Posts tonen met het label voornemens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label voornemens. Alle posts tonen

vrijdag 17 februari 2017

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Afbeeldingsresultaat voor macarons toren
Pinterest
Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...
Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

maandag 27 januari 2014

Mammalien en de goede voornemens

Januari of niet, ik ben zo nu en dan eens bezig met het uitvoeren van de goede voornemens. Soms gaat dat beter dan anders. In ieder geval vind ik het al een positief iets dát ik me voorneem mijn leven te beteren. En al gaat het maar met kleine stapjes, ook dat is winst.

Eén van de goede voornemen is al jaren om wat groener te worden. Dus kocht ik van de week  een tasje om mee te nemen in mijn handtas, zodat ik wat vaker de plastic tasjes in de winkel kan weigeren en toch mijn handen enigszins vrij kan houden. Het is een superschattig poesje, en rits je zijn koppie open komt er een heus tasje tevoorschijn.



Nou, snoezig, niet? En zoooo handig....

Je mag me gerust uitlachen hoor, dat heeft Pappalien ook al gedaan toen ik met deze Vondst thuiskwam.

En voor wie nog harder wil lachen de volgende poging de wereld te verbeteren.

Behalve groen en gezond en bio en onbespoten en alles, vind ik het namelijk ook fijn om Fair Trade producten te kopen. Alleen moet ik daar dan niet te ver voor om hoeven autorijden fietsen. Dus toen onze lokale super opeens een heel schap vol van die supergezonde bio eerlijke handel had liggen sloeg ik mijn slag. Zoon prees de sinaasappelsap, de cashewnoten waren ook heerlijk en deze week heb ik zelfs vaatwasblokjes van dat merk gekocht.

Fair Trade vaatwasblokjes, lachte ik nog tegen man. Gek eigenlijk! En ze waren zoooo goedkoop!

En toen begreep ik opeens dat die enorme niet te missen E in de okE op verpakking voor Euro staat en niet voor Eko (laat staan Fair Trade). Hoe suf kun je zijn, Mammalien, beetje de kritische consument uithangen met je ogen dicht en je verstand op nul. Ik begrijp inmiddels wél waarom de boodschappen steeds zo goedkoop uitvielen. Ook prettig, maar of goedkoop nu wel met eerlijk en bio te matchen valt betwijfel ik. 

dinsdag 31 december 2013

Dik

Kwart over zeven vanmorgen, de jongens en ik sluipen zachtjes naar beneden om uitslapende zus en vader niet wakker te maken. Normaal zwermen er dan twee katten om mijn benen heen, nu maar één. Nap is kwijt. Ook toen oudste de etensbakjes vulde was hij nergens te bekennen...

En toen kreeg ik het natuurlijk weer op mijn zenuwen. Heel stilletjes, want dat moet je niet laten merken aan je kinderen. Ik heb door het kattenluik geroepen, de draaiende was nog eens goed bekeken door het raampje van de wasmachine, de kasten opengedaan... niks. Potver. Ik had op internet al wat sites opgezocht, dierenambulance, vermiste huisdieren, vuurwerkslachtoffers.. Potver! (Adem in adem uit, Mammalien. Dan gaat dat rare gevoel in je buik vast wel weer weg en hoef je ook niet zo te bibberen..) Ik had hem in gedachten al bijna begraven, maar nog steeds niet gevonden.

Maak je niet dik, vond Pappalien, zijn hoofd nog half onder het dekbed, hij is gewoon buiten aan het spelen. (Ja maar...... griezelde ik nog, en wat zullen de kinderen het erg vinden als.... ) Maar inderdaad. Om tien uur kwam Nap doodleuk binnen wandelen. Zijn brokjes die ik netjes voor hem bewaard had bliefde hij niet. Waarschijnlijk gaat het nieuwe jaar beginnen met een klein muisje of vogeltje minder in deze buurt....

Over goede voornemens gesproken. Laat ik mezelf nou wel vaker zo opfokken, niet alleen bij vermiste katjes, maar bij de raarste dingen spring ik tegenwoordig zomaar in de stress. Ik ga serieus proberen me eens wat minder dik, euh, zenuwachtig te maken en geen berenvellen te verkopen voor de beer daadwerkelijk omgevallen is. Of zo iets. Idioot mens.

dinsdag 1 november 2011

Lajeniegekmakuh

Soms hoor ik een echo in mijn hoofd, van een of andere interim bij een vorige werkgever: "Deze afdeling is zo reactief (vies gezicht), we lopen steeds achter de feiten aan. De (interne) klant roept en wij draaien, hoe onzinnig de vragen ook zijn." Servicegericht, dachten wij, maar nee, dat was anders. Proactief en kritisch, dat moesten we worden, dat wilden ze hebben.

Thuis op slechte dagen is het precies hetzelfde. Mijn drie belangrijkste klanten roepen en vragen, en ik draai. Zij trekken aan een touwtje, en ik beweeg de kant op die ze willen, desnoods in spagaat.

Dochter heeft geen vriendinnetje te spelen dus ben ik de klos. "Mama, kijk eens, ik heb iets gemaakt. Mama, mag ik snoep? Ah, waarom niet? Mama, wil je mijn elastiekje even vasthouden? Mama, ik ga even boven spelen. Mama, mama, ik ben boven aan het spelen. Mama! Mama! Waarom zeg je niks, ik roep je toch?" Arghhhhh. De hele dag door. Of ze nu naast me staat of twee verdiepingen verderop. Het maakt niet uit wát ik zeg, als ik maar antwoord geef. Op een gegeven moment kreun ik dus alleen nog maar.  

Oudste heeft minder tekst maar bewerkelijker opdrachten: "Mag ik een tosti, mam, alsjeblieft? (net als ik de keuken heb opgeruimd) Waarom doet de laptop ineens zo raar (het beeld stond ondersteboven, kennen jullie dat knopje?? Ik nu wel...) En o ja, morgen heb ik projectpresentatie maar ik heb nog helemaal geen informatie over Het Jachtluipaard kunnen vinden. Doe jij dat even?"  Ja schat, tuurlijk, ik ga het zo doen, eerst nog even dit voor je zus.... BOEM. Brul. Ik geloof dat ik eerst even peuterbroer moet gaan troosten.

Eenmaal getroost vuurt peuter weer zijn commando's op me af als "ik sles  hebbu!" "Teletubbies AAN!" "Peeltuin?" "NEE! Ikgejhrwekjkkkkkhebbuuuu!!!" (huh?) En is hij even stil, dan is het helemaal nodig om echt even te gaan kijken wat hij precies uitvreet.

Terwijl mijn kinderen mijn aandacht vragen gaat de telefoon, piept de wasdroger, staat de oven in de fik en gaat de deurbel. Hoe kan ik in godsnaam een brave huismoederdevrouw zijn en alles tegelijk naar eer en geweten beantwoorden?! Ik vloek en ik tier zucht eens zachtjes.

Eerst de deur dan maar. Er staan drie schoffies jongetjes met plastic zakken en een brutale bek op de stoep, ze hebben ergens de Sint Maarten klok horen luiden. Ze gebieden me "snoep of je leven". Natuurlijk jongens, je bent minstens een week te vroeg maar ik ga wel even wat halen, zo ben ik, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na, sukkel die ik ben. Allemaal kregen ze wat, waarop de eerste met een smoesje (ikhadnogniks) begon te zeuren om meer.

En toen was de maat vol, de deur dichtgeslagen, en mijn humeur tot onder het nulpunt gedaald . Eenmaal binnen begrepen mijn eigen schatjes er niets meer van. Snoep? Mogen wij ook dan? En waarom kijk je zo boos? Zijn wij niet lief meer?  O f*ck en vloek en tier, ik bedoel, nee, hoor, mama is een beetje boos op zichzelf grmhllbdbbh...

Vanaf morgen doe ik het helemaal anders.

dinsdag 2 augustus 2011

Zomervakantie 34/45 - Gaat het weer een beetje, Mammalien?

Op zoek naar vermaak ende ontspanning voor de vakantiedagen schiet ik wat door. Ik maak mentale lijstjes met leuke-dingen-nog-te-doen, verzin allerlei plannen waar de kinderen al doodmoe van worden bij het horen alleen al ("mam, ik wil gewoon thuisblijven en niks doen!"). Vanmorgen, middenin het subtropisch kleuterparadijselijk zwembad alwaar ik orders stond uit te delen en drie kinderen in drie verschillende baden tegelijk in de gaten probeerde te houden viel ineens het kwartje. Was ik vroeger een redelijk relaxt persoon, sinds ik bij gebrek aan enthousiaste vrijwilligers mezelf tot hoofd entertainment heb benoemd ben ik een gekke regeltante en controlfreak geworden. En ik heb er zelf nog het meeste last van geloof ik.

Naast de enorme lijst met kindervermaak heb ik echter ook nog een plan voor de dag dat papa en mama alleen zijn, zonder kinderen. Het is Vakantie en er moeten Leuke Dingen gedaan. En als de vakantie is afgelopen ga ik wel weer Iets Leuks met peuter doen.

Maar ook voor mijzelf is het vakantie! Zo moet ik nog een dagje ontspannen in de sauna, moet ik winkelen in échte winkels waar je spullen echt kunt passen enzo. Ligt er nog een gehuurde én een gedownloade film, staan alle afleveringen van In Therapie en een halve Zomergasten op de hdd recorder te wachten tot ik peutertv een keer uit durf te zetten. En lezen natuurlijk, dat moet ook, altijd natuurlijk, maar in de vakantie zeker. Vier dikke papieren boeken had ik al liggen van de bieb, is het opeens ook gelukt om een account aan te maken voor het huren van e-books zodat er nu ook nog twee e-books staan te wachten tot ik tijd heb. Met een teller voor stressbestendige lezers eronder: u heeft nog 2 weken, 5 dagen, 22 uur en 1 minuut voordat dit boek weer van uw iPad verdwijnt. (Beetje doorlezen dus, lees ik steeds...)  En lezen terwijl drie kinderen en een volwassen vent steeds dingen van me willen, dat is best lastig.

Haken gaat al beter, in gezelschap. Bovendien kan ik dan tegelijkertijd de opgenomen tv programma's bekijken luisteren. Dus heb ik liggen aan haakprojectjes die allemaal nu zo snel mogelijk afmoeten: de poncho, de rok, het kussenhoesje, en iets met die leuke harige wol die eigenlijk niet te haken valt maar waarschijnlijk wel gebreid wil worden. 

En behalve vakantieactiviteiten moet ik ook gewoon doen wat ik anders doe als het geen vakantie is, zoals schoonmaken, bloggen, een beetje werken, koken, echtgenoten...

Argh..... Wie zei ook alweer dat vakantie ontspannend is?!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl