Mannen onder elkaar - al dat geklets...

We komen even onverwacht, op een vreemde tijd bij oma en opa, de jongste zoon en ik. De tv staat aan, iets Engelstaligs met Nederlandse ondertitels, dus dit keer niet op oorverdovend bejaardenvolume gelukkig.

Oma kijkt al niet meer. Veel te gezellig vindt ze het dat wij er zijn. Ze kletst zoals altijd honderduit tegen mij, tegen jongste. Jongste vindt het ook leuk, maar als het programma wordt onderbroken door reclame die niet meer is ondertiteld staat hij op om naast opa op zijn stoel te kruipen. Hij lijkt een bondgenoot gevonden te hebben. "Zeg opa, hoe doe jij dat eigenlijk? Ik kan de televisie helemaal niet verstaan door al dat geklets van oma".

Wel jammer dat opa hem wegens vergevorderde doofheid zelf ook niet helemaal verstond.

Rondje Poef

Het sluipt er in, bepaalde uitdrukkingen. Soms nemen de kinderen iets "swags" mee naar huis ("hé, kil"), soms erf je bepaalde zelf verzonnen of aangepaste woorden of uitdrukkingen van je ouders en soms weet je eigenlijk niet precies meer waarom maar heb je als familie opeens een nieuw buzzwoord te pakken.

"Rondje Poef" is al een tijdje nogal populair in huize Mammalien. Het betekent zoiets als even een en ander doen wat moet gebeuren maar niet zo belangrijk is om verder aan de wereld uit te leggen. "Ik zet even koffie en dan ga ik dat en dat en dat wel even kopen en post die brief en .. ". "Ah, Rondje Poef!". "Wat doet oudste?" O, rondje poef. "Schat, ik doe even Rondje Poef en dan ben ik om tien uur weer thuis". Stukje fietsen? Rondje Poef.

Van de week lagen we op het echtelijk bed vermoeid maar voldaan na een romantisch rondje Poef, toen ik het toch even wilde weten. "Zeg schat, waar komt nou eigenlijk dat Rondje Poef vandaan?"

Wist ik dat niet meer? De zwemles. De intensieve bijles van jongste, de drillende juf die 60 minuten per drie kwartier op jongste aan het inpraten was. "Rondje met je benen, en POEF! Rondje POEF! Rondje POEF". Kennelijk is er ook vooral in papa's hersencellen een flink spoor getrokken dat er voorlopig niet meer uit zal slijten..

Maar het klinkt wel gezellig.

God en de hemel en wat gebéurt er dan als je dood gaat?

Da Vinci

Oudste had het, jaren terug. Middelste iets minder maar ook daar kwamen vragen. En nu is het al weer een tijdje het favoriete thema van jongste zoon. De dood. En vooral, wat dán. Ik schreef al over het afspraakje om samen met oma naar de hemel te gaan.

Afgelopen week had hij een vriendje mee. Op de achterbank was er een goed gesprek. "God heeft héle lange vingers" (..na een les over Da Vinci op school..)  "God is groot he!" "Ja, wel meer dan een kilometer. Mega. Giga." "Ja, en God weet alles." "Als je dood gaat kom je in de hemel. En dan kan je God alles vragen. Maar het is wel jammer dat je dan geen oren meer hebt als je terugkomt." Ook werd Jezus er nog bij gehaald. En wat er gebeurt met je lijf als je dood gaat.

Best wel moeilijke materie. En waar ouders en school nogal duidelijke (en eenduidige) antwoorden op vragen over bijvoorbeeld rekenkundige kwesties hebben is dit andere koek. Zelfs de Wiki weet er niet heel veel over te melden. Dus moet je het doen met wat vage, soms tegenstrijdige informatie. En dat is best lastig als je zo graag alles weten wil (weet ik nog van mezelf). Maar wel weer mooi om over te fantaseren en filosoferen. Helemaal als je vriendje ook nog meedoet.

Ik geniet enorm van dit soort gesprekjes. En de blik van dochter op de bijrijdersstoel, die was ook goud waard.

De ideale leeftijd

"Mama, " zegt mijn 7 jarige zoon, "als ik weer jarig ben word ik 8. Maar daarna blijf ik voor altijd 8."

(Huh? Wat? Wat heeft ie nu weer bedacht?)

Hij denkt nog eens na en verbetert snel. "Ik bedoel, als ik 27 ben wil ik niet meer ouder worden, dan blijf ik altijd 27. Want ik wel groot worden maar ik wil niet heel oud zijn."

Gezellig met oma

Jongste zit gezellig een middagje bij oma. "Oma, jij hebt wel niet van dat leuke speelgoed, maar je bent zo lief! Ik wil nog héél lang hier blijven." Ze spelen, ze praten.

Opeens ziet oma jongste iets gevaarlijks doen waar oma's van schrikken. (Of het echt gevaarlijk was of dat oma wat sneller bang is dan zijn moeder, dat laat ik in het midden). Ze waarschuwt hem. Niet doen hoor, want anders kun je stikken.

 Hij luistert gelijk naar haar waarschuwing maar denkt er toch nog even over na. "Als je stikt ga je dood. En dat is helemaal niet zo erg, want in de hemel is het súper fijn. En God is heel lief." Oma beaamt dat, dat idee gunt ze hem graag. Maar ze legt ook uit dat het voor jonge gezonde mensen toch wel fijner is om nog even hier te blijven. Dat ze hem zo zou missen. Dat ze zelf ook nog niet wil voorlopig. "Maar oma, dan gaan we toch gewoon samen?! Dan is het helemaal super fijn!"

Over God en de kerstman

Jongste komt de kamer binnenstormen. "De kerstman, die bestaat echt helemáál niet!"

Ah. De rest van de familie kijkt elkaar eens aan.

En Sinterklaas dan, wil ik weten (nadat ik een poging heb gedaan hem in de goede riching te wijzen afgelopen december). "Ja, Sinterklaas zeker wel."

En God? "Soms".

De nietmachine

- Kijk, kleuter, daar loopt een schaap!
- NIET! (Ik had er een geluidsopname bij moeten doen, "niejhiet" waarbij de "iejhie" wordt langerekt en steeds hoger op het einde. Het geheel zeer beslist en op luid volume gebracht.)

- Kleuter, we gaan naar het zwembad.
- NIET!
- Wel. Dat wilde je net nog, je vroeg er zelf om.
- NIET!
- Bovendien is dat leuk voor kleine jongens
- NIET! Ik ben geen kleine jongen.
- Oke, je bent een grote jongen. Maar ook een beetje een nietmachine.
- NIET!

Hommels

Kleuter heeft een vriendje mee naar huis. Onderweg lopen ze hand in hand, heel gezellig. "Kusje?", vraagt kleuter met getuite lippen. Vriendje denkt van niet: "dat doen hómo's!" En hij begint voorzichtig een betoog over jongens die elkaar kussen. Zoon is niet onder de indruk. "Maar wij zijn bíjen, dat zijn een soort hommels, maar die steken niet".

Van je kind moet je het hebben

"Mama, jij bent eigenlijk niets geworden. Nou ja, behalve moeder dan. Maar geen kapster ofzo." We zitten samen in de auto en mijn dochter van acht reduceert me tot bijna niets.

Heb ik daarvoor jaren gestudeerd, de ingewikkeldste problemen opgelost, de meest irritante collega's vriendelijk blijven benaderen? Leaseauto en vast inkomen opgegeven om voor de kuikens te kunnen zorgen, ze de hele dag overal heen kunnen chauffeuren? Ik vlecht zelfs haren als een bijna echte kapster...  En als ze dan eindelijk op school zitten, dan probeer ik nog wat te zzp-en ja. Maar blijkbaar combineer ik moedertaken en dat beetje betaald werk zo goed dat dat niemand meer opvalt... (En mocht ik buiten schooltijd al eens achter een computer gaan zitten dan is er altijd wel een kuiken dat mijn aandacht vraagt voor iets Zeer Dringends)

Het zij zo. Ik ben niks. Ik hoop maar dat man en kuikens het toch een beetje waarderen, dat ik in het belang van de familie helemaal niets doe.  

Niet kapot

In de maandagochtendstress met een kind dat niet uit bed willend komen, een die niet wil aankleden, niet wil plassen en niet op de fiets wil zegt nummer drie, als we dan toch allemaal min of meer klaar voor school op de fiets zitten: "Mama, het lijkt wel of wij je kapot gemaakt hebben". Waarom durft hij bijna niet te zeggen. "Omdat je het niet zo leuk meer lijkt te vinden om dingen voor ons te doen. Daarom denk ik dat wij jou stuk gemaakt hebben."

Mijn hart breekt. Ik ben niet kapot, en al helemaal is dat niet de schuld van mijn hartjes. Een beetje moe en ongeduldig soms denk ik. Misschien moet ik inderdaad wat minder hooi op mijn vork nemen, eens wat bijtanken zónder kinderen, iemand anders eens de de maakjehuiswerk en ruimjespullenop commando's laten geven op zijn tijd. Want er iets niets liever dat ik doe dan er voor hen zijn. En dat moeten ze merken ook.

Van wie is deze?

Kleuter speelt fijn even buiten. Hij springt wat op de trampoline, rommelt er wat omheen. Opeens staat hij in de huiskamer met in zijn vingers iets wat lijkt op eh...

"Van wie is deze muis?", vraagt hij, ons één voor één aankijkend. Ik ben er in twee stappen en zie dat het niet de speelgoedvariant maar een échte muis is. Was.

Ik ben nog steeds op zoek naar een mooi filosofisch antwoord op die vraag, maar heb inmiddels wel een donkerbruin vermoeden wat onze nachtbrakende kattenvriend gisteren heeft uitgespookt.

Gelukkig is hij zelf nog maar vier

Opa is naar de wc geweest. En ondanks dat kleuter daar echt niet bij was, weet hij toch op zeer welluidende toon te vertellen wat opa daar heeft gedaan. Niet geplast, nee. Maar wel een héle grote drol gemaakt. Want opa is al heel groot, al 88. En dan maak je zúlke grote drollen. Zijn armpjes zijn bijna te klein om de maat aan te geven.

Gelukkig is zelf nog maar vier. Hij vindt het zo vaak al moeilijk genoeg, dat poepen.

Maatje 26

Er moesten nieuwe schoenen gekocht. Toen de snowboots opgeruimd werden en de gewone schoentjes weer aangingen klaagde peuter over zere tenen. In de schoenenwinkel liet dit ventje (i.t.t. oudste broer op die leeftijd) zeer gewillig zijn voetjes meten en keek hij met papa en mama mee in het rek naar nieuwe schoentjes met mooie kleurtjes. Met aan de linkervoet een blauwe en aan de rechter een groene stond hij voor de spiegel. De groene zaten fijner. Consensus. Dachten we. Want toen begon het pas.

Toen de andere groene er ook bij kwam zat opeens niets meer fijn, wilde hij niet meer lopen, was het niet meer mooi en had hij zere voeten. Een hoop geduld en creatieve benadering later kwamen we dan toch met een paar nieuwe schoenen - witte - naar buiten. Die waren mooi en zaten lekker. Zijn keus. Ik vond ze eigenlijk helemaal niet zo mooi maar was allang blij dat ik geen gaten in zijn oude schoentjes hoefde te zagen op de plek waar zijn teentjes zitten.

Vanmorgen, vijf voor schooltijd. Dochter en oudste zaten buiten al op hun fiets te wachten maar peuter wilde zijn nieuwe schoenen NIET aan. Dan liever op zijn sokjes naar buiten. (De oude zijn natuurlijk "weg", gna gna, of in ieder geval zeer goed verstopt...) Dat sokjes lopen heeft hij volgehouden tot in de school, waar de directeur hem in de gaten had en er toch even naar vroeg. Toen ze mij met schoentjes onder de arm eenmaal in het vizier kreeg en begreep hoe of wat -ze is zelf ook moeder van een peuter- prees ze zijn nieuwe aanwinsten natuurlijk de hemel in.

Een paar minuten later wist meneer te melden "dat hij nú wel wilde". Hij is zijn beschoende voetjes nog even aan de directeur gaan tonen, en toen moesten we naar de peuterspeelzaal een stukje verderop. Waar hij naar binnen waggelde alsof hij op eieren liep zodat ook voor de peuterspeelzaaljuf gelijk duidelijk was waar ze hem op kon aanspreken. Ze was natuurlijk zeer onder de indruk van deze prachtige nieuwe aanwinsten aan zijn voeten. Mooi hoor. En dat het nog even wennen was, dat begreep ze ook.

Ze knuffelde hem eens goed. "Het is te hopen dat hij een juf krijgt die een beetje begrip voor hem heeft anders is het zo zonde. Als je in het begin de tijd investeert om hem goed te leren kennen heb je zo'n lol van hem, want het is echt een droppie." Wij begrijpen elkaar helemaal. En ik hoop met haar mee dat hij straks zo'n juf ook op school treft.

Running in the family

De juf van de peuterspeelzaal vertelde me deze week weer eens hoe ze peuterzoon beleefde. Dat het zo'n lieverd is, en zo relaxed. Dat hij er soms helemaal niet bij lijkt te zijn als er in de kring iets gedaan wordt, iets wordt uitgelegd. Maar dat hij ondertussen wel alles in de gaten heeft. Dat ze zich altijd afvraagt waar hij aan denkt als hij maar een beetje voor zich uit zit te staren. Want dat hij denken kan, dat heeft ze inmiddels wel in de gaten. "Hij is heel slim, maar dat valt eigenlijk niet zo op".

Ah, ik leek even niet zo goed op te letten op wat ze zei, maar dat kwam omdat ik een echo hoorde, van een paar jaar terug toen ze over oudste precies dat in zijn rapport schreven... ( klik )

Leuk Lied!

Soms als ik met peuter samen lekker even niets zit te doen begin ik spontaan "een, twee, drie, vier, hoedje van, hoedje van" te zingen, in een slappe poging hem te vermaken met mijn lichtelijk verouderde kennis van het Nederlandsche kinderlied. Hij luistert braaf tot ik klaar ben en zegt dan op ietwat vragende toon met driedubbele l: lleuk llied!? Elke keer weer. Doet ie trouwens bij andere liedjes die ik voor hem zing niet, dus ik denk dat hij het meent.

Het asielbeleid in Casa Mamalina

Wat zit daar nou weer op m'n keurig schoongedweilde vloer? Dat zijn geen legale inwoners van Casa Mamalina! Weg ermee denk ik. Dus ik roep zoon-niet-bang-voor-beestjes' hulp in om ze zonder pardon maar op beestvriendelijke wijze uit te zetten. 

Zoon vindt echter dat dat nu even niet kan. "Mam, ze zijn nét met hun bruiloft bezig!"

De tandarts enzo

De kinderen waren aan een tandartscontrole toe. Het leek bijna een leuk uitje, zoveel lol als ze hadden met de  bewegende stoel, de aardige tandarts en alle spannende dingen om te bekijken. Zoon was op dreef en maakte veel grapjes tegen zus en tandarts, lekker "slapend" in de stoel.

Helaas blijkt hij in het bezit van een slecht melkgebit. Er zat alwéér een gaatje in een melkkies (wat de tandarts voorlopig laat zitten omdat die kies er over een jaar of twee toch uit zal gaan), en een eerdere vulling was zover stuk dat er echt even opnieuw gevuld moest worden, een best wel diep gat. Maar zoon gaf geen krimp, ook toen het best wel zeer moest doen volgens de tandarts. Hij breef braaf liggen, grapjes makend (dat is de beste remedie als het een beetje spannend is, daar hebben er wel meer in de familie last van) en braaf luisterend naar wat hij moest doen. De tandarts gaf zelf oprecht toe dat hij aan zoon wel een hele goeie patient had ("het ligt niet aan mij, maar aan het karakter van het kind") en vond serieus dat ik trots op hem mocht zijn... Kijk, dat doet een moederhart goed. Trots ben ik. Ook een beetje ongerust dat die slechte melktanden een voorbode zijn voor slechte grote mensen tanden. Dat hoeft gelukkig niet zo te zijn, begreep ik, maar voor de zekerheid worden de volgende keer zijn grote mensen kiezen toch geseald.

En toen was dochter. Binnen twee minuten was ze weer klaar, met de mededeling dat "zij waarschijnlijk die geluksvogel in de familie is die nooit wat heeft".

Super. Missie geslaagd.

En mijn eigen consultje bij de neuroloog? Viel mee, ondanks de schrik die me om het hart sloeg bij de folders over gruwelijke ziekten in de wachtkamer. Het was een lekker ding aardige man met humor, en hij bevestigde wat we al vermoeden: een (1) beschadigde zenuw als gevolg of bijverschijnsel van dat stomme virus. Leidt volgens de boekjes inderdaad tot "zeer heftige pijn" (yeah, vertel mij wat) later gevolgd door krachtsverlies. Niks aan te doen, het geneest vanzelf (meestal, en meestal ook helemaal) maar het kan wel een jaar of twee duren. Vervelend maar goedaardig. Dus voorlopig maar even "lullig onderhands blijven serveren" was zijn motto. Haha, een medetenniser, dat hoorde ik zo. Voor de zekerheid over een tijdje nog een onderzoek met naaldjes enzo om te kijken of het dat echt is, en of het echt vanzelf geneest, maar ik heb er wel vertrouwen in.

Tot slot is de spit is ook al weer aan de betere hand, of anders lijkt dat zo door de olifantendosis paracetamol. Vraag niet hoe, maar ik kon in ieder geval het bed van dreumes weer verschonen. Iets wat ik normaal niet geprobeerd had met zo'n rug, maar het leek me vandaag toch enigszins niet te vermijden... Dreumes zat vanmorgen in zijn ledikantje, blij te grijnzen middenin een hele grote stinkende smurrie met bruine brokken. Hij wees er op en riep "pannenkoek! pannenkoek!" En ja, dat was het inderdaad geweest, de avond ervoor...

Zo zeg, nou nou, poeh

Ken je dat, je bent bij een medische geschoold iemand, een tandarts, een huisarts, een vroedvrouw... ze kijken naar dat deel waar ze verstand van hebben en mompelen "zo zeg, nou nou, poeh".  Onze tandarts vroeger kon er wat van, al legde hij achteraf nooit uit wat er nou zo "zozo" was want hij was nogal van de oude stempel en uitleggen hoefde vroeger niet. Bovendien deed hij het zo vaak dat ik begon te vermoeden dat het meer aan hem lag dan aan mijn gebit.

Ook een grappige was "Zo zeg, nou nou, poeh! Dat is een puinhoop, hoe moet dát weer in elkaar?" en "Ja, ja, het wordt wel een heel vlechtwerk, maar we maken het weer helemaal als nieuw". Gesprek tussen de stagiaire, mijn man en de ervaren verloskundige aan de andere kant van mijn bed, nadat ik 9 pond aan dochter in een flinke vaart had uitgeperst. Altijd lekker om te horen, vooral als je het zelf niet kunt zien. (*)

En net was ik bij de fysiotherapeut. Misschien weten jullie nog dat ik een dikke twee maanden geleden het "puzzeltje van de week" was bij de huisarts omdat mijn armen niks meer deden (behalve veel pijn). Inmiddels doet links het weer prima. Rechts doet geen pijn meer maar verder ook niet helemaal wat hij vroeger deed. Als ik mijn arm omhoog breng lijk ik verdacht veel op een soldaat uit de tweede wereldoorlog (aan de verkeerde kant ja), tenzij ik hem met links een stukje omhoog help duwen. Dat staat niet alleen raar, het levert in het dagelijkse huisvrouwmoederleven best wat praktische problemen op. Bovendien ben ik bang dat de contributie voor de tennisclub dit jaar weggegooid geld is.

De fysio dus, met dank aan de tip van vriendin K. (Zoiets komt nou nooit in mijn hoofd op, om daar heen te gaan, laat staan in dat van de huisarts). Ik vond het eerst nog wat overdreven, maar ach, als ze me nu eens wat eerder kunnen helpen weer normaal te functioneren, dan moet dat kunnen toch? Dus toen ik daar in mijn mooiste beha wat aan het bewegen was hoorde ik achter me...  "Zo zeg, nou nou, poeh!" Helaas niet uit bewondering voor mijn mooie beha maar vanwege de bijzondere stand van mijn schouderblad. Er werd nog een collega bijgehaald, ter lering ende vermaeck.

Hhm, fijn dat het duidelijk is, dacht ik nog, ik ben geen hypochondrische zeur. Het was overduidelijk. Zo duidelijk dat ze besloot even met een huisarts te bellen en ze me nu toch een verwijsbriefje neuroloog hebben aangesmeerd. Zo zeg, nou nou, poeh.

(*) Voor iedereen die nog bevallen moet: het kwam inderdaad weer goed, en het viel me hartstikke mee zeker vergeleken bij de eerste keer. 

Scherp

Of oudste een fijne vakantie had gehad, vroeg ik hem gisteravond op de allerlaatste vrije dag ervan. "Het was een PIJNvakantie", antwoordde hij. Als ik alle bulten,schrammen en sneetjes van hem en zus bij elkaar optel geloof ik dat graag. Het resultaat van veel buiten spelen, steppen en skateboarden, te weinig slaap en te veel willen doen. Ook man was niet ongeschonden de vakantie doorgekomen: hij heeft zichzelf gisteren een flinke open blaar gesnoeid aan onze zeer goed gedijende tuin.

Nee, dan ik, ik was de hele week al wat suf en slap. En heb twee dagen lang echt onwijze kramp in schouders en armen gehad en daar werkelijk helemaal niets voor hoeven doen! Ik hing op de bank, lag in de tuin. Was zelfs te suf om veel orders uit te delen. Het enige wat ik gedaan heb is lezen en tv kijken. En oja, wacht.Ik heb een haaknaald op mijn boodschappenbriefje gezet. Maar daar krijgt een mens toch geen spierpijn van?

Maar vanmiddag op de eerste schooldag was ik scherp hoor. Peuter sliep, ik was even heel ontspannen op de bank aan het eh, slapen. Tot ik opeens mijn ogen weer opendeed en me afvroeg hoe laat het was:  14.38, zeg maar 7 minuten voor ik op het schoolplein hoor te staan. Wat zei ik? Scherp! Zeer scherp... Ik ben in tijden niet zo snel in de auto gesprongen- fingers crossed dat peuter ook lekker zou liggen slapen in zijn bedje en dat voorlopig nog even zou blijven doen- en stond precies 1 minuut voor het uitgaan van de school op de afgesproken plek.

Vakantie!!

Ha, die blogjes van deze week, die waren helemaal niet van deze week. Maar van veel eerder. Had ik stiekum al klaar gezet. Want deze week, was het zover, de vakantie die al zoveel ergernis heeft opgeleverd bij het boeken.

Het was leuk, echt waar. Een paar jammers, en ik laat ze allemaal horen want ik ben dol op zeiken.

Jammer van het bere-trage internet. Vriend Ipad was mee, maar de verbinding was dermate beroerd dat ik twee blogjes per uur kon bekijken. Jammer van die snee in zoon en die bult op dochter, maar wonderbaarlijk genoeg geen letsel bij oververmoeide peuter die geen tijd had om te slapen en - ook al valt hij bijna om - niet gedragen wenst te worden. Jammer van de iets te grote hoeveelheid natuur tussen onze hut en de plek waar de actie was, met name omdat we geen fiets of auto hadden om de kleinste twee te vervoeren. Jammer dat het toch nét wat meer lijkt in de folder dan in het echt. Zo blijkt de kinderboerderij voornamelijk te bestaan uit een ouwe stinkende geit te zijn, en het "Adventure Island" niet te kunnen concurreren met de speeltuintjes hier in de wijk. (Ja, we zijn verwend.) En jammer dat huize Mammalien een heel ander dagritme heeft dan de rest van vakantieminnend Nederland. Om 7 uur is er namelijk nog niks te beleven terwijl om 19 uur de helft van onze familie op eigen verzoek hun bedjes in wil. En jammer van de schoenen en sokken van de overal aanwezige Duitse vrienden, vond manlief.

Maar...

Het zwembad, toch een van de redenen dat we naar Center Praks gaan was super en mijn nieuwe bikini deed het ook prima. Dochter is inmiddels zo vrij als een vogeltje, jongste vindt het ook allemaal geweldig en oudste heeft genoeg diploma's en lef om in zijn eentje van de hoogste en snelste wildwaterbanen af te racen. Goed voor een dagje vermaak en een paar fllink uitgetelde kinderen na afloop.

Daarnaast zaten we vlakbij een relatief rustig(*) Plop.sa land: of zoals jongste het noemde "Bum.ba land". Jongste was al verkocht toen hij Bum.ba(**) een handje en kluffel mocht geven. Er was een show waarin deze gele dikzak een paar suffe kunstjes deed, een speeltuin en een mooie kikkerdraaimolen. Jongste vermaakte zich opperbest.

Ook dochter vond het leuk, al die K3 muziek, de voor een 5 jarige best wel  spannende attracties, de ijsjes... En oudste zoon waren we zoals gewoonlijk(***)  helemaal kwijt.

Af en toe zagen we hem langsstuiteren, in gallop van zweefmolen naar vrije-val-toren naar vliegend schip (zo'n ding waarvan papa en mama al járen weten dat je daar nooit in moet gaan omdat je de rest van de dag misselijk bent..) "Onze zoon heeft een behoorlijk Binkie-gehalte", vertrouwde Pappalien me toe. "Meer Binkiegehalte dan ik ooit gehad heb." Wat mij doet concluderen dat dat dus blijkbaar niet erfelijk is, óf dat het soms een generatie overslaat.

Aan de andere kant is het toch echt een zoon van zijn moeder. Zo zuchtte hij op de laatste avond dat zo'n paar dagen wel snel voorbij zijn. "Maar gelukkig gaan we morgen weer weg, want ik mis ons eigen huis toch wel."

Het was leuk. En nu zijn we -gelukkig- weer lekker thuis.

(*) Mammalien krijgt het op haar zenuwen als ze te lang moet wachten en/of er teveel mensen op een te klein oppervlak om haar heen staan te duwen en trekken om ergens te komen... Deze week was het heerlijk rustig, we (ze) konden overal in zonder wachtrijen. Heerlijk.

(**) voor mensen zonder kinderen in de juiste keeftijd een onbegrijpelijk iets, groot geel en erg stupide, maar ome Gert en de marketing machine weten toch maar mooi wat kinderen willen. En wat kinderen willen, dat willen ouders ook. In ieder geval op vakantie.

(***) Mammalien past op jongste, pappalien op dochter, of omgekeerd, en oudste mag "los".