Posts tonen met het label lekker zeiken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lekker zeiken. Alle posts tonen

vrijdag 16 december 2016

Houd ze van de straat

Hebben we net een overmaat aan Sinterklaasvieringen gehad, staat de kerst weer voor de deur.

Drie scholen en nog wat clubjes. Mijn mailbox puilt uit. Op de openbare middelbare school doen ze gelukkig alleen maar aan workshops en een markt voor het goede doel. Doet zoon verder lekker allemaal zelf. De zwemvereniging heeft vorige week al een gezellig spelletjesmiddag in het zwembad gehad, zonder eten, zonder sint of kerstman, geen glitter gezien.

De basisscholen doen er wat meer aan en hebben iets meer hulp van ouders nodig. Een kerstavond met voorstelling vol zang en christelijke boodschappen om samen met je kind naar te kijken. Een kerstontbijtje dat ze voor elkaar (lees: de ouders voor andermans kinderen) mogen maken. En natuurlijk is er ook nog een dag vol kerstknutselarij, pardon, atelier in kerst-thema.

Op de andere basisschool is er een kerstavond met foodmarket. Ook hier dienen alle ouders een leuk gerechtje te bereiden. Net als op de scouting trouwens.

Dus ik bijt even door en zet volgende week mijn feestneus op. Met enthousiaste kinderen erbij is dat vast nog wel leuk.

Maar wat moet ik in de naam van het kindeke Jezus maken aan hippe gezonde hapjes?! Iets wat (ook) mijn kinderen lusten, niet al te ongezond is, koud gegeten kan worden, makkelijk vervoerd en niet te moeilijk klaar te maken is. Die slagroomsoesjes van gisteren zijn in ieder geval afgevallen.

Na een uurtje vrolijke kerstmutstomaatjes en rendierenkaasjes op Pinterest bekeken te hebben besloot ik dat dit duidelijk in de categorie "niet mijn ding" valt. Ik houd het eenvoudig én spreid mijn kansen.

Enerzijds koos ik dus voor koude knakworst uit blik (voldoet aan voorwaarde 1: zoon vindt het heel erg lekker) Afhankelijk van de tijd die ik heb omwikkeld met bladerdeeg uit de oven of los in een bakje met een potje prikkers er naast. Daarnaast heb ik, om niet helemaal als culinair barbaar ende kersthater over te komen, bij de plaatselijke geestelijk gehandicapten opvang een doosje minuscule maar helemaal in kerstthema versierde cakejes gekocht. Duur, maar het is voor het goede doel. Hoef ik tussen de zwemles en de kerstviering door alleen nog maar het plastic zakje er af te trekken en ze op een van onze eigen bordjes te planten.

Ik twijfel nog tussen de kerstboom- en kerstster-opstelling.



zaterdag 28 december 2013

Je zult het maar hebben

Ik schrijf het NIET, dit jaar. NIET. Het gaat prima nu, ik doe gewoon niet mee met wat ik niet wil en dan heb ik ook geen last. Bovendien, waarom al die mensen lastig vallen, mensen die net zelf een paar gezellige dagen achter de rug hebben... die willen jouw gezeur niet horen. Dacht ik. NIET doen, Mammalien. 

Maar ik doe het lekker toch. 

Dacht ik de kerstdagen dit jaar goed door te komen, sloeg op tweede kerstdag 's middags toch de kerstblues in alle heftigheid toe. Ik had het al lang volgehouden, vond ik zelf, dat hele kerstgedoe dat altijd direct na Sinterklaas op school al begint. Maar opeens was het allemaal even te veel en mijn humeur smolt als sneeuw voor de zon (die helaas ook erg afwezig was die dag...)

Te veel oppervlakkige vrolijkheid, te veel breinloze zoetigheid: al zet je bewust géén tv of skyradio aan, ga je niet naar de kerstfilm en vermijd je Blokker en tuincentrum, je ontkomt er niet aan in de supermarkt en op facebook. Na de zoveelste jolige kerstfoto van een van mijn geblondeerde over-de-datum nichten (met Vieze Man, kerstboom, kerstmuts en veel kerstdrank achter de kiezen) had ik het gehad. Tijd voor januari, tijd om weer gewoon te gaan doen. Schreef ik zelf enigszins bokkig op facebook en blijkbaar waren er meer mensen die er zo over dachten. Dat voelt dan wel weer fijn.

(Wat me er die avond weer aardig bovenop heeft gebracht was de fijne chatsessie met oud blogster B., een medestander in deze en vele andere nare situaties. Zwarte humor, een flinke scheut sarcasme en lekker wat negativisme, dat doet ons beiden goed. Heerlijk. Statler en Waldorf - de muppet mannetjes- zijn mijn helden. Een nachtje slapen deed de rest.)

En vandaag, lekker aan de slag. Kindjes uitlaten (de film van Mees Kees op Kamp is een échte aanrader!), maar ook even werken. Administratie doen, rommel opruimen, beetje orde in de chaos. Ik kan prima niets doen, ontspannen in een heet bad of alleen met een boekje op de bank. Maar blijkbaar niet als het móet, op een feestdag en in gezelschap van andere mensen die niets doen. En al helemaal geen twee feestdagen achter elkaar, daar word ik nogal rusteloos van.

Kortom, die klus van eerste kerstdag was een goed idee, maar te kort. Ik denk dat ik volgend jaar kerst de buitenboel maar eens flink onderhanden neem. Ramen wassen, likje verf... moet u zorgen dat er geen sneeuw valt, oke? En anders ga ik wel als vrijwilliger soep uitdelen bij het Leger des Heils. Misschien dat ik dan opeens wel iets begrijp van de kerstboodschap.

zondag 5 mei 2013

Ontspannen op vakantie

Eén van de redenen dat ik sinds ik kinderen heb soms als een berg tegen op vakantie gaan opzie is dat het zo vermoeiend is. Het schijnt dat je op vakantie zou kunnen uitrusten, alle zorgen even achter je kunt laten. Ik merk daar niets van. Ben ook altijd weer opgelucht als het klaar is.

Vooraf en achteraf is het altijd een heel gedoe. Ik ben vóóraf altijd druk met het huis opruimen (je laat geen vies onopgeruimd huis achter, toch?), plannen en organiseren, inpakken. En achteraf moet ik weer uitpakken en bergen met was verzetten. Per kind verdwijnen er altijd sowieso drie paar kledingsetjes per dag in de koffer: je weet het maar nooit met het weer, en ze weten het toch altijd weer zo vies te maken dat ze elke dag schone kleren blieven.

Verder is het op zo'n vakantieadresje voor mij zelden rustig zitten. Ben aan het zorgen, opletten, voortdurend alert op wat er zou kunnen gebeuren. Inmiddels zijn we uit de fase dat tijd en samenstelling van melkflesjes en fruithapjes nogal nauw luistert, breekt de pleuris niet meer uit als we de favoriete knuffel niet ingepakt hebben en hoef ik ook niet meer de hele dag op te letten dat ze zich bezeren aan ongelukkig geplaatste trapjes of hun fikkies in de open haard steken. Twee van de drie hebben hun zwemdiploma's en van eentje (..) weet ik zeker dat ze niet zomaar zal verdwalen als wij haar even uit het oog verliezen....

Het voortdurend opletten is tegenwoordig dus wel iets minder geworden. Maar toch. Ik maak het mezelf veel te moeilijk, loslaten is niet mijn sterkste punt. Dat van hun ook niet trouwens. Ze zijn gewend en vragen zéker op vakantie (waar in dat kleine rothuisje verder niet zoveel te doen is als thuis en er ook al geen vriendjes om de hoek wonen) om aandacht ende vermaak. Om half zeven staan ze op, om half acht is die bal en het bos buiten niet leuk meer en willen ze wat "doen". (Wat gaan we nu doen, mama? Schat, het subtropisch zwembad en de achtbaan gaan pas om tien uur open... )

Onnodig te zeggen dat we natuurlijk géén dingen gaan doen die ze niet alle drie leuk vinden, laat staan iets dat wij volwassenen graag doen en waar kinderen heel chagrijnig van worden - zoals uit eten bij een heus restaurant of langs een bezienswaardigheid, de sauna in of gewoon rode wijn slempen op een terras. Niet omdat ik vind dat ze dat niet moeten leren (zich aanpassen of bezienswaardigheden leuk gaan vinden bedoel ik, dat slempen hoeft niet persé), maar vooral omdat ik het niet leuk vind mijn favoriete ding te doen als de rest zich niet vermaakt. Andersom hebben wij een fijne vakantie als de kinderen lol hebben.

Dus ga ik de komende week met frisse moed langs achtbanen en speeltuinen, doe ik misschien zelfs wel een spelletje kaart als het echt niet anders kan en probeer ik kleuter warm te laten lopen voor bizarre vakantie-achtige activiteiten zoals voetballen. Lees ik mijn boek wel uit als we weer thuis zijn.

dinsdag 18 december 2012

Feest van licht

Als kerstmis het feest van het licht is, waarom zetten we dan geen bouwlampen aan? Of zo'n energieopwekkende daglichtlamp, beter voor de sfeer in huis ook. De zonnebank, desnoods? Dat depressieve gedoe met die kaarsjes en dat donker. Gisteravond werd ik door de kinderen al gedwongen mijn avondeten bij het licht van drie waxinelichtjes en de lampjes in de kerstboom op te eten. Het enige voordeel vond ik dat het wonderen doet voor de eetlust van mijn schatjes, als ze die groene sliertjes niet tussen de mie zien zitten, maar dat terzijde.

Ik snap ze best wel, hoor, mijn schatjes, met hun glinsterende oogjes boven al die mooie kleine lichtjes. Toen Mammalien nog een MammaLientje was vond ze het ook nog erg spannend om buiten in het donker te lopen op weg naar de kerstviering op school, liefst nog een paar vlokjes sneeuw te zien vallen en binnen bij een klein lampje achter de kerstboom te zitten. Maar inmiddels zie ik geen f*ck meer in het donker, ben ik een koukleum geworden en rijdt mijn auto niet lekker als er sneeuw ligt  is de lol daar een beetje van af. Vanmorgen toen ik in de druilerige regen in het pikkedonker om kwart over acht richting school moest had ik het dan ook wel weer helemaal gehad.

Doe mij dit jaar een niet te koude kerst met vooral véél zonlicht. Zodra het gaat schemeren duik ik dan een uurtje in een heet bad terwijl Pappalien de kinderen in bed werkt. En dan gaan we samen onder een dekentje op de bank kijken naar de dvd-serie The Killing(*).

(*) Met dank aan een vooruitziende Sinterklaas die weet dat Mammalien zeer ongelukkig wordt van films in het genre Home Alone  

woensdag 12 december 2012

Mama heeft een baaldag

Peuter is weer "heel lekker", zoals hij zelf zegt. De rode koortswangetjes zijn verdwenen, hij heeft nu een wit bekkie met verdacht uitziende rode bultjes op de wangen en de kin. Het zal wel weer zo'n kinderziekte met nummertje zijn, waarvan ik het bestaan nog even op moet zoeken op internet. Het nogal stevige volume van zijn stem is in ieder geval weer helemaal terug, en hij weigert nog steeds op zijn tijd. Maar dan wel met een boevig lachje erbij. En helemaal klaar is hij er nog niet mee, want hij is nog heel snel moe.

Dochter die voorheen nog wel eens kon bokken en katten is opeens de zoetheid zelve. Ze is van een papa's kindje opeens in een moederskindje verandert. Ze hangt de hele dag aan me en doet vrolijk mee maar wil ook een hoop aandacht.

Oudste zoon, daarentegen, meestal de zoetheid zelve, is dus vanzelfsprekend maar even dwars aan het liggen. Dat hij die nieuwe (voor mijn doen dure) trui die ik heb gekocht niet aan wil en zijn kamer niet opruimt, dat is niet nieuw. Dat hij met sleeën in het ijskoude water weet te belanden en zijn gymtas vergeet ook niet. Maar dat hij in plaats van zijn vrolijke zelf nu loopt te bokken en te chagrijnen, direct in de verdediging springt als ik iets zeg, dat wel. En dat is niet zo gezellig. En het gaat allemaal zo traag als dikke .. euh...juist. Hij doet er nóg langer dan anders over om aangekleed beneden te verschijnen, het eten dat ik voor zijn neus zet op te eten. Veters strikken duurt minstens een kwartier.

Bijzonder irritant voor een ongeduldige moeder en voor dochter die wel graag vroeg op school wil zijn om mama nog wat te laten zien in de klas. (Dat kan ze dus op haar buik schrijven met treuzelbroer en peuterbroer, wiens looptempo, zelfs als hij wél een keer wil, nog niet helemaal super is).

Dus ik roep en ik grap en ik waarschuw oudste nog een keertje vaker, maar er komt geen beweging in. Correctie, bewegingen genoeg, maar niet van het soort dat effectief is als je binnen afzienbare tijd op school moet komen met drie kinderen. En tel ik maar weer een keer tot 100. Helaas ontplof ik meestal voor ik bij 4 ben.

Moet er eerlijkheidshalve ook nog even bijzeggen dat mijn lontje wegens ernstige blokkades in neus- en voorhoofdholtes ook een flink stuk korter dan normaal is. En dan wil dat nog wel eens, euh, botsen. Ik wil met een boek op de bank, en liever niet praten met die zere keel. Ik voel er dus al helemaal niets voor om de hele dag instructies te schreeuwen en kinderen achter hun broek aan te zitten, na te denken en verantwoordelijk zijn. Ik wil even geen moeder zijn nu. Hoe dol ik ook op ze ben, nu even niet. Opzouten allemaal. Maar ik denk dat ik niet zo maar een baaldag op kan nemen. Zal zo mijn contract er even op nakijken.

** PS. Had ik al gemeld dat mijn poezenkinderen geen haar beter zijn? Ze halen de lichtjes-snoeren uit de kerstboom, voetballen met de ballen, vreten het gouddraad van de pluche sterren af en veroorzaken midden in de nacht inbraakalarm vanwege hun kunsten met onze arme kunstkerstboom....

dinsdag 3 juli 2012

Zomervakantie 2012

Vrijdag begon de zomervakantie. Hoera! Eindelijk van die stomme school af, vonden ze. Een ritje naar de speelgoedwinkel, wat zo'n beetje traditie aan het worden is op de eerste vakantiedag, was een goed begin. 's Middags vriendje en vriendinnetje over de vloer.

Zaterdag had dochter een verjaardagsfeestje. Zondag zijn we gaan zwemmen én omdat de kinderen daarna opeens wél wilden eten, naar die vieze gele M. Jongste twee waren afgepeigerd en vroeg naar bed. Daar zaten ze duidelijk al een paar weken op te wachten, op wat slaap.

En vandaag is het maandag. Papa werkt, maar voor de kinderen is het de eerste échte vakantiedag. Oudste zoon loopt dus tot na de lunch in ochtendjas. Hij heeft energie teveel maar wil alleen maar ds-en, wii-en, tv kijken (de meest vreselijke cartoons)  of op de laptop spelen. En zus en broer in de weg zitten met flauwe grapjes en teveel lichamelijke aanwezigheid. 

Dochter wil juist wél van alles doen. Dus hebben we eerst wat boodschappen gedaan en toen appelkruimelcakejes gebakken. En met zijn viertjes opgegeten. Ze zagen er beroerd uit maar waren toch erg lekker. Een vriendinnetje gebeld, maar die kon niet spelen vandaag. Dochter wil dus nu haar boterham op is naar een pretpark. Of naar de bioscoop of naar de ballenbak. Ik wil nu zelf even rustig zitten, even mijn krant lezen. Dochter vindt het thuis sáái. Op school verveelt ze zich tenminste niet. Bovendien wil ze niet begrijpen waarom ik niet van plan ben 45 dagen achter elkaar een continu kindervermaakprogramma af te draaien of veel geld uit te geven aan activiteiten buitenshuis. Ze mag ook nooit wat van me.  

Peuter - op zich voor alles in- wordt een beetje moe van die broer en zus die hem in de weg zitten met wat zij allemaal wél en niet willen. Bovendien, één moeder die hem commandeert vindt hij genoeg.

Ik denk dat peuter en ik het telboek er maar even bij gaan pakken. Vijfenveertig, vierenveertig, drie-en-veertig....

En vanavond zo rond kinderbedtijd komt papa weer thuis.


maandag 27 februari 2012

Opgave 1 (met bonus)

Probleemstelling: 

- Peuter is overdag zindelijk. Dat gaat prima. Hij trekt zijn onderbroek zelf uit en plast op het potje als dat nodig is. (Helaas nog niet op die grote wc, maar dat is opgave 4 van dit tentamen)  
- Peuter vindt luiers niet zo fijn meer.
- 's Nachts moet peuter ook nog wel eens (heel veel) plassen.
- Peuter slaapt in een ledikantje met spijlen en kan daar zelf niet uit klimmen.
- Peuter kan wél zelf zijn luier uittrekken.

Vraag:

Hoe ziet peuters bed eruit als mama hem 's ochtends komt halen? Hoe ruikt het? Hoe voelt peuters rugje en buikje? Wat kreunt zegt mama als ze merkt dat het weer zover is en wat gaat ze dan direct maar doen?

En voor de bonus:

Een structurele oplossing is gewenst. Wat zouden ze kunnen doen om dagelijkse herhaling te voorkomen? voordat het hele huis naar apenhok ruikt?  

vrijdag 20 januari 2012

Van de wal en de sloot

Peuter weet dat ik het fijn vind als er af en toe wat wordt opgeruimd. Dus helpt hij mee. Zo verdween de net bezorgde post met een beetje duwen en trekken zó weer door de brievenbus naar buiten en werden de laatste druppels melk uit zijn bekertje over het tapijt uitgestrooid.

Terwijl ik dat weer probeer te herstellen gaat hij even plassen. En komt zonder onderbroek terug. Waar die nou weer is gebleven? Hij loopt bereidwillig mee naar de afvalbak in de keuken. Daar mama. Het valt niet mee om wel het potje te raken maar niet je onderbroek, dus eh... weg ermee. Het potje zelf heeft hij gelukkig niet weggegooid. Wel geleegd. Voor ongeveer de helft ín de wc...

Ik knijp mijn handen dicht met zo'n hulpvaardige peuter.

vrijdag 7 oktober 2011

Pilates

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloedzuigertjes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en...  En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

zaterdag 23 juli 2011

Zomervakantie 23/45

6.30 uur Uit de kamer van peuter komt een dringend "Mama! Mama!"

6.45 uur Als ik peuter uit bed haal staat oudste achter me, stuiterend en wel, en keihard "HALLO JOSA" roepend. Ik sis hem toe vooral stil te zijn voor dochter en papa die nog wel slapen. Zoon trekt zich huilend terug, ik heb een schuldgevoel en dochter is wakker, hoewel de wallen onder haar ogen boekdelen spreken. We zijn er weer.

7.30 uur Peuter, oudste zoon, dochter en ik zijn beneden, aangekleed, ontbijt achter de kiezen. "Wat gaan we doen vandaag?" willen de kinderen weten. Ook de strijkmand, de boodschappentassen en de stofzuiger lachen me vriendelijk toe, wat ga je met ons doen vandaag?

8.30 uur "Ik verveel me. Mag ik DS-en? Op de WII? Televisie kijken? Gaan we vandaag naar een pretpark? Naar de speelgoedwinkel? Wat gaan we doen vandaag? Ik verveel me. Ik verveel me. Ik verveel me."

9.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Mag ik snoepen?" vraagt dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter als ik dreig hem te willen aankleden.

9.15 Oudste ligt op zijn rug, benen in de lucht. "Ik verveel me." Bel een vriendje, ga buiten spelen, in vredesnaam.... Maar vóór twaalf uur op een regenachtige zaterdag is er weinig kans van slagen op een speelkameraadje.  Zouden andere ouders wel uitslapen, vraag ik me altijd af? Of durft niemand voor 12 uur de telefoon te pakken om speelafspraakjes te maken? Al mijn goede suggesties om Iets Leuks te gaan doen worden morrend afgewezen.

10.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Ik wil snoep", roept dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter.

Ik ben geloof ik toe aan vakantie.

donderdag 14 juli 2011

Zomervakantie 14/45. Of liever: even zeiken

Mag ik even lekker zeiken? Komt ie:

Jongens, meisjes, wat is het een k** weer. De zondvloed was er een maar een lullig regenbuitje bij. Ik houd best van een beetje zwaar weer, maar dan vooral als ik lekker warm onder een dekentje op de bank hang, open haard aan, veel chocola erbij... Maar het is zómervakantie, en met drie kinderen om me heen die ook wat leuks willen doen is het balen. De bedoeling is namelijk, geloof ik, dat moeders leuke dingen verzinnen en liefst ook in gang zetten, omdat de meeste vriendjes in Frankrijk in een tent zitten weg te regenen hoop ik, en het buiten spelen even geen succes is.  Ik zal toch geen gezelschapsspélletje met ze hoeven gaan doen?! 


Ik heb geen open haard.


Jongste is nog steeds uit zijn hum. Waar het door komt interesseert me niet weet ik niet, maar hij is zijn vrolijke, zichzelf vermakende zelf niet en zeurt en knerpt, gilt en spartelt tegen, wat ik ook voorstel. Nog steeds. 


Mijn bovenlip en neus zijn verdoofd, alsmede mijn linker onderkaak. Dit dankzij een vriendelijke tandarts die me pijnloos van twee nieuwe vullingen heeft voorzien. Nu lunchtijd dichterbij komt heb ik er echter wel genoeg van en wil ik graag mezelf volproppen met troostrijk ongezond voer weer wat gevoel terug om mijn boterhammen naar binnen te kunnen werken. 


Vanmorgen ben ik bijna gestikt in twee paracetamol die in mijn keel bleven hangen, net op het moment dat er twee van de drie kinderen "MAMAAAAA" riepen. Gevolgd door een volkomen onbegrijpelijk verhaal van zoon over ik vermoed de hoofdrolspelers van een of ander computer-spel en een verslag van wat dochter gisteren precies tegen vriendin had gezegd en wat zij toen terug zei en wat dochter toen deed en wat de kleur van de haarspeldjes was en..en...en....  Jongste riep voor de verandering even niets maar kopte me gewoon vrolijk in mijn kruis. Nog een geluk dat ik van het vrouwelijk geslacht ben, maar toch liever een keer als ik zonder rugpijn ben en niet mijn longen uit mijn lijf hoest om mijn luchtpijp pilvrij te krijgen.  


En tot slot: de brie die ik mezelf als troost had beloofd is ongeveer de meest smerige brie die ik ooit geproefd heb. Bah. 

Zo. Dank voor het luisteren, eh meelezen. Dat lucht op. Ik ben weer vrolijk. Morgen doe ik een rondje count-your-blessings, als mijn vinex-durp tenminste morgen geen Atlantis is geworden.

zondag 27 maart 2011

Stuiterballen

Vanmorgen toen mijn interne klok een paar minuten voor zeven aanwees bleek de wekker opeens op een paar minuten voor acht te staan. Ha, fijn, dacht ik nog. Alweer een uur dichter bij het moment dat ik vanavond mijn bed weer in kan rollen. Maar kinderen voelen haarfijn aan dat er een uur minder in de dag zit, dus hebben ze het driedubbele uit die overgebleven uren weten te halen.

Ik weet niet wat het was vandaag, of het aan de doorgeslagen klok lag, aan de lentekriebels, aan de lange autorit gisteren? Misschien heeft de fabrikant van die gruwelijke surprise-eieren waar oma weer mee aan kwam zetten bij wijze van surprise voor de ouders een adhd-opwekkende stof aan de ingrediënten toegevoegd.

Oudste stuiterde de trap af vanmorgen en is tot op dit moment nog niet uitgestuiterd. De andere twee vonden het ook leuk en deden vrolijk met hem mee. Tot ze er zo aan het einde van de middag wel een beetje erg moe van werden en het op huilen uitliep.

We hebben veel gedaan, lekker buiten, veel gespeeld, veel prikkels. Een beetje teveel misschien. De altijd al wat moeizamere momentjes in huize Mamalien - even voor het avondeten en vlak voor bedtijd - waren vandaag een extra uitdaging. Een mini-depressie, een onvervalste driftbui, veel gemopper en gehuil om niets. Inmiddels zijn ze toch allemaal gewassen, schoongepoetst, getroost en zijn twee van de drie al blij gaan slapen. En dat was hard nodig.

En wat nou wijsheid is, die derde stuiterbal extra vroeg of extra laat in zijn bed gooien, ook nog met dat uur eerder morgenochtend (máándagochtend!) in het vooruitzicht?!  Maandagochtend is namelijk alles stom. Nog stommer dan aan het einde van een leuke drukke dag. Gelukkig is het leed maandag even na half negen meestal weer geleden. Zowel voor de kinderen die lekker bij de juf tot rust-en-regelmaat komen, samen met hun vriendjes aan het werk gaan als voor mama die heerlijk alleen met een rustig puzzelende dreumes kan beginnen aan de maandagochtendschoonmaak.

donderdag 3 februari 2011

Zelfredzaamheid

Toen ik gisteren de hal van onze school binnenstapte dacht ik eerst dat er gratis punten voor de citotoets werden weggegeven. Eén grote berg moeders, trekkend en duwend, om maar als eerste vooraan te staan.

Wat bleek? Geen citopunten, geen waardebonnen om je ouderparticipatie mee af te kopen, maar een intekenlijst voor de 10 minuut rapportgesprekken. In de begeleidende brief stond iets over de zelfredzaamheid van ouders, in vette letters. Zucht. Ik denk niet gelijk het slechtste van de medemens, dus ik ga er even vanuit dat dit ironisch bedoeld was van de nieuwe directeur. Die nieuwe directeur die "de communicatie verbeteren" hoog op de agenda heeft staan. En de bewuste brief dan een dag ná het verschijnen van de lijst meegeeft aan de leerlingen.

Maar goed, strak plan dus van de nieuwe directeur. Vorig jaar kregen we gewoon een lijstje waarin stond wanneer je werd verwacht, en kwam dat niet uit dan moest je zelf maar iemand zoeken om mee te ruilen. Dit jaar dus zelf inschrijven op een voor jou gunstig tijdstip.

Ik heb mijn naam dus ook maar ergens op de planning gezet. Tien minuten bij de juf van dochter en tien minuten bij de juf van zoon. De twee eerste tien minuten op de middag, want leer mij die ouders kennen: zo snel als ze zich van het allerbeste plaatsje op de intekenlijst willen voorzien, zo langzaam zijn ze als daar eenmaal op gesprek zitten zodat tien minuten zomaar een half uur worden. En daar was nou net geen rekening mee gehouden op de intekenlijst.

dinsdag 14 december 2010

Mopperblog

O God, het is bijna kerst. En dan moet iedereen opeens verdraagzaam zijn, vrede zij met iedereen enzo. En veel eten in huis halen en dure versierselen kopen, dat ook. Maar daar gaat het nu niet over. Maar omdat ik het hele jaar al verdraagzaam ben en ik graag net doe alsof ik géén suf schaap ben dat de grote massa volgt een klein protestje in de vorm van een mopperblog.

Een top tien van irritaties dus. (*)

1. Met stip op één: geen reactie krijg op een klacht. De NSO bijvoorbeeld, waar ik voor de zoveelste keer een klacht had, al heb ik het niet officieel zo genoemd. Ironisch genoeg over het feit dat ze niet goed communiceren en niet luisteren naar mijn kind dat niet durft te zeggen wat hij op zijn hart heeft. Blijkbaar nemen ze mij net zo min serieus als dat ze hem nemen.

2. De Prénatal webshop. Twee weken geleden heb ik iets besteld, betaald, en inmiddels is er niets bezorgd en weet niemand hoe of wat. Maar ze zouden me terugbellen. Niet dus. Heel onprofessioneel.

3. Bij gebrek aan vast eigen inkomen heb ik laatst een paar goede doelen afgezegd waar ik maandelijks geld naar overmaakte. Dat moet telefonisch, want simpel opzeggen, daar kom je niet mee weg. Eerst moet je uitleggen waarom, en dan moet je je verdedigen tegen allerlei tegenvoorstellen. Een kleinere bijdrage dan? Niet-financieel steunen (nu u minder inkomen heeft heeft u meer tijd blijkbaar?) Het lijkt verdorie wel een assertiviteitstest! Nee, nee, nee. Nu even niet! In plaats dat ze nu gewoon blij zijn dát ik al die tijd heb gedoneerd...

4. De sneeuw. Was het net zo lekker schoon op straat, begint het verdorie weer opnieuw te sneeuwen.

5. Mijn geliefde dreumes, de allerlekkerste dreumes van de wereld, die een ZwaanKleefAan periode heeft en me geen 5 seconden los kan laten... (nee hoor schat, je bent lief, geintje van je moeder, als je 20 bent gaat ze het missen en is ze jaloers op je vriendin...)


6. De arts in het ziekenhuis die beweert nóóit twee benen gelijk te ont-spataderen en dat er toch echt een dagopname bij hoort. Terwijl in het glossy magazine van hetzelfde ziekenhuis een mooi verhaal staat van een mevrouw die zo blij was dat het hier in dit ziekenhuis allemaal zo vlotjes gaat, ze aan twee benen tegelijk geholpen kon worden en bladiebla.

7. Verkopers aan de deur. Meestal van energie- of telefoniebedrijven, zich keurig voorstellen en een uit hun hoofd geleerd, zeer langdradig verhaal ophangen. Meestal net voor etenstijd, als ik sta te koken en de kindjes op hun lastigst zijn. Opzouten! Als ik iets wil ga ik er zelf wel naar op zoek.

8. Vacatureteksten waarin - ongeacht de functie- iedereen altijd een teamplayer moet zijn (én zelfstandig moet kunnen werken), pro-actief zijn, de kar moeten willen trekken en bladiebla. Vroeger zochten ze nog wel eens een duizendpoot, maar dat is tegenwoordig blijkbaar uit. 

9. Ik erger me er aan dat de kerst tegenwoordig in september begint als je de tuincentra moet geleven, dat je in de zomer een winterjas moet aanschaffen als je niet mis wilt grijpen, en je je bruiloft minimaal twee jaar van te voren schijnt te moeten voorbereiden (nee, lieve vrienden en familie, voorlopig trouwen we niet. Veel te duur en veel te veel gedoe) 

10. Euh... weet even niet. Niet wat geschikt is voor een openbaar blog. Voor je het weet leest die bemoeizieke zorgzame klassenmoeder van de groep van X mee.

Maar wat vind jij? Waar erger jij je aan?

(*) Een kleine greep uit mijn persoonlijke irritaties. Dat er ook écht hele nare dingen gebeuren in de wereld, bijvoorbeeld op kinderdagverblijven in de hoofdstad, dat is even te serieuze kost voor een luchtig mopperblogje. Ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet, behalve er heel erg verdrietig van worden...

maandag 25 oktober 2010

Problemen in het huishoudparadijs

Mijn condensdroger, een van mijn allerbeste huishoudelijke vriendjes, heeft me in de steek gelaten. Als ik terugkijk op de afgelopen weken had ik het aan moeten zien komen. Hij piepte en zeurde, liet waarschuwende lichtjes branden. Maar struisvogel die ik ben heb ik het maar genegeerd. Gewoon even uit, weer aan en dan ging het wel weer even. Tot manlief zich ermee bemoeide en er met zijn schroevendraaier in heeft geprikt. En nu is het echt over-en-uit. De droger ligt in coma, te wachten op een nieuw besteld onderdeel dat "deze week" komt.

En ondertussen zit ik dus met een probleem. Het probleem van stapels was (ben dol op wassen, twee machines per dag) - kleddernatte was. Overal in huis, want de tuin is ook niet echt lekker droog zo in de herfst. In een vorig leven, toen ik weliswaar geen kinderen had maar ook veel kleiner huis, ging het leven zonder droger me vrij probleemloos af. Maar hoe dat dan ging? Ik heb werkelijk geen idee meer. Sinds ik deze vriendelijke droogmachinevriend heb aangeschaft gaat werkelijk alles wat nat is er in. En alle droogrekken - die kl*te rekjes die altijd instorten zodat je vingers er tussen zitten en je schone was op de vieze aarde valt - zijn inmiddels uit dit huis verbannen. Maar nu mis ik ze geloof ik toch wel...   

Dochter heeft al vier dagen dezelfde maillot aan die nu toch wel wat vreemd begint te ruiken, dreumes zit onder de aangekoekte etensresten (in bad gaat ook niet want de handdoeken zijn op). En ik twijfel nu of ik mijn 101-goede-doelen lijst zal beginnen met de eco-doelen (koop eens een rek en laat vaker de droger staan) of dat ik toch nog maar even het consuminder-doel voor laat gaan en géén geld uitgeef deze week. Bovendien laat ik dan ook die auto weer staan die nodig is om drie tegenstribbelende kinderen naar de dichtsbijzijnde B.lokker te vervoeren en zo'n onhandelbaar rek mee terug te slepen (want ik moet wel een gróót rek met veel meters droogcomfort hebben natuurlijk).

Zucht.....  Wat een problemen kan een mens hebben. Iemand nog een paar schone sokken voor me te leen?

dinsdag 4 mei 2010

Wanneer begint de school weer?

Maandagochtend, half tien. De eerste dag van twee weken vakantie. Mama, wat kan ik doen, ik verveeel me. (Verzin zelf iets, wat wil je doen? Mama, wat kán ik dan doen? Ik weet niet wat ik wil doen... Nou eh... ga lego-en, of tekenen, of... neeeee dat is STOM)

Na een dag lang pyjama hangen voor de dvd en achter de spelcomputer (excuses voor mama: het regende, een dagje "niets" doen is ook lekker en bovendien heb ik zelf een heerlijke dikke pil uit te lezen!) zat dan eindelijk die eerste dag erop. Ik wil niet naar behed... ik ben niet moehoe... riep het nog een tijdje vanuit de slaapkamer van oudste...

En toen was het dinsdag. En besloot mama tot actie over te gaan en eiste datzelfde van Janick (Roos doet daarentegen altijd maar wat graag mee). Alles wat al weken op zijn lijstje stond maar waar óf geen tijd/gelegenheid voor was óf steeds door hem werd geweigerd moest nú gebeuren. Een nieuwe zomerjas (de laatste in de stad, zomerjassen dient men vóór het invallen van de dooi aan te schaffen tegenwoordig), de kapper en de bibliotheek. Waar hij zélf een keer de boeken mocht uitzoeken omdat ik me een ongeluk sjouw met boeken die dan vaak genoeg ongelezen weer meegaan omdat ze STOM zijn.

Medemoeders, wat vermoeiend is dit zeg. Ik snap best dat er als kind leuker dingen zijn dan de kapper, maar waarom moet er op alles nu zo gereageerd worden? Ik ben de hele dag druk mijn bloedjes achter de kont aan te lopen en de reacties varieren van geen antwoord geven (als ik vraag wat ze op hun boterham willen) tot boos gestamp omdat ik na het tiende snoepje een keer "nee" zeg tegen dochter, tot oudste zoon die niks wil doen en alles stom vindt: wat ís dit?! En om nou te zeggen dat ik zin heb om echt een dagje "iets leuks" te gaan doen, uhm... Ik durf even niet meer.

donderdag 1 april 2010

Vrolijk Paasfeest!

Laat ik beginnen met een disclaimer: iedereen moet het zelf weten, het komend weekend maarvieren (of niet) zoals hij of zij zelf leuk vindt. Ik denk, Pasen is een christelijk feest, en voel je daar wat voor, vier dat dan met in je achterhoofd de boodschap die daarbij hoort. En sla niet zo door...

Het is toch een beetje uit de hand gelopen allemaal met feesten als kerstmis, sinterklaas of pasen. Dat de winkels al weken vol liggen met paastakken, luxe eten voor je paasdiner, eitjes, gele servetten, plastic opwindbare wandelende eitjes (en meer voorverpakt plastic kinderverdriet), dat snap ik. Dat is om geld te verdienen. Maar op school? Daar moeten ze beter weten toch?

Dochter kwam maandag blij uit school. In plaats van te "werken" (kleuren, knippen, plakken) mochten ze dingen voor de paasmarkt maken (kleuren, knippen, plakken, zeg maar). Dus dat was feest. Leuk! En vandaag is het paasfeest zelf, dan doet een wat hogere groep een of andere uitvoering in de een wat lagere groep, en omgekeerd. Geen idee wat, maar heel toevallig mogende groep van onze zoon en de groep van onze dochter elkaar dit jaar vermaken.

Klaar, zou je denken. Maar nee. Ouderparticipatie! Al wekenlang hangen er intekenlijsten. Of je eieren wilt helpen schilderen, cakejes wil bakken of iets anders culinair-creatiefs wilt inleveren voor op de paasmarkt. En ongeacht of je je hier als ouder voor hebt ingezet, het tweede deel is een verplicht onderdeel voor alle betrokken en overigens ook alle niet-betrokken ouders.

We moeten halverwege de werkdag samen met onze kinderen proberen ons een weg te banen door die paasmarkt. Overal in de school, in de klas, in de gymzaal, staan kraampjes waar je wat kunt kopen. Voor vijftig cent heb je dan een knutsel die je eigen kind heeft gemaakt (helaas staan ze niet op alfabetische volgorde, dus je zoekt je de pestpokken tussen al die plak en knip dingen die er allemaal hetzelfde uitzien om net díe met de naam van jouw kind te kunnen kopen, die jij natuurlijk de allllllermooiste vind!). Maar dan is de kaart van 3 euro die je vooraf per kind moet aanschaffen niet op, dus de rest wordt besteed aan de zwartgeblakerde cakejes van de moeder van dat jong dat altijd in zijn neus peutert, de glimmende roze koeken van de directeur, de ranja met de flitsende kleur...

Nou is het allemaal voor het goede doel iets met zilverpapiertjes naar onwetende bosnegertjes sturen geloof ik, en ze worden gebracht door een roomskatholieke priester die heel veel van kinderen houdt dus die bon voor 3 euro per kind, daar zit ik niet mee. Maar stelt u even voor: ik kom aan met een baby die gedragen moet worden, en twee stuiterende kinderen van niet al te groot formaat die snel de weg kwijt zijn. We storten ons letterlijk in het feestgedruis, tien volwassenen en 15 kinderen per vierkante meter, en als ik me er na een uurtje flink met de schouders doorheen heb geslagen hoop ik maar dat ik nog steeds drie kinderen heb, en als het meezit een zak vol knutsels en etenswaar. Vermoeide én misselijke kinderen gegarandeerd. En hoofdpijn heb ik nu al. Misschien kan er volgend jaar iemand naast al dat "lekkers" ook een kraampje met paracetamol neerzetten?

Vrolijk Pasen allemaal!!!

zondag 29 november 2009

Er eens even helemaal tussen uit

Heeft u mij gemist? Ik u ook. En mezelf. Ik was namelijk op vakantie. Een weekendje "weg". een family-weekendje in zo'n family-park in een Luxe KinderVilla. Help me eraan herinneren dat ik dat voorlopig niet weer probeer. Althans geen luxe kindervilla van 25 vierkante meter met 5 man. Vrijwillig alles opgeven waar je thuis zo blij mee bent en daar dan nog extra voor betalen ook. En wat het extraatje is dat we normaal niet hebben? Een opeens niet meer doorslapende baby misschien? Arggh... Ik heb denk ik iets niet helemaal goed begrepen, want zo moe als nu ben ik al heel lang niet meer geweest.

Breek me de bek niet open anders zou ik nog zo'n typisch Hollandse zeikerd gaan lijken. Dus de beurt is aan jullie: wat doe ik verkeerd?

Hoe vier(d)en jullie vakantie met kinderen van 1/2 jaar, 4 jaar en 6 jaar?

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl