De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

Bad mama day

Na een slechte nacht vol pieker ende peins - in dit geval over oudste en jongste - was het opeens toch zeven uur. Tijd om op te staan, want de kinderen moeten klaargemaakt voor school. Ik hijs me dus maar uit bed en ga ze "helpen".

Dat flesje, die pamper, dreumesbeentjes in maillots wriemelen en maxi-cosi's inpakken, dat was ooit een heel werk. Tegenwoordig kunnen ze natuurlijk van alles zelf. Helaas liggen de problemen nu vooral bij het niet willen meewerken in plaats van het niet kunnen. 

Zoals gewoonlijk willen de tieners niet wakker worden, en al helemaal niet naar school. De zesjarige staat al wel te trappelen en probeert met veel lawaai en bruut geweld te zorgen dat de brussen tóch hun ogen niet meer dicht doen. Negatieve aandacht is ook aandacht, tenslotte. Waarop drie korte lontjes voor een enorm vuurwerk zorgen. 

En toen barstte de bom bij mij ook. Wat nou "erboven" staan als opvoeder, wat nou loslaten. Ik had het gewoon even helemáál gehad. Waarom moet ik altijd alles honderd keer zeggen (nietjezusschoppen, nietschreeuwen, tandenpoetsen, aankleden, lichtuitalsjedekameruitgaat, opstaanopstaanopstaan) en luisteren ze dan nog niet? Ik gaf het dus maar op en ben in een donker hoekje gaan zitten sippen.

Wat had ik nou wel gedacht? Dat pubers dankbaarheid tonen als ze op tijd voor die nare school wakker gemaakt worden? Dat kinderen het leuk vinden als je ze op hun ongewenste gedrag aanspreekt? Dat ze altijd zoetjes doen wat mama wil en niet tegen sputteren? Dat ze van het ene op het andere moment een enorme zelfstandigheid en verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkelen omdat ik daar toevallig over nagedacht heb? Alsof zij uit zichzelf hun broodtrommels gaan klaarmaken terwijl ze gewend zijn dat ik dat altijd voor ze doe, 

Domme Mammalien. 

Ik denk dat er een griepvirusje in de lucht zit, of anders zit er een (overgangs?)hormoon scheef bij mij. Tijd voor schoolvakantie, dat ook. Daar hebben zij dan weer last van. Ik zou zo graag een paar uurtjes voor mezelf. Laat ik proberen dat vanochtend in ieder geval in te plannen. Wordt het hopelijk niet de hele dag Bad Mama Day.