maandag 11 februari 2013

De bijna-naar-school blues

Er zwaaide vandaag weer een peuter af - vier jaar geworden, klaar met de peuterspeel en op naar school. Het kind was vandaag jarig maar last van virusjes en vooral spanning rondom het hele gebeuren waarschijnlijk, dus stond met een treurige blik een beetje stilletjes te kijken hoe haar moeder zich druk aan het maken was.

En toen was ze weg, en nu heeft mijn ventje de twijfelachtige eer de oudste peuter van de groep te zijn. Niet dat hij dat beseft, trouwens. Maar wel begint de "laatste-maanden-blues". Vond en vindt hij het altijd leuk om daarheen te gaan, de laatste paar keer moppert hij, treuzelt hij, wil hij niet naar binnen. Om eenmaal binnen gewoon blij op de juf af te stormen. Dat dan weer wel.

Hij is toe aan nieuwe uitdagingen, ook thuis. De spelletjes die hij deed begint hij saai te vinden, zijn favoriete televisieprogramma's vindt hij ook niet boeiend genoeg meer (en dat is jammer voor mama's die ook wel eens even pauze willen). Hij hangt meer dan anders aan mijn rokken en zijn favoriete tekst lijkt "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we.

Ik peins en pieker en probeer nieuwe dingen te verzinnen. Buiten voetballen of zelf fietsen wil hij niet. Dino's, ooit de heilige graal van broer, boeien hem niet. Eindeloos over alles dingen willen weten of gewoon een beetje kletsen, zoals driejarige dochter deed, dat heeft hij ook nog niet zo. Cijfers wil hij, en letters. En letters en cijfers. Maar dan in een andere vorm(*), want zelfs daar vermaakt hij zich niet zo lang meer mee als eerst.

We zijn toe aan de lente. En aan school. Hoewel ik zeker weet dat ik mijn kleine lieve handenbinder ga missen. Want wat moet ik dan overdag, aan wie kan ik vragen "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we?



(*) onlangs ontdekt dat hij tóch wel een beetje van tekenen houdt, als het maar letters zijn, of cijfers... er past een alfabet op twee a4-tjes. Morgen nieuw tekenpapier kopen!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!