Van het verjaardagsfeest dat eigenlijk afscheid bleek

Worden jullie al gek van me, met al die verhalen over onze peuter? Deze week is natuurlijk wel een hele belangrijke in zijn jonge leventje, zo'n verjaardagsweek met de grote overgang naar school en zo...  Zo meteen als hij op school zit en we daar allebei aan gewend zijn ga ik maar gewoon bloggen over mezelf. Zullen we eens zien of ik dan nog lezers over houd.

Gisteren begon de verjaarweek met het "feest" op de peuterspeelzaal. Hij vond het wel wat, verjaardag vieren. Op de stoel, mooie muts, uitdelen. "En waar gaan kindjes heen die vier zijn geworden?" vroeg de juf. Je zag de doodsangst in peuters ogen vanonder zijn feestmuts. Wát? Waar ga ik heen? Alle peuters antwoorden in koor: "naar school!". Of dat antwoord al zijn vreselijke vermoedens nu ontkrachtte dan wel bevestigde, dat weet ik niet. Er verscheen een flinke frons in zijn voorhoofdje. Dit was niet zomaar een feestje, dit was een afscheid. En erger nog, zeer binnenkort een nieuwe grote spannende sprong in het duister. Want al gaan broer en zus al jaren naar school, voor hem is het toch allemaal wel nieuw en eng.

Aan het einde van de middag hoefde ik niet te zeggen dat hij De(*) juf moest knuffelen, dat deed hij uit zichzelf. Knuffelen, zoenen, het hield niet op. En toen zij ook nog eens tegen mij begon over hoe ze erg ze hem zou gaan missen ("alle kinderen zijn bijzonder, maar hij is wel héél erg bijzonder!") toen hield ik het ook niet meer droog. En net zoals ik de vorige keer erg heb meegeleefd maar ook wel een beetje moest glimlachen om die gekke jankende moeder van K. toen die op zijn beurt vier werd, zo knikte de rest mij vandaag allemaal vriendelijk lachend toe. Eén pot nat, die moeders. Maar ja. Als zomaar je baby een heuse schoolgaande kleuter wordt, dan is dat niet niks.

Ben benieuwd of ik morgen op school weer ga janken als ik hem alleen op school achter laat.

(*) die ene, die superjuf...

Alfa(bet)mannetje

Het was feest op de peuterspeelzaal. Toen ik zoon kwam ophalen zag ik tijgers, boeven, prinsessen... En mijn zoon?! Juist. Dat leek hem wel een goed idee. Niet één, niet de vijf uit zijn naam, maar alle zesentwintig.

De bijna-naar-school blues

Er zwaaide vandaag weer een peuter af - vier jaar geworden, klaar met de peuterspeel en op naar school. Het kind was vandaag jarig maar last van virusjes en vooral spanning rondom het hele gebeuren waarschijnlijk, dus stond met een treurige blik een beetje stilletjes te kijken hoe haar moeder zich druk aan het maken was.

En toen was ze weg, en nu heeft mijn ventje de twijfelachtige eer de oudste peuter van de groep te zijn. Niet dat hij dat beseft, trouwens. Maar wel begint de "laatste-maanden-blues". Vond en vindt hij het altijd leuk om daarheen te gaan, de laatste paar keer moppert hij, treuzelt hij, wil hij niet naar binnen. Om eenmaal binnen gewoon blij op de juf af te stormen. Dat dan weer wel.

Hij is toe aan nieuwe uitdagingen, ook thuis. De spelletjes die hij deed begint hij saai te vinden, zijn favoriete televisieprogramma's vindt hij ook niet boeiend genoeg meer (en dat is jammer voor mama's die ook wel eens even pauze willen). Hij hangt meer dan anders aan mijn rokken en zijn favoriete tekst lijkt "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we.

Ik peins en pieker en probeer nieuwe dingen te verzinnen. Buiten voetballen of zelf fietsen wil hij niet. Dino's, ooit de heilige graal van broer, boeien hem niet. Eindeloos over alles dingen willen weten of gewoon een beetje kletsen, zoals driejarige dochter deed, dat heeft hij ook nog niet zo. Cijfers wil hij, en letters. En letters en cijfers. Maar dan in een andere vorm(*), want zelfs daar vermaakt hij zich niet zo lang meer mee als eerst.

We zijn toe aan de lente. En aan school. Hoewel ik zeker weet dat ik mijn kleine lieve handenbinder ga missen. Want wat moet ik dan overdag, aan wie kan ik vragen "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we?



(*) onlangs ontdekt dat hij tóch wel een beetje van tekenen houdt, als het maar letters zijn, of cijfers... er past een alfabet op twee a4-tjes. Morgen nieuw tekenpapier kopen!

Maatje 26

Er moesten nieuwe schoenen gekocht. Toen de snowboots opgeruimd werden en de gewone schoentjes weer aangingen klaagde peuter over zere tenen. In de schoenenwinkel liet dit ventje (i.t.t. oudste broer op die leeftijd) zeer gewillig zijn voetjes meten en keek hij met papa en mama mee in het rek naar nieuwe schoentjes met mooie kleurtjes. Met aan de linkervoet een blauwe en aan de rechter een groene stond hij voor de spiegel. De groene zaten fijner. Consensus. Dachten we. Want toen begon het pas.

Toen de andere groene er ook bij kwam zat opeens niets meer fijn, wilde hij niet meer lopen, was het niet meer mooi en had hij zere voeten. Een hoop geduld en creatieve benadering later kwamen we dan toch met een paar nieuwe schoenen - witte - naar buiten. Die waren mooi en zaten lekker. Zijn keus. Ik vond ze eigenlijk helemaal niet zo mooi maar was allang blij dat ik geen gaten in zijn oude schoentjes hoefde te zagen op de plek waar zijn teentjes zitten.

Vanmorgen, vijf voor schooltijd. Dochter en oudste zaten buiten al op hun fiets te wachten maar peuter wilde zijn nieuwe schoenen NIET aan. Dan liever op zijn sokjes naar buiten. (De oude zijn natuurlijk "weg", gna gna, of in ieder geval zeer goed verstopt...) Dat sokjes lopen heeft hij volgehouden tot in de school, waar de directeur hem in de gaten had en er toch even naar vroeg. Toen ze mij met schoentjes onder de arm eenmaal in het vizier kreeg en begreep hoe of wat -ze is zelf ook moeder van een peuter- prees ze zijn nieuwe aanwinsten natuurlijk de hemel in.

Een paar minuten later wist meneer te melden "dat hij nú wel wilde". Hij is zijn beschoende voetjes nog even aan de directeur gaan tonen, en toen moesten we naar de peuterspeelzaal een stukje verderop. Waar hij naar binnen waggelde alsof hij op eieren liep zodat ook voor de peuterspeelzaaljuf gelijk duidelijk was waar ze hem op kon aanspreken. Ze was natuurlijk zeer onder de indruk van deze prachtige nieuwe aanwinsten aan zijn voeten. Mooi hoor. En dat het nog even wennen was, dat begreep ze ook.

Ze knuffelde hem eens goed. "Het is te hopen dat hij een juf krijgt die een beetje begrip voor hem heeft anders is het zo zonde. Als je in het begin de tijd investeert om hem goed te leren kennen heb je zo'n lol van hem, want het is echt een droppie." Wij begrijpen elkaar helemaal. En ik hoop met haar mee dat hij straks zo'n juf ook op school treft.

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 

Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

Sintvirus

Een weekend vol Sinterklaas spektakel, cadeau's, snoepgoed, hyperactieve brusjes (want Sinterklaas spektakel en vooral cadeau's die stante pede moeten worden uitgepakt en -geprobeerd), een moeder die al een paar dagen als een slappe met paracetamolums gedrogeerde dweil door het huis wandelt, én alle vieze virusjes die er her en der op de peuterspeel nog te vinden zijn -  is peuter niet helemaal top-fit. Om het zo maar eens zacht uit te drukken. Hij wil niets meer, heeft een kort lontje en een hele dichte snotneus. Maar hij is vooral MOE. (En hij is niet de enige, las ik elders in blogland, die last heeft van het Sintvirus)

Dus heb ik hem net op de peuterspeelzaal afgeleverd, want ook daar is het vanmiddag feest. Poppenkast, Sinterklaas, cadeautje en vast ook nog wel wat pepernoten en snoep. Als hij dat dan overleefd heeft mag hij nog een kwartier met me op een koud nat sneeuwerig schoolplein staan wachten tot zus naar buiten komt, en dan gaan we fijn weer naar onze warme dekentjes op de bank voor tv.

Is het al bijna lente?

Hij weet alles beter

Naar de peuterspeelzaal wil hij niet. Maar toch gaat hij braaf mee en gaat er (natuurlijk) leuk spelen. Als ik hem op kom halen kijkt hij blij op en rent op me af. Nog even kort wat met de juf praten en dan gaan we echt. "MAAR DAT WIL IK NIET!" Niet naar huis. En al helemaal niet naar de school om de hoek om zus op te halen. Hij gaat demonstratief op de stoel liggen. Pas als ik zelf al buiten sta en dreig er alleen vandoor te gaan komt hij meesmuilend achter me aan.

Ben jij mama's held? vraag ik hem. Nee, dat is hij niet. Hij is gewóón SuperJojis. En drie jaar. Overduidelijk.

Zelfs als ik op de wc zit weet hij me vanachter de deur te vertellen dat ik écht niet naar de wc hoef, ik moet gewoon bij hem komen! En wel direct. 

En zo gaat het maar door. Hij wil niet eten, hij wil niet plassen (ook al lijken die vreemde danspasjes van hem me toch echt het tegenovergestelde te vertellen). Nergens naar toe, niets doen. En vooral niet slapen. 

En dan toch, als de plas er uit is, de boterham er in zit en hij lekker in zijn bedje ligt kijkt hij me nog even gelukzalig aan en dan zegt hij "Weltejusten mama" voor hij zijn oogjes dichtdoet en braaf gaat slapen. Het was een mooie dag. En morgen, als hij weer uitgerust is, komt er vast wel weer een keer een "ja dat is leuk" uit zijn mondje.