Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.
Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.
Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende!
Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!