donderdag 13 december 2012

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 



Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl