Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en school. Aan mij om te bepalen hoe ik mijn ochtend in ga vullen. En ook dat voelt als een soort cadeautje. Ik kan gaan werken, maar ik kan mezelf ook verwennen met eh... tja.

Waar word ik blij van? Zo dacht ik. Los van dat i

k meestal(*) gewoon elke dag opsta met een vrolijk en positief gevoel (en daar heel blij mee ben), word ik nog blijer van

- het zonnetje dat schijnt! Liefst op een droge en windloze dag
- vrolijke vriendelijke vreemde of semibekende mensen die je onderweg blij toeknikken
- veel reactie op mijn stukjes :-)
- een gezellige poes op schoot en een gevoel van rust in je hoofd
- een weegschaal en vooral spiegel die me laten zien dat ik goed op weg ben

Een kinderhand is gauw gevuld, ook als je al 49 bent. Leuk, maar lastig zelf te regelen.

Hoewel het afmaken van mijn lange to-do list fijn is en ik graag resultaat zou zien, is een ochtendje  ongegeneerd niets doen ook fijn. Een legpuzzel met heel veel stukjes maken? In bad liggen, op de bank onder een dekentje naar Netflixx kijken? Boek helemaal uitlezen? Of zomaar eens een keer geld uitgeven aan mezelf: naar de sauna? De schoonheidsspecialiste (nee, dat doet pijn!) De bioscoop? Een stukje wandelen en een cappuccino met taartje in een gezellig tentje? Nieuwe pumps kopen? Naar het strand? Een museum nu de museumkaart nog geldig is?

Te veel keus soms.

Een blog schrijven dan maar? Wie weet kom ik nog op goede ideeën.

Dank u!

Met een kop als een tomaat, een bezweet t-shirtje dat strak over mijn (niet allemaal even gewenste) rondingen staat en een vlecht die helemaal uit elkaar is gevallen verlaat ik de trainingszaal, op weg naar huis. Ik doe niet moeilijk, ben zo thuis en daar maak ik me wel weer wat toonbaar. Niemand kent me hier.

Bij de trap naar beneden staat een keurige flink wat oudere man, ook op weg naar buiten. Met een hoffelijk gebaar laat hij me voor gaan. Hij volgt me in een iets lager tempo de trap af, maar halverwege moet hij toch nog even wat kwijt. "Wat heeft ú een prachtige haardos, mevrouw". 

Kijk. Dat doet toch goed, zo'n complimentje aan het begin van je dag. Ook al moet ik het tegenwoordig kennelijk van de bejaarden hebben. 

Of zou het zo zijn dat de heren op leeftijd gewoon wat hoffelijker en welbespraakter zijn dan hun jongere sexegenoten...  

Klussen in huis

Het resultaat van een paar weken (Rondje Poef) buffelen op de benedenverdieping...  

Mén wat een werk. In een bestaand huis nog veel meer dan toen het allemaal nieuw en vooral onbewoond was. We hebben ongeveer honderdduizend (of zo iets) verhuisdozen van beneden naar boven gesleept. En toen moesten alle meubels nog "even" in schuur en buiten... Pfff.

We hebben het plafond gewit, de muren geverfd. 

De buitenmuren zijn van een enigszins vergeeld ral9001 naar fris nieuw ral9010. Het blok middenin "zilvergrijs" zoals in de folder stond. ("Het lijkt wel een beetje bláuw" wist een vriendinnetje van dochter op te merken, waarop dochter haar een schop onder tafel gaf. "Mama wil dat het gríjs is!" Hihi.) 

Ondertussen hebben we gekampeerd in huis. Op zeil, zonder keukenkast met inhoud, geen banken of eettafels. Soms op tuinstoelen, maar nadat de vloer was gedaan mochten ook die er niet meer in. 

De vloer is echt enorm opgeknapt. Hier hebben we wel een heuse professional voor ingehuurd. Hij heeft het glanzend gelakte parket - dat in de afgelopen 16 jaar enigszins vergeeld was en van krassen en butsen voorzien - afgeschuurd en bewerkt met wat wittere en ultra-matte lak (Skylt). Wij zijn er super blij mee. (En ook dat laatste randje is gedaan, maar deze foto zegt wel veel!)

Klaar! Het ziet er een stuk lichter uit in huis. Groter ook. Jammer bijna, dat er straks weer meubels in moeten...

En morgen komt de nieuwe bank! Die is wel welkom. Na een week op kussens en eetkamerstoelen te hebben gezeten wil ik wel weer eens in een comfortabele loungestand.

Als het avontuur nu maar een keer stopt

In een spontane, ietwat optimistische bui ben ik laatst in de aanbieding "weekendje Slagharen - het avontuur gaat dóór" gestonken. Leuk voor de kinderen! Die moeten ten slotte worden vermaakt, in de schoolvakantie. Pretpark, zwembad met heel veel leuke glijbanen. En slapen in een wigwam.

Ik ben beter in het plannen van vakantie dan in de uitvoering. Hoe dichterbij het kwam hoe meer koudwatervrees. En terecht.

Bij aankomst bleek het hete zomerweer veranderd in een (sub)tropisch regenseizoen. Tegen het uitdrukkelijke bevel van Pappalien in had ik gelukkig nog net op tijd wat zomerjasjes voor mezelf en de kinderen ingepakt, maar een paraplu hadden we niet. En slechts één setje reservekleding.

Het zwembad was leuk voor de kinderen, ik kan niet anders zeggen. En wij konden indien gewenst gewoon vanaf een bedje aan de kant toekijken. Ze redden zichzelf prima. Fijne middag gehad.

Maar daarna moesten we - mijn beha was nog steeds kleddernat - bij een graad of 30 een heel eind terug sjokken naar de wigwam. "Snoezig!", vond dochter, toen ze hem zag. "Ik wil bij mama slapen", vonden zowel jongste zoon als mijn echtgenoot. Ik keek eens naar het formaat van de drie slaaphokken en de moed zakte me in de schoenen. Slapen?! Hoezo? En waar moet ik met mezelf de rest van de tijd heen, als ik niet slaap? Wat een ellende...

Ik ben geen campingmens, dat moge duidelijk zijn. Zo fijn buiten leven en dicht bij de natuur, in weer en wind, tentje naast tentje, dat heeft wat mij betreft vooral nadelen. En dan hadden we nog de luxe variant met stroom, water en apart privé toilet.

De mensen om ons heen hadden er duidelijk minder moeite mee. Vooral de Surinaamse families (goed voor vier wigwams) waren zeer nadrukkelijk buiten aanwezig. De jongens voetbalden, de meiden feesten. Met veel muziek, hard zingen en gillen, tot diep in de nacht. De ochtend er op begon natuurlijk de familie met het kleine dreinertje áchter ons al weer vroeg herrie te maken.

En toen moesten we na een kort nachtje naar het pretpark. Was eventjes leuk. maar niet voor een hele dag. Laat staan voor drie. Om de vier meter een gokkast of kermisachtige ballengooiattractie waar je extra geld moest betalen. Om de drie meter een eettentje (patat, ijs, chips, snoep, ijs, poffertjes, patat, ijs...) Een zevenjarig die opeens vrijwel nergens in durfde, met een kort lontje vanwege het slaaptekort, een dertienjarige die wel heel lief meedeed met broer en zus maar zelf een beetje te groot aan het worden is voor dit soort dingen en een meisje van elf dat het wel leuk vond maar ook geen zin meer had in al te lange rijen.

Op en bepaald moment dit weekend lagen Pappalien en ik alleen aan de schaduwrand van het open lucht peuterbad terwijl de kindjes in de snoeihete tent lagen te gamen... ("Wanneer gaan we weer naar huis?" vroeg jongste... )

En toch, hoe blij we alle vijf ook waren op zondagavond weer thuis te zijn, toch vonden de kinderen alle drie dat we een leuk vakantietje hebben gehad. En daar was het mij dan toch maar om te doen.

Bovendien weet ik nu vrij zeker dat ik de komende vier weken vakantie geen last zal hebben van kinderen die zich afvragen of we nog "ergens heen gaan" of "iets leuks gaan doen". Het is nu even leuk genoeg geweest, vinden ook zij.

Einde seizoen

Het lijkt hier thuis potverdorie wel op het einde van een seizoen van een van onze Netflixx-series: de opgebouwde spanning is duidelijk over het hoogtepunt heen, het lijkt allemaal - in ieder geval voor nu - goed te komen.  

Goede evaluaties op school en huiswerkbegeleiding van oudste (ze hebben hem zien "groeien" en hebben vertrouwen in hem), een fantastisch eindresultaat van cito toetsen en projectpresentatie van dochter. Wat kan ze het allemaal goed vertellen! Ook jongste is dit jaar "gegroeid" van eigengereide kleuter naar een "doet enthousiast mee" schoolkind (wat niet wil zeggen dat hij niet eigengereid meer is). Heeft prima leren schrijven en lijkt zo nu en lijkt zelfs succes en lol te hebben in grove motoriek. Zelfs de oneindige zwemles-soap lijkt goed af te gaan lopen...  Maar vooral - alle drie zijn ze vrolijk, open en blij, zitten lekker in hun vel. Blij met behaalde resultaten, en vooral toe aan en zin in een wat rustigere periode met Leuke Dingen en een lange luie vakantie. 

Nog een paar spannende dingen volgende week: de toetsweek van oudste en het ochtendje kennismaken/proefdraaien in de nieuwe klas op de nieuwe school van jongste. Het voorlopig schooladvies voor dochter - al vind ik daar niet zoveel spannends aan, zit wel goed. Verder is het vooral nog even wat verjaardagsfeestjes afwerken, sportdagen en schoolreisjes, knutselmiddagen en ik dénk zelfs een zwemdiploma A! Maar dan is het ook echt bijna vakantie. 

De eerste mails over indelingen en aanmeldingen in nieuwe klassen, toneel- en muziekclubs voor ná de vakantie stromen zelfs al weer binnen. Maar die laat ik lekker nog even rustig in de inbox staan. Dat komt straks wel.  

Heerlijk. Ik leun vast voorzichtig wat achterover en adem uit. Heb me in jaren niet zo op de schoolvakantie verheugd als dit jaar. 

Das Schwimmbad

Het zwembad op vakantie was leuk. Niet overdreven spannend, met woeste wildwaterbanen of té steile glijbanen, maar gewoon leuk. Licht, vriendelijk en dun bevolkt met gewoon aardige nette mensen. Heerlijk. Geen patat-bar. De door ons zelf meegebrachte verse donuts en broodjes voor de lunch smaakten prima.

Jongste zwemt inmiddels op zwemles zonder hulpmiddelen in het diepe, maar heeft nog geen diploma. Dus ging hij de eerste keer braaf mét enorme oranje zwembandjes om het bad in. Hij sprong direct in het diepe bad en probeerde te zwemmen - wat best lastig als je van die enorme plastic gevallen aan je dunne armpjes hebt hangen. Der Bademeister keek en zag en vertelde mij op z'n Duits dat dát dus niet de bedoeling was. Geen bandjes in het diepe.

Waarop wij simpele Hollandse zielen dan maar concludeerden dat de bandjes af moesten. Hij crawlde er zo vandoor (met zowel papa als mama in zijn kielzog, want...) Der Bademeister heeft het niet meer gezien. Of misschien heeft hij zoon zonder bandjes gewoon niet herkend, dat kan ook. De rest van de vakantie heeft jongste in ieder geval gewoon lekker zonder gedaan.

Waar de oplettende badmeesters zich ook niet zo druk om maakten was het bordje "verboden te duiken". Het bad was 3 meter 40 diep nota bene. De 13 jarige kwam nog wel op de bodem als hij zijn best deed, maar zijn oren gingen er van tuten. De 6 jarige mocht op dat stukje dus best van de kant af duiken van ons. En ook dat deed hij graag en goed. Wat een held. Heeft ie niet van zijn moeder.

Alle drie de kinderen vermaakten zich prima in het bad. Glijden op de lange glijbaan, muntjes opduiken, kunstjes uit dochters synchroonzwemles nadoen. In het water springen op allerlei manieren en er weer uit. Een ingewikkeld puntensysteem ("likes") voor elke duik of beweging, en bij een bepaald aantal door naar een ander "level".

Ze hadden er lol in. En wij ook. Voor het eerst in mijn carrière als moeder heb ik bij tijd en wijle zelfs rustig langs de kant van het bad lui op stoeltje gezeten terwijl ik toekeek hoe ál mijn grut zichzelf vermaakte in het water, zonder bang te zijn dat er eentje zou verzuipen als ik even niet goed keek. Snik. Na 13 jaar. Dat dat er ooit nog eens van zou komen...

Ik denk dat we die zwembandjes (als een soort schooltas na je eindexamen) maar aan de vlaggenstok buiten hangen vandaag.

En zaterdag heeft ie gewoon weer zwemles.

Glim - glim. Mama is blij

Ik stuit ergens in de wandelgangen bij toeval op juf die af en toe met jongste zoon werkt. "Wat is het leuk om met jouw zoon te werken!" vertrouwt ze me toe. Hij is zó slim, en wil zo graag leren!

Ik glunder en glim. Dat is goed om te horen! Maar.. maar.. dan slaat de zorg weer toe. "Soms doet hij niet helemaal eh.. mee?" Ze gaf toe dat hij wel eens behoorlijk eigenwijs kon zijn. "Maar dat is toch juist ook wel weer heel dapper, dat hij het gewoon op zijn eigen manier wil doen en daar voor uitkomt?"

En dan sta ik opeens te glunderen. Echt? Wow. Ze heeft gelijk. Zo kun je het ook zien.

Ze laat hem vaak maar even (binnen grenzen) zijn gang gaan, legt uit waar nodig, maar geeft hem wel de ruimte. En ze kreeg gelijk. Liep hij laatst nog weg bij een moeilijke som en leek wat anders te gaan doen (op zijn kop de vloer dweilen en daarbij een vrolijk liedje zingend vermoed ik) ,  kwam hij even later terug naar haar aan het tafeltje. Met het juiste antwoord. Geen werkweigering maar gewoon zelf even de (fysieke) ruimte opzoeken die hij nodig had om zijn hersens tot het uiterste te kunnen inzetten.

Trots op zoon, maar vooral ook blij met dit soort positief ingestelde, ervaren en kindvriendelijke juffen die het mooie kind zien zoals het is.

Judo

Een paar overwinningen deze week.

Allereerste oudste. Hij zit - nu dan toch eindelijk- op huiswerkbegeleiding. Na veel gedoe, getwijfel, gezeur en gepuber, hebben we toch doorgeduwd. Intelligentie heeft hij meer dan genoeg, waarom de cijfers dan steeds zo tegenvallen is een raadsel. Hopelijk is dit even een duwtje in de goede richting. Al was het maar om de relatie ouder-kind wat gezelliger te kunnen houden. Nu mag een ander boeman spelen en over huiswerk zeuren...

Al snel bleek hij een 10 voor een s.o. te hebben. Weliswaar een mini s.o. met een paar Engelse woordjes, zwakte hij het zelf af, maar toch. Top! In ieder geval voor zijn zelfvertrouwen.

En dan jongste. Na wat mindere successen bij zwemles, proeflesje turnen, voetballen in de pauze buiten op het schoolplein en stomme tikspelletjes (hij háát het als hij zelf getikt wordt!) gingen we vol goede moed naar een proefles judo. Dat legaal tegen elkaar duwen en aan elkaar trekken, dat leek hem wel wat. 

De eerste proefles zat ik zelf nogal met kromme tenen wegens zijn gedrag. Van niet meedoen, niet opletten, beetje uitdagen tot bewust weigeren. Hij zat halverwege de les zijn tranen te verbijten langs de kant wegens niet luisteren. En tóen hij er weer in mocht later bleken de andere kinderen ook nog eens beter te kunnen judoën dan hij. Niet eerlijk! 

Laten we zeggen dat er een hoop te leren valt, ook buiten de judo bewegingen om. Gelukkig zijn judo trainers een hoop gewend en kijken niet zo op van wat aandacht vragende kindjes. Ze gaan daar lekker relaxt mee om. Kind was zeer welkom. En vooral, kind wilde zelf ook graag. Ondanks dat hij af en toe wat aangesproken wordt, ondanks dat hij keer op keer letterlijk het onderspit delft omdat hij gewoon nog niet zo goed weet hoe hij die ander om moet krijgen, vindt hij het leuk. 

Thuis vertelde ik het heugelijke feit tegen dochter: je broertje gaat op judo! "Nee mam, ik ZIT op judo", wist hij het toch weer beter. Nu dat judopak nog. Dat vindt hij ook wel heel erg tof. En later wordt hij zwemjuf, of judoleraar, dan kan hij de rest eens fijn commanderen eh, uitleggen wat ze mogen doen.

Ik vraag me een beetje af hoe ik aan een kind heb kunnen komen dat van uniformen en commanderen houdt, maar ben ondertussen gewoon blij dat hij enthousiast is en kennelijk iets wil léren dat misschien moeilijk is. 

Tijd voor een vette fles wijn vanavond. Ik denk dat ik heerlijk zal slapen. 

Bijkomend effect

Geen tijd om te bloggen beste mensen. Ik moet als een haas naar de winkel. Die zomerjurkjes kunnen met dit weer echt niet meer, en al mijn broeken zakken van mijn billen af. Ben inmiddels 10 kilo kwijt(*) en daar zeer tevreden mee. Nu nog volhouden.

Het grote nadeel, of voordeel eigenlijk, is dat mijn herfstgarderobe wel eens uitgebreid mag worden. Ik ga dus maar eens even kijken of ik ook mijn spaarrekening wat kan laten afslanken en kom hopelijk straks weer terug met wat fijn zittende broeken en shirtjes. Natuurlijk in de laatste modekleuren en geheel passend bij mijn ouwe rotkop. Iemand zin om mee te gaan?

(*) mijn gouden tip: consuminder! Vooral snacks en snoep laten staan, geen wijn en een beetje minder tussendoortjes in de vorm van chips en volvette kazen. 

Dat kan ik dus allemaal hier niet kwijt

Lastig, zo'n openbaar blog. Kan je niet al te veel opzetten wat de privacy schendt. Ik kan dus in niet in detail uitleggen waarom ik zo blij ben met de dag van vandaag.

Ik schrijf dus niet dat de internist vandaag in één klap heeft besloten dat ik voor Jan met de korte achternaam heb zitten piekeren de afgelopen zomer, onze angsten ongegrond bleken.

Ik schrijf ook niet dat oudste net stralend en zeer tevreden thuiskwam van een hele geslaagde kind.ervak.antieweek. Veel stralender dan vorig jaar, toen hij zichzelf er wat te groot voor leek te vinden. Blijkbaar waren er dit jaar nieuwe inzichten. Je bent tien en opeens huppelt zo'n inzicht zomaar voorbij. En nog een keer, en dan jij weer achter haar aan. Was dat vorig jaar nog stom, dit jaar is het allemaal een stuk spannender.

Het was een mooie dag. Ik denk dat het gewoon het lekker nazomerweer was. Of de nieuwe spuitbus waarmee ik de hardnekkigste badkamervlekken in één keer weg heb gespoten (en mijn netvlies en vingertoppen ook bijna). Of omdat Slurf toch weer niet echt kwijt bleek maar gewoon in de struikjes naast de trampoline gesprongen was.

Mammalien is in ieder geval een blij mensch. Zomaar. Om van alles en niets.

Bangerik

"Leuk, dit wordt vet!", gilt zoon in mijn oor. Hij is helemaal in zijn element. Ik niet: we zitten in een klein karretje en worden langzaam omhoog getakeld op een grote groene rails. Eenmaal bovenaan vliegt het kreng met een rotvaart naar beneden, en ik trek me terug in mijn diepste zelf op zoek naar de schakelaar om al mijn zintuigen uit te zetten.

"Mama!", roept zoon blij, "je moet je armen omhoog doen, zo!" Ik piep van nee, en na de eerste keiharde bocht mindert het ding een beetje vaart en durf ik één oog een beetje open te doen. Ik zie dan ook nog net hoe zoon me een beetje meewarig aankijkt. Hij is tien, ik ben vierenveertig. Ik ben zijn moeder, zijn steun en toeverlaat, weet alles beter (sowieso) en ben er altijd om hem te beschermen. Dat de rollen een keer zouden worden omgekeerd dat wist ik wel, maar nu al? Hij kijkt nog eens een lacht me vrolijk toe: "Mama je bent een bangerik!" Hmh. Ja. Heel opmerkzaam hoor. Het tweede rondje ging trouwens al stukken beter.

Eenmaal veilig terug op aarde probeer ik mijn gezicht weer enigszins in een normale moederlijke plooi te trekken. Nu is het namelijk de beurt aan papa en dochter, en dochter was ook nogal zenuwachtig. Dus aan mij de schone taak om even iets geruststellends te zeggen. Papa ziet echter direct de verwilderde blik in mijn ogen en moet hard om me lachen. Om het nog erger te maken schreeuwt zoon keihard naar zijn zus: "Mama was óntzettend báng!"

Maar eigenlijk vond ik mezelf best stoer, vorig jaar durfde ik het nog niet, ook al was het maar een kinderachtbaantje. En nu heb ik het gewoon gedaan. En eigenlijk ehm, was het best wel een beetje leuk.  

We zijn weer terug

We zijn weer thuis. Met spierpijn en blauwe plekken, ik ben een kilo afgevallen. We zijn de afgelopen week geen kinderen verloren en geen van allen is ernstig beschadigd geraakt. Ze hebben een hele leuke vakantie gehad, dus mijn doel is geslaagd, nu kan ik ook weer rustig ontspannen. Laat de vakantie beginnen!

Later meer :-)

En weer een!

Na haar B diploma nam ze anderhalf jaar rustpauze, maar laatst kwam ze toch weer op het idee om verder te gaan zwemlessen. En dat ging super! De eerste de beste keer is het C diploma binnen. En ze gaat door... als het meezit mag ze na de vakantie beginnen met de cursus zwemvaardigheid 1.

Lente

"Moeder-va-han, hij slaat steeds met zijn pen op onze vingers!" klinkt het naast me. Nog enigszins met mijn hoofd bij de kleutergroep en de schoolreisjesperikelen gisteren roep ik op dus automatisch op lieve doch strenge toon richting schuldige zoon: "Nou, zeg, dat is níet lief, M."

De reactie van de beide meisjes, euh, leuke hippe meiden die er serieus uit beginnen te zien of ze elk moment kunnen gaan uitbotten, schudt me weer wakker. O ja. Ze zijn alweer een tijdje tien jaar in plaats van vier.

"Dat is níet lief, M, zie je wel!" Ze gieren het uit en zitten mijn knappe blonde oudste hunk nog wat verder achterna. Oudste zelf ziet er uit alsof hij dat verre van erg vindt trouwens. Tijd om te vertrekken, Mammalien.

Op de gang geeft één van de twee me in het voorbijgaan nog snel een knipoog...

Yie-ha!

Yie-ha, ik ben mezelf weer. Gisteren was een mooie dag, en de laatste restjes zieligheid verdwenen toen we met zijn allen naar een paar oude filmpjes keken van zo'n vier jaar geleden. Peuter was een gekke baby die alleen maar wat stuntelig lag rond te kijken, dochter een kleutertje met een scheve pony en mama's schoenen aan. Samen met een kleinere, nóg dunnere versie van oudste broer speelden ze met de playmobil. En de blaadjes in de tuin. En met Keefie(*). Wat waren ze liehief!! En wat zijn ze nog steeds lief, bijna liever! Zo hard als ze om zichzelf moesten lachen.

En vandaag schijnt de zon! Ik heb de kindjes naar school gebracht, man op zijn fiets gezet richting werk, en afgemaakt waar man aan begonnen was maar moest stoppen i.v.m. het weer. De kussen zitten er in, de verpakking is opgeruimd, heb zelfs wat groen gesnoeid. Dus wat houdt mij tegen om even een uurtje lekker even in het zonnetje op de nieuwe tuinset een potje te Wordfeuden?! Met een lekkere gezonde vruchtensmoothie erbij! Yie-ha! Het leven is zo beroerd nog niet.

VIER JAAR!!!!!!

.

Geen tijd om te bloggen, vandaag is het feest.

Ons lieve mannetje is 4 jaar !!

Het moet niet gekker worden

Na alle eerder hier gemelde sprongetjes en ontwikkelingen is bijna-kleuter - meneertje doetnietaanknutselen- vandaag opeens met plezier aan het kleien?! Met de Pl.ay-doh ijsmachine, met de uitsteekvormpjes, hij heeft zelfs een schaartje in zijn handen gehad...

Het kind is op de vooravond van zijn vierde verjaardag in één klap weer zoveel meer gaan kunnen. Het is mooi om te zien maar ook wel een beetje gek vind ik altijd, hoe dat echt van de ene op de andere dag verandert. Het lijkt erop alsof hij, nu hij die moeilijke puzzel van het letters tot woordjes omvormen heeft gekraakt, opeens weer ruimte in zijn hoofd heeft voor andere dingen, andere interesses. Opeens werd hij wakker, keek om zich heen en zag wat er allemaal nog méér voor leuks te doen was in de wereld...

En enthousiast als hij is roept hij dan ook steeds luidkeels als hij ergens komt (bij de lokale bakker, in de wachtkamer van het ziekenhuis, bij de vuilnisbakkenverzamelplaats of willekeurig wat voor ellendige bedompte plek in de vinexklei...): "Ooooo, wat is het hier MOOOOOOI!!"

Hihi. En hij heeft gelijk. Het leven is mooi. Hoewel blijkbaar niet alle mensen op straat zoveel gevoel voor humor of lol in hun leven hebben om daar op zijn minst een beetje om te kunnen glimlachen...

Het alfabetmannetje en het ziekenhuis

Peuter mocht vandaag voor luie-oog controle naar het ziekenhuis, op afdeling "W". Lang leve de bewegwijzering in zo'n ziekenhuis, die letters hangen overal, in gigantisch formaat. Te beginnen met de A, vlakbij de ingang. Het duurde dus even voor we op de W waren, omdat peuter - alias het alfabetmanntje- , onderweg luidkeels alle vleugels bij letter moest noemen en ook en passant de cijfers op de deuren nog moest voorlezen. Ter lering ende vooral vermaeck van de mensen die overal in de gangen zaten te wachten. Maar we zijn er gekomen.

Je kunt veel van peuter zeggen, maar enthousiast is hij wel. Toen hij zijn naam hoorde ging hij blij met de dokter mee, en werd nog eens dubbel zo blij toen hij in haar kamertje een soort meetlat tegenkwam met allemaal - hoezee- cijfertjes er op! Dus dat moest hij even laten weten. Speciaal voor dit cijfer-en-lettermonster deed de orthoptist de ogentest niet alleen met vormen maar ook met cijfers. En laat dat nu veel verschil maken zeg! Met de vormen én met bril scoorde hij nu dit keer echt wel goed (hoera!), maar met de test met de cijfers toch ietsje minder. De 4 en de 2, die gingen wel. Maar de 6 of de 9 en de 8, die lijken verdomd veel op elkaar als ze zo klein zijn...  (Wat ik hem overigens ook had kunnen vertellen - vraag mij dat na zonsondergang ook niet meer zonder leesbril)

Maar de uitslag was dus super! Was er vorige keer na vier maanden plakken niets veranderd, het verschil tussen beide ogen is nu grotendeels weggetrokken. En als hij zijn brilletje netjes draagt hoeft hij nog maar een uurtje per dag zijn pleister op, de komende maanden. Wij zijn blij!

Verrassing!

Papa was al begonnen...

En toen de kinderen thuiskwamen wilden ze maar wat graag helpen...

En springen maar! 

Het cadeau van het jaar, geloof ik. Zó blij waren ze! Oudste heeft me gezoend en wel veertig keer bedankt. 

Dochter heeft al haar vriendinnen al ingeroosterd voor een middagje springen ("maar ik vind het niet leuk als ze alleen voor de trampoline komen en niet voor mij"). En jongste, die had het nou tien minuten in de kou en op dat hobbelige ding wel gezien. Terug naar binnen waar Nijntje (en mama, zucht...) wachtten! 

Weer op zwemles

De vlag ging uit bij mijn collega-zwembad-moeder, anderhalf jaar terug, toen haar dochter voor het B diploma slaagde: ze hoefde nóóit meer naar die vervloekte zwemles met de kinderen! Ook mijn dochter was er toen wel klaar mee. Ze had nipt haar B gehaald en was daar reuzetrots op maar wilde duidelijk niet verder voor C. "Ach," troostte de badjuf me, "ze kan altijd later nog eens haar C halen, als ze dat wil." Yeah. Alsof dat ooit zou gebeuren. .

Maar verdomd. Afgelopen week, toen ik mevrouw 's ochtends uit bed schudde keek ze me wat lodderig vanonder haar dekbed aan en deelde mee dat ze had besloten. Alleen al de manier waarop ze dat zegt weet je dat er geen onderhandelen meer aan is, dus ik hoopte op iets goeds. Ze ging weer op zwemles om het C diploma te halen. Ze wist ook verschillende sterke argumenten aan te dragen. Het was gezond, het was leuk om te doen (de rest van haar vriendinnen zwemt ook op zaterdag, dus wat moet je anders als je je niet wilt vervelen?!) en ook heel veilig als ze nog eens extra goed leerde zwemmen.

Ik beloofde dus vaag eens te informeren. De lokale zwemclub reageerde echter zeer snel ende enthousiast, en voor ik het wist waren er 14 weken lesgeld van mijn rekening afgeschreven en was ze ingedeeld - in het groepje van vriendin A. - op de eerstvolgende zaterdag. Afgelopen zaterdag dus.

En het ging zowaar nog, het zwemmen. Sterker nog, het ging gewoon hartstikke goed. Was het B-gat (zoveel meter onder water en dan door een gat in een zeil) nog moeilijk, het C-gat was dan wel verder maar bleek (nu) een eitje.... En de rest kon ze ook. Mijn kleine meisje, dat nog niet zo heel lang geleden bang was voor water in haar gezicht, en nauwelijks boven bleef in dat grote koude zwembad. Dat met "vrij zwemmen" vooral op papa of mama hangt. Ik vind haar stoer.

Dochter blij, mama blij, vriendin A. blij, én papa blij. Want laat nou net afgelopen zaterdag de les zijn geweest waarop ik een niet te verzetten afspraak bij de kapper had en één van de ouders mee mocht zwemmen... Wat zeg ik, mee-léssen. Niet zomaar wat spelen en spetteren, maar serieuze C-les. Voor papa-met-alleen-een-A-diploma en een beroerde conditie toch wel reden voor zeker drie dagen spierpijn. Ik vind Pappalien ook stoer.