Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 

"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 

Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"

Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.

De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

Doeiii

Badjas, handdoek, borstel - check
Vriendje-van-zoon's moeder gedubbelcheckt dat ze 'm ophaalt uit school - check
Briefje op het aanrecht met instructies/tijden/adressen voor Pappalien - check
Avondeten voorbereid en klaargezet in de koelkast - ja dáág, zo gek als mijn moeder ben ik niet
Sleutel in dochters tas gestopt - check
Vaatwasmachine gerepareerd - uh... bijna. Monteur komt vrijdag!
Huis opgeruimd - check

Ik ga zo - met dat ietwat aangekomen lijf en al - lekker met vriendin naar de sauna. Even lekker bijkletsen, uitrusten en superschoon worden. En dan - om te voorkomen dat we met onze neus in het spitsuur thuis vallen als we terug komen - nog even lekker wat eten in een restaurantje om de hoek.

Geen medelijden met Pappalien die de schrik van zijn leven krijgt nu hij een middag en avond helemaal alleen voor drie kinderen moet zorgen: halen brengen opvoeden eten koken billen wassen voor (laten) lezen en naar bed en dan nog even met oudste voor de tv hangen. Geen medelijden, want hij kan dat heel erg goed. Bovendien gaat hij straks gewoon bijna een hele week weg en mag ik dan alles in mijn uppie doen.

Ik hoop wel dat dan de vaatwasser is gerepareerd.

Thuis werken

Thuiswerken heeft zo zijn voordelen. Geen reistijden bijvoorbeeld. En je kunt fijn 's ochtends al een wasje in de machine stoppen, de meteropnemer opendoen, wat telefoontjes plegen, de vergeten broodtrommel van de kinderen nabrengen. In de mail staat een verzoek om wat kopietjes op te sturen van allerlei rapporten, inentingsboekjes en persoonsbewijzen. Die moet je dan ook nog even inscannen en opsturen.

Een gesprekje met de juf op school vlak voor de kinderen uit zijn? Geen probleem. Nog even een vergeten ingrediënt voor het avondeten kopen voordat je je kind weer moet ophalen. (Godzijdank kunnen de andere twee inmiddels alleen thuisblijven en hoeven ze niet al protesterend méé, het uit spelende brusje op te halen).

En dan is het tijd om te koken. Als ik 's avonds middelste overhaal tanden te poetsen en jongste tegelijkertijd een verhaaltje voorlees vraag ik me af waarom ik zo moe ben en waarom ik wéér niet het werk heb kunnen doen waarvoor ik betaald krijg en dat ik me eigenlijk had voorgenomen.

Waarom ik zou solliciteren, en waarom niet

Ik kan niet zeggen dat ik echt een carrièrewijf was, vroeger, daarvoor ontbrak het me aan motivatie om de "top" te willen bereiken. Ik had eigenlijk ook niet veel lol in het vakgebied en de drive naar geld.

Na mijn studie vond ik direct een baan, "gewoon" voor 40 uur per week. Iedereen feliciteerde me maar wat vond ik het een hel! Van het vrije studentenleven naar een baan op een duf kantoor waar ik 5x8 uur opgesloten zat, saaie dingen zat te doen waarvan ik helemaal niet snapte waarom ik ze moest doen. Suffe collega's en dan ook nog eens veel tijd kwijt aan reizen met het openbaar vervoer over kleine afstand...

De banen daarna ging het steeds beter. Leuker werk, fijnere collega's, beter betaald, meer uren vrij. Ik ben niet lui, houd wel van werken, maar ook van afwisseling en ben best gesteld op mijn privacy en zelfstandigheid.

En toen kwamen de kinderen. Toen mijn eerste zwangerschapsverlof voorbij was en ik voor het eerst mijn baby alléén moest laten, ging ik met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart weer naar mijn werk. Dat heb ik toen nog wel even volgehouden, maar begon me steeds meer te realiseren dat ik die dikke auto en wat salaris graag inruilen voor meer tijd met/voor mijn kind.

Na elk kind ging ik minder werken, tot het ergens in het eerste jaar van de jongste helemaal ophield. Met werken buitenshuis, dan he, met salaris en arbeidscontract. Ik hoef velen van jullie vast niet te vertellen dat thuisblijfmama's met drie kleine kinderen eigenlijk nooit vrij zijn.

En nu zijn de kinderen zijn opeens zomaar 13, 10 en 6. En worden wat zelfstandiger. (En aan de andere kant hebben ze me nu soms juist harder nodig dan ooit. En wil ik maar wat graag bij ze zijn.)

Opeens was daar een berichtje van een oud-collega. Ze hadden een vacature. Of ik??

In eerste instantie dacht ik: leuk! Even wég van hier, laat iemand anders even alle shit opruimen. Zowel de viezigheid in mijn doucheputje als de opvoedhobbels die ik momenteel tegenkom en die vooral op het bordje van de thuisblijfmoeder lijken te liggen. Aan de andere kant: als ik er niet ben, wie doet het dan? Man is gewend dat hij zich vooral op zijn betaalde werk focust. Hij hoeft zich niet in bochten te wringen om op bepaalde tijd kinderen weg te brengen of op te halen van scholen of bso's. Laat staan midden op de dag naar de logopediste te moeten of naar judoles.  Het zal een flinke aanpassing worden als ik opeens niet meer beschikbaar ben voor dat soort gedoe. Bso inschakelen, huiswerkbegeleiding misschien, oudste twee nog meer alleen laten. Werkster inhuren. Het gaat namelijk om een heuse baan, niet al te ver weg, maar niet voor minder dan 4 dagen per week. Poe.

En kán ik het nog wel? Zelfvertrouwen is mijn sterkste punt niet. Qua techniek loop ik een beetje achter inmiddels. Aan de andere kant, de organisatie ken ik prima, weet wat ze daar doen. En die nieuwe tool, die heb ik vast in mum van tijd onder de knie.

Ik heb lang getwijfeld. Kan ik? Zal ik? Vier dagen mezelf afbeulen? Werd ik stiekem niet knettergek van die appels knauwende collega's, teveel mensen op te weinig vierkante meter kantoor? De zeurpieten, de nietsnutten, de vrouwonvriendelijke interim? Een echt sociaal kantoorbeest ben ik nooit geweest.

Ik app pappalien, die ergens op een vliegveld zit, zakenreisje voor zijn baas, of ik zal solliciteren. Zijn reactie: "Waarom? Daar heb je toch helemaal geen tijd voor." Ik dacht dat hij graag meer geld zou zien, maar kennelijk is hij toch blij met de ondersteuning die moeder de huismanager hem biedt. Knoop dit keer even doorgehakt.

Help!

Twee dagen en nachten is hij inmiddels weg, Pappalien. Eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk misten we hem wel, maar verder ging alles zoals altijd. Terwijl hij met zijn vlinderstrik in Wenen zat en feestelijk vermaakt werd, hield ik hier met twee vingers in mijn neus alle logistieke, schoonmaaktechnische, opvoedkundige en overige balletjes in de lucht. Het was gezellig en alles liep gesmeerd. De kinderen zijn inmiddels ook al best groot, bedacht ik me, het wordt steeds makkelijker...

Dat dacht ik. Tot vandaag, een lange zaterdag waarop iedereen zich een beetje moest aanpassen, de zaterdagse routine was enigszins verstoord zo zonder papa thuis. Ik had weinig geslapen en stond engiszins brak toch om half acht beneden. Kleuter had de hele dag opeens last van een enorme bewegingsdrang en behoefte zijn stembanden tot het uiterste te stretchen. Vrolijk, dat wel, maar zeer vermoeiend. Dochter van acht zat minder lekker in haar vel, commandeerde de broers de kamer rond en gedroeg zich als een labiele puber. En dat ik tussendoor wat goedbedoelde pogingen deed hier en daar wat op te voeden werd door geen van drieën in dank afgenomen - integendeel.

Na het avondeten ben ik dan daadwerkelijk ingestort. Stilletjes op de bank, dat wel, ze hoeven het ook weer niet te weten. Met behulp van wat oudhollandse omkoperij ("pak maar een ijsje uit de vriezer en straks nog zo'n lekker koekje") en een overdosis kinder-tv probeer ik voor mezelf even een uurtje rust te vinden. Hier, alleen, achter mijn pc. Even géén mamamama-waarom-waaris-hijzegt-jamaar-magik-ikwilniehiehiet-waarommaghijwel-weeeeeeeeeh  ...  Zoek het éventjes lekker allemaal uit. Straks ben ik weer in staat te bedenken waarom ik zélf ook alweer geen weekendje zonder kinderen weg wil. Nu bedenk ik me alleen maar hoe heerlijk het zou zijn als Pappalien ze meegenomen had en het huis gewoon van mij was.

Het zou me trouwens niets verbazen als ik getroffen ben door het een of andere virus, zo zat ik te bibberen en misselijk te zijn. En zo niet, dan ben ik in ieder geval nu even een heel makkelijk slachtoffer. Mén, wat kan het zwaar zijn zeg, alleenstaand ouderschap. Pappalien, als je alsjeblieft terugkomt en af en toe de aandacht van de kinderen van mij weet af te leiden, neem ik op de koop toe dat ik ook jouw ontbijtbordje altijd op moet ruimen 's ochtends...

Niet kapot

In de maandagochtendstress met een kind dat niet uit bed willend komen, een die niet wil aankleden, niet wil plassen en niet op de fiets wil zegt nummer drie, als we dan toch allemaal min of meer klaar voor school op de fiets zitten: "Mama, het lijkt wel of wij je kapot gemaakt hebben". Waarom durft hij bijna niet te zeggen. "Omdat je het niet zo leuk meer lijkt te vinden om dingen voor ons te doen. Daarom denk ik dat wij jou stuk gemaakt hebben."

Mijn hart breekt. Ik ben niet kapot, en al helemaal is dat niet de schuld van mijn hartjes. Een beetje moe en ongeduldig soms denk ik. Misschien moet ik inderdaad wat minder hooi op mijn vork nemen, eens wat bijtanken zónder kinderen, iemand anders eens de de maakjehuiswerk en ruimjespullenop commando's laten geven op zijn tijd. Want er iets niets liever dat ik doe dan er voor hen zijn. En dat moeten ze merken ook.

Leerzaam

Het is drukker dan ooit, op school, zo de laatste weken van het schooljaar. Voor de laatste cito's worden afgewerkt moet er natuurlijk ook nog wat Leuks worden gedaan. En dus zijn de projecten en uitjes niet van de lucht. Het is hard werken voor die arme kinderen.

Maar wel leerzaam hoor. Ook voor de hulpmoeders. Die treden zo ook eens buiten hun comfort-zone. Zo
heb ik vorige week zelfs  toegekeken geholpen bij het bereiden van een Gezonde Maaltijd. Met groente en zo... Waar ik van de kinderen leerde hoe je groente kunt snijden zonder je vingers mee te nemen en dat andermans kinderen wél tomaat en rauwe paprika eten. En nu wil dochter thuis opeens óók helpen bij het koken, en is ze zelfs bereid nu en dan een stuk tomaat of sla te proeven. Wow.

Afgelopen dinsdag was het voor alledrie tijd voor een buitenschools uitje, en bij alle drie de klassen konden ze wel wat ouders gebruiken. Omdat ik er best moeite mee heb mezelf tijd op drie verschillende locaties tegelijkertijd te manifesteren, heb ik de hulp van Pappalien ingeroepen. Pappalien kreeg vrij van de baas en mocht mee met op het schoolreisje van de kleuterklassen. (Naar de dierentuin. Hij is slechts één keer twee van de vier kinderen uit zijn groepje kwijtgeraakt maar heeft ze ook weer helemaal intact teruggevonden, en er is maar één kleuter met pleisters op handen en knietjes naar huis gegaan, dus volgens mij was het geslaagd!)

Ik zelf kon toen nog kiezen uit twee "boerderij" uitjes, waarbij ééntje op de fiets naar een heuse boer met koeien en waakhonden en ander griezeligs. Ik koos dus maar slapjes voor het autoritje met de klas van dochter naar de vertrouwde stadse kinderboerderij waar alles netjes in hokken is weggewerkt. Het konijn heb ik geaaid, dat wel. En toen ik zag hoe alle meisjes uit mijn groepje dat paardje achter het hek helemaal omver knuffelden en toch niet opgegeten werden heb ik zelf ook, jawel... even aan zijn grote paardenlijf gevoeld. Wow. Leerzaam zeg, die uitjes. Ben benieuwd wat ik volgend jaar allemaal zal leren.

Yie-ha!

Yie-ha, ik ben mezelf weer. Gisteren was een mooie dag, en de laatste restjes zieligheid verdwenen toen we met zijn allen naar een paar oude filmpjes keken van zo'n vier jaar geleden. Peuter was een gekke baby die alleen maar wat stuntelig lag rond te kijken, dochter een kleutertje met een scheve pony en mama's schoenen aan. Samen met een kleinere, nóg dunnere versie van oudste broer speelden ze met de playmobil. En de blaadjes in de tuin. En met Keefie(*). Wat waren ze liehief!! En wat zijn ze nog steeds lief, bijna liever! Zo hard als ze om zichzelf moesten lachen.

En vandaag schijnt de zon! Ik heb de kindjes naar school gebracht, man op zijn fiets gezet richting werk, en afgemaakt waar man aan begonnen was maar moest stoppen i.v.m. het weer. De kussen zitten er in, de verpakking is opgeruimd, heb zelfs wat groen gesnoeid. Dus wat houdt mij tegen om even een uurtje lekker even in het zonnetje op de nieuwe tuinset een potje te Wordfeuden?! Met een lekkere gezonde vruchtensmoothie erbij! Yie-ha! Het leven is zo beroerd nog niet.

De bijna-naar-school blues

Er zwaaide vandaag weer een peuter af - vier jaar geworden, klaar met de peuterspeel en op naar school. Het kind was vandaag jarig maar last van virusjes en vooral spanning rondom het hele gebeuren waarschijnlijk, dus stond met een treurige blik een beetje stilletjes te kijken hoe haar moeder zich druk aan het maken was.

En toen was ze weg, en nu heeft mijn ventje de twijfelachtige eer de oudste peuter van de groep te zijn. Niet dat hij dat beseft, trouwens. Maar wel begint de "laatste-maanden-blues". Vond en vindt hij het altijd leuk om daarheen te gaan, de laatste paar keer moppert hij, treuzelt hij, wil hij niet naar binnen. Om eenmaal binnen gewoon blij op de juf af te stormen. Dat dan weer wel.

Hij is toe aan nieuwe uitdagingen, ook thuis. De spelletjes die hij deed begint hij saai te vinden, zijn favoriete televisieprogramma's vindt hij ook niet boeiend genoeg meer (en dat is jammer voor mama's die ook wel eens even pauze willen). Hij hangt meer dan anders aan mijn rokken en zijn favoriete tekst lijkt "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we.

Ik peins en pieker en probeer nieuwe dingen te verzinnen. Buiten voetballen of zelf fietsen wil hij niet. Dino's, ooit de heilige graal van broer, boeien hem niet. Eindeloos over alles dingen willen weten of gewoon een beetje kletsen, zoals driejarige dochter deed, dat heeft hij ook nog niet zo. Cijfers wil hij, en letters. En letters en cijfers. Maar dan in een andere vorm(*), want zelfs daar vermaakt hij zich niet zo lang meer mee als eerst.

We zijn toe aan de lente. En aan school. Hoewel ik zeker weet dat ik mijn kleine lieve handenbinder ga missen. Want wat moet ik dan overdag, aan wie kan ik vragen "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we?



(*) onlangs ontdekt dat hij tóch wel een beetje van tekenen houdt, als het maar letters zijn, of cijfers... er past een alfabet op twee a4-tjes. Morgen nieuw tekenpapier kopen!

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 

Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

Mama heeft een baaldag

Peuter is weer "heel lekker", zoals hij zelf zegt. De rode koortswangetjes zijn verdwenen, hij heeft nu een wit bekkie met verdacht uitziende rode bultjes op de wangen en de kin. Het zal wel weer zo'n kinderziekte met nummertje zijn, waarvan ik het bestaan nog even op moet zoeken op internet. Het nogal stevige volume van zijn stem is in ieder geval weer helemaal terug, en hij weigert nog steeds op zijn tijd. Maar dan wel met een boevig lachje erbij. En helemaal klaar is hij er nog niet mee, want hij is nog heel snel moe.

Dochter die voorheen nog wel eens kon bokken en katten is opeens de zoetheid zelve. Ze is van een papa's kindje opeens in een moederskindje verandert. Ze hangt de hele dag aan me en doet vrolijk mee maar wil ook een hoop aandacht.

Oudste zoon, daarentegen, meestal de zoetheid zelve, is dus vanzelfsprekend maar even dwars aan het liggen. Dat hij die nieuwe (voor mijn doen dure) trui die ik heb gekocht niet aan wil en zijn kamer niet opruimt, dat is niet nieuw. Dat hij met sleeën in het ijskoude water weet te belanden en zijn gymtas vergeet ook niet. Maar dat hij in plaats van zijn vrolijke zelf nu loopt te bokken en te chagrijnen, direct in de verdediging springt als ik iets zeg, dat wel. En dat is niet zo gezellig. En het gaat allemaal zo traag als dikke .. euh...juist. Hij doet er nóg langer dan anders over om aangekleed beneden te verschijnen, het eten dat ik voor zijn neus zet op te eten. Veters strikken duurt minstens een kwartier.

Bijzonder irritant voor een ongeduldige moeder en voor dochter die wel graag vroeg op school wil zijn om mama nog wat te laten zien in de klas. (Dat kan ze dus op haar buik schrijven met treuzelbroer en peuterbroer, wiens looptempo, zelfs als hij wél een keer wil, nog niet helemaal super is).

Dus ik roep en ik grap en ik waarschuw oudste nog een keertje vaker, maar er komt geen beweging in. Correctie, bewegingen genoeg, maar niet van het soort dat effectief is als je binnen afzienbare tijd op school moet komen met drie kinderen. En tel ik maar weer een keer tot 100. Helaas ontplof ik meestal voor ik bij 4 ben.

Moet er eerlijkheidshalve ook nog even bijzeggen dat mijn lontje wegens ernstige blokkades in neus- en voorhoofdholtes ook een flink stuk korter dan normaal is. En dan wil dat nog wel eens, euh, botsen. Ik wil met een boek op de bank, en liever niet praten met die zere keel. Ik voel er dus al helemaal niets voor om de hele dag instructies te schreeuwen en kinderen achter hun broek aan te zitten, na te denken en verantwoordelijk zijn. Ik wil even geen moeder zijn nu. Hoe dol ik ook op ze ben, nu even niet. Opzouten allemaal. Maar ik denk dat ik niet zo maar een baaldag op kan nemen. Zal zo mijn contract er even op nakijken.

** PS. Had ik al gemeld dat mijn poezenkinderen geen haar beter zijn? Ze halen de lichtjes-snoeren uit de kerstboom, voetballen met de ballen, vreten het gouddraad van de pluche sterren af en veroorzaken midden in de nacht inbraakalarm vanwege hun kunsten met onze arme kunstkerstboom....

Lajeniegekmakuh

Soms hoor ik een echo in mijn hoofd, van een of andere interim bij een vorige werkgever: "Deze afdeling is zo reactief (vies gezicht), we lopen steeds achter de feiten aan. De (interne) klant roept en wij draaien, hoe onzinnig de vragen ook zijn." Servicegericht, dachten wij, maar nee, dat was anders. Proactief en kritisch, dat moesten we worden, dat wilden ze hebben.

Thuis op slechte dagen is het precies hetzelfde. Mijn drie belangrijkste klanten roepen en vragen, en ik draai. Zij trekken aan een touwtje, en ik beweeg de kant op die ze willen, desnoods in spagaat.

Dochter heeft geen vriendinnetje te spelen dus ben ik de klos. "Mama, kijk eens, ik heb iets gemaakt. Mama, mag ik snoep? Ah, waarom niet? Mama, wil je mijn elastiekje even vasthouden? Mama, ik ga even boven spelen. Mama, mama, ik ben boven aan het spelen. Mama! Mama! Waarom zeg je niks, ik roep je toch?" Arghhhhh. De hele dag door. Of ze nu naast me staat of twee verdiepingen verderop. Het maakt niet uit wát ik zeg, als ik maar antwoord geef. Op een gegeven moment kreun ik dus alleen nog maar.  

Oudste heeft minder tekst maar bewerkelijker opdrachten: "Mag ik een tosti, mam, alsjeblieft? (net als ik de keuken heb opgeruimd) Waarom doet de laptop ineens zo raar (het beeld stond ondersteboven, kennen jullie dat knopje?? Ik nu wel...) En o ja, morgen heb ik projectpresentatie maar ik heb nog helemaal geen informatie over Het Jachtluipaard kunnen vinden. Doe jij dat even?"  Ja schat, tuurlijk, ik ga het zo doen, eerst nog even dit voor je zus.... BOEM. Brul. Ik geloof dat ik eerst even peuterbroer moet gaan troosten.

Eenmaal getroost vuurt peuter weer zijn commando's op me af als "ik sles  hebbu!" "Teletubbies AAN!" "Peeltuin?" "NEE! Ikgejhrwekjkkkkkhebbuuuu!!!" (huh?) En is hij even stil, dan is het helemaal nodig om echt even te gaan kijken wat hij precies uitvreet.

Terwijl mijn kinderen mijn aandacht vragen gaat de telefoon, piept de wasdroger, staat de oven in de fik en gaat de deurbel. Hoe kan ik in godsnaam een brave huismoederdevrouw zijn en alles tegelijk naar eer en geweten beantwoorden?! Ik vloek en ik tier zucht eens zachtjes.

Eerst de deur dan maar. Er staan drie schoffies jongetjes met plastic zakken en een brutale bek op de stoep, ze hebben ergens de Sint Maarten klok horen luiden. Ze gebieden me "snoep of je leven". Natuurlijk jongens, je bent minstens een week te vroeg maar ik ga wel even wat halen, zo ben ik, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na, sukkel die ik ben. Allemaal kregen ze wat, waarop de eerste met een smoesje (ikhadnogniks) begon te zeuren om meer.

En toen was de maat vol, de deur dichtgeslagen, en mijn humeur tot onder het nulpunt gedaald . Eenmaal binnen begrepen mijn eigen schatjes er niets meer van. Snoep? Mogen wij ook dan? En waarom kijk je zo boos? Zijn wij niet lief meer?  O f*ck en vloek en tier, ik bedoel, nee, hoor, mama is een beetje boos op zichzelf grmhllbdbbh...

Vanaf morgen doe ik het helemaal anders.

Wat me nu toch overkomen is

Zen, ik ben compleet zen. En mindful. Ik gaf geen krimp toen peuter op zijn inmiddels vertrouwde wijze bezig was met het onderzoeken van zijn eigen peuterpersoonlijkheidje. ("Nee, niet naar oma, mama moet weg, niet weg mama, wil niet naar de peeltuin, nee niet eten, wel worst hebben, WORST, niet appel nee, NEE, NEE, NEE, niet dragen, ik ZELLUF doen!") Meestal ontplof ik na de derde keer dat hij opnieuw de auto is ingekropen terwijl ik hem eruit wil hebben - of omgekeerd- maar vandaag niet. Geen krimp. Ik was de rust zelve.

Ik gaf geen krimp toen dochter en oudste ruzie maakten over wel of niet opruimen. Geen krimp toen peuterzoon en dochter vochten om een of ander stom slap speeltje wat ze opeens allebei wilden vasthouden en daarbij het speeltje natuurlijk doormidden trokken. Vervolgens allebei om weer heel andere redenen (*) tweestemmig aan het krijsen sloegen, langdurig en hard. Geen krimp toen ik de ovenpasta met prei en zalm op tafel zette en ik twee van de drie gezichtjes heeeel erg lang zag worden. Geen krimp toen peuter niet in zijn stoel wilde en er later natuurlijk weer niet uit.  Geen krimp toen dochter onder het eten opnieuw ergens heel hard om ging brullen, en mij vervolgens beschuldigde van het niet willen meedoen aan een zinloos wellesnietes waarbij ik meestal mijn geduld verlies. Geen krimp toen de kleinsten na het eten opeens nog een laatste restje energie hadden en natuurlijk niet naar bed wilden. Waar ze vervolgens toch naar toe gingen en moe en met gevulde buik direct heel lekker zijn gaan slapen...

Compleet zen en mindful schoof ik naast Papalien op de bank. Ik weet ook niet wat er over me is gekomen vandaag. Het zal het besef zijn dat er morgen weer een dag is. Een papadag. Ik wens hem veel Zen toe.

(*) het zijn schatjes hoor, maar je moet ze op tijd voederen en rust en aandacht geven, meestal breekt hier vlak voor het avondeten, tijdens het koken, de pleuris uit...

Luizenmoeder

Een jaar of drie geleden zijn zowel dochter als ik ontmaagd op luizengebied. Zij was op de crèche besprongen door zo'n griezel, en later is hij -of een van zijn vriendjes- ook gezellig van mijn superschone hoofdhuid komen genieten (hé krijg nou wat, daar heb ik al eerder over geschreven).

Kammen met zo'n gemeen metalen kammetje leverde mij één beestje op die ik van schrik snel door de gootsteen heb gespoeld voor ik hem goed had kunnen bekijken. De eerste en laatste luis die ik ooit heb gezien. Dochters haar was minder makkelijk te kammen, maar in combinatie met de meest smerige meest chemische shampoo ooit was het zo gepiept. Jeuk weg, luis weg.

Daarna werd ik wekenlang gebeld door de crèche: of ik dochter weer op kon halen, want ze hadden toch nog weer ergens een luis gevonden. Kijk hier, riepen ze blij, een streng haar omhoog tillend. Daar lopen ze állemaal... En ik zag niks, helemaal niks. Het heeft maanden geduurd, want elke keer zag er wel iemand weer een dode neet en moest dochter (die ze er waarschijnlijk zelf inplakte om te voorkomen dat ze een dag tussen de netenkijkende crechejuffen moest doorbrengen) weer worden opgehaald.

Inmiddels ben ik een leesbril rijker, en heel veel informatie van andere ouders. Luizen zijn wonderlijke wezens. Ze zijn bruin, of rood, soms wit. En de vader van F. beweert dat ze zich aanpassen aan de kleur van het haar. En ze springen wel meters door de lucht om dagenlang op een vergeten pluche beer te blijven wachten op een nieuw slachtoffer van vlees en bloed. De neten, die zijn er ook in alle kleuren en maten, afhankelijk van of ze dood of levend zijn. Ze schijnen ook weer op te kunnen staan uit de dood trouwens, en een nieuwe epidemie te kunnen veroorzaken.

Anderhalf jaar geleden heb ik mijn baan opgezegd  het heeft namelijk geen enkele zin als je om de andere dag je kinderen van de creche moet komen halen om ze van dode neten te ontdoen. Dat ik ook een soort van zzp-er ben, daar weet peuter of anders manlief me altijd wel weer van te overtuigen dat dat eigenlijk alleen geldt tussen negen en tien 's avonds en 's ochtends vóór half zeven. Verder ben ik vooral een hele lange dag thuisblijfmoeder, huishoudelijke hulp, echtgenote en zorgsloofje. Zoals iedereen weet heb je dan eigenlijk niet zo veel omhanden, komen de muren op je af, en zou je eens wat moeten gaan doen voor de samenleving, met die luie kont van je. Bovendien roept ook onze school heel hard om ouderparticipatie, en stonden er tien vacatures luizenmoeder open. Kom, dacht ik. Dát ga ik doen. Met één tegelijk kan ik die kleine krengetjes namelijk nog wel aan. De kinderen dan he. Die luizen, dat vind ik een beetje ingewikkeld.

Stuiterballen en aankleden

Dreumeszoon heeft, na een relatief brave periode, weer besloten om Ondeugend te zijn, met hoofdletter O. Zodra ik het teken "luier aandoen" geef gaat hij direct heel braaf klaar liggen. Iets té braaf, als ik er over nadenk. En nét als zijn vuile luier uit is en ik de nieuwe aan wil doen glimmen zijn oogjes nog even als soort van waarschuwing en dan duikt hij er als een supersnelle glibberige paling vandoor. Soms staat hij me dan aan de andere kant van de kamer  uit te lachen, maar als ik geluk heb kan ik hem nog bij één poot vastgrijpen en wordt het een partijtje worstelen voor gevorderden. Hij is supersnel en klein en bewegelijk, maar ik ben een ware meesteres in de oosterse vechtsportkunst en weet dat ik eerst even mee moet geven om dan genadeloos toe te slaan. Met een hapje uit zijn buikje toe als beloning. Overigens, een interessant "iets" in zijn handjes ter afleiding wil ook nog wel eens helpen (hé, ben ik een ervaren mama of niet?!) 

Als dan na een kwartier die luier eindelijk zit en blijft zitten is het tijd voor het rompertje. Daarbij hoeft hij niet te liggen, dat kunnen we staand. Makkelijker dus, zou je denken. Helaas. Zodra dat romperding over zijn hoofd schuift dribbelt hij keihard weg op zijn kleine beentjes, daarbij hard zijn hoofd schuddend en nog harder lachend. Ik zet de achtervolging in en aantal rondjes en veel gegiechel later zit dus ook dat ding op zijn plek. Met minimaal twee van de drie drukknoopjes vastgeklikt, soms zelfs ook nog aan het drukkertje op de plek ertegenover.

Alleen het shirtje nog. Het shirt is een erfstuk van broer, die 6 jaar terug wel ietsjes zwaarder was, maar een veel kleiner hoofd en wat plattere oren had, dus is het al snel duidelijk dat het wat dit shirt betreft einde oefening is. En daar springt mama alweer als een jonge gazelle over het traphek om boven in de kast een nieuw shirt te gaan zoeken. Oja. En een broek, en sokjes. Ga er maar eens aanstaan bij zo'n stuiterballetje. Heb ik het ene been er net in, floept het andere er weer uit. Ik begrijp inmiddels wel waarom onze kinderen geen vet aan hun botten hebben, daar heeft het vet gewoon geen tijd voor, om zich vast te bijten..

Als alles min of meer op de plaats zit waar het hoort zak ik uitgeteld op de bank neer. Mijn uurtje sport zit er weer op. Zoon springt lekker op mijn schoot en geeft me een spannend Nijntjeboek aan en zo zitten we samen heerlijk rustig wat te lezen. Heel even. Dan springt Q. alweer op om zijn halsband schoentjes te halen en ze te komen brengen. Keurig stil kan hij zitten terwijl ik ze hem aantrek... want hij weet, NU gaat het gebeuren, we gaan UIT!

Koningin

Half blogland heeft al gereageerd op de uitspraak dat part-time werkende vrouwen in Nederland "verwende prinsesjes" zouden zijn. Als full-time thuisblijfmoeder voel ik me dan vooral ook een koningin. Een bijenkoningin, dat moge duidelijk zijn. Terwijl de werksters alle vervelende klusjes doen mag de konining de hele dag op haar kont zitten, lekkere hapjes eten om maar groot en sterk te worden. En tussendoor een beetje baren ja. Maar dat is ook wel weer leuk, van die lieve kleine bijenbaby's. Die dan vervolgens weer door anderen worden verzorgd als ze lastig worden en in hun bijenbroekjes poepen.

Helaas is de werkelijkheid toch anders. In mijn kinderloze, fulltime werkende leven had ik met het grieperige gestel dat ik nu heb allang een telefoontje naar de baas gepleegd: "sorry, vandaag even niet, neem een dagje ziekteverlof". Om dan met een kop thee en een goed boek het bed in te kruipen, wetende dat er zat collega's zijn die de kaas van je brood willen eten je werk over kunnen nemen. Veel onzinnige overdag-tv te bekijken en na een paar dagen weer heeeel voorzichtig op het werk te beginnen. 

Maar mijn babybijtjes, mijn koningskinderen, mijn huidige werkgevertjes, die hebben een heel ander idee bij het begrip ziekteverlof. Als ze zelf al niet extra zorg nodig hebben vanwege een of ander virus dan is er altijd wel een computerspel dat vastloopt, een brusterlijke moordpartij of een omgegooid glas appelsap waardoor ik nooit langer dan 5 minuten plat op de bank kan gaan liggen met mijn ogen dicht.

Op dit soort dagen ben je met je verwende prinsessengestel toch echt beter af met een vaste part-time baan bij de overheid, en voor de kindjes een contract voor een flink aantal uren bij de professionele kinderopvang. Maar hoe vaak ik ze de afgelopen dagen ook om de beurt achter het behang heb gewenst, dat superlieve kusje dat ik gisteravond kreeg toen ik écht in slaap gevallen was, dat maakte alles weer goed. Ik blijf!