De puber en zijn sociale habitus

Door oudste zoon omstandigheden had ik wat weinig slaap gekregen, afgelopen nacht. En omdat ik ook geen twintig dertig niet zo jong meer ben zakte ik na de lunch compleet in. Het huis was ontploft, overal lag speelgoed, vieze vaat en jongste liep te klieren en maakt nóg meer troep, maar ik trok het even niet meer. Aan papa de eer. Ik ging even een uurtje naar mijn bed.

Ergens tussen mijn bijna comateuze middagslaap door hoorde ik zoon nog wel naar papa roepen: is het goed als er zo twee jongens komen, voor het schoolproject? Maar ik was zo moe... bovendien, papa is een papa en die kan dat allemaal best aan.

Toen ik weer soort van wakker én zowaar helemaal decent aangekleed mét beha en maillot, (kennelijk had ik toch iets meegekregen van het aanstaande bezoek) op weg was naar beneden viel ik met mijn neusje in de boter. Daar stonden twee vrienden van oudste in ons halletje, waar ik al veel over gehoord heb maar nog niet eerder live had mogen bewonderen.

Er moest kennelijk opeens op deze feestelijke paasdag iets voor school worden gedaan. Prima. Mama is blij a. dat er schoolwerk wordt gedaan b. dat hij vrienden heeft waar hij kennelijk veel lol mee trapt aan de verhalen te horen  c. leuk dat ik ze eens zelf van dichtbij kan beoordelen met ze kennis kan maken.

Aardige jongens hoor, leken ze me. Wat ze van ons moeten denken, ik weet het niet. De eerste indruk van de familie van zoon was eh, bijzonder. De troep in de huiskamer was zo mogelijk nog groter geworden. Papa had niets opgeruimd. Sterker nog, papa lag keihard te snurken op de bank en was niet van zins zijn ogen open te doen. Wat ik dan altijd enorm veel gênanter vindt dan hijzelf. Zus verschool zich achter haar telefoon. Jongste broer deed ook leuk mee. Rende me op de trap tegemoet, onder luidkeels geschreeuw: "Help! vrienden van oudste, ENG! En vooral die ene. Met dat kleurtje!"

Nou wéét ik dat oudste en zijn meer-en-minder getinte vrienden daar zelf ook graag vriendelijk bedoelde grapjes over maken, en ik wéét dat jongste zichzelf graag een houding geeft door extreem  grappig te willen doen met grapjes die een groot deel van de buitenwereld niet altijd helemaal snapt, en ik wéét dat de beste manier om daarop te reageren is om in de overtreffende trap mee te gaan doen ("o nee! vrienden! wat eng!"). Maar ik kwam toch met een soort van zeer donkerrood gekleurd hoofd bij de jongens in kwestie aan. Hoe. Genant. Kan. Je. Het. Hebben.

Die "donkerwitte" was het minst verlegen en stak gelijk spontaan zijn hand naar me uit. De jongen is vakkenvuller bij onze lokale super, zo heeft zoon me in een van zijn zeldzame ontboezemingen eens verteld. Ik ben nieuwsgierig en geinteresseerd naar zijn leven en met wie hij omgaat, dus eh...  "Mam kijkt bij elke donkere jongen in de supermarkt op zijn naamkaartje om te zien of jij hebt bent", verklapte hij direct mijn geheim. Tegen zijn vrienden is hij kennelijk een stuk extraverter over ons dan over hen tegen ons. Ik kleurde nog maar eens een tintje er bij. "Ze lijkt op je!", riep de jongen blij naar zoon. Die daarop zelf wat moeilijk begon te kijken.

Ze hebben lekker gewerkt, hoop ik. In ieder geval kwam er veel geluid en gelach uit zijn kamertje waar hij overigens zelf wél netjes had opgeruimd, voor de gelegenheid. Heerlijk. Pubers.

Zo'n week, was het

Zo'n week. 

Het zelf bedrukken van een shirt voor man mislukte. Heb er vier vellen transferpapier aan verspild, tot het eindelijk zo ver was dat het op het shirt gestreken kon worden. Helaas bleek na strijken de knalrode raket meer op een oude bloedvlek te lijken.  

Nieuw shirt besteld dus maar, laten drukken bij de online cadeauwinkel. Woensdag zou het er zijn. Samen met het cadeau dat de kinderen voor man hadden uitgezocht. 

Woensdag, geen post. Donderdag, geen post. De servicedesk wist me te vertellen dat de door mij ingevoerde postcode niet klopte (tikfoutje, mevrouw, er lijken wat letters omgedraaid) en het pakket retour gestuurd was. Wel potver! Hadden jullie die controle dan niet even eerder doen, probeerde ik nog, bijvoorbeeld op het moment dat men het adres invoert op de site? Helaas. Daar wist ze niks van en kon ze al helemaal niets aan doen. Ze kon er uberhaupt niets aan doen, behalve het pakje zo snel mogelijk op laten sturen als het weer binnen was. (Duh, alsof ze het anders twee weken laten liggen?!). Gaat niet meer lukken voor morgen dus. Hopelijk op tijd voor zijn volgende verjaardag. 

Jongste heeft zijn jas op school laten hangen. Toen ik er voor terugreed kreeg ik de sleutels van de juf maar kreeg het desondanks niet voor elkaar de gymzaal te openen. 

De postcodeloterij-prijs dan. Sta ik bij Albert Heijn om 12 euro 50 aan "duurzame" boodschappen gratis te halen, maar heb geen idee wat nu wel of niet onder de duurzame en dus gratis vlag valt. Thuis bleek, toen ik het even nakeek op internet, dat ik uberhaupt niets had meegekregen omdat die kaart dus eerst geactiveerd moest worden. Gelukkig eigenlijk maar dat ik dus niets heb proberen af te rekenen. Morgen een flinke doos Ben&Jerry's kopen gratis ophalen.

Werkgerelateerd ging het ook lekker. Tot twee keer toe heb ik de boel weten te saboteren door een simpel wachtwoordwisselingetje en een wijziging van een directory naam. Even leek het er op dat ik werk van twee maanden had weggegooid en klanten de site niet meer konden bereiken. En geen back-up gemaakt natuurlijk. Een rondje wandelen en de haren uit mijn hoofd trekken later bleek de helpdesk dit keer toch mijn reddende engel. Een paar lettertjes omgedraaid.  

Bij het verschonen van de dekbedovertrekken heb ik mezelf met een nagel een flink gat in mijn eigen been weten te scheppen. Wederom een bloedvlek. Dit keer lekker vers helderrood. 

En dan die stomme klok, dat uurtje jetlag. 's Avonds is het hartstikke vroeg donker, en ik ben de hele week al moe. Dit in tegenstelling tot vooral de jongste kinderen die maar aan kwekken en druk doen en vooral niet naar bed willen. Mijn haar zit niet als ik er niet de hele dag aan style, en ik mag niets eten van mezelf. Geen zoetigheid of snacks, tenminste. En niet teveel. Dus ook dat bevordert het humeur niet zo. 

En al die kleine tegenslagen samen hadden me er bijna onder, gisteravond. Ik kan niks. Niemand vind me leuk. Alles en iedereen is ontzettend irritant. Dacht ik. Maar dat zeg je natuurlijk niet. Ondanks dat ik het niet hardop zei vond mijn familie me bere-gezellig. Maar niet heus.

Zo'n week. Maar nu is het weekend. 

 

Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 

"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 

Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"

Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.

De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

Vergeten...

Die jongens, ik word er soms gek van. Als hun kop niet vastzat vergaten ze hem nog.

Zo heb ik een week of drie moeten wachten tot oudste er aan dacht een simpel formuliertje voor me mee te nemen van school. We moesten een weekje vrij vragen, voor de vakantie, straks. Hoefde hij alleen maar op te halen bij de leerlingenadminstratie. En elke middag kwam hij uit school, zonder formulier.

Zijn vader? Een heel selectief geheugen. Gelukkig sta ik hem bij, al was het maar bij het voorlezen van onze gezamelijke familiekalender. ("Wanneer moet ik jongste nou ophalen en waar ook alweer eigenlijk?") 

En dan jongste. Gymtas? Huiswerk? Meestal hol ik achter hem aan of moet de juf nog wat in zijn tas doen. Vanochtend waren zowel jas als schoenen weg. De schoenen had ik al snel gevonden, enigszins vochtig van een nachtje onder de trampoline in de tuin. De jas was spoorloos. Toen we in dik vest langs de speeltuin om de hoek bij school liepen zagen we hem aan een paaltje naast de glijbaan hangen.

Eenmaal thuis, me nog verbazend over zoveel vergeetachtigheid, duik ik de garage in om mijn koffer te zoeken. Binnenkort gaan we op vakantie. Ik weet precies waar het ding is, ik vergeet niet. De koffer staat hoog bovenop de plank, links in de hoek, waar hij al - even snel rekenen- dertien jaar staat. Ben in die tijd niet verder dan Centerparcs geweest, en dan is een grote weekendtas ook wel genoeg.

Het ding is niet meer om aan te pakken, zo vies. Ik weet niet wie of wat er tegen het dak van de garage woont, maar schoon is ie niet. Ik borstel het ergste er af en spuit de rest schoon met een stevige waterstraal. Doekje chloor er over heen, nog een sopje. Nu moet het lukken. 

Voor ik de koffer kan openen kom ik nog een vervelende verrassing tegen. Het cijferslot. En het ding zit stevig dicht. Oeps. Ik weet nog dat ik ooit riep dat code 3-6-9 of was het nou 9-3-6, of toch 1-2-8 ( 8-2-6?)  of zo iets makkelijk te onthouden was. Maar waarom? Wat was de logica? Het gevoel? Ik weet ook nog dat ik voor de zekerheid de code op een papiertje heb geschreven. Maar waar? Op mijn pc, digitaal, is het niet te vinden.

Arggghhhh.

Ik ben al drie keer alle 999 combinaties doorgelopen. Ik luister met mijn stethoscoop aan de koffer terwijl ik heel voorzichtig die cijfers draai. Helaas zitten de wieltjes zitten zo vast dat alleen het verschuiven van het ene cijfer naar het ander al een flinke krak oplevert. Ik prik met dunne ijzertjes tussen de radartjes. Kom daarbij alleen nog maar een halfdode spin tegen. De kluis van de best beveiligde bank ter wereld had ik zonder problemen open gekregen, maar deze koffer dus niet.

Misschien is het een teken van boven, dat ik toe ben aan een nieuwe koffer. Een ultralichte met uittrekbaar handvat, meedraaiende wieltjes in een flitsende kleur en design. Met een artifical intelligent slot dat reageert op mijn aanwezigheid. Mijn vingerafdruk desnoods. Die vingerafdrukken gaan waarschijnlijk langer mee dan dat spoortje in mijn hersens dat die drie lullige cijfertjes had moeten onthouden...

Zo'n dag dat de broccolischotel zichzelf omtovert in patat-met

Zo'n dag dat zoon één met een lekke drinkbeker thuiskomt. Zoon twee van zijn step was gekukeld en bloedend en kermend op de bank zit te wachten tot jij bij hem gaat zitten. Bijna klaar zoon, even het eten in de oven!   

Zo'n dag dat je beseft dat je toch wat eerder die pan met dat half-losse handvat had moeten vervangen. (Maar ook wel weer blij bent dat je tenen en vingers niet geraakt zijn.) En je in plaats van te kunnen gaan zitten nu kunt gaan soppen. 

Zo'n dag dat je ovenschotel met broccoli had willen uitproberen maar eindigt in de snackbar. 

Zo'n dag dat er midden in alle chaos van pannen en auto's een buurman van verderop voor de deur staat die de sleutel in je handen duwt om vijf weken post en plantjes te verzorgen als hij ("het gaat helemaal niet goed met me") vijf volle weken op vakantie gaat. Geen probleem hoor, maar al was het geformuleerd als vraag, het was toch "na al die pakjes die IK voor jullie heb aangepakt, iets wat JIJ nu wel terug zou MOETEN doen". ("Dat vond ik wel wat raar om dat zo te zeggen, mama", vond ook de twaalfjarige. Ik moet een beetje lachen. "Ach, hij bedoelt het vast niet zo...", hopen we maar.)

Zo'n dag dat je echtgenoot met de auto naar zijn werk ging omdat zijn gerepareerde fietsbatterij nog niet geleverd is, en dan 's middags in alle kook-hectiek thuis komt met een spijker in zijn band. Zijn auto op de oprit pal achter de jouwe parkeert, en jij - op weg naar de patatzaak - dus eerst zijn auto opzij moet zetten. Die niet wil starten omdat jij de verkeerde knopjes hebt ingedrukt en geen idee meer hebt hoe dat ook alweer werkt, en hij vervolgens boos wordt als je het vraagt, omdat hij denkt dat jij in zijn auto met lekke band wilt gaan rijden.

Gelukkig was het dan weer niet zo'n dag dat je bij de patatzaak staat met je bestelling, wetende dat er een aantal hongerige kinderen thuis zitten en het pinapparaat niet werkt, je geen los geld hebt en alle pinautomaten in de verre omgeving ook niet werken omdat de bank een storing heeft... Die hadden we de vorige keer. Dit keer liep het gesmeerd, het betalen.

En zelfs de patat was beter te pruimen dan de vorige keren. Misschien stiekem nog wel beter dan de broccoli.

Welke muziek wil(de) jij op je bruiloft?

We mochten geen versterkers op de locatie, maar er stond een piano en er was een collega die al jaren geweldig speelt. Ook hadden we een neef die prachtig (Spaans) gitaar speelt. Beiden mochten een half uurtje doen, maar helaas bleek de gitaar niet te horen door al het rumoer. Zelf niet met mini-versterkertje. De piano, met Theme van Pirates of the Caribean en iets van Queen en wat ragtime, was wel geslaagd.

Daarnaast hadden we een uur of 7 die we zelf mochten opvullen met onze eigen mp3-tjes. De man (ha, nu mag ik hem écht zo noemen) en ik hebben heel wat moeite gedaan om al onze favoriete nummers terug te brengen tot een lijstje van ieder 3 en een half uur. Dat was even een uitzoekerij, en het heeft manlief heel wat pijn aan zijn hart gekost omdat hij moest snoeien in zijn favoriete nummers aller tijden en hij geen keuzes kon maken, maar het is gelukt. Ik zelf leverde wat songs met jeugdsentiment (U2, Simple Minds) in om de lijst nog wat vrolijker en zomerser te laten klinken, met de Bueno Vista Social Club en Bob Marley.

We leverden dus uitendelijk 7 uur aan geweldige mp3's aan met wat wij dachten dat goede achtergrondmuziek zou zijn.

Ergens aan het einde van de middagborrel vroeg ik me af hoe het eigenlijk met de muziek zat. Ik was zó druk geweest dat het me niet was opgevallen. Ik luisterde en hoorde, eh, niets? Niets herkenbaars. Waar bleven mijn (en, vooruit dan, man's) favorieten??

Ten eerste: het was te veel herrie met al het gepraat, bleek, de muziek kwam er nauwelijks bovenuit. (En daarna schijnt het nog zachter gezet te zijn omdat één van de gasten het kennelijk wel hoorde en zijn prikkelgevoelige hersenen daar kennelijk niet tegen konden). Ten tweede: áls we al wat hoorden, dan was het dat ene nummer van Total Touch (ha, dus toch wat jeugdsentiment).  En dat is één keer leuk, maar niet de hele tijd.

Later bleek: de "random" functie werkte niet helemaal helemaal niet goed. Van de enorme lijst met mp3 werden er 4 nummers voortdurend herhaald. Vraag me niet waarom. Kennelijk is toen ook de volumeknop nog verder naar beneden gegaan.

Nu, een week later, thuis, heb ik de lijst  (mijn lijst, die van de man maar heel gedoseerd...) op mijn telefoon gezet en nu luister ik er naar in de auto of als ik even in de tuin zit te niksen. En jongens, jongens, wat een héérlijke muziek. Echt voor een vrolijk zonnig feestje als je lekker op een terras een biertje aan het drinken bent met aardige mensen om je heen.

Manu Chao, Megustas Tu bijvoorbeeld. Of wat te denken van Hey There Delilah, Sunshine in a Bag,

Chef's Special, Road Trippin' (en de rest van de Chili Peppers..) , Julia van der Toorn, The Beatles met Blackbird, The Stones met Paint it Black, de onvermijdelijke Earrings, Queen, (en meer nummers die wij van onze oudere broers en zussen hebben meegekregen..), Lenny Kravitz, Madness (omdat we natuurlijk wel rare betà's ende computernerds waren ergens in de jaren 90 en dit nog steeds gezellig vinden), romantiek, bijna te zoet voor een middagje borrelen, Crowded House (gewoon een mooi nummer), even wat herrie van The Offspring tussendoor, onze eigen Hollandse Rocker Herman Brood, de mooie stem van Sandra van Nieuwland (waarbij ik steeds aan Mrs. T. moet denken als ik dit nummer hoor! :-) ), en een leuk nummer dat ik koos -ondanks de niet zo passende titel (Accidentaly in Love)

O, en deze kwam ik tegen tijdens het zoeken. Wat een pareltje van Kurt Cobain, deze Beatles cover.

Met op nummer één voor de bruiloft, de song waar het allemaal zo'n beetje mee begonnen is (o nee, dat was Guus Meeuwis, maar die hoeft dan weer niet persé in mijn playlist): Buckshot Lefonque, Another Day

Wat denk je, was jij blij geworden van onze playlist? En wat zou je zelf kiezen? 

De trouwambtenaar

Als je vaker naar bruiloften geweest bent weet je vast wel wat ik bedoel: zo'n praatje van zo'n ambtenaar... Soms is het leuk, vaker beresaai, nu en dan tenenkrommend. Het is natuurlijk al snel een standaard riedeltje dat ze opdreunen. Een vast format waar alleen de variabelen nog ingevuld moeten worden tijdens een soort van persoonlijk gesprek, een uurtje van te voren. "Welkom, speciaal welkom voor oma daar, dit mooie gemeentehuis bla bla... de bruidegom is administrator bij een groot belastingkantoor en de bruid is interieurverzorgster bij een grote keukenwinkel in het dorp hier... "
En dan even soort van persoonlijk: "Ik heb jullie leren kennen (...) als een lief/leuk/gezellig/streepdoorwatnietvantoepassing is paar... bla bla." En tussendoor een flauwe mop over het huwelijkse leven (man, vrouw, deegrollers of iets met de huwelijksnacht). Geg-geg. Help!

Ten eerste, waarom zou ik iemand die ik niet ken en nooit meer terugzie iets over mezelf vertellen zodat die dat kan doorvertellen aan ons en alle mensen die ons allemaal al wél jarenlang kennen? Dat mijn man een iter weet iedereen, en boeit weinigen. Wat we op onze eerste date deden gaat niemand iets aan. Ik bedenk me nu rot wat voor leuke anecdote we hem eventueel nog wel in kunnen fluisteren.

Ten tweede, ik houd niet van die hele flauwe platte grappen, van de types Jos en Edgar.*

Een vriendin laatst had een hele leuke trouwambtenaar, het klikte, hij had een goed praatje. Helaas kwam hij van een andere gemeente dan waar wij trouwen.

Zelf de ceremonie opfleuren met kaarsjes of zandrituelen? Elkaar ten overstaan van de hele goegemeente gedichtjes voor gaan lezen? Ik ga vast iemand beledigen nu, maar hou op schei uit zeg. Daar houden wij niet zo van. We houden het dan maar graag bij een praatje. Hopelijk een leuke.

We hebben nog nagedacht over zelf iemand uitzoeken uit de groep familie en vrienden maar kwamen niet tot een besluit (bovendien moet je bijbetalen voor een zelf meegenomen en te installeren ambtenaar voor een dag). Een cabaretier dan? Lijkt me geweldig, maar ach. Geld, organisatie... we gokten dus maar op een beetje een goede aan ons toegewezen ambtenaar.

Hij belde gisteren. Na twee minuten aan de telefoon op speaker (wat voor hem kennelijk een heel nieuw concept was omdat hij pappalien maar bleef grappen of zijn "aanstaande het er ook mee eens was") keken de aanstaande en ik elkaar met pretoogjes aan: Jiskefet Meneer Jos in hoogst eigen persoon. Gruwel. Kunnen we nog terug?! Of anders heb ik toch echt al vóór de ceremonie een flinke fles bubbels nodig.

* Debiteuren Crediteuren serie van Jiskefet, met Herman Koch als de altijd vrolijke maar niet-grappige en natuurlijk best wel heel treurige kantoorman Jos  

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)

NS forum

Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

Supermarkt irritaties

Ik moet - lang verhaal - slagroomsoesjes hebben. Toevallig loop ik langs de AH. Op zich is de AH 

een prima winkel, ze hebben veel, het is ruim opgezet. Maar de rijen zijn lang, en ergens op de afdeling marketing is iemand de weg kwijtgeraakt. 

Zo vragen de cassières me sinds een tijdje "of ik alles heb kunnen vinden?" De eerste keer keek ik geschrokken op. Had ze door dat ik geen vaste klant ben? Zag ik er wanhopig zoekende uit? Wereldvreemd, alsof ik niet aan een vakkenvuller had durven vragen waar de billendoekjes ook alweer liggen? Inmiddels heb ik door dat dat bij het standaard riedeltje hoort wat de dames en heren uit het hoofd moeten leren: AlleskunnenvindenWiltukoopzegelsPannenzegelsFijneDagverder! Vermoeiend.

De tv reclames irriteren me ook enorm. Die reeks met de klunzige bedrijfsleider vond ik nog wel grappig, en reclames over lage prijzen zijn logisch. Maar bijvoorbeeld die met die zogenaamd wat verlegen aandoende ambachtelijk slager die in z'n bijkeukentje een beetje receptjes staat uit te proberen. Erg ongeloofwaardig, voor een megasupermarkt, dat imago.

Maar goed, de winkel is verder oké, dus ik doe er gewoon mijn boodschappen als ik in de buurt ben. Of iets nodig heb wat ze bij de goedkopere supermarkt dichtbij niet hebben. Dit keer slagroomsoesjes dus.

In het koelvak zie ik twee stapels. Eén met dozen houdbaar tot morgen, de ander tot overmorgen. Logischerwijze is de minst verse wat afgeprijsd. Ik had hem al in mijn handen, tot ik de sticker nog eens goed bekeek.

Wat? Weggooien is zonde? O, ik snap het. Eigenlijk lust je geen soesjes, maar weggooien is zonde en daarom moet je ze toch maar in je karretje stoppen. Niet gezond, maar ja. Zonde om weg te gooien.
Ik heb verhalen gehoord over mijn oma, geboren ergens eind 19e eeuw. Die at beschimmelde vla. Niet omdat ze honger had of het lekker vond, maar ja, weggooien was zonde.

Ik ben toch al wat allergisch voor die marketingslogans op verpakkingen (kindersnoep met extra vitamines, smeersels waar je nog mooier en jonger van wordt... ) maar dit slaat toch wel alles. Betuttelend en irritant.

Ik heb er serieus over gedacht die verse maar te pakken. Maar ja. Die 35 procent heeft me toch over de streep gehaald.

Eenmaal thuis heb ik de eerste soes zelf geprobeerd. En weet je? Volgens mij kan ik ze beter weggooien. Opeten, dat is pas zonde.

Zorg

Zondag viel oudste om, keelpijn hoofdpijn maar vooral heeft hij heeft geslapen, geslapen... Toen kwam ik er dinsdag gezellig bij zitten op de bank met een vette keelontsteking en de algehele bibbers in mijn hele lijf. Het was lang geleden dat ik écht ziek met koorts enzo was, en lekker voelt dat niet kan ik vertellen. Dochter begon een dag of drie later. Zomaar uit zichzelf naar bed om 7 uur 's avonds is héél verdacht.. koorts, kuchen...ziek!

En we zijn niet de enige, begreep ik. Half Nederland is ziek. En de één kan makkelijker gewoon even lekker op bed gaan uitzieken dan de ander. In sommige beroepen is dat gewoon lastiger (voor de klas bijvoorbeeld, aangezien er geen invalkrachten meer ingehuurd kunnen worden sinds de nieuwe flex-wet..)

Mijn ouders hebben thuiszorg. Twee keer per week komt er iemand om mijn vader te wassen. (zodat mijn moeder met haar hoogbejaarde lijf dan vervolgens de douche kan gaan schoonmaken.. dat hoort er even kennelijk niet bij, netjes handdoeken in de was of de tegeltjes droog vegen na afloop)  Ze hebben een aantal vaste gezichten, de een wat beter dan de ander.

Maar ook zorgmedewerkers worden wel eens ziek. En wat dan? Ze hadden een héle flinke. Een die gewoon doorging met werken, ondanks die verkoudheid. Doosje paracetamol in de zak, flinke berg zakdoeken en wat keelpillen. Ze deed haar werk, dronk het standaard kopje koffie, gaf nog netjes een handje en verdween weer.

Eigenlijk hadden mijn ouders liever een vervanger gehad, of desnoods een douchebeurtje overgeslagen. Want op een extra bonus van de zorg in de vorm van een griepvirus zitten ze ook niet te wachten...

Rondje Poef

Het sluipt er in, bepaalde uitdrukkingen. Soms nemen de kinderen iets "swags" mee naar huis ("hé, kil"), soms erf je bepaalde zelf verzonnen of aangepaste woorden of uitdrukkingen van je ouders en soms weet je eigenlijk niet precies meer waarom maar heb je als familie opeens een nieuw buzzwoord te pakken.

"Rondje Poef" is al een tijdje nogal populair in huize Mammalien. Het betekent zoiets als even een en ander doen wat moet gebeuren maar niet zo belangrijk is om verder aan de wereld uit te leggen. "Ik zet even koffie en dan ga ik dat en dat en dat wel even kopen en post die brief en .. ". "Ah, Rondje Poef!". "Wat doet oudste?" O, rondje poef. "Schat, ik doe even Rondje Poef en dan ben ik om tien uur weer thuis". Stukje fietsen? Rondje Poef.

Van de week lagen we op het echtelijk bed vermoeid maar voldaan na een romantisch rondje Poef, toen ik het toch even wilde weten. "Zeg schat, waar komt nou eigenlijk dat Rondje Poef vandaan?"

Wist ik dat niet meer? De zwemles. De intensieve bijles van jongste, de drillende juf die 60 minuten per drie kwartier op jongste aan het inpraten was. "Rondje met je benen, en POEF! Rondje POEF! Rondje POEF". Kennelijk is er ook vooral in papa's hersencellen een flink spoor getrokken dat er voorlopig niet meer uit zal slijten..

Maar het klinkt wel gezellig.

Ze schelden me uit!

Kliefje was me voor: bejaarden zijn asociaal. Ze heeft het prima verwoord, ga ik niet over doen. Ik ben het roerend met haar eens. Nou ja, niet dat álle bejaarden asociaal zijn. Mijn ouders zijn zowel bejaard als keurig netjes en lief, maar juist van hen hoor ik ook wel gruwelverhalen over hun leeftijdsgenoten.  Het asociale is niet echt leeftijdsgebonden, zullen we maar zeggen. Al gaat het net weer even op een andere manier dan bij de hangpubers.

Wel ben ik nog zo onnozel dat ik er ook vaak intrap: een keurige wijk, een blanke dame op leeftijd met geld genoeg voor een nette auto of e-bike... dat zal wel meevallen toch?

In de afgelopen twee weken ben ik alweer een paar keer in onze keurige Vinex tussen park en dure huizen door keurige oudere dames compleet uitgekafferd.

Een geparmente e-bikester in anwb outfit die mij en jongste zoon keihard inhaalde op het fietspad en in het voorbijgaan verwensingen naar mijn hoofd slingerde op nogal wrokkige toon. Ik was nogal, eh, verrast. Wat had ik gedaan? Volgens mij echt niets. Ik probeerde het nog te vragen, wat mevrouw daar precies mee bedoelde. Heel keurig. Maar ze fietste zo mogelijk nog bezetener door...

En een week later staat er opeens in diezelfde wijk een auto naast de mijne, wederom een gekrulde en geblondeerde 70 plus-ster. Vanachter haar raampje is ze aan het schelden en agressieve gebaren aan het maken. Om daarna flink door te rijden. Natuurlijk, niet wachtend op een reactie...

Ik stond wederom perplex. Wat had ik nou weer gedaan? Mogelijk vond ze het niet leuk dat ze een seconde of tien moest wachten omdat ik aan het inparkeren was. Maar he, veel ruimte om in te halen was er niet. Ze zou eens in de échte stad moeten gaan rijden in haar autootje.

Nou ben ik niet zomaar van mijn stuk als iemand me iets verwijt en tegen wat scheldwoorden kan ik ook nog wel. Maar dat al die zogenaamd keurige dames opeens zo agressief kunnen zijn, daar ben ik wel een beetje van geschrokken.

Plafond muren en vloer: kamperen in eigen huis.

"Papa, papa!!", zei onze toen nog zeer kleine oudste zoon, en rende in volle vaart tegen papa's benen aan die net een flesje zeer geconcentreerde en zeer rode vruchtensap aan het drinken was. De rode vlek op het plafond was tussen al die fijne putjes niet schoon te krijgen en de poging om daar met een heel verkeerd soort witte verf overheen te schilderen was ook al niet zo'n succes. We hebben nog jaren tegen deze vreemde witte wolk aan zitten kijken.

Tot, deze week, eindelijk de plannen om het huis beneden eens goed aan te pakken werkelijkheid werden.

We zijn eerst dágen bezig geweest om de boel te ontruimen. Alleen de inhoud van de grote kast met hobbyspullen van de man had al meer dozen nodig dan ik ooit voor een vorige verhuizing nodig heb gehad. Daarna kast uit elkaar gehaald en de losse stukken in de schuur geplaatst, samen met wat andere meubels. Bank naar buiten, tafel afgedekt. Hele boel afgeplakt. En toen konden we eindelijk beginnen met witten. Ik de randjes, hij de grote vegen.

De vlek is weg. En het plafond is witter dan ooit. Man zijn armen trouwens ook. (En al had de vakman het vast iets netter gedaan, voor twee informatici die niet zo gewend zijn aan dit soort werk ziet er prima uit).

Zo ver zo goed. Helaas moet man nu de rest van de week gewoon weer zijn eigen soort werk op kantoor gaan doen en heb ik nog drie vakantie vierende kinderen  rondlopen, dus we leven nog minimaal een week op campingniveau: plastic op de grond en zonder al te veel meubels. Ben allang blij dat ik de keuken weer enigszins gebruiken kan en dat onze stijve spieren weer wat bij kunnen trekken. Maar komend weekend zijn dan hopelijk de muren klaar en kan dat kolere plastic weg. En ik hoop dat we nog een vakman vinden die het parket kan schuren én lakken voordat de nieuwe bank komt.

En mijn kleine man? Die vindt het ergens een beetje jammer, dat die vlek weg is. "Weet je nog mama? Ik greep papa's benen en toen zei hij... <censuur>.. "

Een Oscar waardig

Het was weer een leuk druk weekend. Gisteren met de kinderen naar de Spelerij geweest, waar we hadden afgesproken met een vroegere mede-blogster met haar drie kinderen. De kinderen zijn goed vergelijkbaar qua geslacht, leeftijd en eigenlijk ook wel karakter, dus dat gaat prima. En de moeders, ach, die redden zich ook wel op het terras :-)

Zaterdag was het tijd om aan onze tv-carrière te werken. Kuch.

Al eerder schreef ik, dochter houdt van toneelspelen. Van musicalles tot toneelclub. Ze wil later "iets" met film of tv doen (mag ook als presentatrice van het Jeugdjournaal). Dus toen ik een paar weken terug de oproep langs zag komen waarin er figuranten werden gezocht voor de tv serie van Mees Kees heb ik haar direct opgegeven. En zaterdag mochten we komen.

Super leuk om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat op "de set". Helaas was Mees zelf er niet (de Mees Kees uit de vorige film vond ik persoonlijk wel een lekker ding). Ze draaiden een scene met twee meisjes en een jongen. Ik weet niet hoeveel ik er over vertellen mag, dus ik houd me maar op de vlakte.

Dochter was helemaal klaargestoomd. Haartjes gewassen, nageltjes gelakt. Drie setjes kleding in de tas, zoals voorgeschreven. En toen we eenmaal daar waren bleek dat ze ook op de moeders gerekend hadden. Ik kón eventueel nee zeggen, maar dochter vond het wel heeeel leuk als ik ook mee zou doen.

Met angst en beven stiftte ik nog gauw even mijn lipjes, probeerde ik niet al te veel te denken aan het feit dat ik niet helemaal mijn beste kleding aan had, en begaf me dus maar op "de set". Niet alleen bang dat mijn enorme kont straks door heel Nederland bekeken zal worden maar vooral ook voor al die loslopende hondjes en honden. We stonden écht precies op dé plek in Nederland waar heel het Gooi zijn Woefjes graag uitlaat, soms met vier tegelijk. Ik was super stoer en dapper - en als goede moeder moet je ook het goede voorbeeld geven natuurlijk - en heb geen kik gegeven. Het bleken gelukkig ook vrijwel allemaal keurig opgevoede honden die bovendien meer interesse hadden in de hei dan in mij, en het merendeel liet de figuranten gewoon met rust. (Er is slechts één bal opgevreten en één kindje panisch afgevoerd.) 

We kregen duidelijke instructies en deden keer op keer op keer een geweldige acteerprestatie in onze rol van voorbijlopend wandelaar (tegen elkaar praten, maar dan zónder geluid!). Zo'n uur of vijf later deden onze voeten en ruggen pijn, maar stond het er eindelijk allemaal op. Die vijf minuten serie waarvan wij waarschijnlijk hooguit twee seconden van heel ver af wat in beeld zijn.

Maar toch was het leuk.  

En zodra ik meer weet ga ik jullie zeker vertellen wanneer ons sterdebuut op tv komt!

Huisvrouwendiploma

Ik ben dan wel tegenwoordig in huize Mammalien benoemd tot “hoofd huishouding”, maar helaas heb ik weinig werkvolk onder me en ligt noch mijn vooropleiding noch mijn werkervaring op dit vlak. 

Heb ik laatst nog met een lekker vochtig doekje de stopcontacten aan de binnenkant schoongemaakt (schokkend), vandaag heb ik het koffieapparaat ontkalkt. Er brandde al een tijdje een lampje op het ding, met dank aan Google heb ik ontdekt wát dat betekende en wat ik er aan moest doen. (Hoera, Mammalien is een huishoudelijk genie.) Na dit daverende succes heb ik direct ook de waterkoker maar ontkalkt.

Die van vreugde overliep en kortsluiting wist te veroorzaken.

Ik heb genoten van de stilte. Wat héérlijk! Geen enkel apparaat maakt meer geluid, zelfs dat irritante afzuigsysteem was eindelijk helemaal stil.

Maar toch. Ik miste mijn apparaten met stroom en zo enorm. Dus dook ik - bij gebrek aan man in huis, ik bedoel, zelfstandige technische vrouw als ik ben, haha - de meterkast in en heb ik daar wat schakelaars op goed gelukt omgezet. 

De afzuiger begon direct weer te zoemen, een aantal andere apparaten moesten eerst nog even een klein duwtje van mij. Maar het ging. Wekkers kon ik gelijk zetten, de wasmachine weer even aan. Zelfs die (niet geheel bugvrije, compleet gestoorde) smart-tv en het internet beneden kreeg ik aan de praat. Helaas bleek de wifi versterker in ons internetnetwerk een station te ver waardoor het internet op de bovenverdieping nergens meer te vinden bleek.

“Help!”, appte ik man dus maar. Een ingewikkelde beschrijving over iets software-matigs op zijn pc volgde. Geen idee waar dat zou moeten staan dan. Zelfs de stekker die ik dan maar eens eruit-en-erin moest doen heb ik nog steeds niet kunnen vinden. 

Ik pleit voor een verplicht vak huishoudkunde op de middelbare school. Misschien gelijk ook even meenemen hoe je een fietsband plakt, want dat heb ik ook nog nooit gedaan. 

Alarm-moe

Ik,  trouw volger van de lokale weerberichten, waarschuw man en kinders maar weer eens. Neem je regenjas mee. Zou je wel gaan fietsen? Het gaat héél hard hagelen vanmiddag...

En keer op keer op keer komen ze thuis en beschuldigen mij ervan dat ze die jas écht niet nodig hadden. Dat het toch veel fijner was geweest met de fiets dan met de auto te gaan. Dat ze geenhagel hebben gezien. En ik kan ze, vanaf mijn bankje in de tuin onder de parasol, niet echt ongelijk geven.

De plantjes hangen slap van de droogte. Mijn kinderen en man nemen mij inmiddels niet echt serieus meer. Ik denk dat ik al die code oranje weer-alarmen maar gewoon eens ga negeren. Of beter, helemaal niet meer elke ochtend op de weerapp ga kijken. Ze weten er niks van, zoals oma al zei.

En bovendien, vroeger hagelde het ook wel eens. Dat was dan wel een beetje vervelend op de fiets, maar om daar nu een álarm voor af te geven? Zelfs de meest voorzichtige Nederlander trekt zich straks weinig meer aan van alarmcodes. Ook niet als er echt eens iets staat te gebeuren.

Een beetje vreemd ziet het er wel uit ja

Ik heb nogal een expressief gezicht én een drukke geest. Dus tel maar op. En dan ben ik er ook nog eens zo één die haar tong uitsteekt als het motorisch wat lastiger wordt én in mezelf kletst.

Sommige mensen kijken alleen maar, andere geven opmerkingen als "Wat kijk je zo raar/boos/vreemd?", "Waarom steek je je tong uit?" of (boos): "Dat was helemaal niet grappig wat ik zei!" (eh, sorry, wat zei je dan eigenlijk?)

En probeer het dan maar eens uit te leggen...

Ook collega's roepen me wel eens tot de orde als ik overgeconcentreerd achter de pc zit, bezig met een of ander moeilijk technisch probleem. In mijn hóófd leg ik mezelf het probleem uit en verzin een oplossing, terwijl ik naar het beeldscherm staar. Dat ondertussen iedereen die naar me kijkt vreemde gezichtsuitdrukkingen en gebaren ziet heb ik dan echt niet meer in de gaten... Het ziet er ongetwijfeld maf uit.

Ik kwam er voor het eerst achter toen ik net op de middelbare zat en met een meisje dat ik half half kende voor het eerst mee op fietste. Ik maakte me in mijn hoofd al druk over wat we moesten zeggen bij het uit elkaar gaan, of we mogelijk verdere afspraken zouden maken. Toen het eenmaal zover was had ik in mijn hoofd kennelijk al een hele andere vraag zitten, want toen zij vroeg of we volgende keer weer samen zouden fietsen lachte ik vriendelijk en zei zeer beslist nee. Zij keek wat zuur en ik snapte niet waarom.

Pas dágen later, toen ik me afvroeg waarom ze zo afstandelijk deed, viel het kwartje van wat er nu eigenlijk gebeurd was. Ik heb het nooit aan haar uit durven leggen...

Hij wordt groot

Jongste en middelste sparen hard mee met de Angry Bird poppetjes actie van de Plus. Jongste heeft net bij oma een zakje gekregen en is superblij: er zat een héle goeie in die hij nog niet had. Hij speelt er wat mee en als we de auto uit lopen op weg naar een winkel huppelt hij vrolijk mee, de Angry Bird in zijn handje. Onderweg ziet hij een lege verpakking van zo'n ding op straat liggen en raapt het op. "Gooi maar in die prullenbak daar."

Hij huppelt er heen, maar eenmaal daar hoor ik hem een geluid maken. Geen goed geluid. Ik kijk om, en zie zijn gezicht vertrekken. Er is iets Heel Ergs gebeurd. "Heb je de Angry Bird er per ongeluk ook in gegooid?" raad ik.

Ja! zie ik aan zijn gezicht. "NEE! Dat heb ik niet...", zegt zijn stem, vol spijt én boosheid over zulk dom gedrag. Ik zeg maar niets meer, jongste is een jongetje dat soms hele heftige emoties heeft en het beste is dan om hem even zelf tot rust te laten komen. Ik zie aan zijn kleine gezichtje hoe moeilijk hij het er mee heeft. Hij worstelt, probeert zijn emoties onder controle te krijgen. Een paar seconden is er van alles van zijn gezicht af te lezen. Dan kijkt hij me opeens - nog wat treurig-  aan. "Klaar. Over en weer verder gaan." zie je hem denken. Bikkeltje.

Ik krijg een handje en we lopen weer door. Hij wordt groot.

Expressief

Jammer voor jullie dat dit een tekstblog is en geen youtube filmpje. Konden jullie ook eens lachen.

Van die mensen die hun tong uitsteken als ze een draad door de naald moeten krijgen of iets anders moeilijks doen? Ik heb daar dus ook nogal last van. En niet alleen bij motorische lastigheden. Vroeger op het werk, als ik een moeilijk probleem achter de computer aan het uitpuzzelen was mompelde ik tegen mijn scherm en trok suffe koppen. Zeiden de collega's. Als ze durfden. En als ik me vreselijk aan het concentreren was tijdens een tennispartij vroeg iedereen zich af waarom ik toch zo bóós keek.

Laatst keek ik weer een tenniswedstrijd op tv. Sharapova sloeg een simpele bal helemaal mis. Waarop mijn oudste ineens vroeg: "Mam, wat is er, waarom kijk je opeens zo boos?". Oh. Uh. Tja. Inlevingsvermogen, denk ik. En zoveel maakte het me eigenlijk niet eens uit of ze wel of niet zou winnen. Maar die kop van mij, die heb ik blijkbaar nog steeds niet onder controle...

Veel kan ik dan ook niet verborgen houden voor de medemens. Al kunnen ze mijn gezichtsuitdrukkingen ook wel vaak verkeerd uitleggen kennelijk. Misschien moet ik toch maar aan de botox.

Bijzonder bloed

Mijn moeder is 85 en heeft last van haar hart. De trombosedienst komt regelmatig langs om bloed te prikken. Afgelopen week weer. Ze kreeg de uitslag per post. De bloedwaardes waren érg hoog. Gelukkig is er niet direct actie ondernomen, want kort daarop kwam er een tweede bericht. Er was een foutje gemaakt, de bloedwaardes waren juist veel te laag. De medicatie is inmiddels aangepast.

En gisteren kwam er een derde brief van diezelfde organisatie. Mijn moeder wordt half juni verwacht voor een 20 weken-zwangerschapsecho...

Ondanks dat we erg benieuwd waren naar een klein brusje, heeft ze de afspraak toch maar afgezegd.