DIY battle: borduren vs 3d-printen

Meestal, als er een knoop los zit of er een kledingstuk ingenomen moet worden bellen we oma. Mijn vijf jaar geleden aangeschafte naaimachine moet namelijk nog steeds unboxed worden. Geen idee hoe het ding werkt. En mijn moeder doet het graag en goed.

Toen er dan dan toch laatst opeens een spoedklusje was en oma niet beschikbaar, moest ik, onder toeziend oog van dochter en jongste zoon, mijn naaigerei uit het vet halen. Met de hand, naald en draad heb ik een kleine maar noodzakelijke reparatie (operatie?) aan een van de knuffels uitgevoerd.

Samen met mijn naaigerei kwam er ook een aantal kleurige strengen borduurgaren tevoorschijn, en zelfs een proeflapje waarop ik het een en ander aan letters borduren heb uitgeprobeerd.
Dochter was zeer onder de indruk. Of ik dat had gemaakt?! Zelf?! Net als die schilderijtjes bij oma op zolder? Eh... Ja. Vroeger, toen ik jong was en volop tijd en geduld had deed ik dat soort dingen wel.

(Paddington 1995 voor babykamer nichtje)

(Als je goed kijkt zit er vast wel ergens een foutje. Maar zoals oma altijd zei: "als je hard loopt zie je het niet".)

Als kind leerde ik de beginselen van haken en breien van mijn oma en moeder, en heb net zolang zitten pielen en proberen en oefenen tot het lukte en ik steeds meer kon. Kleding voor mijn poppen en pluche, zo'n leuk hoedje voor de wc rol op de hoedenplank van de auto, later truien voor mezelf. Toen er babyneefjes en -nichtjes kwamen had ik helemaal een geweldige doelgroep en heb ik naast truitjes ook nog vet zitten borduren op schilderijtjes met namen en geboortedata.

Wow. Dat wilde dochter ook kunnen. Ik legde dus kort uit hoe de kruissteek moet, en zij begon met frisse moed aan project smiley. Het ging best goed, maar alle begin is moeilijk, en na een paar minuten zat ze helemaal vast met haar naald en draad en was ze gefrustreerd. Veel te moeilijk! Ze gaf het op.

Om boven op haar kamer een mobiele telefoon te gaan maken met haar 3d-pen. Met een klein beetje hulp van YouTube en veel gepiel en proberen flanst ze inmiddels de mooiste dingen bij elkaar. Wow. Dat wil ik ook, maar mij lijkt het veel te moeilijk...

Een heuse iPhone!
Met knopjes opzij en oplaadmogelijkheid van onderen.

Voorkant iPhone 3d-pen
kijk die icoontjes!

Achterkant 3d-pen gemaakte iPhone

Mag je je kind aanmoedigen om terug te slaan?

Van huis uit ben ik zeer geweldloos opgevoed. De sfeer van love and peace hing er, of dat nu de tijdsgeest was, de linkse politiek geëngageerde jongeren of dat het zijn wortels meer had in het christelijke geloof in heb je naaste lief, waarin mijn ouders zijn opgevoed weet ik niet, maar de gouden regel was toch wel dat alles zo veel mogelijk met de mantel der liefde toegedekt moest worden. Vergeven en vergeten. Alles voor een goede sfeer. Liever lief dan assertief. Ik ben goed geslaagd.

Als de rest van de wereld nou ook zo was, zou dat een prima uitgangspunt zijn. Echter.

Gisteren in gesprek met een mede-ouder, onze jongste twee zitten niet in dezelfde groep, maar de situatie is vergelijkbaar: onze kinderen worden hier en daar wat op de kop gezeten door twee of drie medeleerlingen. En dit keer zijn het niet de jongens die de lastpakken zijn, maar de meisjes. Niet de Haantjes maar de Queenbees. Eigenlijk is dat misschien nog wel vervelender, zeker als je zelf een meisje bent. Meisjes voeren gemenere oorlogen dan jongens, zuigen, buitensluiten, roddelen, meer onderhuids en houden een wrok langer vol. (Ik generaliseer graag...)

De andere ouder was er kort over: ze hadden hun dochter geadviseerd maar eens een flinke mep te verkopen als die meiden haar weer buitensluiten of knijpen.

De vader van mijn grut is het daar wel mee eens. Ik zelf moet daar wel even een paar keer over slikken. De pedagogen in mijn tijd en ook in die van mijn oudste kinderen waren het er ook over eens: niet - nooit! - slaan. Vechten mag niet, praten!

Eens. Eerst praten. Maar als dat niet werkt? En is je punt wat kracht bijzetten hetzelfde als vechten? Zelfs ik, superlief en verlegen meisje, ooit, heb wel eens een flinke schop gegeven aan de wannabe-queenbee in mijn klas. Wat me overigens veel respect opleverde van de heersende queenbee - waar ik dan op mijn beurt weer niet zo goed raad mee wist omdat ik me niet in die strijd wilde mengen - maar die trut had wel zere benen en ze hield even op met naar doen tegen mij.

Van de zomer. Ik sta op het strand toe te kijken hoe mijn grut zich vermaakt op het opblaas eilandje / stormbaan-ding in het meer. Ze kunnen allemaal prima zwemmen, maar de kleinste is best wel klein, tussen al die grote drukke jongens. Opeens zie ik  mijn oudste staan worstelen met een andere jongen. Hij ziet er nogal pissig uit, die ander. En dan mijn lieve, geen vlieg kwaad doende zoon, wat gebeurt er? Ik word er wat wiebelig van, maar blijf kijken. Zoon zet nog even wat extra kracht en de andere jongen vliegt van het eiland af met een vette plons in het water. Zo.

Oudste loopt even later naast me. Dat er een paar vervelende jongens op het eilandje zijn broertje fink aan het pesten waren geweest,vertelt hij rustig. Die had hij maar eventjes een duw verkocht, en dat had die ander niet leuk gevonden. Ik kijk hem aan en zie een klein scheef lachje en een twinkel in zijn ogen.

Mén, wat was ik trots.

Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

Bloed zweet en tranen, maar dan heb je ook wat...

Jongste had er weer zin in, in zijn zwemles vanmorgen. "Vandaag krijg ik Het Briefje!" Vroeger kreeg je alleen een briefje als je mocht afzwemmen, dit keer krijg je een briefje met daarop óf je de volgende week af mag zwemmen of niet. Ik probeer zijn verwachtingen dus enigszins te temperen, er is een kansje dat de meester hem nog niet goed genoeg vindt...  Hij wist zéker dat hij af mocht zwemmen. Hij is namelijk de beste van zijn clubje, vindt hij. En blaakt van het zelfvertrouwen, dat ook.

Van de les zelf kon ik weinig zien, maar na afloop kwam ik hem in de gang tegen. "Mama, ik heb Het Briefje!" En wat staat er op schat? Hij bibberde te hard (van de kou) om duidelijk te praten, de beide zwemleerkrachten keken me verwachtingsvol aan. Ergens las ik "diploma" en een tijd. 

Yes! Hoera en hoezee. Na een moeizame start, veel gedonder en niet meedoen, na heel veel zwemlessen, veel euro's en gemopper van mama, is het kwartje een tijdje terug gevallen en heeft hij de laatste twee periodes gewoon in één keer gedaan. Hij zwemt als de beste en mag volgende week afzwemmen. En dan is diploma A eindelijk in the pocket... 

Op de terugweg in de auto verzucht hij ineens: "Ik vind het jammer dat ik nu moet afzwemmen. Want ik vind het zo léuk, die zwemles.."

Het tafeldiploma

Jongste kende in groep 2 al een behoorlijk aantal tafels uit zijn hoofd. Vond ie leuk. Had hij ergens gezien of gehoord, en ging aan de slag met onder meer het houten spelletjes met blokjes met keersommen en uitkomsten er op.

Nu zit hij in groep 3 van combi 3-4 en de andere helft van de combi-klas (groep 4 dus) moest het  "tafeldiploma" gaan halen. Misschien leuk voor jongste ook, vertelde ik de juf. Een extra opsteker kan hij wel gebruiken.

Wist ik veel dat het ook nog een serieus iets was, dit keer. Het letterdiploma in groep 3 bleek verder zonder enige verplichting gewoon een leuke opsteker voor alle kinderen, Het tafeldiploma daarentegen was een heuse test: 80 tafelsommen binnen 5 minuten moesten er gemaakt, ter plekke, voor de feestelijkheden begonnen. En elk kind van groep 4 dat niet slaagde mocht dan nog wel mee feesten maar moest later in de week nog verder oefenen en weer examen doen...

Twee dagen terug kwam hij thuis met de mededeling dat hij maar 40 sommen in 5 minuten had gehaald. Het handige bruggetje dat hij gebruikte om de sommen uit te rekenen werkte wel maar niet zo snel...

De tafels, legde ik uit, die moet je gewoon uit je hoofd leren - automatiseren. Ouderwets stampen. Of nieuwerwets stampen, met behulp van een leuke app op de tablet. Jongste ging er direct en geheel uit vrije wil mee aan de slag. Ik moest hem er af sláán toen het eten klaar was. Wat een gedrevenheid heeft die jongen soms.  Hij moest en zou het halen.

En het heeft gewerkt. Hij was netjes binnen de tijd klaar op het officiële tafelexamen vanmorgen. Die blik, die armpjes in de lucht. Heerlijk! Even later mocht hij samen met een paar groep 4 kindjes als enig groep 3 kindje tussen de geslaagden van groep 4 staan.

"Oefenen helpt, he mama!" Nou en of jongen. Ben ook blij dat je dát snapt...

Drama-kings

Van mij hebben ze het niet, van papa ook niet. Wij schitterden bij onze verplichte musical in de zesde klas voornamelijk als decorstuk helemaal achteraan op het toneel. Maar de kinderen vinden het alle drie helemaal "swèg", dat drama gedoe...

Dochter heeft een tijdje aan musical gedaan. Ze vond het hartstikke leuk. Binnenkort wordt ze lid van de toneelvereniging hier in de buurt en ze kijkt nu al uit naar de musical in groep 8.

Jongste heeft ook potentie. Stem is hard genoeg (ook belangrijk) en hij houdt van muziek en van een beetje raar doen. Is niet verlegen en heeft een geheugen als een olifant. (En een hekel aan voetbal). Dus deden we hem een maand of drie geleden op een cursus musical. 

Afgelopen zaterdag gaf hij een uitvoering met zijn clubje. Wat super schattig! Die zesjarigen die zingen en dansen en af en toe een regeltje mogen zeggen. Leuke liedjes, lieve juf die de boel aan elkaar praatte. Het was zo leuk om te zien! Zoon verraste ons positief door keurig mee te doen met de rest en zich aan zijn script te houden. Al moet ik zeggen dat ik toch opeens een soort verlegenheid zag die ik niet gewend was. Het was toch wat eng en vreemd, geloof ik. 

En dan oudste. Zijn favoriete vak op school is - wie had dát ooit verwacht? - drama. Bij de (verplichte) buitenschoolse activiteiten koos hij dan ook dit vak om nog eens extra tijd aan te besteden. Doornroosje moest er worden gespeeld, maar dan volgens een grappig script dat helemaal op de beginnend brugpieper anno nu was geschreven. Zo mocht de prins (mijn zoon) dus fijn roepen dat Doornroosje "spuuglelijk" was en moest hij eerst hardop verzoeken om het licht helemaal te dimmen voordat hij haar moest zoenen. (Daarop werd direct een bandje met enorm vieze slurpgeluiden gestart. hij moest er erg om lachen maar stond er ook wel wat gegeneerd bij, zag ik in het schemerdonker...) 

Super gaaf om te zien. Ik ben trots op ze, alle drie. 

Los

Kleuter, niet bekend staande om zijn motorische kwaliteiten ende evenwichtsgevoel, kreeg ineens de geest en stemde toe in het project "zonder zijwieltjes". Ik zette hem dus op zijn rode, iets te kleine fietsje waar de zijwieltjes van af waren gehaald. Met zijn voetjes vlak bij de grond en mijn handen onder zijn okseltjes. Of beter nog, nadat mijn rug protesteerde, met een lange sjaal om zijn borstkastje en het uiteinde stevig in mijn hand. Grote zus ging mee en overlaadde hem met nuttige tips en aanmoedigingen.

We deden het drie keer in drie dagen achter elkaar, heen en weer naar het speeltuintje een meter of honderd verderop. En het heeft me slechts drie waterijsjes uit de vriezer gekost om hem zover te krijgen. Ook vanmorgen wilde hij weer, de gigantische plassen op de weg boeiden hem niet. Hij hield zijn trots, zijn nieuwe rode sneakertjes, lekker droog op de pedalen. Ik zelf heb mijn soppende teenslippers inmiddels afgedroogd maar het opspattend water nog in mijn onderbroek zitten. Geeft niets, alles voor het goede doel. Het ging steeds beter en beter en beter... de sjaals kon steeds een beetje losser en losser ... en ... los!

Hij kan het alleen. Kleuter fietst, zonder zijwieltjes. Ik weet wel dat er jongens in zijn klas zitten die met drie jaar al als kamikazepilootjes over het schoolplein crossten, maar ik vind vijf jaar en een beetje ook helemaal niet slecht. Zeker als ik zie hoe snel hij het geleerd heeft, toen hij het eenmaal wilde (durfde te) proberen.

Ik ben een trotse mama! En kleuter? Die vindt het heel normaal. Waarom iedereen hier thuis er zo'n ophef over maakt weet hij eigenlijk niet. Hij kan gewoon fietsen.

Sprongetjesdag

Het was echt sprongetjesdag gisteren. Niet alleen was hij opeens zo lekker sociaal bezig, hij klom beter dan dat ik van hem gewend was en was minder bang. En 's middags liet hij wederom mijn mond openvallen door gewoon te gaan lezen?!

Mooi he, hoe dat met die ontwikkeling gaat. Leefde hij de dag ervoor nog in een zee van losse letters, gisteren viel het kwartje en voegde hij de letters samen tot woorden. Hij koos zelf een loco boekje en ging gewoon woordjes bij plaatjes leggen. En een kwartiertje later wist hij ook losse woordjes zomaar te lezen die ik opschreef. Ik schreef v - i -s en hij maakte er vis van! Ik schreef het woord oma, de namen van broer en zus, het woordje rok en sok, bil en (hetmoetleukblijven) poep... het kwartje is nu echt gevallen, hij leest!

Mooi net op tijd voor hij dinsdag voor het eerst op school mag gaan wennen.

Trots

Kerstfeest op school. Papa is met oudste mee, ik met dochter. Heerlijk om dat blije koppie te zien, haartjes mooi gekapt, haar mooiste kleding aan - zelf uitgezocht en vreselijk niet passend bij de door haar zelf uitgezochte nagellak. Daar doorsta ik wel een paar MiddenInDeWinternachts voor.

Dit jaar heeft school bedacht dat kleinere brusjes niet alleen thuis hoeven te blijven; er is een creche ingericht in de gymzaal. Papa bracht ons peutertje weg -omdat hij nou eenmaal dichterbij zat- maar ik kon het toch niet laten om mijn schaapje mee op te gaan halen.

Mama! Papa! A..! M...! riep jongste op zijn eigen kenmerkende enthousiaste maar oorverdovende manier,  terwijl hij me om mijn nek vloog. Blij dat wij hem weer kwamen halen.

O, is dat er één van jou! begreep de moeder die als vrijwillig hoofd opvang was aangesteld opeens. Inderdaad, de mijne. Was hij vervelend, heeft hij het je moeilijk gemaakt?(*) vroeg ik, half als grap, half bezorgd. Nee natuurlijk niet, verzekerde ze me. Hij was super. Ze keek mij - ik heb moeite andere mensen en mezelf serieus te nemen- doordringend aan en verzekerde me met klem dat ze het echt meende, ze hadden écht een heel lief leuk gezeggelijk jongetje aan hem had gehad. Zo sociaal ook. En hij had lief zitten kleuren(!) nota bene.

Super om te horen dat ook mijn kleinste kindje een leuke avond had gehad, dat voorop. Maar stiekem was ik na dat commentaar toch ook wel even een vreselijk trotse mama.

(*) het zou zo maar kunnen, toch? Al weet ik dat hij heel lief is, hij heeft zo zijn kuren en gebruiksaanwijzing, zijn zeer stevige eigen wil, hij is nog maar zo klein en bovendien was het al best wel een eindje na zijn bedtijd.

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 

Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

Ijsdansen, de tussenstand

Daar stonden we gisteren, op het ijs. Omdat peuterzoon een koudefobie heeft (van zijn moeder geërfd) moesten we in shifts het ijs op. 's Ochtends papalien met de oudste twee kids, 's middags mocht ik mee en bleef papa bij de dvd-speler met Diego peuter.

Papalien had allemaal excuses om zijn gloedjenieuwe Zandstra's toch maar in de doos aan de kant van het ijs te laten staan en is na een half uurtje afgedropen richting warme chocolademelk.

Dochter vindt het dit jaar opeens wel leuk. Ze krabbelt lekker op de dubbele ijzers en waant zich een kunstdanseres ("Mama, gaan we ijsdansen? Doen we samen een pirouette, goed!" Eh.. ) 

Zoon kent-geen-kou ("waaróm moet ik mijn jas dan dicht?") gaat op zijn ijshockeyschaatsjes. Hij maakt serieuze schaatsbewegingen en heeft als motto: als ik maar hard genoeg ga val ik niet om. Aan de andere kant, dat remmen is ook zo ingewikkeld, dus komt hij regelmatig met een al dan niet opzettelijke buik- of rugsliding voorbij gegleden. Onderwijl sneeuwballen gooiend naar zijn vriendjes.

En ik, mensen, wat was ik een held. Na twintig jaar weer op de schaats (die drie keer de afgelopen drie jaar tellen niet mee) en wat een ge-wel-di-ge rondetijden. Zo sierlijk, zo gracieus, je zou niet zeggen dat ik vierhonderd kilo zwaar en evenzoveel jaren oud ben en nog in de moeilijke dagen van de maand ben ook. Jammer van die valse scheur in het ijs die me bij mijn schaats greep toen ik net al héél ver was zonder te vallen en gelukkig buiten het zicht van de gezellig kletsende club met buren/kennissen. En nee, geen heupen gebroken of rug verrekt, zo oud en gammel ben ik gelukkig ook weer niet. Maar ik denk wel dat mijn been en bil morgen spannende kleurtjes hebben. Tot nog toe heb ik niet durven kijken. 

De tandarts enzo

De kinderen waren aan een tandartscontrole toe. Het leek bijna een leuk uitje, zoveel lol als ze hadden met de  bewegende stoel, de aardige tandarts en alle spannende dingen om te bekijken. Zoon was op dreef en maakte veel grapjes tegen zus en tandarts, lekker "slapend" in de stoel.

Helaas blijkt hij in het bezit van een slecht melkgebit. Er zat alwéér een gaatje in een melkkies (wat de tandarts voorlopig laat zitten omdat die kies er over een jaar of twee toch uit zal gaan), en een eerdere vulling was zover stuk dat er echt even opnieuw gevuld moest worden, een best wel diep gat. Maar zoon gaf geen krimp, ook toen het best wel zeer moest doen volgens de tandarts. Hij breef braaf liggen, grapjes makend (dat is de beste remedie als het een beetje spannend is, daar hebben er wel meer in de familie last van) en braaf luisterend naar wat hij moest doen. De tandarts gaf zelf oprecht toe dat hij aan zoon wel een hele goeie patient had ("het ligt niet aan mij, maar aan het karakter van het kind") en vond serieus dat ik trots op hem mocht zijn... Kijk, dat doet een moederhart goed. Trots ben ik. Ook een beetje ongerust dat die slechte melktanden een voorbode zijn voor slechte grote mensen tanden. Dat hoeft gelukkig niet zo te zijn, begreep ik, maar voor de zekerheid worden de volgende keer zijn grote mensen kiezen toch geseald.

En toen was dochter. Binnen twee minuten was ze weer klaar, met de mededeling dat "zij waarschijnlijk die geluksvogel in de familie is die nooit wat heeft".

Super. Missie geslaagd.

En mijn eigen consultje bij de neuroloog? Viel mee, ondanks de schrik die me om het hart sloeg bij de folders over gruwelijke ziekten in de wachtkamer. Het was een lekker ding aardige man met humor, en hij bevestigde wat we al vermoeden: een (1) beschadigde zenuw als gevolg of bijverschijnsel van dat stomme virus. Leidt volgens de boekjes inderdaad tot "zeer heftige pijn" (yeah, vertel mij wat) later gevolgd door krachtsverlies. Niks aan te doen, het geneest vanzelf (meestal, en meestal ook helemaal) maar het kan wel een jaar of twee duren. Vervelend maar goedaardig. Dus voorlopig maar even "lullig onderhands blijven serveren" was zijn motto. Haha, een medetenniser, dat hoorde ik zo. Voor de zekerheid over een tijdje nog een onderzoek met naaldjes enzo om te kijken of het dat echt is, en of het echt vanzelf geneest, maar ik heb er wel vertrouwen in.

Tot slot is de spit is ook al weer aan de betere hand, of anders lijkt dat zo door de olifantendosis paracetamol. Vraag niet hoe, maar ik kon in ieder geval het bed van dreumes weer verschonen. Iets wat ik normaal niet geprobeerd had met zo'n rug, maar het leek me vandaag toch enigszins niet te vermijden... Dreumes zat vanmorgen in zijn ledikantje, blij te grijnzen middenin een hele grote stinkende smurrie met bruine brokken. Hij wees er op en riep "pannenkoek! pannenkoek!" En ja, dat was het inderdaad geweest, de avond ervoor...