dinsdag 10 oktober 2017

Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 
"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 
Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"
Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.
De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

17 opmerkingen:

  1. 98 uur!! Wow ik voel me meteen een SLECHTE moeder want dat haal ik nooit, haha!

    Ik denk dat iedere moeder altijd wel wat uit te leggen heeft. Dat je je kind naar de opvang brengt. Of niet. Hoe je werk met moederschap combineert of dus niet. Enzovoorts.

    Toen de juf van mijn kind een burnout kreeg, hoorde ik mensen zeggen: "Jaaa ik snap het wel. Ze heeft ook nog vier kinderen, he?"

    Terwijl zij dus een huisman heeft. En ik weet zéker dat niemand dat zegt van een váder met burnout. Ik vind daar wat van....

    Als mensen aan mij vragen "wat ik doe" weet ik eerlijk gezegd ook niet zo goed wat ik moet zeggen.. en dat terwijl ik wel... uhm... een .... baan... ik bedoel... werk.... ik bedoel.... betaald krijg voor dingen die ik doe.... uhm....


    Dat werken status geeft, daar ben ik trouwens best wel erg klaar mee. Laatst zei iemand semi-trots tegen me een werkweek van 90 uur te hebben.
    Ik dacht bij mezelf: dan heb ik het toch veel beter voor elkaar. Ik ben lekker lui. Ik lees liever een goed boek. En ja dan ben ik maar even niemand op dat moment...

    :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij als alleenstaande moeder haalt dat zeker wel... het sluipt overal stiekem tussendoor, boterhammetje smeren hier, gymtasje uitpakken daar...

      Verwijderen
  2. Oh zo’n gesprek met mezelf zou ik ook kunnen hebben. Dat verkeerde gebruik van ‘ik ben....’, in plaats van ‘ik werk als...’ Ik werk buitenshuis, 20uur, maar dat voelt voor mij niet als mijn ‘taak’. Toch, als mensen me vragen wat ik doe, dan vertel ik toch als eerste over mijn werk. En dat terwijl ik het helemaal niet interssant vind om over te praten! Ik probeer mijn reactie wat te veranderen maar het komt er vaak nog wat gekunsteld uit. En dan? Tja, wat doe ik dan? Ga ik vertellen over die lekkere appels waar ik appelmoes van heb gemaakt? Over de leuke stukjes die ik type ? Over de perikelen van voorbereiding van verjaardag van de kinderen? Hummm dat gaat nog niet zo soepel.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn 'echtgenote' Tineke vulde als beroep bij de notaris in: 'Domestic Manager'. Zo keek ik ook wel naar haar bezigheden: duizendpoot. Een mooie term, die werd geaccepteerd in de koopacte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind dat iedereen vooral moet doen wat hem/haar goed lijkt. En dan vooral ook niet moet oordelen over wat een ander wel of niet zou moeten doen of juist laten. Als we nou gewoon is wat meer gingen 'eberen'. Ik geloof dat dat het nieuwe werkwoord is voor lief zijn voor elkaar of zoiets.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben voor "Eberen" (wat mooi, dat iedereen zo vol lof is over die aanpak, nu nog kopieren!).

      Het is ook niet dat ik heel erg merk dat men je be- of veroordeelt, maar het zit toch ergens onderhuids en dan vooral bij mijzelf als ik me niet kan presenteren met vet inkomen of concrete hoog in aanzien staande job...

      Verwijderen
  5. Ik ben 'gezinsmanager' haha.
    Ik betrap mezelf er op dat ik het prettig vind dat ik een kleine baan heb inmiddels. Naar de buitenwacht toe zeg maar. Zelf vind ik het vooral heel prettig dat ik iets voor mezelf heb naast de kinderen, en dat ik het gevoel heb op inhoudelijk vlak iets bij te dragen door te werken voor een boekwinkel met een missie.
    Maar naar de buitenwacht toe is het dus prettiger in de conversatie om te kunnen vertellen dat je niet 'alleen maar' thuisblijfmoeder bent. Wat echt nergens op slaat, want inderdaad het is keihard werken, geen vrije avonden, weekenden of vakantie. Niet betaald en vaak erg weinig waardering.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Suf he. Laten we als gezinsmanagers eens gaan staken en zien wat er dan gebeurt met al die druk doenerige mannen die opeens geen eten en schone sokken meer hebben :-)
      Hoewel de jongere generatie vaak wel wat beter is in verdelen van zorg/betaald werk in een jong gezin.

      Verwijderen
  6. Heel herkenbaar, ik heb genoten van het er zin voor de kinderen in een huishouding waar het de zoete inval was voor vriendjes en vriendinnetjes. Uren heb ik maar niet geteld in die tijd met aan twee kanten ouders die ook kort na elkaar ook veel zorg nodig hadden. Mijn kleine thuis stoffeerderijtje was voor die momenten dat ik niet nodig was voor de kinderen, tijd voor mezelf.....???? Heel zeldzaam in die tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oh hihi herkenbaar. Hier in Zweden zijn nog veel minder thuisblijfmoeders dan in NL. Er is hier een hele hele ruime ouderschapsregeling, dat wel, maar vervolgens gaat iedere papa en mama toch echt weer aan het werk hoor. Heb al zo vaak hoog opgetrokken wenkbrauwen gezien wanneer ik vertelde dat ik geen betaald werk heb... goed, ben mantelzorger en doe vrijwilligerswerk. Dat het voor mijzelf een stuk rustiger en misschien ook wel wezenlijk is om niet teveel te willen ivm mijn drie psychiatrische stoornissen, zeg ik er meestal maar niet bij. Ben helemaal vóór dit soort dingen uit de taboesfeer halen hoor, maarre I pick my battles. Soms moet je even niet wíllen vechten O:-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Voloegns mij heb jij je handen meer dan vol aan dat gezorg... je zou een betaalde baan op kantoor moeten overwegen voor de broodnodige ontspanning en rust, hahahah (Nee hoor, TOP dat je er voor ze betn!)

      Verwijderen
  8. “Gezinsmanager” was altijd mijn antwoord. Klinkt goed, toch? :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Heel herkenbaar! Ik zei overigens altijd als ik aangaf thuisblijfmoeder te zijn "werken is minder vermoeiend". Jaren heb ik me er heel goed bij gevoeld maar gaandeweg ging de druk van buitenaf knagen. Een druk die je als mens volgens mij ook deels wel zelf creëert maar toch, de maatschappij werkt daar flink aan mee. Sinds 3 jaar werk ik weer, parttime, buitenshuis omdat dat met "maar" 1 kind prima te doen was. Als er eens gevraagd wordt aan mij wat ik doe of wat ik ben dan is de vrager lekker snel en makkelijk tevreden gesteld met het antwoord, haha

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi einde. Maar carrière maken is overrated. Wanneer hoor je nou over iemands werkende leven op een begrafenis of crematie? Alleen bij invloedrijke politici met het hard op de juiste plek.... Nooit bij hardwerkende mensen die 40 uur per week op de bouw of op kantoor werken. Werk is voor mij puur zelfontplooiing, en niets meer dan dat.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. LOL. Leuke slotzin. Vergis je niet: je doet hartstikke belangrijk werk als fulltime huismoeder.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...