De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

De Boyfriend Tag

Kijk, dit vond ik wel een leuk 'stokje'. Pappalien mocht vragen beantwoorden over mij:

1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?\

Hij: Een leuke serie op Netflixx. Of naar iets dat de kinderen aangezet hebben. 

2.  Noem iets wat ze niet lust.

Hij: Spruitjes. Gember. Kip (haha). 

3.  Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?

Hij: Glaasje rode wijn. Of water. Of bier. 

4. Wat is haar schoenmaat?

Hij: 41

Ik: NEE! Fout! Dat was je vorige relatie... Ik heb een beschaafde maat 40. 

5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?

Hij: Pff. Kunst? 

Ik: even uitleggen dat hij hier de über-verzamelaar is en ik eigenlijk helemaal niet. Zonde van de ruimte in huis. Als ik dan toch heel veel ruimte en geld zou hebben en iets moets gaan verzamelen, dan is kunst wel een goeie ja. Glazen objecten, schilderijen, beeldhouwwerk. 

Ik houd wel van het bewaren van spulletjes met herinneringen. Foto's (lekker makkelijk op te slaan op de hard-disk) maar ook heb ik nog wat dozen met schriftjes en babykleertjes en dat soort spul.

6. Wat is haar favoriete broodje?

Hij: Brie. 

Ik: lekker ja. Nog vaker kies ik tonijn of zalm. Of een kroketje...

7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Hij: Chinees? 

Ik: uhm, ok. Chocola was ook een goed antwoord geweest, maar dat moesten we maar niet doen in het kader van de slanke gezonde lijn... 

8. Wat is haar favoriete ontbijtje?

Hij: Iets lichts. Havermout, cracker, beschuit, yoghurt, niks. 

Ik: Licht en snel, zijn de voorwaarden inderdaad. De laatste tijd inderdaad magere yoghurt met banaan. Lekker!

9. Wat is haar favoriete muziek?

Hij: Verschillend. Dingen als Lenny Cravitz, REM en Red Hot Chili Peppers zijn altijd ok. 

10. Wat is haar favoriete sportteam?

Hij: Geen.

11. Welke kleur hebben haar ogen?

Hij: Blauw 

Ik: Op zich correct. Had op een wat mooiere omschrijving gehoopt.... ;-) 

12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Hij: Soms stiekem een peukje roken. 

13. Waar is ze geboren?

Hij: Utrecht 

14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?

Hij: Tom Pouce, Chipolata,

Ik: Géén chipolata, bah. Een moorkop of appelbol daarentegen... of een lekker stuk cheesecake met saus.

15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?

Hij: Tennis, badminton, fitness. 

16. Wat zou ze uren kunnen doen?

Hij: Lezen, puzzelen.

Ik: Het is waar, daar kan ik wel enorm de tijd in kwijtraken. Maar echt spannend kom ik zo niet over, wel? 

17. Wat voor een uniek talent heeft ze?

Hij: Vele. Ze maakt ons elke dag blij. 

18. Hoelang zijn jullie al samen?

Hij: 20 jaar. 

Ik: het is maar wanneer je begint te tellen, maar deze reken ik ook goed. Tijd voor een bruiloft!

Friends

Vanmiddag kregen we bezoek. Een schoolvriendinnetje, nee -  een brutaal kind dat bedacht dat ze vanmiddag in het huis van mijn dochter wilde spelen. Tijdens de lunch had ze me al bijna zover dat ik haar oren met haar boterham met leverpastei wilde uitwassen. Ze begon eerst heftig te protesteren toen ze zag dat er (een beetje) boter op zat, zodat ik twee nieuwe heb moeten ontdooien en smeren. Kreeg ik hem daarna voor de tweede keer terug omdat er "zo weinig leverpastei op zat". Aarrrggh. Misschien dat haar moeder het assertief noemt, ik zou het niet in mijn hoofd hebben gehaald, vroegah... nog liever droog brood met spijkers gegeten dan... 

Even na het eten gingen ze spelen. Helaas bleek na een kwartier dat er "niets was om te spelen". In ieder geval niets wat ze allebei leuk vonden. En dan vooral stug volhouden natuurlijk, dat wat die ander voorstelt écht héél stom is. De één zat in de gang, de ander op de trap. Mijn tactiek - negeren en flink met mijn stofzuiger te keer gaan tussen de dames door zodat ze misschien zouden ophoepelen naar elders om daar iets te gaan zoeken om te spelen - werkte niet. Ik had ze bijna zover dat het speelafspraakje voortijdig afgebroken zou worden, maar niemand wist het telefoonnummer van haar moeder... Mijn blik beloofde al niet veel goeds en dochter was ook de wanhoop nabij, maar oudste wierp zich op als geduldig mediator / gezellig entertainer en nodigde de dames uit voor een partijtje bomenklimmen buiten. Mijn held! 

Ze kwam net nog even terug om te "plassen", en passant ook even vragend of ze nog wat lekkers mocht (een stukje boterkoek nota bene, dat bliefde ze wel) maar ik heb heel stoer NEE gezegd en haar weer naar buiten gestuurd. Waarom zijn de kinderen waar mijn dochter thuis altijd hooguit een (één) tumtum krijgt zelf altijd zo aan het zeuren om snoep bij ons thuis? 

Hier dan maar een foto van dochter met wat gezelliger vriendinnen, vorige week op de Lego World dag gemaakt. Na zoon is ook dochter een enthousiaste bouwer geworden. 

Doe ik zo mijn best

Kleuter zit al een tijdje alleen met zijn ipad op de bank. Tijd om uitgelaten te worden! We besluiten dat het speeltuintje op de hoek leuk is, en dat we gelijk maar gaan vragen of die twee vijfjarigen die ook wel eens bij ons aan de deur bellen met ons mee willen. Kleuter belt aan en vraagt het beleefd. Hij roept "nee!" en knalt de deur dicht. Zij wil wel.

Het is heel gezellig, zo samen. En ik hoor nog eens wat. Dat jongste altijd zo grappig doet bijvoorbeeld. Een kleine demonstratie volgt. Zij vraagt hem iets te doen, en hij doet het. Of net even anders. Zij vraagt of hij haar nazegt en hij doet het bijna, maar maakt er dan toch een gek rijmpje van. Of hij, net als oudste destijds altijd deed, er ook bij omvalt en de vloer veegt met zijn shirt, dat weet ik niet. Maar het zit overduidelijk in de genen, dat clown uithangen. "Ik kan alleen maar gek doen!", hoorde ik hem op een bepaald moment zelfs zeggen. De meisjes in de klas vechten om een plaatsje naast hem in de kring.

Op de terugweg nog even langs onze tuin, waar ze ook lekker gespeeld hebben. Helaas werd het feest net even voor sluitingstijd beëindigd omdat ik de deur probeerde dicht te doen waar zij haar vingers net tussen had gestopt. Auuuuw! Ze hield zich stoer, maar ze had een flinke deuk en na even wat koelen onder de kraan wilde ze toch liever naar haar moeder (en ik eigenlijk ook naar de mijne, gelukkig was koelbloedige pappalien ook thuis...)

Ik heb haar snel weggebracht naar haar huis. Niet alleen bijzonder genant om een kind terug te brengen met het verhaal dat je haar vinger hebt geplet, maar ook niet zo handig bij zoons eerste redelijk geslaagde speeldate. En ik deed nog zo mijn best om het gezellig voor ze te maken.

Volgende keer ga ik zelf denk ik maar ergens spelen en laat het verantwoordelijke werk aan wat slimmere mama's en papa's over.

Het lag dus niet aan mij

Pappalien ging dochter uit school halen. Niet alleen dochter maar ook een vriendinnetje, zo bleek. Prima, altijd leuk. Tot ik zag wie het was. O. Zij. Daar heb ik al eens een blogje over geschreven. En dat was niet positief.

Na de boterham ("Ik wil niet", riep het kind. "Maar dan krijg je ook geen snoep zo", waarschuwde ik vast, wijs geworden na de vorige ervaring. "Dan wil ik wel. Met pindakaas en hagelslag. Een wit bolletje.")... Na de boterham dus, moest ik even weg. Pappalien paste op. En het eerste dat hij verzuchtte toen ik na een uurtje weer terugkwam was : "Wat een k-kind. Die komt er nooit meer in."

Waarop hij me precies vertelde wat mij de vorige keer ook al zo dwars zat. Ze luistert niet, niet naar ons en niet naar dochter, doet alleen waar ze zin in heeft. Overal door het huis rennen, met andermans (in dit geval kleuters) speelgoed gooien, onaardig praten over andere kinderen, geen overleg, vals spelen bij spelletjes...

Zo fijn dat ik niet die lastige zeikmoeder ben maar dat Pappalien, die toch niet de moeilijkste is, precies dezelfde ervaringen had. Nog anderhalf uur, dan wordt ze hopelijk opgehaald. En dan komt ze er de eerstkomende honderd jaar niet meer in.

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

Lekker rustig beetje vechten enzo

Hoe leuk ze ook met elkaar zijn, het kan, zeker tegen het einde van de vakantie, ook wel zéér verfrissend werken als je een paar brusjes inruilt voor een vriendje. Eentje van dezelfde leeftijd, geslacht en met dezelfde interesses. Zelfs in de auto op weg naar de bestemming was onze oudste stuiterbal opeens heerlijk rustig op de achterbank. (Toen we een uur lang op een bankje in de volle zon bij de vogelshow moesten zitten had hij het wel even zwaar, maar verder ging het prima.) Zeer relaxed ook voor moeders, twee tienjarigen ipv het driekoppig eigen broedsel. Kon ik ook eens rustig om me heen kijken, zonder dat er een kind aan mijn arm liep te jengelen en zonder steeds achterom te hoeven kijken of nummer drie nog volgt...

Dagje Ar.cheon deden we. Ik, zoon en zoons beste vriendje. Waren de heren vooral geìnteresseerd in de doe-dingen (cursus zwaardvechten, boogschieten, middeleeuwse spelletjes), voor mama's was het ook leuk. Ik heb genoten van alles wat er te zien was. De prehistorische hutjes en Romeinse badhuizen en de blote mannenknieën onder die romeinse pakjes haha... Ik vond het leuk te horen hoe bijvoorbeeld ijzererts werd gemaakt en hoe het Romeinse leger handelde, minder leuk maar wel boeiend om te zien hoe ze (achgossie) een molletje vilden...

Ik was nog nooit in het park geweest, maar vond het echt top. Een fijne sfeer hing er, het was niet te druk, niet te commercieel. De medewerkers daar deden allemaal hun best om net te doen alsof ze echt in de vroegere tijd leefden, met een knipoog dan. Allemaal zeer vriendelijk en met verstand van zaken en met een fijn soort humor dat ik wel waarderen kan. Zelfs de shows waren top. Aanrader!

Alleen die helmen: ze staan me goed, maar ietwat benauwd krijg ik het er wel van. Ik weet nog niet of ik 'm houd. Wat denken jullie?  

Lente

"Moeder-va-han, hij slaat steeds met zijn pen op onze vingers!" klinkt het naast me. Nog enigszins met mijn hoofd bij de kleutergroep en de schoolreisjesperikelen gisteren roep ik op dus automatisch op lieve doch strenge toon richting schuldige zoon: "Nou, zeg, dat is níet lief, M."

De reactie van de beide meisjes, euh, leuke hippe meiden die er serieus uit beginnen te zien of ze elk moment kunnen gaan uitbotten, schudt me weer wakker. O ja. Ze zijn alweer een tijdje tien jaar in plaats van vier.

"Dat is níet lief, M, zie je wel!" Ze gieren het uit en zitten mijn knappe blonde oudste hunk nog wat verder achterna. Oudste zelf ziet er uit alsof hij dat verre van erg vindt trouwens. Tijd om te vertrekken, Mammalien.

Op de gang geeft één van de twee me in het voorbijgaan nog snel een knipoog...

Hij heeft een vriendin

B. heeft ook drie kinderen, ze heeft ze steeds net een paar maandjes later gebaard dan ik die van mij. Ze woont om de hoek en de kinderen zitten op dezelfde school, de oudste twee zelfs in dezelfde klas. Die jongens zijn vriendjes, onze twee middelste zijn vriendinnetjes. Niet meer dan logisch dat we ook de jongste twee proberen te koppelen? Vandaag deden we samen met de peuters een ochtendje ballenbak.

En het wonder geschiedde, mijn peuter heeft ontdekt dat het eigenlijk heel leuk is om een vriendje(*) te hebben. Een vriendinnetje zelfs, in dit geval. Sámen gingen ze van de glijbaan, sámen naar de trampolines. Ze riepen voortdurend elkaars naam en volgden elkaar overal. Hij weet zelfs na een lange dag nog hoe ze heet. Zo'n goede relatie heeft hij de afgelopen anderhalf jaar op de peuterspeel nog niet gehad met een van de andere kinderen. Blijkbaar is het kwartje gevallen.


(*) vriendje = iemand van je éigen leeftijd die niet over je probeert te moederen en die niet per definitie doet wat jij wilt omdat je toevallig het kleine broertje bent

Hoe groot is de kans?

Dochter en ik stonden net middenin de golven van het subtropisch zwembad toen er opeens een ventje van dochters leeftijd opdook. Zwembrilletje op, nat haar. Ik herkende hem dus niet, maar hij dochter des te beter. "Hoi, A!", riep het jongetje blozend, en opeens leek hij verdacht veel op die Tom uit haar klas. En ja hoor, daar was ook zijn broertje, waar oudste zoon wel eens mee speelt. Hoe toevallig is dat, als je helemaal naar Zeeland rijdt om even geen bekenden te zien voor een paar dagen vakantie?

Oudste twee hadden er dus nog een attractie bij. Want hoe leuk het ook is met je brusjes en ouders zwemmen, nog leuker is het als er opeens een vriendje van je eigen leeftijd opduikt. Letterlijk. Ze splitsten in twee nieuwe teams en we zagen ze niet meer terug. Als peuter er niet was geweest had ik bijna gewoon een hele tijd met een boekje en een drankje op zo'n stoel naast het zwembad kunnen gaan zitten, zoals ik andere ouders al jaren zie doen en waar ik dan altijd een beetje jaloers van werd. Aan de andere kant, peuters gezichtje in de wildwaterbaan was goud waard, hij genoot. Hij is er zo'n vijfhonderachtendertig keer af geweest (samen met mij, of met oudste broer én ik als een bezorgde moederkip er achter aan.) Tot hij écht niet meer op zijn beentjes kon staan.

De kinderen hebben niet alleen urenlang gezwommen, maar ook hebben ze nog samen ge-midgetgolft, gebowld en aan allerlei vakantie-kindervermaak meegedaan. En dus hadden ook wij als ouders er zomaar gratis wat sociale contacten in de vorm van de ouders van die vriendjes bij.... Gelukkig bleken het aardige mensen. En we hebben natuurlijk ook gewoon nog ons eigen familieding gedaan(*) zonder anderen erbij.

Geslaagde vakantie dus. Er is nog heel wat slaap in te halen omdat er altijd wel één van de drie was die het nodig vond de anderen wakker te maken. Maar gelukkig hebben ze (we!) nog een hele kerstvakantie te gaan om heerlijk uit te slapen.

(*) dat klinkt eng he, zo'n familieding?! Ik zal er verder ook maar niet over uitweiden... :-)

Een hele gekke vraag

De school is uit, ze huppelt naar met toe. Zonder vriendinnetje aan haar arm dit keer. "Mama, het is een hele gekke vraag, maar mag ik met Tom spelen?" Tom? Help! Zo gek is Tom niet hoor, maar het is wél een jongen. Van de zeer umh, levendige soort. En dochter is een echt meisjemeisje dat het liefst met de barbies en babyborn speelt of rustig knutselt. Aan de andere kant, ik was toch ook een meisjemeisje en heb ik niet vreselijk veel lol gehad met mijn buurjongens vroeger? Bovendien speelt ze ook heel leuk met haar broer. Dus waarom niet? We proberen het gewoon.

Na een half uurtje thuis is het overduidelijk dat deze speeldate een stuk gezelliger gaat verlopen dan die twee nieuwe meisjes die hier laatst probeerden vriendinnetje te worden. Met Tom is het (deze keer in ieder geval) direct een groot succes. Ze hebben de grootste lol. Oók met de barbies die ze tot travestie hebben bekeerd. Ken als drag-queen met een grote gouden jurk en Barbie met een stoere broek en shirt aan. Jammer dat de schoenen niet pasten. Ook in het dierenproject wat ze daarna doen hebben ze allebei even veel lol. Eerst op de computer wat plaatjes zoeken en in een documentje plakken. Dochter tikt er voor de zekerheid nog "dit zijn schildpaden en kitens" onder. Tom is duidelijk zeer onder de indruk van de schrijfvaardigheid van dochter. En terwijl Tom in een andere kamer op zoek gaat naar de printer vertrouwt dochter me toe: "Mam, ik had nooit gedacht dat het zó leuk zou zijn om met jongens te spelen!". En toen gingen ze buiten steppen.

Die Tom, die komt nog wel een keer terug denk ik zo. Maar haar échte vriendinnen, die blijven voorlopig nog wel even favoriet.

Afscheid

Dit keer is het de beurt aan oom L., weer die kutziekte. Wel een respectabele leeftijd, maar natuurlijk altijd te vroeg. Dapper en bijna net zo vrolijk en grappig als voorheen, maar vooral met de grootste zorgen voor zijn demente vrouw gaat hij zijn einde nu heel snel tegemoet. Ik vind het zo rot. Voor hem, zijn vrouw, mijn ouders die gisteren afscheid hebben genomen. En voor mezelf. Want hoe kan ik anders dan weer heel veel denken aan dat andere afscheid, nog niet zo heel lang geleden.

Gevoelstemperatuur

Een gevoelstemperatuur van min zeventien? En dan nog een bivakmutsverbod ook. Peuter was not-amused, vanmorgen, buiten op straat. En dat heeft ie denk ik van zijn moeder, want ik ben een kou-kleum, voor mij mag de winter weer snel voorbij zijn.

Het doet me wel weer terugdenken aan de winter van 1996-1997. Toen moest ik 's ochtends via de kofferbak mijn autootje in omdat de voordeuren te dichtgevroren waren. En de ramen waren zelfs aan de binnenkant van een flinke laag ijs voorzien. Maar bij het afspraakje laat in de middag wist papalien (die nog geen papa maar gewoon een knappe slanke donkerharige vent was) me niet alleen helemaal te ontdooien, we deden er zelfs graag een laagje bij uit allebei. In de stilstaande auto met -20 op het thermometertje op het dashboard en het weerbericht dat zelfs een nog vreselijker gevoelstemperatuur beloofde. Wij hadden er niet zoveel last van.

En zo blijkt maar weer, ook gevoelstemperatuur is relatief.

Speelafspraakjes

Zoon belt met vriendje, hij heeft zin in een speelafspraakje. Vriendje is echter al met een ander bekend ventje uit de straat aan het spelen, en zoon kon daar ook wel heen dachten ze. Een tijdje later zie ik ze, met zijn drietjes op het grasveld aan de overkant van de weg aan het voetballen. Leuk!

Nog weer een uurtje later bellen ze bij ons aan, met rode koude neuzen. Of ze binnen mogen spelen. Op de een of andere manier hebben niet alle vriendjes een binnen, denk ik dan, daarvoor wordt altijd ons huis uitgezocht. Maar ik zwaai de deur open en ze gooien mijn hal vol met schoenen en jassen. We hebben inmiddels zes kinderen in huis waarvan de helft van mezelf. De meisjes doen iets meisjesachtigs op dochters kamer, lekker rustig. De jongens amuseren zich ook prima, maar hebben geweren, pijltjes en heel veel ruimte nodig. Mijn ruimte, en die van peuter. We worden er een beetje zenuwachtig van, maar goed, dat zeg je dan ook weer niet zo snel als goede gastvrouw.

Aan het einde van de middag wordt eerst vriendje en dan het andere ventje opgehaald. Volgende keer komt hij maar weer bij ons hoor, zegt zijn moeder, wijzend op zoon. Dan mogen ze best weer buiten voetballen!

Ik weet nog steeds niet of het een grapje was, dat genereuze aanbod.

Verval en afbraak

Mijn eerste eigen huisje, een bovenhuisje van twee verdiepingen, "een maissonette", wat een stuk chiquer klonk dan het was. Al was het een huurhuis, het was mijn, ons, eerste eigen huis. Van mij, van E., en van Sjors en Sjimmie, twee lieve stamboomloze katertjes met niet bijster originele zwart-wit en rode looks. Het huis was oud, en het zat niet al te best in de isolatie. We moesten eerst de donkerbruine verf en het jarenlang opgespaarde vet van de vorige bewoonster er afkrabben, toen hebben we de eerste verdieping zonnig sienna-geel en de bovenste koel kreta-blauw geverfd. Bijpassende zachte vloerbedekking, wat nieuwe meubeltjes en we waren er helemaal thuis. Vaak zat ik op de brede vensterbank achter het grote raam te kijken wat er allemaal op straat voorbij kwam. Het was gezellig, ons eigen huisje, middenin het centrum van een leuk dorpje.

Een paar jaar later ging de verkering uit en verhuisden we. De zwarte poes ging dood, een jaar later de rode. Vorige maand is (ondanks dat ex-en gedoe mijn nog steeds zeer dierbare vriend) E. overleden aan die klote ziekte, en toen ik vorige week toevallig door ons oude straatje reed zag ik dit. De huisjes worden gesloopt. Door het open dak zag ik nog wat flarden kreta-blauw boven, en één van buurvrouw's deuren was zomaar in het eens zo keurige voortuintje van de buurman beland.  

Fijn voor de bewoners denk ik, nieuwe en vast betere huizen. Maar toch voelde ik me wel een beetje vreemd. De laatste mastodont overlevende van een tijdperk dat al lang is afgesloten, zo iets.

Vrije dag

Zaten we toch bijna in een leuk pretpark vandaag met de hele familie. De juffen hadden weer eens bijscholing nodig, dus de kinderen waren vrij. Peuter was ook vrij en in voor iets leuks, maar papa moest opeens op het laatste moment toch iets Heel Belangrijks doen op het werk.

Dus. Plan B, iets overzichtelijkers voor een alleenstaande moeder. Een kinderboerderij? Een speeltuin? Eerst maar eens uitslapen (half acht), en daarna wat eten en een spelletje. Even strijken terwijl de oudste twee heel lief samen met de lego speelden.

En toen werd dochter uitgenodigd voor een middagje speeltuin. Ze werd opgehaald en wordt ook weer thuisgebracht, later op de middag. Peuterzoon smeekte of hij naar bed mocht, en ik kreeg opeens een visioen van oudste die fijn achter de computer zou gaan zitten spelen terwijl ik achter mijn boek mijn ogen dicht zou doen in het heerlijke zonnetje buiten op de veranda.....

Ik had me nét geinstalleerd, en *fckerdefckheerstamebij* daar kwam vriendje S. voorbij op zijn step. Ken je dat, van die vriendjes die je op zich helemaal niet onaardig vindt, waar je kinderen dol op zijn, waarvan je het prima vindt dat ze samen spelen. Bij hem thuis of op school, NIET op je rustige vrije middag bij jou thuis. Omdat het dan niet alleen klinkt alsof de derde wereldoorlog is uitgebroken maar je huis er nadien ook ongeveer zo uitziet.

He, S., kom er in! riep ik dus vrolijk. En bedacht me dat ik gelukkig nog niet had gestofzuigd, dat peuter nu echt niet zal kunnen slapen vanmiddag en dat ik vrij zeker weet dat zijn S. zijn ouders een goede aansprakelijkheidsverzekering hebben.

Dag liefie

Eerlijk, nuchter en vriendelijk voor iedereen, onverstoorbaar en zo sportief.

Rust zacht, zou ik bijna zeggen. Maar jij hebt wel genoeg gerust, dat is niets voor jou.
Als er een hemel is, dan voor jou zeker een met een mooi plekje waar je nu weer lekker kunt rennen en sporten.

Ik ben blij dat je mijn en onze vriend was.

Woordeloze woensdag was het

.. gisteren op mijn blog. Geen inspiratie voor leuke plaatjes of grappig bedoelde teksten die nergens over gaan. Het bezoek 's ochtends aan vriend E. viel me zwaar. Op weg erheen was ik zenuwachtig, alsof ik een sollicitatiegesprek had. Ik was gewaarschuwd dat het niet goed met hem ging en inderdaad: hij is er beroerd aan toe en zo zag hij er ook uit. De chemo heeft niet aangeslagen, of niet genoeg in ieder geval. Wat er in bed lag was een schim van de E. die ik kende. Zo vertrouwd nog steeds, maar ook zo vreemd. Hij was suf van de medicijnen, is moe en eten lukt ook al niet meer. Over de weg terug naar huis heb ik extra lang gedaan om even helemaal alleen uit te huilen en een en ander even te verwerken (thuis bij manlief ging dat trouwens ook wel weer goed). Het is namelijk gewoon kut. Wat een klere-ziekte. Arme jongen.

En wat kan ik er aan doen? Voor E. niets meer, behalve duimen en hopen, aan hem denken. Misschien nog een keertje op bezoek als zijn conditie dat toelaat. Heel hard hopen dat mijn familie en ik gespaard blijven. En verder doneer ik maar weer eens wat geld aan het onderzoek naar kanker. Smeer ik mijn kinderen vanaf nu elke dag helemaal in met zonnebrand, tien keer per dag. Ik zelf ga hardlopen, gezond eten. Mijn naasten nog meer liefhebben, elk moment van de dag plukken. Mijn zegeningen tellen.

E. en de excusez-le-mot ziekte

Kennen jullie E., ook wel "de blonde pijl" genoemd? Ik heb hem ontmoet op de tennisbaan, een half  leven geleden. Hij zag er goed uit, slank en sterk, een sportieve jongen, een echte hardloper. Hij bleek lief, grappig, altijd vrolijk, behulpzaam en vooral makkelijk in de omgang, "easy going". (Een verademing in die tijd waarin er al genoeg mensen waren die overal problemen van maakten.)

We werden tennismaatjes, kregen verkering, of andersom, dat kan ook. Later zijn we gaan samenwonen en kregen twee poezenkinderen. Allemaal prima, geen ruzies, maar toch leek er iets te missen. We gingen uit elkaar en vonden allebei snel onze huidige levenspartners, kochten huizen, kregen kinderen. We tennisten nog vaak samen, we zijn nog steeds goede vrienden. En zo leefden we allemaal lang en gelukkig. Of althans, dat had ik gehoopt. 

Kort nadat we uit elkaar waren bleek E. een melanoom te hebben, huidkanker. Het werd geopereerd, er volgden jarenlange controles en het leek allemaal goed te gaan. Tot hij vorige week bij de huisarts kwam met een verdachte bult. Wat heel wat meer bleek dan een bult, er zitten meer plekken in zijn lichaam. En het is ongeneeslijk, zo vertelde hij me van de week. Wel gaan ze er alles aan doen om het proces te vertragen en zijn leven te verlengen.

En dat is natuurlijk gewoon kut. Excusez-le-mot. Je gunt het niemand, die klote ziekte. Maar sommige mensen al helemaal niet. Hij reageert zelf zo nuchter en lijkt ondanks alles positief ingesteld. Vanaf mijn blog in ieder geval veel sterkte voor hem en zijn hele familie en een vette virtuele blogknuffel.

De achterbankgeneratie

- Wat wil jij worden, later?

- Kweenie
- IK word waterpolitie
- O! Als we zó gaan beginnen dan word ik rioolrat. Ik begin dan onder de douche, bij een blote dame. Ik pik eerst haar handtas en duik door het putje het riool in... en dan..  blabladiebla....

Er volgen nog meer bizarre maar spannende avonturen met veel achtervolgingen, magie, rennen, uitglijden en vieze dingen. De ene helft van het 8 jarige publiek ligt onder zijn stoel van het lachen, de ander luistert ademloos. 

Ik denk persoonlijk dat hij later bizarre maar hele spannende films gaat maken.