Afscheidsmarathon

Vandaag de grote finale van de afscheidsweek. Na talloze afsluitingen op dansclubjes, scoutingclubjes en zwemclubjes. Op de twee scholen al weken eindmusical, eindfeest, eindfeest, eindbarbecue, eindpicknick.... Dit keer écht de laatste schooldag voor twee van onze kinderen, die ook nooit meer op die school terugkomen. En een crematie.

Op school 1 's ochtends begon het al lekker. Tussen de verhuisdozen in de lege klas stonden twee juffen die allemaal leuke zelfgemaakte cadeautjes kregen. Mijn kind en ik blonken uit in lege handen en weinig gepaste tekst. Om het nog genanter te maken bleek achteraf dat de juffen zelf ook flink geknutseld hadden met foto's en snoepjes en grappige afscheidstekstjes...

's Middags een crematie in de familie. Ik ging er samen met mijn moeder heen. Een oom op vrij hoge leeftijd, en op zich niet iemand die we veel zagen. Maar het was allemaal zeer plotseling gegaan, en het was de laatste en jongste van de 13 broers en zussen van mijn vader. Best wel heftig dus, voor mijn ouders. Zelf voelen ze zich ook een stuk minder de laatste tijd. Het leven is eindig, dat weet je, maar nooit leuk om daar zo op gedrukt te worden. Al had de oom in kwestie er heel stoer en luchtig over gedaan en wilde het allemaal vrolijk en positief houden, net als zijn hele instelling en zijn leven was geweest.

Of je mij nou mee moet nemen als rots in de branding naar zoiets, ik geloof het niet. Ik ben een emotioneel wrak eh gevoelig type en neem direct alle emoties over. Een kind met een gedichtje over opa, een stoere voetbalpuber die niet uit zijn woorden komt van het verdriet, een liedje met aangrijpende tekst... Ik ben een lek mandje op begrafenissen. Lekker dan lek, lekker dan alle direct betrokkenen bijna. Zeer génant. Ik probeer uit alle macht aan moeilijke wiskunde te denken om mijn gedachten te verzetten tijdens zo'n bui, maar ik blijf er wat nat en verwilderd uitzien na afloop.

Op een bijna-val van moeder na (ze werd duizelig en greep een paaltje dat niet vast bleek te staan)
verliep het toch allemaal naar wens.

En toen moest ik als een speer door naar school om dochter op te vangen die haar laatste dag groep 8 had en de school werd "uitgezwaaid". Of de ouders allemaal even op konden vangen, was gevraagd? Ik was nét te laat....  Gelukkig bleek het opvangfeest weer eens slecht georganiseerd, dus ik was niet de enige die het gemist had. Dochter was nog steeds moe, en de rest van de meiden in de klas bleek er gelukkig ook niet zo'n tranentrekker van te maken als de meiden dat twee jaar terug in de klas van oudste hadden gedaan. "Ik zie de meesten toch morgen al weer, of anders na de zomervakantie", was het nuchtere commentaar. En ze reed samen met grote broer, die daar heel lief in mijn plaats al stond te wachten, samen naar huis. Ik bleef nog even met een andere moeder dralen. Voor het laatst op het plein van de basisschool waar we de afgelopen tien jaar zo vaak zijn geweest en nu nooit meer terugkomen...

Thuis snel koffer van dochter gepakt voor een kinder/slaapfeestje, weggebracht en wat chinees gehaald. Een half uurtje later jongste weer opgehaald van zijn kinderfeestje. Ze bleken toch nog in staat een tas van hem op school te hebben laten hangen. Die andere school waar we niet meer terug zouden komen. Ik denk dat ik het verlies van de shopper maar op de koop toe neem. Nog een keer afscheid nemen van school en de juffen en het veelgelukvolgendjaarenwieweetzienweelkaarnogeens trek ik niet.

Ik ben even compleet uitgeput. Gelukkig is het bijna vakantie!

Klussen in huis

Het resultaat van een paar weken (Rondje Poef) buffelen op de benedenverdieping...  

Mén wat een werk. In een bestaand huis nog veel meer dan toen het allemaal nieuw en vooral onbewoond was. We hebben ongeveer honderdduizend (of zo iets) verhuisdozen van beneden naar boven gesleept. En toen moesten alle meubels nog "even" in schuur en buiten... Pfff.

We hebben het plafond gewit, de muren geverfd. 

De buitenmuren zijn van een enigszins vergeeld ral9001 naar fris nieuw ral9010. Het blok middenin "zilvergrijs" zoals in de folder stond. ("Het lijkt wel een beetje bláuw" wist een vriendinnetje van dochter op te merken, waarop dochter haar een schop onder tafel gaf. "Mama wil dat het gríjs is!" Hihi.) 

Ondertussen hebben we gekampeerd in huis. Op zeil, zonder keukenkast met inhoud, geen banken of eettafels. Soms op tuinstoelen, maar nadat de vloer was gedaan mochten ook die er niet meer in. 

De vloer is echt enorm opgeknapt. Hier hebben we wel een heuse professional voor ingehuurd. Hij heeft het glanzend gelakte parket - dat in de afgelopen 16 jaar enigszins vergeeld was en van krassen en butsen voorzien - afgeschuurd en bewerkt met wat wittere en ultra-matte lak (Skylt). Wij zijn er super blij mee. (En ook dat laatste randje is gedaan, maar deze foto zegt wel veel!)

Klaar! Het ziet er een stuk lichter uit in huis. Groter ook. Jammer bijna, dat er straks weer meubels in moeten...

En morgen komt de nieuwe bank! Die is wel welkom. Na een week op kussens en eetkamerstoelen te hebben gezeten wil ik wel weer eens in een comfortabele loungestand.

Nachtje doorzakken

Vroeger zakte ik nog wel eens een nachtje door, tegenwoordig ben ik al brak als ik midden in de nacht een uurtje mis. Meestal is het rond drie uur dat ik wakker word en in plaats van te slapen fijn ga liggen piekeren. Over dochter, die zo bang is voor dat ingreepje. Over de gezondheid van mijn moeder. Mijn schoonmoeder die zich niet lekker voelt. Oudste die zo opziet tegen het schoolse werken straks weer, en jongste die eh, nou ja, al helemaal geen gemiddeld jongetje is. En vannacht over kater Nap, die niet thuis was gekomen gisteravond toen wij naar bed gingen en dus -bij gebrek aan kattenluik en eigen sleutel- maar buiten moest slapen.

Meestal slaap ik dan na zo'n piekeruurtje toch weer in, om vervolgens als het tijd is om op te staan diep in slaap te zijn. Vannacht ging het anders. Net nadat ik weer wat begon in te dommelen ging poes Fien los. Maaaaaauw. Miaaaaaauw. Zeer klagelijk allemaal. Ze begon zelfs tegen onze deur aan te krabben, doet ze anders (gelukkig) nooit.

Ik werd natuurlijk vooral wakker van Pappalien die elke keer zuchtend en steunend uit bed kwam om poes op de overloop op haar donder te geven. En op de reactie van poes als hij weer in bed stapte. En dat een paar keer achter elkaar. Vermakelijk, als ik niet zo'n slaap had gehad. Uiteindelijk kreeg ik een helder idee en ben met poes mee naar beneden gelopen en heb de buitendeur opengedaan. Inderdaad, daar stond onze stoere nachtbrakende kater. Nap floepte snel naar binnen, op weg naar zijn etensbak. In het voorbijgaan gaf hij zus nog een knipoog: dank meid, na zo'n nachtje stappen wil je toch wel graag naar je eigen huis. Vanaf dat moment was het rustig. Zus en broer nestelden zich toen samen op de bank, en hebben nog heeeerlijk liggen slapen tot ver in de ochtend.

Zij wel.

Het was een zware dag

De "leuke dingen lijst" is al voor een groot deel afgevinkt, Pappalien al weer aan het werk. We konden geen pretpark meer zien, de geur van patat niet meer ruiken en ook mijn badpak heb ik even in een verre hoek van de kast gegooid. Soms is het ook fijn om niets te doen in de vakantie, zo vertelden we de kinderen.

En dat hebben ze goed in hun oren geknoopt. Dus hangen ze nu voortdurend op de bank, ongeacht het weer buiten. Ze willen nergens heen, niets in gezinsverband "doen" (alleen die pretparken dan, maar een keertje naar de bieb of fietsen, dat natuurlijk niet). Af en toe verwisselen ze hun aipets voor een kort spelletje waarbij ze de hele kast omver gooien en niet meer opruimen. Pas halverwege de avond hebben ze genoeg van het minecr.aften, van yo.utube, van stomme kinderfilmpjes op tv en gaan de oudste twee opeens - als kleuter net in bed ligt - heel druk in de weer met springtouwen en ballen. Binnen. Niet alleen slopen ze ons huis daarbij maar maken ook de nodige herrie. Zodat de niet-slapende kleuter nog eens extra wakker wordt.

Kleuter is trouwens al dagen zo baldadig als wat. Uit pure verveling denk ik, of als gevolg van een paar weken vakantie waarin alles mocht en alles kon, weet ik veel... Hij heeft in ieder geval besloten dat hij niet meer eet, niet meer naar bed gaat, alleen maar wil keten en vooral heel boos wordt als wij daar anders over denken. Dochter is vooral van mening dat ze het liefst een enig kind zou zijn, want dat kon ze de hele dag alle aandacht voor zichzelf opeisen en alles alleen beslissen. Oudste is lief en zoet, zolang hij maar een scherm voor zijn neus heeft. Zodra dat over en uit is weet hij het ook niet meer.

Ik had het gisteren even zwaar. Toen eindelijk om half tien, na veel ik-wil-niets, de jongste twee in bed lagen te slapen en oudste - boos omdat wij Sponge.bob tv hadden afgezet - naar boven was gevlucht, zuchten wij ouders eens heel diep. Rust. Het huis was weer van ons, we hoefden even niks meer te ouderen.

Helaas is dat gevoel meestal van korte duur, want de volgende morgen even na zevenen zijn de jongens weer wakker en hebben in hun enthousiasme dan binnen een half uur ook dochter -die wel wil uitslapen- wakker gemaakt. Elke avond neem ik me voor ze de volgende dag eens heel flink fysiek uit te putten, maar elke volgende ochtend ben ik zelf zo moe dat ik niet meer weet hoe.

Nog twee weken zomervakantie te gaan en wat ben ik het af en toe zat. Tijd dat er weer eens actie ondernomen wordt. Dat een ander ze eens een schop onder hun hol geeft, ze wat leert, ze wat laat dóen. Dat ze moe en vol nieuwe indrukken thuiskomen. en mama ze alleen maar hoeft te knuffelen en te voederen en ze vanzelf heel braaf vroeg naar bed gaan en als een blok in slaap vallen. Wat zou dat eens lekker zijn voor de verandering.

Even wachten nog...

We zijn drie dagen lang in de Ef.teling geweest. Wie de Eftel.ing een beetje kent weet dus waar de titel op slaat. Niet alleen hebben we drie keer de vierdaagse gelopen in dat park (wat is het groot!! Veel attracties en daar tussenin nog veel meer eetgelegenheden...)  maar ook heel veel moeten wachten.

Bij elke attractie (én voor de toiletten) stonden giga wachtrijen. Je was zo drie kwartier verder voor je ergens een ritje van twee minuten kon maken. Zwaar, zeer zwaar. Voor ongeduldige Mammalien, voor oudste (stuiterbal-moeite-met-wachten-en-stilstaan) maar vooral voor onze kleuter (en dus voor mij): rustig in de rij staan is er bij hem niet bij. Door de rij heen en weer rennen, één van ons vieren beklimmen, bij mensen voor ons in de rij in de tas gluren, praatjes maken, in de billen van tieners die op het hekje zaten porren... en wat ik het ergst vond: uitbreken uit de rij en wegrennen.... waarop wij oudste achter hem aan stuurden die onze opdracht "breng hem terug" altijd heel kindvriendelijk en met zeer creatieve oplossingen wist uit te voeren - veel beter dan een bozige ongeduldige mama dat kan.... Kreun. Doodvermoeiend. Hoewel er ook nog zat mensen waren die het ventje met vertederende blik en grote grijns bekeken, bij mij staat het zweet dan wel op mijn bovenlip.

Eigenlijk, achteraf, was dit park nog een beetje hoog gegrepen voor kleuter. Voor een gewone kleuter vind ik het al heel wat: al dat lopen (gelukkig hadden we een buggy mee!), al die indrukken en dan met name al die enorme wachtrijen. En laten wij nu net een kleuter hebben die alles behalve gewoon is. (*) 

Hij heeft ook heel veel dingen wél leuk gevonden hoor (zoals die Wildwaterbaan, waar vooral papa en ik heel erg nat werden!) Eigenlijk kwam het er op neer dat het allemaal nét iets te veel was. Te veel wachten, te lange dagen, te veel ongezond eten, te veel spanningen en indrukken. Niet alleen het park zelf maar ook nog eens dat huisje waar we in sliepen en al het onbekende daar... het ventje is een gevoelig type. En dan zo halverwege de middag, dan is het gewoon óp en dan komen de nukken en de (drift)buitjes.

Gelukkig (voor mij) was het na drie dagen klaar en konden we naar huis. "Bijna thuis!", riep ik dus vrolijk naar de ietwat bleekneuzerige achterbank, onderwijl de laatste pakjes yoghurtdrank uitdelend. Helaas bleek de A2.7 afgesloten, en bleef man maar naar de zich daar niet van bewust zijnde Tom.Tom luisteren in plaats van naar mij, zodat we zigzaggend door het land heen gereden zijn en keer op keer bij die afsluiting terecht kwamen of anders in een vette file reden. In plaats van drie kwartier waren we al anderhalf uur onderweg en nog geen zicht op verlossing. "Even wachten nog...", riep ik, zelf al flink wat minder Zen, naar de achterbank. Waar oudste begon te kreunen van het ongemakkelijk stilzitten op zijn kleine plekje in het midden en jongste de feestvreugde nog wat verhoogde door al zijn Fristi en de resten van drie dagen patat, donuts en pannenkoeken over zichzelf en broer heen te spugen....

Maar toen waren we er opeens: bij onze wasmachine en douche, kleuters favoriete dvd, onze teerbeminde katjes. Wat een genot om weer thuis te zijn!

Eerlijk is eerlijk, ondanks wat ik gisteren schreef, met onze oudste twee is het tegenwoordig prima vakantie vieren, zij redden zich wel. Het Louvre is vast nog te hoog gegrepen voor ze, maar zo'n paar dagen in een kindvriendelijke omgeving vol vermaak is goed te doen. Zelfs uit eten (ze verkochten ook patat) was gezellig!

Ik zei het al. Even wachten nog. En dan kunnen we vast gewoon zonder zorgen en gedoe met drie kinderen op vakantie.



* Ik las net bij Josine in haar blog "jongens zijn geen meisjes" allemaal dingen die ik heel erg herken. Laat ik nu ook een redelijk volgzaam, sociaal en oplettend meisje hebben en twee jongens die zo hun eigen ideeen hebben... Oudste is inmiddels wat wijzer en voor rede vatbaar, ik denk dat jongste er ook nog wel overheen groeit, al zullen het nooit meisjes worden, haha

Gaat het weer een beetje, Mammalien?

Het hakt er in hoor, zo'n verjaarweek. Voor het slachtoffer in kwestie, maar ook voor de ouders. Maar nu is het klaar. Alle traktaties zijn gemaakt én opgegeten, het kinderfeestje succesvol afgerond. De op het kinderfeestje gemaakte boltaartjes opgegeten - voor het grootste deel door de makers zelf. Het grotemensenfeestje (gelukkig ook nog bezocht door een viertal andere kinderen) gisteren was ook gezellig. Maar nu zijn de slingers alweer opgeborgen, de Lego Friends doos is in elkaar gezet, de knutselspullen uitgepakt, het cupcakesboek doorgebladerd, de nieuwe oorbelletjes opgeruimd voor over vijf weken als ze mag wisselen... En vanavond eten we gewoon weer groente. Aan de tafel waar alle cadeau's nu langzaam van verdwenen zijn.

De jarige vroeg zich af of er, nu ze een jaar ouder was, wat extra privileges golden? Ze doelde waarschijnlijk op wat later naar bed mogen, maar ik heb haar afgescheept met wat meer zelfstandigheid bij het bedritueel. Grote broer kan/doet het ook allemaal zelf, zonder dat we achter zijn broek aanzitten. Dat wil en vooral kán zij natuurlijk nu ook wel! Vooralsnog vond ze het wel stoer. En het werkt. Ze lag in ieder geval zonder gemor en getut redelijk op tijd in bed.

En toen het voorleesverhaal -dat zij aan mij voorlas- uit was knuffelden we nog even en vertrouwde ze me toe dat ze "echt een hele leuke verjaardag had gehad!!" Uitgeteld was ze, maar helemaal blij. En daar doe je het toch allemaal maar voor. Mama is ook blij. En uitgeteld.

Weekendje survivallen met kids

Wij waren een weekendje weg. Het was leuk, maar zwaar. Drie dagen spelen (in het so-called speelparadijs op het park) patat eten, spelen, pannenkoeken eten, spelen, macaroni met kaas, stapelbedden beklimmen, spelen, beetje slapen, spelen, patat eten, patat eten, spelen, subtropisch zwemmen, patat eten, spelen, spelen, spelen...

U begrijpt, we hebben echt genoten van de omgeving, de mooie natuur en de culinaire hoogstandjes van het Drentsche land. En een peuter in een ledikantje aan het voeteneinde van de echtelijke sponde is niet alleen een prima wekker, hij doet het ook goed als voorbehoedsmiddel.

En toen waren ze moe. In volgorde van aflopende leeftijd: een beetje lekker moe, heel erg moe, en compleet over de top oververmoeid met bijbehorend minder plezierig gedrag, de laatste paar uur. Ik heb nog nooit een kindje zo snel in slaap zien vallen in de auto. Gelukkig was het vanmorgen vroeg toen hij in zijn eigen bedje wakker werd gewoon weer mijn eigen lieve kleine vrolijke (zij het ietwat naar overgeefsel ruikende) peutermannetje.

Een blogje van niks

Het is inmiddels half tien en ik zit samen met mijn ipad, mijn ontzettend duffe hoofd en mijn levendige peuter op de bank voor de tv. We hebben net Casper en Lisa gezien en zo beginnen de Teletubbies. Voor hem wat kinderachtig misschien, ik kan het niveau net aan. Het was namelijk weer zo'n nacht. Om half vier wakker na een enge droom. (De auto van papalien was gestolen toen ik hem ergens stom had geparkeerd.) Om half zes was ik nog steeds wakker. En om zeven uur, toen de wekker ging had ik een kop als een donzen dekbed en dat is nog steeds niet echt over. Ondanks de frisse lucht buiten en het wandelingetje door de "sneeuw".

Niet alleen dat slaperige hoofd zit me in de weg, ik weet de laatste tijd helemaal niet zo goed meer wat ik op mijn blog moet schrijven. Ik ben al weken moe, heb een warrig hoofd. Weinig inspiratie, of juist teveel maar dan weer niet blogbaar. Ik kan toch bijvoorbeeld niet gaan schrijven hoe gezellig het vannacht weer was toen Papalien en ik allebei niet konden slapen? Of dat we vanmiddag een gesprek op school hebben waarin de psychologe aan de intern begeleidster en de inmiddels in revalidatie zijnde juf gaat vertellen wat de beste manier is om zoon in de klas tot werken te bewegen? Terwijl ik vanmorgen een goed gesprek had met de invaljuf die me vertelde heel goed te hebben opgelet, maar eigenlijk niets bijzonders aan zoon had gemerkt...

Kan ik misschien schrijven over de heroïsche actie van Papalien gisteren, die met een emmertje sop naar de bovenste verdieping trok om daar binnen maar vooral ook de buitenkant van de ramen te zemen? En de kozijnen en vensterbanken aan de buitenkant. Hoe hij heel stoer op twee hoog half buiten het raam heeft gehangen, en dat in de kou... Maar nu kunnen we dan ook weer fijn naar buiten kijken. (Dus vogels, NU IS HET KLAAR MET DAT GESCHIJT, JA!)

Ik denk gewoon nog even over een onderwerp. Als ik wat heb lezen jullie het wel. Tips zijn welkom.

Vermoeiend maar gezellig, zo'n zieke dochter

Het was een beroerde nacht. Na een half uur wakker te hebben gelegen besloot ik om half vijf dat een tochtje naar de wc vast wonderen zou doen voor de slaap.

En zo was het inderdaad. Ik zat net lekker mijn blaas te legen toen er een enorme pluizerige klittenbol met daarachter verstopt mijn dochter binnenkwam. Huilend. Want haar oor deed pijn, en zo te horen zat ook de rest van haar hoofd behoorlijk dicht. Troosten, paracetamolletje en lekker weer in bed. Uit tactisch oogpunt maar gewoon allemaal bij elkaar: zij, ik, en pappalien. Zodat hij ook lekker wat kon meelijden, eh, meeleven. Gna.

Helaas, slapen met zijn drietjes in een bed, waarvan één steeds heel hard aan het hoesten en draaien is, dat gaat eigenlijk niet. Ik viel tegen half zeven in slaap. En dan is het toch wel zuur als je er om kwart over zeven uit moet. Dochter mocht blijven liggen van mij, dan maar een dagje geen school. Beetje uitslapen, beetje uitzieken. Dat leek haar ook wel wat.

En nét toen ik in mijn laarzen stapte om zoon naar school te brengen hoorde ik gestommel op de trap. Mam! Ik heb honger! Huppelend kwam de zieke naar beneden. Ze had wel een dichte neus maar zag er een stuk fitter uit dan ik me voelde.

Dus een dagje met zieke dochter thuis. Maar toch wel gezellig hoor, en handig, want ik kon eindelijk eens die vette keuken uitbaggeren terwijl zij peuterbroer vermaakte. En ze is mee geweest naar "Muziek op Schoot", zodat ik eindelijk ook eens een kind had dat braaf deed wat de juf wilde (soms zelfs twee). En ze heeft de kerstkaarten bij de buren in de bus gegooid. Ideaal dus, zo'n ziek kind.

Maar morgen mag ze gewoon weer naar school, en peuter mag naar de peuterspeelzaal. En wie weet kan ik dan eindelijk mijn snothoofd en zere ogen eens wat rust gunnen.

Lajeniegekmakuh

Soms hoor ik een echo in mijn hoofd, van een of andere interim bij een vorige werkgever: "Deze afdeling is zo reactief (vies gezicht), we lopen steeds achter de feiten aan. De (interne) klant roept en wij draaien, hoe onzinnig de vragen ook zijn." Servicegericht, dachten wij, maar nee, dat was anders. Proactief en kritisch, dat moesten we worden, dat wilden ze hebben.

Thuis op slechte dagen is het precies hetzelfde. Mijn drie belangrijkste klanten roepen en vragen, en ik draai. Zij trekken aan een touwtje, en ik beweeg de kant op die ze willen, desnoods in spagaat.

Dochter heeft geen vriendinnetje te spelen dus ben ik de klos. "Mama, kijk eens, ik heb iets gemaakt. Mama, mag ik snoep? Ah, waarom niet? Mama, wil je mijn elastiekje even vasthouden? Mama, ik ga even boven spelen. Mama, mama, ik ben boven aan het spelen. Mama! Mama! Waarom zeg je niks, ik roep je toch?" Arghhhhh. De hele dag door. Of ze nu naast me staat of twee verdiepingen verderop. Het maakt niet uit wát ik zeg, als ik maar antwoord geef. Op een gegeven moment kreun ik dus alleen nog maar.  

Oudste heeft minder tekst maar bewerkelijker opdrachten: "Mag ik een tosti, mam, alsjeblieft? (net als ik de keuken heb opgeruimd) Waarom doet de laptop ineens zo raar (het beeld stond ondersteboven, kennen jullie dat knopje?? Ik nu wel...) En o ja, morgen heb ik projectpresentatie maar ik heb nog helemaal geen informatie over Het Jachtluipaard kunnen vinden. Doe jij dat even?"  Ja schat, tuurlijk, ik ga het zo doen, eerst nog even dit voor je zus.... BOEM. Brul. Ik geloof dat ik eerst even peuterbroer moet gaan troosten.

Eenmaal getroost vuurt peuter weer zijn commando's op me af als "ik sles  hebbu!" "Teletubbies AAN!" "Peeltuin?" "NEE! Ikgejhrwekjkkkkkhebbuuuu!!!" (huh?) En is hij even stil, dan is het helemaal nodig om echt even te gaan kijken wat hij precies uitvreet.

Terwijl mijn kinderen mijn aandacht vragen gaat de telefoon, piept de wasdroger, staat de oven in de fik en gaat de deurbel. Hoe kan ik in godsnaam een brave huismoederdevrouw zijn en alles tegelijk naar eer en geweten beantwoorden?! Ik vloek en ik tier zucht eens zachtjes.

Eerst de deur dan maar. Er staan drie schoffies jongetjes met plastic zakken en een brutale bek op de stoep, ze hebben ergens de Sint Maarten klok horen luiden. Ze gebieden me "snoep of je leven". Natuurlijk jongens, je bent minstens een week te vroeg maar ik ga wel even wat halen, zo ben ik, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na, sukkel die ik ben. Allemaal kregen ze wat, waarop de eerste met een smoesje (ikhadnogniks) begon te zeuren om meer.

En toen was de maat vol, de deur dichtgeslagen, en mijn humeur tot onder het nulpunt gedaald . Eenmaal binnen begrepen mijn eigen schatjes er niets meer van. Snoep? Mogen wij ook dan? En waarom kijk je zo boos? Zijn wij niet lief meer?  O f*ck en vloek en tier, ik bedoel, nee, hoor, mama is een beetje boos op zichzelf grmhllbdbbh...

Vanaf morgen doe ik het helemaal anders.

Des nachts

Ik ben een bezig bijtje. Vooral 's nachts tussen 3 en 5. Ik schrik dan meestal wakker uit een of andere heftige droom en ga dan liggen nadenken. Of ik plassen moet of niet. Over Zielige Dingen. Ziektes, dood, ellende.  Waar dat boekje blijft dat ik laatst had besteld, of ik de gymspullen wel gestreken heb en meer van dat soort olifanten die 's ochtends gewoon mugjes blijken te zijn. Dat weet ik wel, dus zet ik het uit mijn hoofd en ga schaapjes tellen. Franse woorden met de letter Q bedenken. Het periodiek systeem in omgekeerde volgorde opzeggen.

Helaas, ook dat werkt niet om in slaap te vallen. Mijn hersenen zijn alleen maar wakkerder en lopen -tegen mijn uitdrukkelijke wil in- de actielijst voor morgen nog eens door. Ik zou die en die nog een moeten mailtje sturen, dat en dat tegen de juf moeten zeggen. Ik componeer vast een weblogje dat ik schrijven wil. Bedenk wat voor kleding ik aan zal gaan trekken en direct dat ik dringend nog een paar fijn bruine schoenen nodig heb. Bij de supermarkt gaan klagen over die smerige tartaartjes van gisteren. De gymspullen strijken. Eens serieus aan mijn websites gaan werken, een oppas regelen.

Ik heb wel een truc. Om al dit Zeer Belangrijke wel UIT mijn hoofd te krijgen maar NIET te vergeten schrijf ik het op, op een kladblokje dat speciaal hiervoor naast mijn bed ligt. Zodra ik mijn pen pak en in het donker begin te schrijven hoor ik vanuit mans kant van het bed een schamper gesnuif komen. Ah, hij ligt ook wakker. Ook een papiertje, schat?

Om 7 uur 's ochtends schrik ik wakker. Ik ben blijkbaar toch in slaap gevallen en wil het liefst dóórslapen,  maar de plicht roept. Het schrijfblokje blijkt vol te staan met voornamelijk onleesbare gekrabbel. Wat ik wel lezen kan is totaal onbelangrijk. Zelf ben ik compleet verrot. Mijn ogen willen niet open, de kreukels krijg ik niet uit mijn gezicht. En mijn hersens... zo geweldig en vooral niet-te-stoppen als het nadenken vannacht ging, zo moeizaam gaat dat nu. Zucht.

O, kijk nou. Eén ding kan ik nog lezen. Er staat: me-la-to-ni-ne pilletjes kopen. Waren in de aanbieding deze week, bedacht ik me vannacht inderdaad. Maar waar die nou ook alweer goed voor waren??? Mijn hoofd doet het echt niet meer. Ik hoop dat ik vannacht weer gewoon lekker doorslaap.

Ik heb het even niet

Iemand vroeg het hieronder al, gaat het wel goed met Mammalien? Op zich wel hoor, maar ik heb het de laatste dagen even niet, en daar heb ik niet vaak last van maar nu dus wel. Geen zin, geen inspiratie, geen fut. Geen tijd, geen geduld vooral. En mijn haar wil ook al niets anders dan slap om mijn kreukelige kop hangen.

Heel blij was ik dan ook dat ik vanmorgen zomaar even een ochtendje voor mezelf had. Ik kan doen wat ik wil, maar het idee dat ik zó veel wil en een keuze moet maken omdat ik hem (ze) straks weer op moet halen verlamt me. Ik schiet in de stress en eigenlijk doe ik niet zoveel. Het is geen lekker weer, mijn bankrekening is roder dan rood, en het winkelen dat ik net heb gedaan (hele verantwoorde aankopen op het gebied van kleding voor de kinderen, viltstiften en een cadeau voor de verjaardag van man) helpt ook al niet.  Het witte bolletje met (trakteer jezelf eens) filet americain was lekker, maar zelfs dat heeft me nog niet van de bui bevrijd.

Slapen dan maar? Dat  lijkt het enige waar ik de hele dag aan denk, het is er ook het weer voor. Ik gaap de hele tijd, mijn hoofd voelt duf. Ik slaap sinds kort wel weer de hele nacht door, maar desalniettemin lijken de nachten toch steeds weer te kort. Ik kijk dus ietwat jaloers naar de dikke poes met de goed verzorgde vacht die achter het raam van de buren een fijn plekje in het raam bij de centrale verwarming heeft gevonden. De hele dag heeft ze niets anders te doen dan gewoon lekker rustig warm binnen liggen, beetje naar buiten kijken, zo meteen zorgen dat ze wat geaaid wordt en wat filet americain krijgt.

Pilates

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloedzuigertjes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en...  En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

Van de blogwereld

Mammalien was even van de blogwereld. De echte wereld was al hectisch genoeg namelijk. Donderdag kon ik dankzij het boodschappenbriefje gastlogje van dochter nog even doen alsof, maar verder kreeg ik het niet voor elkaar om hier nog wat luchtige logjes te bakken.

Tussen het voorbereiden van het driedaagse verjaardagsfeest (zaterdag, zondag en maandagochtend) door waren er ook voorbereidingen voor de begrafenis (maandagmiddag) met alle bijbehorende emoties. Dubbel, zo dubbel allemaal. En wat een geluk dat het duivelse dilemma waar ik bang voor was, kiezen tussen E.'s begrafenis en mijn dochters kinderfeestje, niet aan de orde was. Bovendien ging het me best goed af het een en ander te scheiden in mijn hoofd. Maar nu ben ik wel helemaal compleet dubbel óp.

De begrafenis was zeer goed bezocht. Goed te zien hoe geliefd hij was. Toen iedereen eindelijk een plekje had en de eerste spreker begon vloog daar opeens iets door de grote hoge ruimte. Het maakte een paar mooie grote bogen, alsof het eens goed rond wilde kijken. Wat het was? Een vogel, een vleermuisje? Carry, meid, misschien heb je toch wel gelijk. Hoewel een cheetah beter past inderdaad, maar dat kan altijd nog natuurlijk.

En nu is het klaar, in allerlei opzichten. Natuurlijk zal ik niet van de ene op de andere dag niet verdrietig meer om hem zijn. En ik hoop nog heel lang blij te kunnen zijn voor en mee te leven met (de verjaardagsfeestjes van) dochter, maar we hoeven er nu niets meer aan te doen en kunnen het gewone dagelijkse leven weer oppakken.

Een nacht goed slapen zou fijn zijn. Dan ben ik hier morgen weer terug met een of ander verhaaltje over peuter die zijn potje niet op tijd kon bereiken of wind ik me gewoon weer een klein beetje op dat de melk ondanks de uiterste houdbaarheidsdatum van volgende week toch klonterig is. Dat lijkt me wel even spannend genoeg voorlopig. Of ik houd me aan mijn goede voornemens en ben gewoon heel Zen en praktiseer het Carpe Diem.

Zomervakantie 34/45 - Gaat het weer een beetje, Mammalien?

Op zoek naar vermaak ende ontspanning voor de vakantiedagen schiet ik wat door. Ik maak mentale lijstjes met leuke-dingen-nog-te-doen, verzin allerlei plannen waar de kinderen al doodmoe van worden bij het horen alleen al ("mam, ik wil gewoon thuisblijven en niks doen!"). Vanmorgen, middenin het subtropisch kleuterparadijselijk zwembad alwaar ik orders stond uit te delen en drie kinderen in drie verschillende baden tegelijk in de gaten probeerde te houden viel ineens het kwartje. Was ik vroeger een redelijk relaxt persoon, sinds ik bij gebrek aan enthousiaste vrijwilligers mezelf tot hoofd entertainment heb benoemd ben ik een gekke regeltante en controlfreak geworden. En ik heb er zelf nog het meeste last van geloof ik.

Naast de enorme lijst met kindervermaak heb ik echter ook nog een plan voor de dag dat papa en mama alleen zijn, zonder kinderen. Het is Vakantie en er moeten Leuke Dingen gedaan. En als de vakantie is afgelopen ga ik wel weer Iets Leuks met peuter doen.

Maar ook voor mijzelf is het vakantie! Zo moet ik nog een dagje ontspannen in de sauna, moet ik winkelen in échte winkels waar je spullen echt kunt passen enzo. Ligt er nog een gehuurde én een gedownloade film, staan alle afleveringen van In Therapie en een halve Zomergasten op de hdd recorder te wachten tot ik peutertv een keer uit durf te zetten. En lezen natuurlijk, dat moet ook, altijd natuurlijk, maar in de vakantie zeker. Vier dikke papieren boeken had ik al liggen van de bieb, is het opeens ook gelukt om een account aan te maken voor het huren van e-books zodat er nu ook nog twee e-books staan te wachten tot ik tijd heb. Met een teller voor stressbestendige lezers eronder: u heeft nog 2 weken, 5 dagen, 22 uur en 1 minuut voordat dit boek weer van uw iPad verdwijnt. (Beetje doorlezen dus, lees ik steeds...)  En lezen terwijl drie kinderen en een volwassen vent steeds dingen van me willen, dat is best lastig.

Haken gaat al beter, in gezelschap. Bovendien kan ik dan tegelijkertijd de opgenomen tv programma's bekijken luisteren. Dus heb ik liggen aan haakprojectjes die allemaal nu zo snel mogelijk afmoeten: de poncho, de rok, het kussenhoesje, en iets met die leuke harige wol die eigenlijk niet te haken valt maar waarschijnlijk wel gebreid wil worden. 

En behalve vakantieactiviteiten moet ik ook gewoon doen wat ik anders doe als het geen vakantie is, zoals schoonmaken, bloggen, een beetje werken, koken, echtgenoten...

Argh..... Wie zei ook alweer dat vakantie ontspannend is?!

Zomervakantie 23/45

6.30 uur Uit de kamer van peuter komt een dringend "Mama! Mama!"

6.45 uur Als ik peuter uit bed haal staat oudste achter me, stuiterend en wel, en keihard "HALLO JOSA" roepend. Ik sis hem toe vooral stil te zijn voor dochter en papa die nog wel slapen. Zoon trekt zich huilend terug, ik heb een schuldgevoel en dochter is wakker, hoewel de wallen onder haar ogen boekdelen spreken. We zijn er weer.

7.30 uur Peuter, oudste zoon, dochter en ik zijn beneden, aangekleed, ontbijt achter de kiezen. "Wat gaan we doen vandaag?" willen de kinderen weten. Ook de strijkmand, de boodschappentassen en de stofzuiger lachen me vriendelijk toe, wat ga je met ons doen vandaag?

8.30 uur "Ik verveel me. Mag ik DS-en? Op de WII? Televisie kijken? Gaan we vandaag naar een pretpark? Naar de speelgoedwinkel? Wat gaan we doen vandaag? Ik verveel me. Ik verveel me. Ik verveel me."

9.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Mag ik snoepen?" vraagt dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter als ik dreig hem te willen aankleden.

9.15 Oudste ligt op zijn rug, benen in de lucht. "Ik verveel me." Bel een vriendje, ga buiten spelen, in vredesnaam.... Maar vóór twaalf uur op een regenachtige zaterdag is er weinig kans van slagen op een speelkameraadje.  Zouden andere ouders wel uitslapen, vraag ik me altijd af? Of durft niemand voor 12 uur de telefoon te pakken om speelafspraakjes te maken? Al mijn goede suggesties om Iets Leuks te gaan doen worden morrend afgewezen.

10.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Ik wil snoep", roept dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter.

Ik ben geloof ik toe aan vakantie.

Zomervakantie 13/45

Dochter is uitgenodigd bij een vriendinnetje. Ze hebben een vol programma met lekkere lunch, bioscoopje (Cars2 3d) en pannenkoeken. Super!

Oudste vermaakt zich met zijn beste vriend (de DS XL), af en toe wat televisie (Boomerang tekenfilmpjes) en tussendoor buiten spelen. Ik durf niet naar buiten, maar hem interesseert een beetje wind en regen niet. Bovendien ligt een paar huizen verderop een enorme berg modder, stenen, plantjes en andere interessante dingen op een hoop, dus dat is natuurlijk feest als je acht bent en wel eens iets anders wil dan die kleine schone lego-steentjes. Zijn tenen zitten er nog steeds aan en vanavond mag hij in bad.

Prima vermaak dus voor de vakantiegangers.

Nee, dan jongste. Die heeft de hele dag al last van zijn ZBZS (Zeer Bewust Zeer Stout). Van gooien met puzzelstukjes tot houten taartjes op de hoofden van familieleden timmeren. Kussens en kleden van de bank halen, zijn eigen t-shirt aan stukken bijten, op alles NEE zeggen en tegenwerken, de kasten met dvd's en snoep uitruimen... en vooral met een schuin oog kijken of mama het wel gezien heeft. En hoe ze reageert. O ja, en dan héél hard gillen. Ik dacht dat meisjes hard konden gillen, maar dit slaat alles, wat een geluid kan dat kleine lijfje maken!

Dus. Mama erkent haar nederlaag voor de dag van vandaag en is naar boven gevlucht. Jullie blogs zijn heerlijk ontspannend, en de Tour kan ik tenslotte ook op de pc bekijken. Lang leve het traphekje dat lastige peuters beneden houdt. O ja, en lang leve de vrije dag van papa, zo middenin de week.

Morgen waag ik weer een nieuwe poging.

Maandagochtend

Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, ik ben heel vrijdenkend. Ik moedig eigen initiatief en creativiteit  aan. Maar NIET op maandagochtend in mijn huis. Dan moet iedereen gewoon f*cking doen wat mama wil. Niet teuten, niet zeuren en me vooral NIET tegenspreken. Opstaan, aankleden, haren doen, eten, tanden poetsen, jas en schoenen aan en opzouten! Zo moeilijk is dat niet toch?

Helaas staat de rest van de familie nog in de luie en anarchistische weekendmodus. De een is Oostindisch doof, de ander bewust ongehoorzaam. Het brood heb ik verkeerd belegd, de door mij uitgezochte kleren zijn niet goed, voor de haarborstel rennen ze allemaal heel hard weg... Papa loopt als een zombie door het huis, praat honderduit over hobbies en werk maar is zelf ook nauwelijks aangekleed. Daar hebben we dus ook niets aan.

Als eindelijk de deur achter ze dichtvalt en ze hoogstwaarschijnlijk tóch nog op tijd op werk en school dreigen te komen (als ze onderweg niets interessanters tegenkomen natuurlijk) dan is het even rust. Adem in, adem uit.

Zo peuter, nu is het jij en ik.Wat gaan we doen? De keuken poetsen, stofzuigen? Een puzzeltje doen desnoods? O, eerst een schone luier, zo te ruiken. Ga maar even liggen. OP JE RUG, niet op je buik. Niet zo glunderen, doen wat mama zegt. Wat zeg je, nee? NEE?

En zo kwam het dat ik om negen uur op maandagochtend mijn stinkende kind voor de teletubbies heb geparkeerd en zelf mijn frustraties aan het wegsnoepen ben. Achter de pc. Waar ik lekker google op hele dure luxe pumps maat 40. En ga ik zo op zoek naar een  plek waar ik me van het weekend heerlijk kan gaan ontspannen. Zonder man en kinderen.

Uitgeteld

9 dagen voorjaarsvakantie, waarin
1 dag buikgriep

4 keer een kotsende krijsende dreumes (waarvan 1 keer over papa heen)
3 speelafspraakjes
1 uurtje dochter met buikpijn (maar toen de zwemles werd afgebeld was het weer over)
2.5 keer zoon's verjaardag gevierd
1 keer naar de film met dochter
5 blogjes gemaakt en 820 gelezen
1 nieuwe wasmachine geleverd gekregen en daarin 20.182.298 wasjes gedraaid (de achterstallige was, zeg maar) waarvan ongeveer de helft gestreken
minstens 6 keer fast fakantie/ferjaardag food gegeten
9 keer de kinderen té laat naar bed en
9 keer wel gewoon weer vroeg opgestaan

Mammalien is uitgeteld. Gelukkig is morgen de vakantie weer voorbij!

Herfstvakantie

- Kom op Janick, roept papa, we gaan naar de speelgoedwinkel!
- Ik wil alleen mee als we wat kopen, anders is het stom
- He Janick, probeer ik, van het weekend draait hier in het buurthuis de film van Toy Story 3hier, zullen we daar heen gaan?
- Nee! Toy Story is STOM.
- En zondag kunnen we naar het zwembad! oppert zus enthousiast.
- Maar ik wil gewoon thuisblijven, jankt Janick met zijn zeikerigste kleine jongens stemmetje.

Het is duidelijk, het is tijd voor vakantie. En komt dat even goed uit, die is nét begonnen!

Fijne herfstvakantie allemaal!!!!