Mama heeft een baaldag

Peuter is weer "heel lekker", zoals hij zelf zegt. De rode koortswangetjes zijn verdwenen, hij heeft nu een wit bekkie met verdacht uitziende rode bultjes op de wangen en de kin. Het zal wel weer zo'n kinderziekte met nummertje zijn, waarvan ik het bestaan nog even op moet zoeken op internet. Het nogal stevige volume van zijn stem is in ieder geval weer helemaal terug, en hij weigert nog steeds op zijn tijd. Maar dan wel met een boevig lachje erbij. En helemaal klaar is hij er nog niet mee, want hij is nog heel snel moe.

Dochter die voorheen nog wel eens kon bokken en katten is opeens de zoetheid zelve. Ze is van een papa's kindje opeens in een moederskindje verandert. Ze hangt de hele dag aan me en doet vrolijk mee maar wil ook een hoop aandacht.

Oudste zoon, daarentegen, meestal de zoetheid zelve, is dus vanzelfsprekend maar even dwars aan het liggen. Dat hij die nieuwe (voor mijn doen dure) trui die ik heb gekocht niet aan wil en zijn kamer niet opruimt, dat is niet nieuw. Dat hij met sleeën in het ijskoude water weet te belanden en zijn gymtas vergeet ook niet. Maar dat hij in plaats van zijn vrolijke zelf nu loopt te bokken en te chagrijnen, direct in de verdediging springt als ik iets zeg, dat wel. En dat is niet zo gezellig. En het gaat allemaal zo traag als dikke .. euh...juist. Hij doet er nóg langer dan anders over om aangekleed beneden te verschijnen, het eten dat ik voor zijn neus zet op te eten. Veters strikken duurt minstens een kwartier.

Bijzonder irritant voor een ongeduldige moeder en voor dochter die wel graag vroeg op school wil zijn om mama nog wat te laten zien in de klas. (Dat kan ze dus op haar buik schrijven met treuzelbroer en peuterbroer, wiens looptempo, zelfs als hij wél een keer wil, nog niet helemaal super is).

Dus ik roep en ik grap en ik waarschuw oudste nog een keertje vaker, maar er komt geen beweging in. Correctie, bewegingen genoeg, maar niet van het soort dat effectief is als je binnen afzienbare tijd op school moet komen met drie kinderen. En tel ik maar weer een keer tot 100. Helaas ontplof ik meestal voor ik bij 4 ben.

Moet er eerlijkheidshalve ook nog even bijzeggen dat mijn lontje wegens ernstige blokkades in neus- en voorhoofdholtes ook een flink stuk korter dan normaal is. En dan wil dat nog wel eens, euh, botsen. Ik wil met een boek op de bank, en liever niet praten met die zere keel. Ik voel er dus al helemaal niets voor om de hele dag instructies te schreeuwen en kinderen achter hun broek aan te zitten, na te denken en verantwoordelijk zijn. Ik wil even geen moeder zijn nu. Hoe dol ik ook op ze ben, nu even niet. Opzouten allemaal. Maar ik denk dat ik niet zo maar een baaldag op kan nemen. Zal zo mijn contract er even op nakijken.

** PS. Had ik al gemeld dat mijn poezenkinderen geen haar beter zijn? Ze halen de lichtjes-snoeren uit de kerstboom, voetballen met de ballen, vreten het gouddraad van de pluche sterren af en veroorzaken midden in de nacht inbraakalarm vanwege hun kunsten met onze arme kunstkerstboom....