gek werd van de herrie. En van oudste zoon, die gek werd van mijn gesnuf en gehoest, en mij terug stuurde naar mijn eigen bed. 

Er zaten best veel Russen, en die zijn goed herkenbaar. Ik begrijp best waarom de Nederlander misschien hier en daar op Zoover meldt dat dat volk wat eh, anders is. Lomp en luidrichtig. Aan de andere kant, op die eerste nacht na hebben we geen enkele last van wie dan ook gehad (dat er Russen mensen 's ochtends om 10 uur aan het zwembad met de hele familie én schoonfamilie aan het bier en de sigaret zitten moeten ze zelf weten, dat ging redelijk geruisloos verder... en er was plek genoeg.)

's Avonds langs de zee wandelen, op weg naar de entertainment. We hebben twee leuke shows gezien, acrobatiek, vuurspuwen, geschikt voor het hele gezin. Als je na elven op de avond nog ander vermaak zocht dan een drankje hier of daar is er niet zo heel veel te beleven geloof ik. Gelukkig. Wij pasten precies in de doelgroep, zeg maar. 

. 

Mooi hoor. Zonsondergang tussen zee en zwembaden door. Rustig bluesy muziekje op de achtergrond.

En ja, we zijn ook wel een paar keer het complex af geweest. Met de Dolmus naar Alanya stad, de haven, een marktje hier of daar onderweg (de man houdt van afdingen, de beide zoons háten schuifelen langs winkeltjes waar je eigenlijk alleen maar kijkt om het kijken en niets wilt hebben), maar weer eens een ijsje eten. Veel cultuur en bezienswaardigheden doen we een volgende vakantie wel weer. Dit was voor deze keer in deze samenstelling wel even voldoende. 

Geen slurf maar een busje dat ons over het vliegveld naar het vliegveld reed. Jongste goed herkenbaar aan zijn enorme knuffel en zijn "toad-muts". Toch ben ik hem een keer kwijt geweest op de luchthaven, waar hij even op een bankje ergens verderop was gaan zitten. Stress!

Vooral de terugweg was pittig: na een paar uurtjes slaap om 0.55 uur opgehaald bij ons hotel, 2 en een half uur in de bus, wachten op vliegveld, koffers, passen, etc... eindelijk om 6.30 vliegen. Kinderen moe, papa moe, zelfs mama beetje moe. Man en ik hebben op de een of andere manier op de vierkante centimeter van onze vliegtuigstoelen nog wel een paar hazeslaapjes gedaan. De jongste twee kinderen zakten pas 's middags op de eigen bank thuis in een hele diepe slaap. 

Wij hebben een heerlijke vakantie gehad. Was zelf echt helemaal weer in de relax stand gesprongen en was ervan overtuigd dat oktober héél ver weg was. De kinderen hebben zich enorm vermaakt, zouden volgende keer zeker weer terug willen (al hoorde ik er ergens op de aankomsthal van Schiphol zeggen dat ze komende 30 jaar niet meer wil vliegen, maar dat zal wel weer snel vergeten zijn..) 

 En nu zijn we weer thuis. Ook lekker. Al is het weer wat minder. Oudste heeft panisch poesje toch weer lekker aan het knorren gekregen.

De grote familie huwelijksreis

Die gaan we maken, zoals we al maanden geleden aan onze kinderen hebben beloofd.

Parelwitte stranden met palmbomen, zag dochter voor zich. Een super-splash-waterpark voor de jongste zoon en all-inclusive - de hele dag eten met onbeperkt wifi - voor de oudste. En wij ouders, wij willen tussen het relaxen door nog wat zien ook. De Inca-tempels of de Chinese muur, riep de man. Ik zelf zou ook New Zeeland nog wel eens willen proberen. Of zelfs Noordpoolgebied. Al ben ik meer van de zomerjurkjes dan van de bontjas.

Een lastig te combineren eisenpakketje. Tijd voor een poldermodelletje. Man en ik komen er wel uit als we met zijn twee zouden gaan, maar we willen dat we het alle vijf naar ons zin hebben, ook de kids. Afwisseling, dus. Maar wat doe je eigenlijk voor interessante uitstapjes met een 8, 12 en 14 jarige? Die niets gewend zijn qua vakantie, niet ver willen wandelen of fietsen of autorijden, het niet zo hebben op terroristen, inentingen en vreemd eten en een moeder hebben die nog wel eens last krijgt van vakantiestress?  

Een zwemparadijsje in een warm land, dat moet te doen zijn, en dan af en toe een uitstapje? Maar de grote resorts liggen dan meestal in niemandsland, waar maar bar weinig buiten de muur te doen is.  

Griekenland is leuk en betaalbaar, maar in de herfstvakantie geen enkele garantie dat je goed weer hebt. Heel Zuid Europa valt wat dat betreft in deze periode af.

Een nijlcruise? Lekker luxe lui laten varen langs de bezienswaardigheden! Maar er blijken meestal twee, hooguit vier personen te passen in de hutten op zo'n boot. Geldt ook voor vrijwel elke cruise op zee. En of het zwembad op zo'n boot nou echt groot genoeg is om ook de pubers vermaak te bieden? Toen ik bij de beschrijving van de cruise las dat "ondanks het van uitstekende kwaliteit zijnde buffet je beter niet teveel rauwkost kon nemen en je goed voorbereid op reis moest gaan (pillen tegen diarree mee)" was ik er helemaal klaar mee.

Thailand! Dat lijkt mij tof. Of Bali? Maar dat is best wel een eindje vliegen. En misschien (of misschien ook niet) net even te exotisch voor de kinderen en mama die nooit veel verder zijn geweest dan een weekje vakantiepark in Duitsland...

Een rondreis door Amerika! De everglades, Universal studio's, de Grand Canyon, desnoods Disney - als ik daarna maar op een mooi strand mag bijkomen. Een dagje. Stadjes, stukje rijden. Eigen camper. Maar vooral ik houd van het rondreizen, de kinderen dan weer minder. En die drie weken vrij, die hebben we eigenlijk ook niet.

Het moet natuurlijk ook nog in de schoolvakanties. Als we geluk hebben en we vragen het in drievoud aan kunnen de kinders op het voortgezet misschien aansluitend aan een vakantie nog wat daagjes vrij krijgen. Wat veel vakanties doet afvallen wegens of volgeboekt of onbetaalbaar. Ik bedoel, we hebben dan wel een bijdrage voor de huwelijksreis gekregen van onze gasten, maar die bruiloft was verre van gratis. (Het saldo was negatief, zeg maar...) 

Dus eh... we denken even. Tips zijn welkom!

Leuk! Wipe-Out met de kinderen

Zoals gezegd, er zitten ook dagen bij dat het wél lekker loopt. Zo gingen we maandag naar Wipe-Out beach in Zoelen. Een idee van dochter - gezien op internet - en de broers vonden het direct meer dan geweldig.  

(Foto: Wipe-Out Kids Zoelen)

Oudste keek al samen met paps naar het programma Wipe-out toen hij nog een ukkie was, en raakte zeer geinspireerd. De jongens, en met name oudste, zijn wel van het klimmen en het springen. Lenig, soepel en sterk. Jammer dat ze verder niet echt iets willen met een sportclub of zo..

(Foto: Wipe-Out kids)

Het strandje bleek in het echt eigenlijk nog leuker dan wat we op internet hadden gezien. Behalve een plas met strand en zwemwater en lekker terrasje - ook al leuk - stond het terrein hier nog eens vol met speeltuig. Het was echt een kindvriendelijke versie van het Wipe-Out programma. De Sucker Punch, bouncing balls, de trampo-sweeper, grote glijbanen in het water, obstacle run... zelfs een stukje Expeditie Robinson met de evenwichtsproef en het paalhangen. De kinderen hebben lekker gespeeld en bewogen, mama hobbelde er met de camera ("nee mama, ik wil niet op de foto") er achteraan. Dat wil zeggen, tot ik ontdekte dat ze zich met zijn drie prima wisten te redden, ik alles gezien had en trek kreeg in een kopje koffie en even lekker in het zonnetje met mijn ogen dicht. 

(Foto: Beldert Beach Wipe Out Kids)

Het was een heerlijk dagje. Zon, strand, spelen, patatjes. Een dagje uit waar iedereen, de jongste én de pubers (en ik niet te vergeten) zich prima hebben vermaakt!  

Een paar daagjes weg

Zo. Terug in mijn eigen huis. Het is niet gehorig, het bed is heerlijk stevig en zacht, de bank lekker ruim en nieuw. We hebben een vaatwasser en een oven, Wifi en Netflix, en je kunt overal op blote voeten lopen zonder dat je tenen er af vriezen. En er begint niet opeens een afzuiger te loeien als je het licht in het toilet aandoet.

Waarom je toch soms denkt dit huis te moeten verruilen voor een ander, vraag je je dan af..

Het subtropische zwembad, bijvoorbeeld. Dat was wel erg leuk. En daar hebben we dan ook veel in gelegen. Heerlijk om met je schatjes een beetje te dollen in wildwaterbaan of golfslagbad, maar ik moet eerlijk toegeven dat nu ze alle drie twee of meer zwemdiploma's hebben ik ook af en toe gewoon even helemaal alleen aan een tafeltje naast het zwembad onder een handdoek een boekje ben gaan lezen. Heerlijk relaxed. Niet hoeven opletten, grote cappuccino en een bosbessencakeje onder handbereik.

En weet je, als er eens géén wifi is, geen speelgoed en er slaapkamers gedeeld moeten worden leidt dat ook wel weer tot verrassende samenwerking tussen de brussen. Zo hebben ze - terwijl ik beneden sliep een boekje las en Pappalien darts keek op tv - een flink aantal uur doorgebracht op hun eigen verdieping met ik weet niet wat: veel gelach, veel geklets. Filmpjes maken op een mobieltje, boekjes lezen en moppen tappen.

In de huiskamer hing een bord met een pijl die gericht kon worden op één van de teksten "gone to the beach", "in the pool", ... etc. Zie hiernaast. Deze - wat mij betreft oerlelijke - muurversiering beneden in de huiskamer werd zéér gewaardeerd door onze zevenjarige zoon die al goed Engels leest. Ging hij naar boven, pakte hij een stoel om op te kunnen staan en verzette de pijl naar "Stttt.. baby is sleeping". En een lol dat de baby daar dan om had...  Kwam hij beneden dan werd de pijl natuurlijk direct weer op iets anders gezet.

Het strand was dichtbij, mooi maar bere-koud. Gelukkig was de strandtent warm en knus. Dat er toevallig nét een wielertourtocht voor Ride of The Roses bezig was maakte het alleen maar gezelliger. Stoere mannen (en een paar vrouwen) die zich inspanden voor het goede doel. Hulde.

Als het avontuur nu maar een keer stopt

In een spontane, ietwat optimistische bui ben ik laatst in de aanbieding "weekendje Slagharen - het avontuur gaat dóór" gestonken. Leuk voor de kinderen! Die moeten ten slotte worden vermaakt, in de schoolvakantie. Pretpark, zwembad met heel veel leuke glijbanen. En slapen in een wigwam.

Ik ben beter in het plannen van vakantie dan in de uitvoering. Hoe dichterbij het kwam hoe meer koudwatervrees. En terecht.

Bij aankomst bleek het hete zomerweer veranderd in een (sub)tropisch regenseizoen. Tegen het uitdrukkelijke bevel van Pappalien in had ik gelukkig nog net op tijd wat zomerjasjes voor mezelf en de kinderen ingepakt, maar een paraplu hadden we niet. En slechts één setje reservekleding.

Het zwembad was leuk voor de kinderen, ik kan niet anders zeggen. En wij konden indien gewenst gewoon vanaf een bedje aan de kant toekijken. Ze redden zichzelf prima. Fijne middag gehad.

Maar daarna moesten we - mijn beha was nog steeds kleddernat - bij een graad of 30 een heel eind terug sjokken naar de wigwam. "Snoezig!", vond dochter, toen ze hem zag. "Ik wil bij mama slapen", vonden zowel jongste zoon als mijn echtgenoot. Ik keek eens naar het formaat van de drie slaaphokken en de moed zakte me in de schoenen. Slapen?! Hoezo? En waar moet ik met mezelf de rest van de tijd heen, als ik niet slaap? Wat een ellende...

Ik ben geen campingmens, dat moge duidelijk zijn. Zo fijn buiten leven en dicht bij de natuur, in weer en wind, tentje naast tentje, dat heeft wat mij betreft vooral nadelen. En dan hadden we nog de luxe variant met stroom, water en apart privé toilet.

De mensen om ons heen hadden er duidelijk minder moeite mee. Vooral de Surinaamse families (goed voor vier wigwams) waren zeer nadrukkelijk buiten aanwezig. De jongens voetbalden, de meiden feesten. Met veel muziek, hard zingen en gillen, tot diep in de nacht. De ochtend er op begon natuurlijk de familie met het kleine dreinertje áchter ons al weer vroeg herrie te maken.

En toen moesten we na een kort nachtje naar het pretpark. Was eventjes leuk. maar niet voor een hele dag. Laat staan voor drie. Om de vier meter een gokkast of kermisachtige ballengooiattractie waar je extra geld moest betalen. Om de drie meter een eettentje (patat, ijs, chips, snoep, ijs, poffertjes, patat, ijs...) Een zevenjarig die opeens vrijwel nergens in durfde, met een kort lontje vanwege het slaaptekort, een dertienjarige die wel heel lief meedeed met broer en zus maar zelf een beetje te groot aan het worden is voor dit soort dingen en een meisje van elf dat het wel leuk vond maar ook geen zin meer had in al te lange rijen.

Op en bepaald moment dit weekend lagen Pappalien en ik alleen aan de schaduwrand van het open lucht peuterbad terwijl de kindjes in de snoeihete tent lagen te gamen... ("Wanneer gaan we weer naar huis?" vroeg jongste... )

En toch, hoe blij we alle vijf ook waren op zondagavond weer thuis te zijn, toch vonden de kinderen alle drie dat we een leuk vakantietje hebben gehad. En daar was het mij dan toch maar om te doen.

Bovendien weet ik nu vrij zeker dat ik de komende vier weken vakantie geen last zal hebben van kinderen die zich afvragen of we nog "ergens heen gaan" of "iets leuks gaan doen". Het is nu even leuk genoeg geweest, vinden ook zij.

Hof van Saksen

We zijn er, op onze vakantiebestemming: Hof van Saksen.

Het huisje is in ieder geval helemaal goed. Schoon, modern, nieuw. Niet te krap. Eindelijk eens een gewone fijne loungebank, een vaatwasmachine en een badkamer waar ik me ook echt in durf te gaan wassen. De wifi werkt, blueray dvd speler en tv met genoeg zenders.

Maar waar is de tijd gebleven dat ik om half zeven 's ochtends mijn kindjes tot rust probeerde te manen omdat de rest van het vakantiepark nog lang niet wakker was?  Om half tien (!) kwam de eerste beneden: mijn man. Kort daarna dochter en om tien uur waren ook de puber ("ik kon niet slapen") en de jongste zoon uit bed. Tijden veranderen...

Wat nog niet veranderd is is het vermaak. Zwembad, speeltuin, schermpje op zijn tijd. En lekker eten. In plaats van het peuterbad nu een onderwaterscooter, en het knutselwerkje is een heuse techniek "academie" met maaimachines, figuurzagen en boren geworden. Gelukkig ook nog gewoon even buiten spelen.

En dan hoop ik steeds dat ze s avonds moe genoeg zijn om eerder naar bed te willen zodat wij ouders ook nog wat grote mensen tv kunnen kijken of even alleen zijn.

Helaas. Ook die tijden lijken bijna voorbij...

Maar toch...  Ik zou hier bijna kunnen gaan ontspannen! 

Lekker spelen

Prring. De bel. Er staan twee, wat schuchter kijkende jongetjes voor de deur. Of dochter thuis is. Ze hebben met wat klasgenootjes afgesproken op het schoolplein om te "hangen" en of dochter mee wil. De ene is duidelijk meegegaan als begeleider van de ander, die heel heel erg graag wil dat dochter mee gaat. Maar het liefst nu nog ter plekke door de grond zou willen zakken geloof ik.

Een kwartiertje later is het weer prrring. Wederom twee jongens. Kijken iets wereldwijzer uit hun ogen, en vooral hebben ze een andere formaat: langer, dunner, onhandig maar zeer vrolijk. Of oudste zoon thuis is. Even later fietsen ze weg, zwabberend en lallend.

Ik heb de jongste er zelf maar uitgeschopt en naar het speeltuintje op de hoek gestuurd, op zoek naar iemand om mee te spelen. Zag er net nog twee kleutermeisjes, wie weet kan hij indruk op ze maken.

Het is lekker weer, er is geen huiswerk meer te doen en kennelijk zijn ook alle clubjes aan de zomerstop begonnen. Tijd om eens gewoon te spélen (eh, hangen is ook spelen toch?) dus.

Héérlijk. Het betere bijná vakantie gevoel.

Einde seizoen

Het lijkt hier thuis potverdorie wel op het einde van een seizoen van een van onze Netflixx-series: de opgebouwde spanning is duidelijk over het hoogtepunt heen, het lijkt allemaal - in ieder geval voor nu - goed te komen.  

Goede evaluaties op school en huiswerkbegeleiding van oudste (ze hebben hem zien "groeien" en hebben vertrouwen in hem), een fantastisch eindresultaat van cito toetsen en projectpresentatie van dochter. Wat kan ze het allemaal goed vertellen! Ook jongste is dit jaar "gegroeid" van eigengereide kleuter naar een "doet enthousiast mee" schoolkind (wat niet wil zeggen dat hij niet eigengereid meer is). Heeft prima leren schrijven en lijkt zo nu en lijkt zelfs succes en lol te hebben in grove motoriek. Zelfs de oneindige zwemles-soap lijkt goed af te gaan lopen...  Maar vooral - alle drie zijn ze vrolijk, open en blij, zitten lekker in hun vel. Blij met behaalde resultaten, en vooral toe aan en zin in een wat rustigere periode met Leuke Dingen en een lange luie vakantie. 

Nog een paar spannende dingen volgende week: de toetsweek van oudste en het ochtendje kennismaken/proefdraaien in de nieuwe klas op de nieuwe school van jongste. Het voorlopig schooladvies voor dochter - al vind ik daar niet zoveel spannends aan, zit wel goed. Verder is het vooral nog even wat verjaardagsfeestjes afwerken, sportdagen en schoolreisjes, knutselmiddagen en ik dénk zelfs een zwemdiploma A! Maar dan is het ook echt bijna vakantie. 

De eerste mails over indelingen en aanmeldingen in nieuwe klassen, toneel- en muziekclubs voor ná de vakantie stromen zelfs al weer binnen. Maar die laat ik lekker nog even rustig in de inbox staan. Dat komt straks wel.  

Heerlijk. Ik leun vast voorzichtig wat achterover en adem uit. Heb me in jaren niet zo op de schoolvakantie verheugd als dit jaar. 

Vakantie in Duitsland

Nadat de kinderen vorig jaar al wat aan het Belgische buitenland geproefd hadden ging de reis dit keer helemaal naar het verre Duitsland: de Hunsrück. Mooi gebied hoor, zelfs de schatjes genoten bij tijd en wijle van de mooie uitzichten van berg en dal. Toch anders dan thuis. Wel leuk, voor een vakantie. (Maar ze wonen liever hier. Net wat meer te doen en is alles wat dichter bij.)

Verder viel het op dat men vooral Dúits praat in Duitsland. En dat is voor kinderen die dat niet zo gewend zijn best lastig te verstaan. Netjes stil staan en wachten tot de mevrouw die de Duitstalige rondleiding in de kopermijn gaf uitgepraat was viel dan ook in de categorie "saai"... al probeerden we tussendoor zachtjes te vertalen. (Mijn God, de hard ploeterende dwergen van Sneeuwwitje bestonden écht! Ik lig er nog wakker van. Arme ventjes...)

Dit was ons absolute record qua reistijd met kinderen: vier uur rijden, met een tussenstopje hier en daar, een wissel van chauffeur, een broodje en af en toe een file dus al gauw meer dan vijf uur in de auto. Sinds we de familie-bus hebben waarbij we de drie kinderen over twee achterbanken kunnen verdelen gaat dat best goed. Al vinden ze het nog steeds niet echt leuk om lang in de auto te zitten, het is geen gedonder meer onderweg. Ze hebben zich keurig gedragen. Als beloning ende motivatie gooiden we om de vijftig kilometer een Schlumpf naar de open mondjes op de achterbank.

Wat vonden ze het allerleukst? Het edelstein erlebnistwelt gebeuren waar op wat kindvriendelijker manier een hoop bijzondere stenen in een muur waren geprikt vonden ze leuk. Ijsjes eten op een terrasje ook. De rodelbaan natuurlijk! Maar vooral het zwembad. 

En Mammalien? Ik vond het een mooie omgeving, leuk om eens ergens anders te zijn geweest met de kinderen ook. Het bier was lekker, het eten oke. Het zwembad fijn, de uitjes leuk, aardige mensen overal en het was niet zo erg druk en niet zo duur. Ik ben weer buiten mijn comfort zone getreden door in mans auto een stuk over buitenlandse bergachtige wegen met ingewikkelde bewegwijzering te rijden.

En cliché maar in mijn geval zeker waar: wat waardeer je het allemaal weer extra als je thuis bent. Mijn eigen bed is zó fijn! (Dit keer hadden we op vakantie geen kuil maar een enorme hard matras waar manlief bij het nachtelijk draaien zelfs zijn arm heeft opgehaald aan de spiraalveren. Mijn lekker lichte huis, de verse groenten bij het eten, Netflixx, de zachte luie bank, snelle wifi en een douche zonder cabine maar met flinke straal water.)  

Oordeel deze vakantie: leuk. Op mijn vraag waar we de volgende keer heen gaan (Frankrijk? Turkije? Wales? Peru? Scandinavie?) was het antwoord drie keer: Nederland! Niet ver rijden. Liefst naar een (center)park met een superdeluxe zwembad vol woest watergeweld. 

Das Schwimmbad

Het zwembad op vakantie was leuk. Niet overdreven spannend, met woeste wildwaterbanen of té steile glijbanen, maar gewoon leuk. Licht, vriendelijk en dun bevolkt met gewoon aardige nette mensen. Heerlijk. Geen patat-bar. De door ons zelf meegebrachte verse donuts en broodjes voor de lunch smaakten prima.

Jongste zwemt inmiddels op zwemles zonder hulpmiddelen in het diepe, maar heeft nog geen diploma. Dus ging hij de eerste keer braaf mét enorme oranje zwembandjes om het bad in. Hij sprong direct in het diepe bad en probeerde te zwemmen - wat best lastig als je van die enorme plastic gevallen aan je dunne armpjes hebt hangen. Der Bademeister keek en zag en vertelde mij op z'n Duits dat dát dus niet de bedoeling was. Geen bandjes in het diepe.

Waarop wij simpele Hollandse zielen dan maar concludeerden dat de bandjes af moesten. Hij crawlde er zo vandoor (met zowel papa als mama in zijn kielzog, want...) Der Bademeister heeft het niet meer gezien. Of misschien heeft hij zoon zonder bandjes gewoon niet herkend, dat kan ook. De rest van de vakantie heeft jongste in ieder geval gewoon lekker zonder gedaan.

Waar de oplettende badmeesters zich ook niet zo druk om maakten was het bordje "verboden te duiken". Het bad was 3 meter 40 diep nota bene. De 13 jarige kwam nog wel op de bodem als hij zijn best deed, maar zijn oren gingen er van tuten. De 6 jarige mocht op dat stukje dus best van de kant af duiken van ons. En ook dat deed hij graag en goed. Wat een held. Heeft ie niet van zijn moeder.

Alle drie de kinderen vermaakten zich prima in het bad. Glijden op de lange glijbaan, muntjes opduiken, kunstjes uit dochters synchroonzwemles nadoen. In het water springen op allerlei manieren en er weer uit. Een ingewikkeld puntensysteem ("likes") voor elke duik of beweging, en bij een bepaald aantal door naar een ander "level".

Ze hadden er lol in. En wij ook. Voor het eerst in mijn carrière als moeder heb ik bij tijd en wijle zelfs rustig langs de kant van het bad lui op stoeltje gezeten terwijl ik toekeek hoe ál mijn grut zichzelf vermaakte in het water, zonder bang te zijn dat er eentje zou verzuipen als ik even niet goed keek. Snik. Na 13 jaar. Dat dat er ooit nog eens van zou komen...

Ik denk dat we die zwembandjes (als een soort schooltas na je eindexamen) maar aan de vlaggenstok buiten hangen vandaag.

En zaterdag heeft ie gewoon weer zwemles.

Vakantie

Jongens, jongens, het is vakantie. Wat ben ik daar aan toe! Ik zou het liefst twee weken in bed gaan liggen, of, liever nog, buiten op een bedje in de zon. Dát zal wel niet lukken, met de kinderen Maar even rustiger dan de afgelopen weken zal het wel zijn.

Voorheen zag ik nog wel eens op tegen schoolvakanties omdat ik dan drukker was met zorgen en activiteiten verzinnen dan dat ik dingen voor mezelf (werk, douchen, boekje lezen) kon doen.  Maar de kinderen worden natuurlijk wat groter, kunnen (in theorie) zelf een boterham smeren en lopen niet meer in zeven sloten tegelijk. Kunnen zichzelf ook aardig vermaken (zeker als ze een scherm voor hun neus hebben!)

Ik ben vooral blij dat ik de komende tijd even geen verplichtingen heb. Dat ik NIET elke dag kinderen uit bed hoef te halen en naar school te brengen, op te halen. Zelf geen activiteiten voor school hoef te doen, niet oudste zoon aan hoef te schoppen wat betreft huiswerk, nergens over na hoef te denken.  Het was nogal een hectiek de afgelopen weken. Veel organisatie, veel zorgen, plannen bedenken, praten. Voor een groot deel leuke dingen, maar het kost wel energie.

En nu hoeven we gewoon even met zijn allen twee weken helemaal niets.

Nou ja, zwemlesje hier, verjaardagje daar, uitje met één of meer kindjes. Maar verder valt het mee.

En die fysiotherapie afspraak voor mezelf zeg ik lekker af.

Beeld en Geluid

Dit is niet alleen het jaar van het prijzen winnen maar ook van het prijzen niet in ontvangst nemen... Voor de derde keer dit jaar heb ik een prijs gewonnen en voor de tweede keer heb ik hem laten lopen. Slecht en ondankbaar. Maar ja, op de een of andere manier komt het gewoon niet altijd uit. (Ik weet zeker als ik zeer binnenkort die 5 miljoen bij de staatsloterij win ik geen moeite zal hebben 'm op mijn rekening bij te laten schrijven... )

Dit keer was het een namenwedstrijd, een van de nieuwe krokodillen in de een of andere dierentuin had een naam gekregen die (ook) ik had ingestuurd. Vier keer gratis toegang tot de dierentuin en een (min of meer) persoonlijke rondleiding achter de schermen. Leuk! Vond ik, een paar maanden geleden toen de prijs bekend werd gemaakt.

We hadden al oppas geregeld voor de kleinste en de broodjes waren gesmeerd... op naar de dierentuin. Tot we nog eens heel goed naar buiten keken en naar de buienradar... en we besloten tóch maar een ander uitje - binnen -  te gaan doen. We kunnen desnoods ook een andere keer gratis naar dat dierenpark, die rondleiding vonden de kinderen toch niet zo boeiend en vooral ik ben zo'n wattig type dat liever niet al te koud en te nat wordt... Dus liepen we even later - de kinderen nog steeds puffend in hun regenlaarzen en winddichte gevoerde jassen - in het museum Beeld & Ge.luid in Hilversum. En wat was dat gaaf!

Ik was er al eens eerder geweest, maar vond het wederom erg leuk. Onder meer vanwege het jeugdsentiment (fragmentjes gezien van de Fabeltjeskrant, Bolke de Beer, de Berenboot, EO kinderkrant (whoehahah), Q&Q, het jeugdjournaal, Toppop en Bas Westerweel...)  Man vond het ook geweldig. De kinderen, nog te klein voor jeugdsentiment, toch ook. Er was zo veel te doen. Ze hebben stop-motion filmpjes gemaakt, allerlei foto's en filmpjes gemaakt van zichzelf, lekker overal gekeken en gedaan. Het mooiste vonden ze het BigBrother-achtige hok waar ze op de bank mochten zitten voor een soort nominatie. Mensen een stukje verderop in het gebouw zagen ze live zitten en mochten via een knop stemmen wie er úit moest. (Lijkt mij behoorlijk naar om eruit gestemd te worden, maar ze hadden de grootste lol - en nog meer als een van de anderen er uit moest natuurlijk!)

En ze hebben geleerd de zwaartekracht te trotseren...

Al met al, leuk uitje, aanrader voor iedereen boven de zeven jaar.

Vogeltjes enzo

Bij een abonnement op dat ene kinderpretpark (wat je er uit hebt als je meer dan twee keer gaat) krijg je ook nog eens allerlei kortingsbonnen én gratis toegangsbonnen voor dierentuinen en pretparken. Dat hebben we gedaan dus. En omdat wij niet alleen graag uitjes met de kinderen doen maar tegenwoordig ook steeds krapper in ons geld lijken te zitten komt dat prima uit.

Vandaag was het de beurt aan de Avi.fauna bon. Stond al lang op dochters verlanglijstje: zij was er een keer met school geweest en het was daar tof. Pappalien en ik vinden alles best (zeker zolang het gratis is) De broers dachten er anders over. Ik wil niet naar Avi.fauna, dat is stohom, vond de oudste, zo'n volière. En jongste was het zoals altijd roerend met hem eens. Stohom. We willen niet mee. Niet aankleden, niet ontbijten, geen tassen pakken. Gewoon onderuitgezakt achter de computer blijven hangen. Dat wilden ze.

En daar kan ik soms wel eens heel ongeduldig van worden. Ik ben dat aanjagen en opjutten zo moe. Een dood paard aansjorren lijkt makkelijker. En ze zijn nog niet eens in de puberteit. Ik stond even op het punt alleen met dochter te gaan, tot Pappalien met iets meer geduld en/of overtuiging ze dan toch in de juiste modus wist te krijgen. Een half uurtje later zaten we allemaal vol goede moed in de auto.

En nu, na een dagje rondgesjokt te hebben in dat park - niet overdreven groot of druk of commercieel, gewoon een lekker uitje dus - zijn we weer thuis. Of ze het leuk vonden, vraag ik. Natuurlijk, roept oudste vrolijk. Het was tof. En jongste was het weer roerend met hem eens.

De nietmachine

- Kijk, kleuter, daar loopt een schaap!
- NIET! (Ik had er een geluidsopname bij moeten doen, "niejhiet" waarbij de "iejhie" wordt langerekt en steeds hoger op het einde. Het geheel zeer beslist en op luid volume gebracht.)

- Kleuter, we gaan naar het zwembad.
- NIET!
- Wel. Dat wilde je net nog, je vroeg er zelf om.
- NIET!
- Bovendien is dat leuk voor kleine jongens
- NIET! Ik ben geen kleine jongen.
- Oke, je bent een grote jongen. Maar ook een beetje een nietmachine.
- NIET!

Vakantieplannen

Of wij al een vakantie hebben geboekt dit jaar, vraagt de vader naast me op het bankje met wie ik samen de verrichtingen van onze dochters op de tennisbaan aan het bekijken ben. Dat hij mij en ons niet heel goed kent moge duidelijk zijn. Wij zijn daar namelijk al jaren niet zo goed meer in, in vakantie. Niet in vroeg boeken, niet in op vakantie gaan in het algemeen.

Ik heb in ieder geval voor het eerste een goede reden. Pappalien en de banenwissel, we weten wel dát maar niet wanneer precies, en hoe het dan handig uitkomt met het opnemen van vakantiedagen. En dat andere... tja. Op vakantie met kinderen, ik vind het een gedoe en zie altijd overal beren op de weg. Hebben ze het wel leuk genoeg, is er genoeg te doen? Zijn we niet iets Zeer Belangrijks vergeten mee te nemen? Maken ze geen ruzie in de auto? Zou ik geen buikpijn van de piekerstress krijgen en kan ik weer snel naar huis als dat nodig is? Arrggh.

Aan de andere kant, ik heb meestal wel veel voorpret, als ik bedenk wat we zouden kunnen gaan doen. Aangemoedigd door kindjes die ook graag weer eens op vakantie willen surf ik het internet af. Een fijne rondreis door Portugal of Spanje, waar we in korte tijd veel leuke plaatsjes en grote steden bezoeken lijkt mij wel weer fijn, maar dat wordt een drama met de kinderen. Die vinden daar niets aan. En een vakantie met pruilende kinderen vind ik ook niet leuk. Een vakantie op een camping, waar de kinderen lekker veel contact maken met andere kinderen en ook eens buiten spelen in plaats van achter de computer? Maar wat moet ik dan doen, in die vreselijke tent waar ik tegelijkertijd geen moment rust én niets te doen heb? Een lange rit naar het buitenland is ook een probleem: middelste, die een heel klein plaatsje midden op de achterbank heeft kan maximaal een uur stil zitten, dan ontploft hij en de rest van de auto met hem. Weer zo'n CenterParcs dan maar, met bowlingbanen, zwembaden, ballenbakken en pretparken in de buurt? Gaaap. Vliegen? Brrr. Met eigen auto heb je toch meer vrijheid. Een boot huren en varen op de noordzee? Haha, alsof iemand van ons daar stoer genoeg voor is.

Ik weet het niet. Elke keer als ik over het internet surf en plannetjes maak durf ik toch nooit op die knop "definitief reserveren" te drukken. En Pappalien? Die ziet geen beren. Integendeel. Het komt allemaal vanzelf wel goed, denkt hij. Ook als we niet nu iets boeken boeken komen we vast wel eens ergens uit. Ooit.

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

Help!

Twee dagen en nachten is hij inmiddels weg, Pappalien. Eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk misten we hem wel, maar verder ging alles zoals altijd. Terwijl hij met zijn vlinderstrik in Wenen zat en feestelijk vermaakt werd, hield ik hier met twee vingers in mijn neus alle logistieke, schoonmaaktechnische, opvoedkundige en overige balletjes in de lucht. Het was gezellig en alles liep gesmeerd. De kinderen zijn inmiddels ook al best groot, bedacht ik me, het wordt steeds makkelijker...

Dat dacht ik. Tot vandaag, een lange zaterdag waarop iedereen zich een beetje moest aanpassen, de zaterdagse routine was enigszins verstoord zo zonder papa thuis. Ik had weinig geslapen en stond engiszins brak toch om half acht beneden. Kleuter had de hele dag opeens last van een enorme bewegingsdrang en behoefte zijn stembanden tot het uiterste te stretchen. Vrolijk, dat wel, maar zeer vermoeiend. Dochter van acht zat minder lekker in haar vel, commandeerde de broers de kamer rond en gedroeg zich als een labiele puber. En dat ik tussendoor wat goedbedoelde pogingen deed hier en daar wat op te voeden werd door geen van drieën in dank afgenomen - integendeel.

Na het avondeten ben ik dan daadwerkelijk ingestort. Stilletjes op de bank, dat wel, ze hoeven het ook weer niet te weten. Met behulp van wat oudhollandse omkoperij ("pak maar een ijsje uit de vriezer en straks nog zo'n lekker koekje") en een overdosis kinder-tv probeer ik voor mezelf even een uurtje rust te vinden. Hier, alleen, achter mijn pc. Even géén mamamama-waarom-waaris-hijzegt-jamaar-magik-ikwilniehiehiet-waarommaghijwel-weeeeeeeeeh  ...  Zoek het éventjes lekker allemaal uit. Straks ben ik weer in staat te bedenken waarom ik zélf ook alweer geen weekendje zonder kinderen weg wil. Nu bedenk ik me alleen maar hoe heerlijk het zou zijn als Pappalien ze meegenomen had en het huis gewoon van mij was.

Het zou me trouwens niets verbazen als ik getroffen ben door het een of andere virus, zo zat ik te bibberen en misselijk te zijn. En zo niet, dan ben ik in ieder geval nu even een heel makkelijk slachtoffer. Mén, wat kan het zwaar zijn zeg, alleenstaand ouderschap. Pappalien, als je alsjeblieft terugkomt en af en toe de aandacht van de kinderen van mij weet af te leiden, neem ik op de koop toe dat ik ook jouw ontbijtbordje altijd op moet ruimen 's ochtends...

Lekker rustig beetje vechten enzo

Hoe leuk ze ook met elkaar zijn, het kan, zeker tegen het einde van de vakantie, ook wel zéér verfrissend werken als je een paar brusjes inruilt voor een vriendje. Eentje van dezelfde leeftijd, geslacht en met dezelfde interesses. Zelfs in de auto op weg naar de bestemming was onze oudste stuiterbal opeens heerlijk rustig op de achterbank. (Toen we een uur lang op een bankje in de volle zon bij de vogelshow moesten zitten had hij het wel even zwaar, maar verder ging het prima.) Zeer relaxed ook voor moeders, twee tienjarigen ipv het driekoppig eigen broedsel. Kon ik ook eens rustig om me heen kijken, zonder dat er een kind aan mijn arm liep te jengelen en zonder steeds achterom te hoeven kijken of nummer drie nog volgt...

Dagje Ar.cheon deden we. Ik, zoon en zoons beste vriendje. Waren de heren vooral geìnteresseerd in de doe-dingen (cursus zwaardvechten, boogschieten, middeleeuwse spelletjes), voor mama's was het ook leuk. Ik heb genoten van alles wat er te zien was. De prehistorische hutjes en Romeinse badhuizen en de blote mannenknieën onder die romeinse pakjes haha... Ik vond het leuk te horen hoe bijvoorbeeld ijzererts werd gemaakt en hoe het Romeinse leger handelde, minder leuk maar wel boeiend om te zien hoe ze (achgossie) een molletje vilden...

Ik was nog nooit in het park geweest, maar vond het echt top. Een fijne sfeer hing er, het was niet te druk, niet te commercieel. De medewerkers daar deden allemaal hun best om net te doen alsof ze echt in de vroegere tijd leefden, met een knipoog dan. Allemaal zeer vriendelijk en met verstand van zaken en met een fijn soort humor dat ik wel waarderen kan. Zelfs de shows waren top. Aanrader!

Alleen die helmen: ze staan me goed, maar ietwat benauwd krijg ik het er wel van. Ik weet nog niet of ik 'm houd. Wat denken jullie?  

Het was een zware dag

De "leuke dingen lijst" is al voor een groot deel afgevinkt, Pappalien al weer aan het werk. We konden geen pretpark meer zien, de geur van patat niet meer ruiken en ook mijn badpak heb ik even in een verre hoek van de kast gegooid. Soms is het ook fijn om niets te doen in de vakantie, zo vertelden we de kinderen.

En dat hebben ze goed in hun oren geknoopt. Dus hangen ze nu voortdurend op de bank, ongeacht het weer buiten. Ze willen nergens heen, niets in gezinsverband "doen" (alleen die pretparken dan, maar een keertje naar de bieb of fietsen, dat natuurlijk niet). Af en toe verwisselen ze hun aipets voor een kort spelletje waarbij ze de hele kast omver gooien en niet meer opruimen. Pas halverwege de avond hebben ze genoeg van het minecr.aften, van yo.utube, van stomme kinderfilmpjes op tv en gaan de oudste twee opeens - als kleuter net in bed ligt - heel druk in de weer met springtouwen en ballen. Binnen. Niet alleen slopen ze ons huis daarbij maar maken ook de nodige herrie. Zodat de niet-slapende kleuter nog eens extra wakker wordt.

Kleuter is trouwens al dagen zo baldadig als wat. Uit pure verveling denk ik, of als gevolg van een paar weken vakantie waarin alles mocht en alles kon, weet ik veel... Hij heeft in ieder geval besloten dat hij niet meer eet, niet meer naar bed gaat, alleen maar wil keten en vooral heel boos wordt als wij daar anders over denken. Dochter is vooral van mening dat ze het liefst een enig kind zou zijn, want dat kon ze de hele dag alle aandacht voor zichzelf opeisen en alles alleen beslissen. Oudste is lief en zoet, zolang hij maar een scherm voor zijn neus heeft. Zodra dat over en uit is weet hij het ook niet meer.

Ik had het gisteren even zwaar. Toen eindelijk om half tien, na veel ik-wil-niets, de jongste twee in bed lagen te slapen en oudste - boos omdat wij Sponge.bob tv hadden afgezet - naar boven was gevlucht, zuchten wij ouders eens heel diep. Rust. Het huis was weer van ons, we hoefden even niks meer te ouderen.

Helaas is dat gevoel meestal van korte duur, want de volgende morgen even na zevenen zijn de jongens weer wakker en hebben in hun enthousiasme dan binnen een half uur ook dochter -die wel wil uitslapen- wakker gemaakt. Elke avond neem ik me voor ze de volgende dag eens heel flink fysiek uit te putten, maar elke volgende ochtend ben ik zelf zo moe dat ik niet meer weet hoe.

Nog twee weken zomervakantie te gaan en wat ben ik het af en toe zat. Tijd dat er weer eens actie ondernomen wordt. Dat een ander ze eens een schop onder hun hol geeft, ze wat leert, ze wat laat dóen. Dat ze moe en vol nieuwe indrukken thuiskomen. en mama ze alleen maar hoeft te knuffelen en te voederen en ze vanzelf heel braaf vroeg naar bed gaan en als een blok in slaap vallen. Wat zou dat eens lekker zijn voor de verandering.

Nog even over die vakantie dan

Het was een leuke week. Op de even dagen in het subtropisch zwembad, waar ik -met steeds meer frisse tegenzin- met kleuter op mijn schoot honderduizend keer de wildwaterbaan af ben gegaan en evenzovele blauwe plekken heb nu. Wat vond hij het geweldig! Net als broer en zus overigens. De blik in hun oogjes maakt alles goed. Op de oneven dagen naar T.overland, waar vooral oudste niet te houden was in alle attracties  en na een minuut in de rij al begon te piepen dat het zoooo lang duurde. Verder natuurlijk nog veel speeltuinwerk, een ballenbakje, kinderdisco...  En natuurlijk de nodige patatten, ijsjes en pannenkoeken, kale macaroni. Vakantievoer. Snel, niet duur, iedereen hier lust er wel wat van. Hoe lekker dat soms ook is, die groene salade en dat glaasje wijn op het terras voor man en mij, in die anderhalf uur dat we de kids bij het entertainment team hebben ondergebracht waren pas écht hemels.

Maar nu zijn we weer thuis. Mijn eigen bed, mijn eigen bank, badkamer, wasmachine... het ruikt hier fris, we hebben de ruimte, er is van alles te doen, het is niet godsgruwelijk duur in de supermarkt, we eten weer eens een gewone maaltijd en kleuter heeft fijn weer genoeg rommeltjes en speelgoed voorhanden om een uurtje zónder vermaak van anderen door te komen. Hoera, hoezee, wat een heerlijkheid.