Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. Maar je hebt denk ik wel gelijk.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

Schriftelijk verzoek

Het als al ver over kinderbedtijd. Toch hoor ik wat op de trap. Als ik ga kijken vind ik dit briefje (let vooral op de roze letters, het was een hergebruikt briefje..) rechtop tegen een traptrede gezet. 

En zie ik in de kamer daarachter een nogal wiebelige bult onder dekbed liggen. 

Natuurlijk ben ik direct gaan zoeken. En ja hoor. In de enorme doos waar een week geleden onze nieuwe stoel nog in zat maar die nog steeds in huis staat omdat het zo'n mooi "hok" voor kindertjes is.

En voor Balou dus.

Maar 's avonds niet. Dan moet hij in bed. Anders kan 'ie niet slapen...

Je zal maar zo'n zus of broer hebben

In dochters kamer staat een fotolijstje in de vensterbank. De foto is al oud, en zit er al een tijd in. Dochter met oudste broer samen, een jaar of 4 geleden alweer. Vooral die oudste had opvallend lichter haar, een poezeliger babyhuidje en veel minder lengte dan de ongewassen puber die nu op ons bankstel hangt. Ook dochter kijkt nog zeer onschuldig uit haar oogjes. Wat waren ze lief! Maar hé, dat zijn ze nog steeds. Alleen al dat je als (pre)puber nog steeds die foto in je vensterbank laat staan zegt al iets.

Je hoort wel eens anders. Soms vechten broer en zus elkaar de tent uit, elkaar het licht in de ogen (of meestal het laatste ijsje, exclusieve aandacht van mama of de lekkerste snoepjes) niet gunnend. Dat valt hier mee. Het zijn geen heiligen natuurlijk, maar eigenlijk zelden jaloers of vervelend naar elkaar toe. Eerlijk delen is het motto. Naar elkaar luisteren als iets is, en niets doorvertellen. Helpen als dat kan (nadat mama ze daar even attent op maakt...) . En als de één wel eens iets doet wat de ander niet zo leuk vindt, dan wordt er zeker wat van gezegd maar verder ook geen oorlog over gevoerd.   

Ik knijp mijn handjes dicht, en dat zouden zij ook moeten doen. Hopelijk houden ze dit nog heel lang vol en gaan ze over een jaar of honderd als enorme kreukelige bejaarden nog steeds goed met elkaar om.  

Een dagje strand

"Het ruikt naar dood zeepaard", wist dochter op te merken over de zilte zeelucht. Verder hadden we wel lol, zij, ik en vooral ook de jongste zoon. Het was heerlijk weer, niet te koud, niet te warm. Ik houd van de zee, maar vind strandbezoek met kleine, de weg kwijtrakende kinderen zonder zwemdiploma nooit zo ontspannen. Het was dus al weer even geleden.

Dochter is gelukkig een kind dat altijd fijn oplet en bij je blijft. Jongste heeft nu ook een zwemdiploma, weet dat hij niet te ver de zee in mag, en bovendien was het niet heel druk zodat ik hem goed in de gaten houden en op zijn tijd hard schreeuwend achter hem aan kon rennen als hij weer eens de te ver de verkeerde kant op gelopen was op zoek naar de plek waar wij al een hele tijd zaten ("maar mamá, waarom zijn jullie nu opeens dáár gaan zitten?!")

We hebben lekker pootje gebaad in de golven, gewandeld op het strand. Beetje gespeeld en gerommeld, geluierd en gekletst. Mooie tekeningen gemaakt in het natte zand...

I ♥ mama, schreef de schat...

Terwijl dochter en ik liggend op de handdoek de belangrijke levensvragen ("wat doen we op het komende kinderfeestje") nog eens doornamen, vermaakte jongste zich in de golven. Hij had al vrij snel een "vriend" gevonden: een jongetje met dezelfde zwembroek als hij, de blauwe met visjes.

Vriend bleek even lang en van hetzelfde postuur, en had ook nog eens bijna dezelfde kleur haar, zodat ik van een afstandje mijn kind alleen nog maar kon herkennen aan zijn manier van bewegen. (Af en toe een zijsprongetje, wat meer gebruik van de armen en helemaal niet bang voor koude golven).

Op het terras kregen we later nog een drankje en een pannenkoek. En er was nog extra vermaak, want vanuit het niets kwam er opeens een een hele massa jongens en mannen voorbij stuiven, ogen op de mobiel gericht. Wist ik veel dat Kijkduin de pokemon-hoofdstad van Nederland is?! En ergens op het strand zat kennelijk een hele zeldzame...  Achgossie.

Helemaal verliefd

Elke avond hetzelfde ritueel. Drie liedjes "en dan ga jij weg" zoals hij me dan ook zeer duidelijk de deur wijst.Want peuters houden van voorspelbaarheid en regelmaat.

Maar vanavond ging het anders. Er was een mooie rol weggelegd voor "Kleine Uil", een opeens weer teruggevonden knuffeltje (uit het boek ja, voor de kenners) die mij tussen het zingen door onderbrak met een kusje. En vervolgens ging peuter zelf natuurlijk ook van die grapjes maken: bij elke zin die ik zong kreeg ik een kusje op mijn mond zodat het liedje wel heel gek klonk. Hij moest ontzettend lachen, hij schaterde het uit zoals alleen vrolijke onschuldige peuters dat nog kunnen doen. En ik moest er ook erg om lachen.

En zomaar ineens toverde hij het beetje saaie ritueel dat ik, moe als ik tegen kinderbedtijd vaak ben, steeds sneller ging afwerken om in een echt mindful  momentje. Genieten. Ik keek diep in zijn blauwe oogjes en voelde zijn armpjes om me heen. En ik werd opnieuw helemaal verliefd.

Fietsenrekkie

Het wisselmonster heeft weer toegeslagen. In korte tijd zijn boven de twee middelste tanden eruit, onder zitten er al een tijdje twee gaten die nog niet opgevuld worden. En net - meneer wil graag groot zijn en vindt het maar wát stoer - kwam hij met plakkerige rode vingertjes en bloederige mond nog een tandje brengen. Kijk mam! Nog één!

Het ziet er zeer aandoenlijk uit, zo'n fietsenrekkie vind ik. Hij slist er lekker op los, maar elke foto die ik snel met mijn telefoon wil maken mislukt omdat hij niet stil kan blijven staan van zoveel spannends.

Drama-kings

Van mij hebben ze het niet, van papa ook niet. Wij schitterden bij onze verplichte musical in de zesde klas voornamelijk als decorstuk helemaal achteraan op het toneel. Maar de kinderen vinden het alle drie helemaal "swèg", dat drama gedoe...

Dochter heeft een tijdje aan musical gedaan. Ze vond het hartstikke leuk. Binnenkort wordt ze lid van de toneelvereniging hier in de buurt en ze kijkt nu al uit naar de musical in groep 8.

Jongste heeft ook potentie. Stem is hard genoeg (ook belangrijk) en hij houdt van muziek en van een beetje raar doen. Is niet verlegen en heeft een geheugen als een olifant. (En een hekel aan voetbal). Dus deden we hem een maand of drie geleden op een cursus musical. 

Afgelopen zaterdag gaf hij een uitvoering met zijn clubje. Wat super schattig! Die zesjarigen die zingen en dansen en af en toe een regeltje mogen zeggen. Leuke liedjes, lieve juf die de boel aan elkaar praatte. Het was zo leuk om te zien! Zoon verraste ons positief door keurig mee te doen met de rest en zich aan zijn script te houden. Al moet ik zeggen dat ik toch opeens een soort verlegenheid zag die ik niet gewend was. Het was toch wat eng en vreemd, geloof ik. 

En dan oudste. Zijn favoriete vak op school is - wie had dát ooit verwacht? - drama. Bij de (verplichte) buitenschoolse activiteiten koos hij dan ook dit vak om nog eens extra tijd aan te besteden. Doornroosje moest er worden gespeeld, maar dan volgens een grappig script dat helemaal op de beginnend brugpieper anno nu was geschreven. Zo mocht de prins (mijn zoon) dus fijn roepen dat Doornroosje "spuuglelijk" was en moest hij eerst hardop verzoeken om het licht helemaal te dimmen voordat hij haar moest zoenen. (Daarop werd direct een bandje met enorm vieze slurpgeluiden gestart. hij moest er erg om lachen maar stond er ook wel wat gegeneerd bij, zag ik in het schemerdonker...) 

Super gaaf om te zien. Ik ben trots op ze, alle drie. 

Mijn grote meid

Ze is tien en een half, een meter veertig en mooi slank. Een lekkere kwebbel. Zodra ik haar ophaal van school of waar dan ook, begint ze te vertellen. Zodra kleine broer een te lange pauze in zijn verhaal laat vallen begint zij met een eigen verhaal. Maar ze kan ook goed rustig zijn en luisteren. Meedenken en meehelpen. Ze regelt, ze zorgt, ze verzint en voert het ook uit, maakt leuke, mooie en lekkere dingen. Zit aan "Brugklas" en haar mobiele telefoon vastgeplakt soms. Ze denkt na over hele andere dingen dan de mannen in dit huis en weet dat dan ook uitstekend te verwoorden.

Gisteren was ik met oudste zoon op stap en moest zij alleen naar huis. Ik kreeg een whatsapje: "Gaat lekker hier. Jullie nog nat geworden?", vergezeld van een foto van haar druipnatte hoofdje na de hagelbui. En een foto van een dikke koek en een kom zelfgemaakte warme chocolademelk (die ze helaas toch niet warm genoeg had gekregen omdat ze de magentron nog niet helemaal precies snapt, maar hé, wel geprobeerd!). Had ik al gezegd dat ze graag groot en zelfstandig wil worden en daar goed haar best op doet?

Heerlijk meisje. Maar vandaag is ze weg. Logeren. Weliswaar maar een straat of twee verderop, maar toch is het gek. En stil. Eerst leek dat wel even lekker rustig. Maar nu begin ik haar toch wel weer te missen. Het is ánders, een huis met man en twee zoons in plaats van een man met twee zoons én een dochter. Iets met groepsdynamiek en ieder zijn eigen rol en zo.

Ben al even in haar kamertje gaan kijken, met haar knuffel geknuffeld. Een appje gestuurd met een kusje én eentje teruggekregen.

Morgen is ze er weer.

Gezellig met oma

Jongste zit gezellig een middagje bij oma. "Oma, jij hebt wel niet van dat leuke speelgoed, maar je bent zo lief! Ik wil nog héél lang hier blijven." Ze spelen, ze praten.

Opeens ziet oma jongste iets gevaarlijks doen waar oma's van schrikken. (Of het echt gevaarlijk was of dat oma wat sneller bang is dan zijn moeder, dat laat ik in het midden). Ze waarschuwt hem. Niet doen hoor, want anders kun je stikken.

 Hij luistert gelijk naar haar waarschuwing maar denkt er toch nog even over na. "Als je stikt ga je dood. En dat is helemaal niet zo erg, want in de hemel is het súper fijn. En God is heel lief." Oma beaamt dat, dat idee gunt ze hem graag. Maar ze legt ook uit dat het voor jonge gezonde mensen toch wel fijner is om nog even hier te blijven. Dat ze hem zo zou missen. Dat ze zelf ook nog niet wil voorlopig. "Maar oma, dan gaan we toch gewoon samen?! Dan is het helemaal super fijn!"

De mooiste cadeau's hoeven niet duur te zijn

Deze uitbundige bos bloemen bestaande uit één half dode margriet zonder steeltje kreeg ik van de zesjarige zoon. "Dan moet je hem thuis wel in het water zetten mama, anders gaat hij dood".

Heerlijk toch?

Engeltjes

En nét als je je vreselijk aan ze ergert en tegelijk zorgen om ze maakt... slaat alles om.

Een super vrolijk drietal, spelen lief spelen samen, en ieder met hun eigen vriendjes. Snappen zoveel meer dan ik denk en lijken precies te weten hoe ze het allemaal gaan doen.

Ook hoe ze die rare moeder blij moeten maken. De één geeft me kusjes en complimentjes, de ander gedraagt zich engelachtig tegen de brussen, de derde ruimt netjes de vieze borden op. Aan het einde van de dag zat ik met een stralende glimlach op mijn gezicht hun en mijn zegeningen te tellen.

Misschien heeft een van de reageerders wel heel erg gelijk, en moet ik de overgangshormonen niet al te zeer onderschatten. (Iemand nog een pilletje tegen wisselende stemmingen?) 

Valentijn

Vond ik daar toch zomaar van de week op het aanrecht een leeg papieren zakje met daarop een prachtig hart getekend, de voorletters van mij en Pappalien, een pijl en een paar lieve woordjes... Heerlijk. Wat een romantische vent heb ik toch.

Zo'n broodzakje doet me meer dan een prachtig duur Valentijns cadeau komende zondag. 

(Al sla ik dat natuurlijk óók niet af, schat, mocht je meelezen en per ongeluk al wat in huis hebben gehaald...) 

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en te werk zette in de kelder onder het huis? Hooguit mochten ze bij wijze van toetje op het gratis muizendieet af en toe een schoteltje melk of een pan eten uitlikken.

Zo niet die van ons. Die krijgen Hoogwaardig Voer, zodat ze in principe geen natte brokken meer hoeven (maar wel álles van ons proberen op te eten en drinken, van de chocopasta boterhammen tot roosvicee). Ze hebben me al een kapitaal aan krabpalen, mandjes en speelgoedmuizen gekost, maar vandaag was de klap op de vuurpijl: een bezoekje aan het consultatiebureau voor poezenbaby's, euh, de dierenarts.

Zoals een goed dierenarts betaamt begon hij tegen mijn kleintjes te kirren. Ze waren liefjes, en mooi. Poekiepoekiepoek  En mij vertelde hij dat ik een paar prachtexemplaren had, en helemaal gezond. En zooo rustig, opvallend gewoon. Ze werden geprikt en gechipt (piep, steunde Fientje, wat een dikke naald!) en ik kreeg nog wat goed advies en een paar anti-wormpillen mee. En toen mocht ik afrekenen.

Potverdrieduizenddubbeltjes. Toen moest ik toch zelf even zachtjes piepen. 

Je zult het maar hebben, zo'n broer(tje)

"Die grote sterke man naast me, dat is mijn broer!", roept kleuter vanaf de achterbank enthousiast tegen eigenlijk niemand in het bijzonder. De elfjarige met ondergewicht naast hem moet er vreselijk hard om lachen en vertelt het sindsdien tegen iedereen die het maar horen wil.

Je zult het maar hebben, zo'n klein broertje dat tegen je opkijkt. En misschien nog wel bijzonderder, zo'n grote broer die zo zijn best voor je doet. Een bijna puber met eindeloos geduld voor kleine kleuterbroer.(*) Die met zijn enorme creativiteit en gevoel voor humor kleuter vaak weet te krijgen waar wij hem hebben willen, lang nadat papa en mama dat opgegeven hebben. Broer krijgt hem weer op gang als hij niet vooruit wil omdat hij alleen op de grijze tegels wil lopen en niet op de witte. Broer laat zien dat de grote glijbaan niet eng is en legt uit hoe je achteruit moet trappen om te remmen. Dat je "gloeiende pijn" moet roepen als je je stoot, en "superrrrpowerrrrrrr" als je iemand inhaalt op de fiets. De mede-kleuters begrijpen die grapjes niet altijd maar de broertjes moeten er zelf vreselijk hard om lachen.

(*) ook met zus kunnen ze allebei goed opschieten, maar daar ging het verhaal nu niet over. Wij boffen met kinderen die het zo goed met elkaar kunnen vinden en zo lief zijn voor elkaar. Meestal hè, want het blijven natuurlijk wel kinderen... 

Moederdag 2014

Moederdag. Het is hier nooit de gewoonte dat er cadeaus worden gegeven of iets bijzonders wordt gedaan. Er ligt wel al twee weken een door de juf van groep 1 netjes verpakt papiertje in de kast te wachten, maar dan moet ik er wel zelf aan denken om het open te maken. Pappalien en oudste weten nooit iets van moederdag, en trouwens, ze zijn dit weekend niet eens thuis.

Het kwam toevallig zo uit, het is het familieweekend van de familie van de moeder van Pappalien. Man en oudste twee kinderen bivakkeren daar 's nachts in een klein tentje, jongste en ik kwamen alleen voor een paar uurtjes in de middag even kijken. Na een warme hereniging met man en oudste kinders, veel familie opnieuw en ook veel voor het eerst gezien te hebben, na veel stroopwafels en ijs voor jongste en een hoop complimentjes over onze drie kinderen ("het zijn écht hele leuke, lieve kinderen!") stortte jongste in en gingen wij weer naar huis.

Terwijl het buiten flink hagelde en stormde, zaten wij even later lekker in pyjama thuis op de bank. Bord poffertjes op schoot, samen voor de tv. Boekje erbij, ipadje, lekker samen kletsen en spelletjes doen. En als hoogtepunt van het weekend, jongste mocht bij mij logeren, in het grote bed!

Vanmorgen om zes uur werd ik wakker en zag ik hem liggen. Draaiend, gapend, wachtend tot hij "wakker" mocht worden. Opeens zag hij me naar hem kijken en zijn gezichtje lichtte op. "Jij bent lief!!", verzuchtte hij, en gaf me een tedere welgemeende zoen op mijn neus.

Een betere moederdag kan ik me niet wensen, daar kunnen geen ontbijtjes, rode rozen of grote luxe cadeaus tegenop.

Het hotel

Wat waren ze lekker bezig, gisterenmiddag. Ze bouwden een hotel op de kamer van oudste: kamernummer 22, waar de oudste twee zouden slapen, jongste kreeg een eigen hotelkamer  (zijn eigen kamer)  met, op zijn verzoek, kamernummer 620. Er was kinderanimatie met knutselen en dansen, er werd een karretje rondgereden met imaginaire thee in een heus kleuterservies, er waren lekkere koekjes en er werd gekoprold (kopgerold?!) op de bovenste verdieping van kamer 22....  Heerlijk, als ze zo lekker bezig zijn met zijn drietjes.

Vanmorgen om acht uur was iedereen weer wakker. Er was nog wel één kleine kleutergast, maar het hotelpersoneel had er de brui aan gegeven en zat flink op elkaar te katten.

Het hotel is opgeheven en weer veranderd in een drietal kinderslaapkamers.En volgende keer verzinnen ze gewoon weer iets anders.

Wat een genot is het toch

Over vergeten gesproken. Niet dat ik het écht vergeten was, maar toen we gisteren opeens zomaar in een directory terecht  kwamen vol met oude, zelf op de computer geknutselde uitnodigingen van oudste zoons en dochters kinderfeestjes(*) was het wel even van "ooooow, ja..." Het wat (en het waar vooral) van zo'n feestje wist ik dan nog wel enigszins, maar hoe de uitnodigingen er uitzagen dus niet meer. Wat leuk om terug te zien! Creatief hoor, hum. En die paar met foto, wat liehief! Wat fijn dat Pappalien niet zo'n weggooier is en ook dat allemaal bewaard heeft!

Zo verder bladerend kwamen we nogal wat tegen. Een filmpje gemaakt van de eerste en enige echo van een zeer beweeglijke oudste zoon in mijn buik. (Geen spat veranderd!) Bij het zien van zijn officiele baby-op-kleedje-foto was zelfs hij, bijna-puber, helemaal vertederd. Polletje peentje piekhaar. Met die lieve oogjes en die schattige kleine knuistjes. Zucht... Ik ben op slag weer verliefd op het ventje.

Zit ik nog volop in de kleine kinderen, heb ik nu al heimwee naar de tijd dat ze echt klein waren. Ik zou ze zo graag weer eens lekker vasthouden als baby, met zo'n kleine dreumes aan de wandel. En ik neem me maar weer eens voor om nú extra van ze te gaan genieten, zoals ze nu zijn. Heel goed naar ze te kijken en te luisteren (te voelen en te ruiken, hieha...) om maar niets te missen. En elk moment ergens stevig in mijn geheugen te verankeren. Voor je het weet willen ze alleen nog maar met pukkelige medepubers knuffelen.

(*) jongste is vier, en zal hoogstwaarschijnlijk pas dit jaar zijn allereerste kinderfeestje gaan geven....

Fijn zo

De vorige keer schoenen (en jassen) kopen met kleuter stond me nog vers in het geheugen - mén wat een gedoe. We hebben de halve winkel gepast en hij wilde niets. Niets was mooi, niets zat lekker. Maar aangezien het toch tijd begint te worden voor een maatje groter en een maatje warmer, probeer ik al dagen om kleuter vast aan het nieuwe-schoenen-idee te laten wennen.

Vanmiddag, na school, dan gaan we!, waarschuwde ik vanmorgen dus vast. Was hij daar vanmorgen nog niet zo van overtuigd, vanmiddag na de boterham ging hij braaf mee. Niet eens met tegenzin, want éérst mocht hij zijn voetjes laten meten. En dat is natuurlijk wel heel graaf, als je van cijfers en meten houdt.

Eenmaal over de drempel van de winkel schoot hij gelijk zelf de verkoopster aan. Of ze zijn voetjes wilde meten. En dat deed ze natuurlijk. Tweemaal een 26-maar-zoek-maar-maat-27-schoen. Ik koos op goed geluk een paar mooie met klittenband  (o,o, wat ben ik toch een slimme ervare moeder!)  uit het rek en hield ze voor. Of hij deze wilde passen. Meneer zei ja, deed ja, en vond ze ook nog lekker zitten. En ging wederom zelf naar de verkoopster. "Mevrouw, heeft u de andere ook voor me?"

Zoals een echte man hier in huize Mammalien betaamt was hij dan ook direct zeker van zijn zaak. Hij keek niet meer naar wat er nog meer voor moois, leuks en lekkers op schoenengebied in de winkel te zien was en wilde déze hebben. En hij heeft ze niet meer uitgetrokken.

Het zal er wel niet zo slim uitzien, maar mijn mond hangt er nog steeds een beetje van open.

Eigenlijk is hij heel goed te pruimen

Soms kan kleuter een draak zijn, met een flinke eigen wil, geldingsdrang en zeer goed ontwikkelde stembanden. Meestal als er te veel volwassenen of grotere kinderen zijn die bepalen wat er gebeurt, veel tegen en door elkaar heen praten. Heb je kleuter alleen en geef je hem ook nog wat persoonlijke aandacht, laat je hem wat meebeslissen, dan is er meestal geen vuiltje aan de lucht.

Deze week zijn de oudste twee overdag lekker aan het spelen bij de Kinder.vakantieweek hier verderop. Hoe dol we ook op die twee zijn, het bevalt jongste zoon en mijzelf prima, even wat rust in huis. Jongste kan nu heerlijk een tijdje ongestoord alleen spelen, en áls hij dan aandacht nodig heeft staat zijn moeder natuurlijk helemaal tot zijn beschikking. Ik wandel achter zijn fietsje aan naar de speeltuin, we hangen wat rond in de bibliotheek, we schillen "samen" de aardappels en dan gaan we weer even ieder ons eigen gang op de computer. Ook de bezoekjes aan kapper en oogarts zijn gewoon gezellig.

Er is opeens niets meer over van het dwarse draakje dat ik vorige week nog bijna achter het behang geplakt had. In ruil heb ik een heel lief meegaand kleutertje. Hij heeft gespreksstof voor tien, geeft me kusjes en zegt steeds dat hij me lief vindt. Ik zou hem bijna nog een dagje extra thuishouden als volgende week de school weer begint, zo gezellig is het met zijn twee.

Nachtje doorzakken

Vroeger zakte ik nog wel eens een nachtje door, tegenwoordig ben ik al brak als ik midden in de nacht een uurtje mis. Meestal is het rond drie uur dat ik wakker word en in plaats van te slapen fijn ga liggen piekeren. Over dochter, die zo bang is voor dat ingreepje. Over de gezondheid van mijn moeder. Mijn schoonmoeder die zich niet lekker voelt. Oudste die zo opziet tegen het schoolse werken straks weer, en jongste die eh, nou ja, al helemaal geen gemiddeld jongetje is. En vannacht over kater Nap, die niet thuis was gekomen gisteravond toen wij naar bed gingen en dus -bij gebrek aan kattenluik en eigen sleutel- maar buiten moest slapen.

Meestal slaap ik dan na zo'n piekeruurtje toch weer in, om vervolgens als het tijd is om op te staan diep in slaap te zijn. Vannacht ging het anders. Net nadat ik weer wat begon in te dommelen ging poes Fien los. Maaaaaauw. Miaaaaaauw. Zeer klagelijk allemaal. Ze begon zelfs tegen onze deur aan te krabben, doet ze anders (gelukkig) nooit.

Ik werd natuurlijk vooral wakker van Pappalien die elke keer zuchtend en steunend uit bed kwam om poes op de overloop op haar donder te geven. En op de reactie van poes als hij weer in bed stapte. En dat een paar keer achter elkaar. Vermakelijk, als ik niet zo'n slaap had gehad. Uiteindelijk kreeg ik een helder idee en ben met poes mee naar beneden gelopen en heb de buitendeur opengedaan. Inderdaad, daar stond onze stoere nachtbrakende kater. Nap floepte snel naar binnen, op weg naar zijn etensbak. In het voorbijgaan gaf hij zus nog een knipoog: dank meid, na zo'n nachtje stappen wil je toch wel graag naar je eigen huis. Vanaf dat moment was het rustig. Zus en broer nestelden zich toen samen op de bank, en hebben nog heeeerlijk liggen slapen tot ver in de ochtend.

Zij wel.